اخدود در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۹

2022-10-24T09:49:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۱۹
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اخدود		\| موضوع مرتبط = اخدود
	\| عنوان مدخل = [[اخدود]]		\| عنوان مدخل = اخدود
	\| مداخل مرتبط = [[اخدود در قرآن~~]] - [[اخدود در حدیث~~]]		\| مداخل مرتبط = [[اخدود در قرآن]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۹:		خط ۹:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	{{متن قرآن\|قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق،» سوره بروج، آیه ۴.</ref>.		{{متن قرآن\|قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق،» سوره بروج، آیه ۴.</ref>.

	بعضی از علمای لغت «اخدود» را مفرد دانسته‌اند چنانچه در مصباح اللغه است می‌فرماید «اخدود» به معنی حفری در [[زمین]] است و جمع آن اخادیه است لکن دیگران اخدود را جمع شود ذکر نموده‌اند و گفته‌اند خد یعنی شکاف در زمین<ref>قصص شگفت انگیز قرآن مجید، ص۶۷۶.</ref>.		بعضی از علمای لغت «اخدود» را مفرد دانسته‌اند چنانچه در مصباح اللغه است می‌فرماید «اخدود» به معنی حفری در [[زمین]] است و جمع آن اخادیه است لکن دیگران اخدود را جمع شود ذکر نموده‌اند و گفته‌اند خد یعنی شکاف در زمین<ref>قصص شگفت انگیز قرآن مجید، ص۶۷۶.</ref>.
	در [[قاموس قرآن]] می‌خوانیم: «خد به معنی رخسار و چهره است... به قول راغب: خد و اخدود به معنی گودالی است مستطیل و عمق و جمع آن اخادید است. در [[صحاح]] نیز اخدود را چنین معنی کرده است».		در [[قاموس قرآن]] می‌خوانیم: «خد به معنی رخسار و چهره است... به قول راغب: خد و اخدود به معنی گودالی است مستطیل و عمق و جمع آن اخادید است. در [[صحاح]] نیز اخدود را چنین معنی کرده است».

	اخدود (به ضم همزه و سکون خاء) به معنی شکاف زمین و یا [[خندق]] آمده است و به این جهت به این نام [[شهرت]] یافتند که در شکاف زمین به وسیله [[آتش]] کشته شدند.		اخدود (به ضم همزه و سکون خاء) به معنی شکاف زمین و یا [[خندق]] آمده است و به این جهت به این نام [[شهرت]] یافتند که در شکاف زمین به وسیله [[آتش]] کشته شدند.

	آنگاه که ذی نواس، [ذی نواس، [[یهودی]]] [[اصرار]] و [[مخالفت]] [[مردم]] [[نجران]] را دید و چنگ زدن به [[نصرانیت]] و توجهشان را [[مشاهده]] کرد دستور داد خندقی حفر کنند و وسائل آتش را فراهم کرد و آتش شعله‌ور ساخت و [[دود]] آن را به هوا فرستاد و [[مسیحیان]] را در شعله‌های آن انداخت، از پیرمرد زمین گیرو یا پیرزن کمر خمیده هم چشم نپوشید، از طفل شیرخوار صرف نظر نکرد و همه را در کام آتش افکند تا اینکه نجران از مسیحیان خالی گردید و در بست در [[اختیار]] [[یهود]] قرار گرفت»<ref>قاموس قرآن، ص۲۲۹.</ref>.		آنگاه که ذی نواس، [ذی نواس، [[یهودی]]] [[اصرار]] و [[مخالفت]] [[مردم]] [[نجران]] را دید و چنگ زدن به [[نصرانیت]] و توجهشان را [[مشاهده]] کرد دستور داد خندقی حفر کنند و وسائل آتش را فراهم کرد و آتش شعله‌ور ساخت و [[دود]] آن را به هوا فرستاد و [[مسیحیان]] را در شعله‌های آن انداخت، از پیرمرد زمین گیرو یا پیرزن کمر خمیده هم چشم نپوشید، از طفل شیرخوار صرف نظر نکرد و همه را در کام آتش افکند تا اینکه نجران از مسیحیان خالی گردید و در بست در [[اختیار]] [[یهود]] قرار گرفت»<ref>قاموس قرآن، ص۲۲۹.</ref>.

	«در [[تفسیر برهان]] از [[علی بن ابراهیم]] نقل شده: در [[یمن]] [[پادشاهی]] بود بنام ذونواس که در به خط [[دین یهودیت]] [[متعصب]] بود به وی خبر دادند که در «نجران» عده‌ای بر [[دین]] نصرانیت‌اند و به [[عیسای مسیح]] [[عقیده]] دارند. ذونواس برای از بین بردن آنها لشکری به نجران کشید و وادارشان کرد تا از دین خود برگردند. آنها به وی اهمیت نداده و در دین خود پافشاری کردند. ذونواس دستور داد خندقی حفر کنند و در آن هیزم فراوان ریختند و [[آتش]] در آن افروختند و [[نصاری]] را در آغوش آتش افکندند»<ref>قصه‌های قرآن، مصطفی زمانی، ص۳۸۴.</ref>. «[[طه حسین]] در کتاب هامش السیره می‌گوید شماره مؤمنانی که به آتش سوختند بیست هزار نفر بوده»<ref>قاموس قرآن، ص۲۳۰.</ref>.		«در [[تفسیر برهان]] از [[علی بن ابراهیم]] نقل شده: در [[یمن]] [[پادشاهی]] بود بنام ذونواس که در به خط [[دین یهودیت]] [[متعصب]] بود به وی خبر دادند که در «نجران» عده‌ای بر [[دین]] نصرانیت‌اند و به [[عیسای مسیح]] [[عقیده]] دارند. ذونواس برای از بین بردن آنها لشکری به نجران کشید و وادارشان کرد تا از دین خود برگردند. آنها به وی اهمیت نداده و در دین خود پافشاری کردند. ذونواس دستور داد خندقی حفر کنند و در آن هیزم فراوان ریختند و [[آتش]] در آن افروختند و [[نصاری]] را در آغوش آتش افکندند»<ref>قصه‌های قرآن، مصطفی زمانی، ص۳۸۴.</ref>. «[[طه حسین]] در کتاب هامش السیره می‌گوید شماره مؤمنانی که به آتش سوختند بیست هزار نفر بوده»<ref>قاموس قرآن، ص۲۳۰.</ref>.

	سال واقعه [[اصحاب اخدود]] را صاحب کتاب [[اطلس قرآن (کتاب)\|اطلس قرآن]] ۵۲۳ میلادی قید و تعیین نموده است<ref>تفسیر نمونه، شریعتی، ص۱۲۴.</ref>. نمونه‌های [[تاریخی]] متعددی از واقعه اصحاب اخدود در میان [[اقوام]] و ملت‌های مختلف در آثار پیشینیان ثبت گردیده است. روایت‌های متعددی هم در [[تفاسیر]] و [[تواریخ]] قدیم [[اسلامی]] دیده می‌شود که در عین [[اختلاف]]، گاه پیچیده و متناقض است. اما از بیشتر [[روایت‌ها]] چنین بر می‌آید که این رویداد تاریخی [[قبل از ظهور اسلام]] و به نوعی [[رویارویی]] و [[جدال]] [[عقیدتی]] میان [[پیروان]] [[دین]] [[مسیح]] و [[یهود]] بوده است»<ref>اطلس قرآن، ص۱۶۷.</ref>.		سال واقعه [[اصحاب اخدود]] را صاحب کتاب [[اطلس قرآن (کتاب)\|اطلس قرآن]] ۵۲۳ میلادی قید و تعیین نموده است<ref>تفسیر نمونه، شریعتی، ص۱۲۴.</ref>. نمونه‌های [[تاریخی]] متعددی از واقعه اصحاب اخدود در میان [[اقوام]] و ملت‌های مختلف در آثار پیشینیان ثبت گردیده است. روایت‌های متعددی هم در [[تفاسیر]] و [[تواریخ]] قدیم [[اسلامی]] دیده می‌شود که در عین [[اختلاف]]، گاه پیچیده و متناقض است. اما از بیشتر [[روایت‌ها]] چنین بر می‌آید که این رویداد تاریخی [[قبل از ظهور اسلام]] و به نوعی [[رویارویی]] و [[جدال]] [[عقیدتی]] میان [[پیروان]] [[دین]] [[مسیح]] و [[یهود]] بوده است»<ref>اطلس قرآن، ص۱۶۷.</ref>.

	«[[طبری]] [[معتقد]] است که اصحاب اخدود [[یهودیان]] [[اهل نجران]] بوده‌اند که در دین خود [[ثابت قدم]] و [[وفادار]] بوده‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ص۲۳۳.</ref>.		«[[طبری]] [[معتقد]] است که اصحاب اخدود [[یهودیان]] [[اهل نجران]] بوده‌اند که در دین خود [[ثابت قدم]] و [[وفادار]] بوده‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ص۲۳۳.</ref>.

	«گاه محل حادثه را در [[بابل]] و [[فارس]]، گاه در [[یمن]] و [[شام]] یا [[حبشه]] و [[نجران]] نشان داده‌اند»<ref>پرتوی از قرآن، ص۳۰۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۳.</ref>		«گاه محل حادثه را در [[بابل]] و [[فارس]]، گاه در [[یمن]] و [[شام]] یا [[حبشه]] و [[نجران]] نشان داده‌اند»<ref>پرتوی از قرآن، ص۳۰۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۳.</ref>

	==[[اخدود]] در کجای دنیاست؟==		==[[اخدود]] در کجای دنیاست؟==
	از مجموع مطالب بالا ما چنین [[داوری]] می‌کنیم که اصحاب اخدود یا صاحبان آتش در «نجران» ساکن بوده‌اند.		از مجموع مطالب بالا ما چنین [[داوری]] می‌کنیم که اصحاب اخدود یا صاحبان آتش در «نجران» ساکن بوده‌اند.
	نجران استانی به همین نام در حدود مرزی یمن [[عربستان]]؛ در پایه [[کوه]] عسیر واقع شده است.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۶.</ref>		نجران استانی به همین نام در حدود مرزی یمن [[عربستان]]؛ در پایه [[کوه]] عسیر واقع شده است<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اخدود | عنوان مدخل = اخدود | مداخل مرتبط = اخدود در قرآن - اخدود در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== {{متن قرآن|قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}}«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق،» سوره بروج، آیه ۴.. بعضی ا...» ایجاد کرد

2022-09-26T19:48:27Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اخدود | عنوان مدخل = اخدود | مداخل مرتبط = اخدود در قرآن - اخدود در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== {{متن قرآن|قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق،» سوره بروج، آیه ۴.</ref>. بعضی ا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اخدود
| عنوان مدخل = [[اخدود]]
| مداخل مرتبط = [[اخدود در قرآن]] - [[اخدود در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
{{متن قرآن|قُتِلَ أَصْحَابُ الْأُخْدُودِ}}<ref>«مرگ بر گروه (آتش افروز در) آن خندق،» سوره بروج، آیه ۴.</ref>.
بعضی از علمای لغت «اخدود» را مفرد دانسته‌اند چنانچه در مصباح اللغه است می‌فرماید «اخدود» به معنی حفری در [[زمین]] است و جمع آن اخادیه است لکن دیگران اخدود را جمع شود ذکر نموده‌اند و گفته‌اند خد یعنی شکاف در زمین<ref>قصص شگفت انگیز قرآن مجید، ص۶۷۶.</ref>.
در [[قاموس قرآن]] می‌خوانیم: «خد به معنی رخسار و چهره است... به قول راغب: خد و اخدود به معنی گودالی است مستطیل و عمق و جمع آن اخادید است. در [[صحاح]] نیز اخدود را چنین معنی کرده است».
اخدود (به ضم همزه و سکون خاء) به معنی شکاف زمین و یا [[خندق]] آمده است و به این جهت به این نام [[شهرت]] یافتند که در شکاف زمین به وسیله [[آتش]] کشته شدند.

آنگاه که ذی نواس، [ذی نواس، [[یهودی]]] [[اصرار]] و [[مخالفت]] [[مردم]] [[نجران]] را دید و چنگ زدن به [[نصرانیت]] و توجهشان را [[مشاهده]] کرد دستور داد خندقی حفر کنند و وسائل آتش را فراهم کرد و آتش شعله‌ور ساخت و [[دود]] آن را به هوا فرستاد و [[مسیحیان]] را در شعله‌های آن انداخت، از پیرمرد زمین گیرو یا پیرزن کمر خمیده هم چشم نپوشید، از طفل شیرخوار صرف نظر نکرد و همه را در کام آتش افکند تا اینکه نجران از مسیحیان خالی گردید و در بست در [[اختیار]] [[یهود]] قرار گرفت»<ref>قاموس قرآن، ص۲۲۹.</ref>.
«در [[تفسیر برهان]] از [[علی بن ابراهیم]] نقل شده: در [[یمن]] [[پادشاهی]] بود بنام ذونواس که در به خط [[دین یهودیت]] [[متعصب]] بود به وی خبر دادند که در «نجران» عده‌ای بر [[دین]] نصرانیت‌اند و به [[عیسای مسیح]] [[عقیده]] دارند. ذونواس برای از بین بردن آنها لشکری به نجران کشید و وادارشان کرد تا از دین خود برگردند. آنها به وی اهمیت نداده و در دین خود پافشاری کردند. ذونواس دستور داد خندقی حفر کنند و در آن هیزم فراوان ریختند و [[آتش]] در آن افروختند و [[نصاری]] را در آغوش آتش افکندند»<ref>قصه‌های قرآن، مصطفی زمانی، ص۳۸۴.</ref>. «[[طه حسین]] در کتاب هامش السیره می‌گوید شماره مؤمنانی که به آتش سوختند بیست هزار نفر بوده»<ref>قاموس قرآن، ص۲۳۰.</ref>.

سال واقعه [[اصحاب اخدود]] را صاحب کتاب [[اطلس قرآن (کتاب)|اطلس قرآن]] ۵۲۳ میلادی قید و تعیین نموده است<ref>تفسیر نمونه، شریعتی، ص۱۲۴.</ref>. نمونه‌های [[تاریخی]] متعددی از واقعه اصحاب اخدود در میان [[اقوام]] و ملت‌های مختلف در آثار پیشینیان ثبت گردیده است. روایت‌های متعددی هم در [[تفاسیر]] و [[تواریخ]] قدیم [[اسلامی]] دیده می‌شود که در عین [[اختلاف]]، گاه پیچیده و متناقض است. اما از بیشتر [[روایت‌ها]] چنین بر می‌آید که این رویداد تاریخی [[قبل از ظهور اسلام]] و به نوعی [[رویارویی]] و [[جدال]] [[عقیدتی]] میان [[پیروان]] [[دین]] [[مسیح]] و [[یهود]] بوده است»<ref>اطلس قرآن، ص۱۶۷.</ref>.
«[[طبری]] [[معتقد]] است که اصحاب اخدود [[یهودیان]] [[اهل نجران]] بوده‌اند که در دین خود [[ثابت قدم]] و [[وفادار]] بوده‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن پژوهی، ص۲۳۳.</ref>.
«گاه محل حادثه را در [[بابل]] و [[فارس]]، گاه در [[یمن]] و [[شام]] یا [[حبشه]] و [[نجران]] نشان داده‌اند»<ref>پرتوی از قرآن، ص۳۰۹.</ref>.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۳.</ref>

==[[اخدود]] در کجای دنیاست؟==
از مجموع مطالب بالا ما چنین [[داوری]] می‌کنیم که اصحاب اخدود یا صاحبان آتش در «نجران» ساکن بوده‌اند.
نجران استانی به همین نام در حدود مرزی یمن [[عربستان]]؛ در پایه [[کوه]] عسیر واقع شده است.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۱۷۶.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010430.jpg|22px]] [[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|'''اماکن جغرافیایی در قرآن''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]