اخلاص در معارف دعا و زیارات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۱

2024-01-09T07:31:18Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۱
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = اخلاص		\| موضوع مرتبط = اخلاص
	\| عنوان مدخل = اخلاص		\| عنوان مدخل = اخلاص
	\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]] - [[اخلاص در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره علوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]] - [[اخلاص در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۶

2023-05-03T06:56:05Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۶

2023-04-05T08:26:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = اخلاص		\| موضوع مرتبط = اخلاص
	\| عنوان مدخل = اخلاص		\| عنوان مدخل = اخلاص
	\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]]		\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]] - [[اخلاص در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۵

2022-12-05T09:55:47Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اخلاص		\| موضوع مرتبط = اخلاص
	\| عنوان مدخل = [[اخلاص]]		\| عنوان مدخل = اخلاص
	\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]]		\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
خط ۸:		خط ۷:

	'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.		در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.

	از [[امام علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است: «[[اخلاص]] عالی‌ترین [[هدف]] [[انسانی]] است»<ref>غررالحکم، ص۱۹۷.</ref>. و نیز فرموده است: «[[خالص]] گردانیدن عمل سخت‌تر از خود آن است و [[پاک]] کردن [[نیت]] از [[فساد]] و ناخالصی، برای عمل‌کنندگان، از [[جهاد]] طولانی دشوارتر است»<ref>بحارالانوار، ج۷۴؛ دانشنامه صحیفه سجادیه، ص۲۸۸.</ref>. از این سخنان آشکار می‌شود که [[ارزش]] هر عمل و عبادتی در نزد خدا به [[میزان]] [[خلوص]] فرد در نیت و [[صداقت]] و [[راستی]] او در توجه به سوی [[خدای متعال]] بستگی دارد. ممکن است قالب و شکل یک عمل خوب و [[پسندیده]] باشد اما مادام که [[روح]] اخلاص در آن نباشد نه تنها موجب [[رضایت خدا]] و [[قرب]] به سوی او نمی‌شود بلکه [[انسان]] را از خدا دور و دورتر می‌سازد.		از [[امام علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است: «[[اخلاص]] عالی‌ترین [[هدف]] [[انسانی]] است»<ref>غررالحکم، ص۱۹۷.</ref>. و نیز فرموده است: «[[خالص]] گردانیدن عمل سخت‌تر از خود آن است و [[پاک]] کردن [[نیت]] از [[فساد]] و ناخالصی، برای عمل‌کنندگان، از [[جهاد]] طولانی دشوارتر است»<ref>بحارالانوار، ج۷۴؛ دانشنامه صحیفه سجادیه، ص۲۸۸.</ref>. از این سخنان آشکار می‌شود که [[ارزش]] هر عمل و عبادتی در نزد خدا به [[میزان]] [[خلوص]] فرد در نیت و [[صداقت]] و [[راستی]] او در توجه به سوی [[خدای متعال]] بستگی دارد. ممکن است قالب و شکل یک عمل خوب و [[پسندیده]] باشد اما مادام که [[روح]] اخلاص در آن نباشد نه تنها موجب [[رضایت خدا]] و [[قرب]] به سوی او نمی‌شود بلکه [[انسان]] را از خدا دور و دورتر می‌سازد.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در [[کلامی]] کوتاه اما بسیار پرمحتوا معنای اخلاص را چنین بیان می‌فرماید: «ای [[خداوند]] من، از روی اخلاص، تنها و تنها تو را برگزیده‌ام و با همه وجودم به تو روی آورده‌ام»<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>. همچنین در مورد پاک‌سازی نیت می‌فرماید: «پروردگارا نیات ما را در [[کردار]] با خودت خالص گردان»<ref>الصحیفة السجادیة الجامعة، دعای ۸۸.</ref>. نتیجه اخلاص در [[راه خدا]] این است که خود وی کفایت امر بنده‌اش را بر عهده می‌گیرد؛ [[حضرت سجاد]] {{ع}} درباره [[عبادت]] خالصانه و استغنای از [[خلق]] می‌فرماید: «[[حق]] [[خدای بزرگ]] بر تو این است که او را بپرستی و برایش [[شریک]] قائل نشوی، که اگر از روی اخلاص چنین کنی، خداوند کفایت کار [[دنیا]] و [[آخرت]] تو را برعهده می‌گیرد»<ref>الخصال، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در [[کلامی]] کوتاه اما بسیار پرمحتوا معنای اخلاص را چنین بیان می‌فرماید: «ای [[خداوند]] من، از روی اخلاص، تنها و تنها تو را برگزیده‌ام و با همه وجودم به تو روی آورده‌ام»<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>. همچنین در مورد پاک‌سازی نیت می‌فرماید: «پروردگارا نیات ما را در [[کردار]] با خودت خالص گردان»<ref>الصحیفة السجادیة الجامعة، دعای ۸۸.</ref>. نتیجه اخلاص در [[راه خدا]] این است که خود وی کفایت امر بنده‌اش را بر عهده می‌گیرد؛ [[حضرت سجاد]] {{ع}} درباره [[عبادت]] خالصانه و استغنای از [[خلق]] می‌فرماید: «[[حق]] [[خدای بزرگ]] بر تو این است که او را بپرستی و برایش [[شریک]] قائل نشوی، که اگر از روی اخلاص چنین کنی، خداوند کفایت کار [[دنیا]] و [[آخرت]] تو را برعهده می‌گیرد»<ref>الخصال، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:19:39Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۴۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.		در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.

	از [[امام علی]]{{ع}} [[نقل]] شده است: «[[اخلاص]] عالی‌ترین [[هدف]] [[انسانی]] است»<ref>غررالحکم، ص۱۹۷.</ref>. و نیز فرموده است: «[[خالص]] گردانیدن عمل سخت‌تر از خود آن است و [[پاک]] کردن [[نیت]] از [[فساد]] و ناخالصی، برای عمل‌کنندگان، از [[جهاد]] طولانی دشوارتر است»<ref>بحارالانوار، ج۷۴؛ دانشنامه صحیفه سجادیه، ص۲۸۸.</ref>. از این سخنان آشکار می‌شود که [[ارزش]] هر عمل و عبادتی در نزد خدا به [[میزان]] [[خلوص]] فرد در نیت و [[صداقت]] و [[راستی]] او در توجه به سوی [[خدای متعال]] بستگی دارد. ممکن است قالب و شکل یک عمل خوب و [[پسندیده]] باشد اما مادام که [[روح]] اخلاص در آن نباشد نه تنها موجب [[رضایت خدا]] و [[قرب]] به سوی او نمی‌شود بلکه [[انسان]] را از خدا دور و دورتر می‌سازد.		از [[امام علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است: «[[اخلاص]] عالی‌ترین [[هدف]] [[انسانی]] است»<ref>غررالحکم، ص۱۹۷.</ref>. و نیز فرموده است: «[[خالص]] گردانیدن عمل سخت‌تر از خود آن است و [[پاک]] کردن [[نیت]] از [[فساد]] و ناخالصی، برای عمل‌کنندگان، از [[جهاد]] طولانی دشوارتر است»<ref>بحارالانوار، ج۷۴؛ دانشنامه صحیفه سجادیه، ص۲۸۸.</ref>. از این سخنان آشکار می‌شود که [[ارزش]] هر عمل و عبادتی در نزد خدا به [[میزان]] [[خلوص]] فرد در نیت و [[صداقت]] و [[راستی]] او در توجه به سوی [[خدای متعال]] بستگی دارد. ممکن است قالب و شکل یک عمل خوب و [[پسندیده]] باشد اما مادام که [[روح]] اخلاص در آن نباشد نه تنها موجب [[رضایت خدا]] و [[قرب]] به سوی او نمی‌شود بلکه [[انسان]] را از خدا دور و دورتر می‌سازد.
	[[امام سجاد]]{{ع}} در [[کلامی]] کوتاه اما بسیار پرمحتوا معنای اخلاص را چنین بیان می‌فرماید: «ای [[خداوند]] من، از روی اخلاص، تنها و تنها تو را برگزیده‌ام و با همه وجودم به تو روی آورده‌ام»<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>. همچنین در مورد پاک‌سازی نیت می‌فرماید: «پروردگارا نیات ما را در [[کردار]] با خودت خالص گردان»<ref>الصحیفة السجادیة الجامعة، دعای ۸۸.</ref>. نتیجه اخلاص در [[راه خدا]] این است که خود وی کفایت امر بنده‌اش را بر عهده می‌گیرد؛ [[حضرت سجاد]]{{ع}} درباره [[عبادت]] خالصانه و استغنای از [[خلق]] می‌فرماید: «[[حق]] [[خدای بزرگ]] بر تو این است که او را بپرستی و برایش [[شریک]] قائل نشوی، که اگر از روی اخلاص چنین کنی، خداوند کفایت کار [[دنیا]] و [[آخرت]] تو را برعهده می‌گیرد»<ref>الخصال، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در [[کلامی]] کوتاه اما بسیار پرمحتوا معنای اخلاص را چنین بیان می‌فرماید: «ای [[خداوند]] من، از روی اخلاص، تنها و تنها تو را برگزیده‌ام و با همه وجودم به تو روی آورده‌ام»<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>. همچنین در مورد پاک‌سازی نیت می‌فرماید: «پروردگارا نیات ما را در [[کردار]] با خودت خالص گردان»<ref>الصحیفة السجادیة الجامعة، دعای ۸۸.</ref>. نتیجه اخلاص در [[راه خدا]] این است که خود وی کفایت امر بنده‌اش را بر عهده می‌گیرد؛ [[حضرت سجاد]] {{ع}} درباره [[عبادت]] خالصانه و استغنای از [[خلق]] می‌فرماید: «[[حق]] [[خدای بزرگ]] بر تو این است که او را بپرستی و برایش [[شریک]] قائل نشوی، که اگر از روی اخلاص چنین کنی، خداوند کفایت کار [[دنیا]] و [[آخرت]] تو را برعهده می‌گیرد»<ref>الخصال، ج۲، ص۵۵۶.</ref>.

	[[سخنان امام سجاد]]{{ع}} در [[صحیفه]] که به موضوع اخلاص مربوط می‌شود در ذیل این عناوین قابل بررسی است:		[[سخنان امام سجاد]] {{ع}} در [[صحیفه]] که به موضوع اخلاص مربوط می‌شود در ذیل این عناوین قابل بررسی است:
	# '''اخلاص در [[توحید]]''': اخلاص در توحید یعنی پاک گرداندن [[اعتقاد]] از [[شرک]] و دوگانگی و منزه دانستن [[پروردگار]] از همتا و ضدّ. [[حضرت]] در نخستین [[نیایش]] [[صحیفه]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا... دَلَّنَا عَلَيْهِ‏ مِنَ‏ الْإِخْلَاصِ‏ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ}}؛ «و [[حمد]] و [[سپاس]] خداوندی را که... ما را با [[اخلاص]] در [[توحید]] او راه نمود»<ref>نیایش یکم.</ref>. حضرت هنگام [[پناه]] بردن به [[خداوند]] از [[مکر]] [[شیطان]] از کسانی یاد می‌کند که به [[ربوبیت خداوند]] [[گواهی]] داده و [[یگانگی]] وی را از روی اخلاص پذیرفته‌اند<ref>نیایش هفدهم.</ref>.		# '''اخلاص در [[توحید]]''': اخلاص در توحید یعنی پاک گرداندن [[اعتقاد]] از [[شرک]] و دوگانگی و منزه دانستن [[پروردگار]] از همتا و ضدّ. [[حضرت]] در نخستین [[نیایش]] [[صحیفه]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا... دَلَّنَا عَلَيْهِ‏ مِنَ‏ الْإِخْلَاصِ‏ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ}}؛ «و [[حمد]] و [[سپاس]] خداوندی را که... ما را با [[اخلاص]] در [[توحید]] او راه نمود»<ref>نیایش یکم.</ref>. حضرت هنگام [[پناه]] بردن به [[خداوند]] از [[مکر]] [[شیطان]] از کسانی یاد می‌کند که به [[ربوبیت خداوند]] [[گواهی]] داده و [[یگانگی]] وی را از روی اخلاص پذیرفته‌اند<ref>نیایش هفدهم.</ref>.
	# '''اخلاص در [[نیّت]]''': پیش از هر کاری باید [[سعی]] در [[خلوص نیت]] داشت، چون کمال و [[نقص]] [[اعمال]]، تابع نیّت است. از این رو حضرت چنین [[دعا]] می‌کند: «بارخدایا... نیّت مرا به [[نیکوترین]] نیّت‌ها و عمل مرا به [[بهترین]] اعمال فرابر»<ref>نیایش بیستم.</ref>. و نیز: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که... همه رغبت خویش در تو بسته و تنها اعتمادش به توست. با امیدی که در [[دل]] خود پرورده از روی [[یقین]] آهنگ تو کرده و با دلی بیمناک و اخلاصی تمام به درگه تو روی آورده است»<ref>نیایش سی‌ویکم.</ref>.		# '''اخلاص در [[نیّت]]''': پیش از هر کاری باید [[سعی]] در [[خلوص نیت]] داشت، چون کمال و [[نقص]] [[اعمال]]، تابع نیّت است. از این رو حضرت چنین [[دعا]] می‌کند: «بارخدایا... نیّت مرا به [[نیکوترین]] نیّت‌ها و عمل مرا به [[بهترین]] اعمال فرابر»<ref>نیایش بیستم.</ref>. و نیز: «اینجا که من ایستاده‌ام، [[جایگاه]] کسی است که... همه رغبت خویش در تو بسته و تنها اعتمادش به توست. با امیدی که در [[دل]] خود پرورده از روی [[یقین]] آهنگ تو کرده و با دلی بیمناک و اخلاصی تمام به درگه تو روی آورده است»<ref>نیایش سی‌ویکم.</ref>.
	# '''یقین مخلصین''': یقین دارای درجات و مراتبی است. در [[قرآن کریم]] از “علم الیقین” و “حق الیقین” سخن گفته شده است<ref>{{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ ... ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ}} «هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید ... سپس آن را به «دیدار بی‌گمان» خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵ و ۷.</ref>. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[خدا]] یقین [[اهل]] اخلاص را می‌طلبد: «بارخدایا... غبار تردید از دل ما بزدای و ما را [[یقینی]] چون یقین [[مخلصان]] [[عطا]] فرمای»<ref>نیایش سی‌وسوم.</ref>.		# '''یقین مخلصین''': یقین دارای درجات و مراتبی است. در [[قرآن کریم]] از “علم الیقین” و “حق الیقین” سخن گفته شده است<ref>{{متن قرآن\|كَلَّا لَوْ تَعْلَمُونَ عِلْمَ الْيَقِينِ ... ثُمَّ لَتَرَوُنَّهَا عَيْنَ الْيَقِينِ}} «هرگز! اگر به «دانش بی‌گمان» بدانید ... سپس آن را به «دیدار بی‌گمان» خواهید دید» سوره تکاثر، آیه ۵ و ۷.</ref>. [[امام سجاد]] {{ع}} از [[خدا]] یقین [[اهل]] اخلاص را می‌طلبد: «بارخدایا... غبار تردید از دل ما بزدای و ما را [[یقینی]] چون یقین [[مخلصان]] [[عطا]] فرمای»<ref>نیایش سی‌وسوم.</ref>.
	#'''دعای مخلصانه''': فراوان می‌شود که ما دعا می‌کنیم و خدا را صدا می‌زنیم ولی در عمق دل خویش [[خالص]] نیستیم و امیدمان به اسباب و علل ظاهری است. حضرت به ما می‌آموزد که تنها و تنها دعای خویش را به محضر خدا برده و اجابتش را به دست او بدانیم: «بارخدایا، مرا از کسانی قرار ده که تو را از روی اخلاص می‌خوانند به هنگام [[آسودگی]]، آن سان که درماندگانت از روی [[اخلاص]] می‌خوانند به هنگام [[درماندگی]]»<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.		# '''دعای مخلصانه''': فراوان می‌شود که ما دعا می‌کنیم و خدا را صدا می‌زنیم ولی در عمق دل خویش [[خالص]] نیستیم و امیدمان به اسباب و علل ظاهری است. حضرت به ما می‌آموزد که تنها و تنها دعای خویش را به محضر خدا برده و اجابتش را به دست او بدانیم: «بارخدایا، مرا از کسانی قرار ده که تو را از روی اخلاص می‌خوانند به هنگام [[آسودگی]]، آن سان که درماندگانت از روی [[اخلاص]] می‌خوانند به هنگام [[درماندگی]]»<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.
	# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد{{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.		# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]] {{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد {{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.
	# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref><ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>		# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref><ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T07:51:10Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۱
خط ۸:		خط ۸:

	'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.		در [[مکتب]] [[وحی]] [[اخلاص در دین]] و پیراستن [[روح]] و [[اندیشه]] و عمل از هر چیزی که مورد پسند خدا نباشد اهمیت بسیار دارد. در [[آیات]] متعددی در [[قرآن]] بر [[لزوم]] وجود این خصیصه در [[انسان]] تأکید شده است؛ از جمله: {{متن قرآن\|وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ}}<ref>«و فرمانی نیافته بودند جز این که خدا را در حالی که دین خویش را برای او ناب داشته‌اند، با درستی آیین، بپرستند» سوره بینه، آیه ۵.</ref>؛ و [[فرمان]] نیافته بودند جز اینکه خدا را بپرستند، و در حالی که به توحید‌گراییده‌اند، [[دین]] [خود] را برای او خالص گردانند. در کنار کسانی که برای پاک‌سازی و خلوص نیت خویش در [[راه خدا]] تلاش می‌کنند (مخلِصین)، [[قرآن کریم]] از افرادی نام می‌برد که تمام وجودشان برای خدا و به [[دست خدا]] خالص شده است ([[مخلَصین]]). این مرتبه از اخلاص، بالاترین مرحله آن است و تنها به [[مدد الهی]] و [[توفیق]] او شامل کسانی می‌شود که در مسیر [[تقرّب]] به سوی خدا حرکت کرده‌اند. قرآن کریم برخی از [[انبیا]] را با این ویژگی ستوده است<ref>{{متن قرآن\|وَلَقَدْ هَمَّتْ بِهِ وَهَمَّ بِهَا لَوْلَا أَنْ رَأَى بُرْهَانَ رَبِّهِ كَذَلِكَ لِنَصْرِفَ عَنْهُ السُّوءَ وَالْفَحْشَاءَ إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُخْلَصِينَ}} «و بی‌گمان آن زن آهنگ وی کرد و وی نیز اگر برهان پروردگار خویش را نمی‌دید آهنگ او می‌کرد بدین گونه (بر آن بودیم) تا از او زشتی و پلیدکاری را بگردانیم که او از بندگان ناب ما بود» سوره یوسف، آیه ۲۴.</ref>. [[شیطان]] نیز به صراحت اعلام کرده است که در اغواگری خویش، بر [[بندگان]] [[مخلَص]] [[خدا]] هیچ راه نفوذی ندارد: {{متن قرآن\|... وَلَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ * إِلَّا عِبَادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصِينَ}}<ref>«... و همگان را از راه به در خواهم برد * بجز از میان آنان بندگان نابت را» سوره حجر، آیه ۳۹-۴۰.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:52:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۲
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	[[رده:اخلاص]]		[[رده:اخلاص]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T21:49:10Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۱۹
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	#'''دعای مخلصانه''': فراوان می‌شود که ما دعا می‌کنیم و خدا را صدا می‌زنیم ولی در عمق دل خویش [[خالص]] نیستیم و امیدمان به اسباب و علل ظاهری است. حضرت به ما می‌آموزد که تنها و تنها دعای خویش را به محضر خدا برده و اجابتش را به دست او بدانیم: «بارخدایا، مرا از کسانی قرار ده که تو را از روی اخلاص می‌خوانند به هنگام [[آسودگی]]، آن سان که درماندگانت از روی [[اخلاص]] می‌خوانند به هنگام [[درماندگی]]»<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.		#'''دعای مخلصانه''': فراوان می‌شود که ما دعا می‌کنیم و خدا را صدا می‌زنیم ولی در عمق دل خویش [[خالص]] نیستیم و امیدمان به اسباب و علل ظاهری است. حضرت به ما می‌آموزد که تنها و تنها دعای خویش را به محضر خدا برده و اجابتش را به دست او بدانیم: «بارخدایا، مرا از کسانی قرار ده که تو را از روی اخلاص می‌خوانند به هنگام [[آسودگی]]، آن سان که درماندگانت از روی [[اخلاص]] می‌خوانند به هنگام [[درماندگی]]»<ref>نیایش بیست‌ودوم.</ref>.
	# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد{{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.		# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد{{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.
	# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref>.<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref>.<ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>		# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref><ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref><ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:45:00Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{سیره معصوم}}		{{سیره معصوم}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[اخلاص]]~~''' است. "'''[[اخلاص]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = اخلاص
			\| عنوان مدخل = [[اخلاص]]
			\| مداخل مرتبط = [[اخلاص در قرآن]] - [[اخلاص در حدیث]] - [[اخلاص در فقه اسلامی]] - [[اخلاص در اخلاق اسلامی]] - [[اخلاص در معارف دعا و زیارات]] - [[اخلاص در معارف و سیره نبوی]] - [[اخلاص در معارف و سیره حسینی]] - [[اخلاص در معارف و سیره سجادی]] - [[اخلاص در معارف و سیره رضوی]] - [[اخلاص در عبادت]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.		'''[[اخلاص]]''' در لغت به معنای [[خالص]] کردن، ویژه کردن، [[خلوص نیت]] داشتن و [[عقیده]] [[پاک]] و ارادت صادق داشتن است. اخلاص یعنی پاک کردن [[نیت]] از تمام آلودگی‌ها برای [[خدا]] و [[اقرار]] به [[یگانگی]] او. اخلاص یعنی به طور کامل رو سوی خدا آوردن و از دیگران بریدن<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم.</ref>.

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T17:00:47Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۰
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد{{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.		# '''اخلاص در عمل''': اخلاص در عمل یعنی [[بنده]] هر عملی را محض [[رضای خدا]] انجام دهد. در [[روز]] حساب هر عملی که [[مُهر]] اخلاص نداشته باشد تیره و مردود است. [[امام سجاد]]{{ع}} از [[پروردگار]] درخواست می‌کند: «پروردگارا دلم را از [[خودبینی]] و [[شک]] و ستایش‌جویی در دینت [[پاک]] گردان تا عملم [[خالص]] برای تو باشد»<ref>مفاتیح الجنان، دعای ابوحمزه.</ref>. شرط اخلاص در عمل این است که [[عمل]] [[انسان]] از [[ریا]] و [[سُمعه]] پاک و مبرّا باشد. ریا آن است که فرد عمل خویش را به قصد نشان دادن به دیگران انجام دهد؛ و سُمعه آن است که عمل [[نیکی]] را دور از چشم [[مردم]] انجام دهد اما هدفش این باشد که آوازه آن بعداً به گوش مردم برسد. امام سجاد{{ع}} در این مورد از [[خدا]] می‌خواهد: «ای خداوندی از تو می‌خواهیم که این همه [[اعمال]] (در [[ماه رمضان]]) را از ریای [[ریاکاران]] و آوازه درافکندن آوازه‌افکنان دور نگه داری. و چنان باد که کسی را در [[عبادت]] با تو [[شریک]] نسازیم و جز تو برای خود مرادی نجوییم»<ref>نیایش چهل و چهارم.</ref>. وی همچنین از خدا می‌خواهد مجاهدت‌های [[ارزشمند]] [[مرزداران]] از هر ریا و سمعه‌ای به دور باشد: «خداوندا.... (مرزدار [[مجاهد]] را) از ریاکاری برکنار دار و از [[دلبستگی]] به نام و آوازه [[برهان]]»<ref>نیایش بیست و هفتم.</ref>.
	# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref>.<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref>.<ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>		# '''[[اخلاص در توبه]]''': [[توبه]] و [[بازگشت به خدا]] نیز باید صادقانه و خالصانه باشد. توبه وقتی خالصانه خواهد بود که با [[قلب]] [[طاهر]] ([[دل]] پاک) صورت گیرد<ref>نیایش دوازدهم.</ref>. همچنین توبه خالص ([[توبه نصوح]]) توبه‌ای است که آمیخته به [[شک و تردید]] نباشد<ref>نیایش چهل و پنجم.</ref>.<ref>بحارالانوار، محمدباقر مجلسی، الوفاء، لبنان، ۱۴۰۴ ه‍: التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، حسن المصطفوی، دارالکتب العلمیه، بیروت، لبنان، ۱۴۲۰ ه‍: الخصال، ابن‌بابویه (شیخ صدوق)، مؤسسه النشرالاسلامی، قم، ۴۰۳ ه‍؛ الصحیفة السجادیة الجامعة، (تصحیح) سیدمحمدباقر موسوی ابطحی اصفهانی، مؤسسة الامام المهدی، قم، ۱۳۸۱؛ صحیفه سجادیه ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴؛ غررالحکم و دررالکلم، عبدالواحد آمدی، مکتب الاعلام الاسلامی، قم، ۱۳۶۶؛ قرآن کریم، ترجمه محمدمهدی فولادوند؛ لغت‌نامه، علی‌اکبر دهخدا، مؤسسه انتشارات و چاپ دانشگاه تهران، ۱۳۷۷ دوره جدید، چاپ دوم؛ مفاتیح الجنان، عباس قمی، انتشارات اسلامی، تهران.</ref>.<ref>[[فاطمه رکنی یزدی\|رکنی یزدی، فاطمه]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «اخلاص»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۳۷.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

اخلاص در معارف دعا و زیارات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۹ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۱

Bahmani در ‏۳ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۶

Bahmani در ‏۵ آوریل ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۲۶

Bahmani در ‏۵ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '