ادب در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* ادب نامه‌نگاری */

2025-05-17T09:57:52Z

ادب نامه‌نگاری

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۹۹:		خط ۹۹:

	== [[ادب]] نامه‌نگاری ==		== [[ادب]] نامه‌نگاری ==
	از دیگر [[آداب]] مورد تأکید [[قرآن]]، این است که [[نامه‌ها]] با نام [[مبارک]] [[خداوند]] و ذکر [[شریف]] {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}<ref>«به نام خداوند بخشنده بخشاینده» سوره فاتحه، آیه ۱.</ref> آغاز شود؛ چنان‌که [[نامه]] [[حضرت سلیمان]] {{ع}} به [[مردم]] سرزمین [[سبأ]] با این ذکر [[شریف]] آغاز می‌شود {{متن قرآن\|إِنَّهُ مِن سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ أَلاَّ تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ}}<ref>«آن (نامه) از سوی سلیمان است و (متن آن) این است: «به نام خداوند بخشنده بخشاینده با من گردنکشی نورزید و گردن نهاده، نزد من آیید» سوره نمل، آیه ۳۰-۳۱.</ref>، و [[سیره]] [[رسول گرامی اسلام]] نیز در [[نامه]] نگاری‌ها چنین بوده است<ref>مکاتیب الرسول، ج‌۱، ص‌۶۵‌.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۷.</ref>		از دیگر [[آداب]] مورد تأکید [[قرآن]]، این است که نامه‌ها با نام [[مبارک]] [[خداوند]] و ذکر [[شریف]] {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}}<ref>«به نام خداوند بخشنده بخشاینده» سوره فاتحه، آیه ۱.</ref> آغاز شود؛ چنان‌که نامه [[حضرت سلیمان]] {{ع}} به [[مردم]] سرزمین [[سبأ]] با این ذکر [[شریف]] آغاز می‌شود {{متن قرآن\|إِنَّهُ مِن سُلَيْمَانَ وَإِنَّهُ بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ أَلاَّ تَعْلُوا عَلَيَّ وَأْتُونِي مُسْلِمِينَ}}<ref>«آن (نامه) از سوی سلیمان است و (متن آن) این است: «به نام خداوند بخشنده بخشاینده با من گردنکشی نورزید و گردن نهاده، نزد من آیید» سوره نمل، آیه ۳۰-۳۱.</ref>، و [[سیره]] [[رسول گرامی اسلام]] نیز در نامه نگاری‌ها چنین بوده است<ref>مکاتیب الرسول، ج‌۱، ص‌۶۵‌.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۷.</ref>

	== [[ادب]] برخورد [[زنان]] با مردان نامحرم ==		== [[ادب]] برخورد [[زنان]] با مردان نامحرم ==

Bahmani: /* ادب برخورد با اولیای الهی */

2025-05-17T09:57:08Z

ادب برخورد با اولیای الهی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۷
خط ۳۸:		خط ۳۸:

	== [[ادب]] برخورد با [[اولیای الهی]] ==		== [[ادب]] برخورد با [[اولیای الهی]] ==
	[[خداوند]] در [[قرآن]] به [[مؤمنان]] [[فرمان]] می‌دهد هنگام [[سخن گفتن]] با [[پیامبر]] {{صل}}، صدای خود را بلند نکنند: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! صدایتان را از صدای پیامبر فراتر نبرید و در گفتار با او بلند سخن مگویید چنان که با یکدیگر بلند سخن می‌گویید؛ مبادا کردارهایتان بی‌آنکه خود دریابید تباه گردد» سوره حجرات، آیه ۲.</ref> افزون بر این [[سخن گفتن]] آرام و مؤدّبانه با حضرت، [[نشانه]] [[پرهیزکاری]] دانسته شده: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان خداوند دل‌های کسانی که صدایشان را نزد فرستاده خداوند فرو می‌دارند، برای پرهیزگاری آزموده است؛ آنان آمرزش و پاداشی سترگ خواهند داشت» سوره حجرات، آیه ۳.</ref> و کسانی‌که بدون رعایت [[حرمت]] [[پیامبر]]، وی را از فراسوی حجره‌ها (از‌درون خانه‌های خود) صدا می‌زنند، افرادی نابخرد و [[نادان]] شمرده شده‌اند: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«به راستی آنان که تو را از پشت (در) اتاق‌ها صدا می‌زنند، بیشترشان خرد نمی‌ورزند» سوره حجرات، آیه ۴.</ref>، {{متن قرآن\|لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}<ref>«پیامبر را میان خویش چنان فرا نخوانید که یکدیگر را فرا می‌خوانید؛ بی‌گمان خداوند کسانی از شما را که در پناه کسان دیگر، پنهانی بیرون می‌آیند می‌شناسد پس کسانی که از فرمان وی سرمی‌پیچند از اینکه به آنان آزمونی یا عذابی دردناک رسد باید بپرهیزند» سوره نور، آیه ۶۳.</ref> ‌بنابراینکه اضافه "[[دعا]]" به "[[رسول]]"، اضافه مصدر به مفعول باشد [[[لزوم]] [[رعایت ادب]] و نگه‌داری [[حرمت]] حضرت هنگام صدا زدن او را بیان می‌کند <ref>راهنما، ج‌۱۲، ص‌۳۵۵.</ref>. در [[قرآن کریم]]، رعایت این [[ادب]] در برابر دیگران نیز سفارش شده است: {{متن قرآن\|وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ}}<ref>«و در راه رفتنت میانه‌رو باش و از آوایت فرو کاه که ناپسندترین بانگ‌ها بانگ درازگوشان است» سوره لقمان، آیه ۱۹.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>		[[خداوند]] در [[قرآن]] به [[مؤمنان]] [[فرمان]] می‌دهد هنگام [[سخن گفتن]] با [[پیامبر]] {{صل}}، صدای خود را بلند نکنند: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ وَلَا تَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ كَجَهْرِ بَعْضِكُمْ لِبَعْضٍ أَنْ تَحْبَطَ أَعْمَالُكُمْ وَأَنْتُمْ لَا تَشْعُرُونَ}}<ref>«ای مؤمنان! صدایتان را از صدای پیامبر فراتر نبرید و در گفتار با او بلند سخن مگویید چنان که با یکدیگر بلند سخن می‌گویید؛ مبادا کردارهایتان بی‌آنکه خود دریابید تباه گردد» سوره حجرات، آیه ۲.</ref> افزون بر این [[سخن گفتن]] آرام و مؤدّبانه با حضرت، [[نشانه]] [[پرهیزکاری]] دانسته شده: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يَغُضُّونَ أَصْوَاتَهُمْ عِنْدَ رَسُولِ اللَّهِ أُولَئِكَ الَّذِينَ امْتَحَنَ اللَّهُ قُلُوبَهُمْ لِلتَّقْوَى لَهُمْ مَغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ عَظِيمٌ}}<ref>«بی‌گمان خداوند دل‌های کسانی که صدایشان را نزد فرستاده خداوند فرو می‌دارند، برای پرهیزگاری آزموده است؛ آنان آمرزش و پاداشی سترگ خواهند داشت» سوره حجرات، آیه ۳.</ref> و کسانی‌که بدون رعایت [[حرمت]] [[پیامبر]]، وی را از فراسوی حجره‌ها (از‌درون خانه‌های خود) صدا می‌زنند، افرادی نابخرد و [[نادان]] شمرده شده‌اند: {{متن قرآن\|إِنَّ الَّذِينَ يُنَادُونَكَ مِنْ وَرَاءِ الْحُجُرَاتِ أَكْثَرُهُمْ لَا يَعْقِلُونَ}}<ref>«به راستی آنان که تو را از پشت (در) اتاق‌ها صدا می‌زنند، بیشترشان خرد نمی‌ورزند» سوره حجرات، آیه ۴.</ref>، {{متن قرآن\|لَا تَجْعَلُوا دُعَاءَ الرَّسُولِ بَيْنَكُمْ كَدُعَاءِ بَعْضِكُمْ بَعْضًا قَدْ يَعْلَمُ اللَّهُ الَّذِينَ يَتَسَلَّلُونَ مِنْكُمْ لِوَاذًا فَلْيَحْذَرِ الَّذِينَ يُخَالِفُونَ عَنْ أَمْرِهِ أَنْ تُصِيبَهُمْ فِتْنَةٌ أَوْ يُصِيبَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ}}<ref>«پیامبر را میان خویش چنان فرا نخوانید که یکدیگر را فرا می‌خوانید؛ بی‌گمان خداوند کسانی از شما را که در پناه کسان دیگر، پنهانی بیرون می‌آیند می‌شناسد پس کسانی که از فرمان وی سرمی‌پیچند از اینکه به آنان آزمونی یا عذابی دردناک رسد باید بپرهیزند» سوره نور، آیه ۶۳.</ref> ‌بنابراینکه اضافه "[[دعا]]" به "[[رسول]]"، اضافه مصدر به مفعول باشد [[لزوم]] [[رعایت ادب]] و نگه‌داری [[حرمت]] حضرت هنگام صدا زدن او را بیان می‌کند <ref>راهنما، ج‌۱۲، ص‌۳۵۵.</ref>. در [[قرآن کریم]]، رعایت این [[ادب]] در برابر دیگران نیز سفارش شده است: {{متن قرآن\|وَاقْصِدْ فِي مَشْيِكَ وَاغْضُضْ مِنْ صَوْتِكَ إِنَّ أَنْكَرَ الْأَصْوَاتِ لَصَوْتُ الْحَمِيرِ}}<ref>«و در راه رفتنت میانه‌رو باش و از آوایت فرو کاه که ناپسندترین بانگ‌ها بانگ درازگوشان است» سوره لقمان، آیه ۱۹.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۱-۳۹۲.</ref>

	== [[ادب]] برخورد با پدر و مادر ==		== [[ادب]] برخورد با پدر و مادر ==

Bahmani: /* ادب در امور جنسی */

2025-05-17T09:56:36Z

ادب در امور جنسی

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۳

2024-05-13T08:53:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = ادب		\| موضوع مرتبط = ادب
	\| عنوان مدخل = ادب		\| عنوان مدخل = ادب
	\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[ادب در لغت]] - [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* ادب نشستن در مجالس عمومی */

2023-08-08T06:38:12Z

ادب نشستن در مجالس عمومی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۸
خط ۷۵:		خط ۷۵:

	== [[ادب]] نشستن در مجالس عمومی ==		== [[ادب]] نشستن در مجالس عمومی ==
	از [[آداب]] [[اجتماعی]] مورد توجّه [[قرآن]]، جا دادن به ~~تازهواردان~~ در مجالس عمومی است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَإِذَا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! چون در نشست‌ها به شما گویند جا باز کنید، باز کنید تا خداوند برایتان (در بهشت) جا باز کند و چون گویند: برخیزید، برخیزید تا خداوند (پایگاه) مؤمنان از شما و فرهیختگان را چند پایه بالا برد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره مجادله، آیه ۱۱.</ref>. [[شأن نزول]] [[آیه]]، درباره گروهی از شرکت کنندگان در [[جنگ بدر]] است که در "صفّه" بر [[پیامبر]] و یارانش وارد شدند. [[پیامبر]] [[دستور]] داد که حاضران به آنان جای دهند<ref>روح‌المعانی، ج‌۲۸، ص‌۳۹‌ـ‌۴۰.</ref>. برخی، این [[عمل]] [[پیامبر]] {{صل}} را نوعی [[ادب]] آموزی و درس [[احترام]] گذاشتن به پیش‌گامان [[جهاد]] و [[ایمان]] دانسته‌اند<ref>نمونه، ج‌۲۳، ص‌۴۳۹.</ref>. برخی نیز با توجّه به ذیل [[آیه]]، احتمال داده‌اند که [[آیه]] به [[رعایت ادب]] در برابر [[عالمان]] و دانشمندان ناظر باشد<ref>احسن‌الحدیث، ج‌۱۱، ص‌۶۹‌.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۴.</ref>		از [[آداب]] [[اجتماعی]] مورد توجّه [[قرآن]]، جا دادن به تازه واردان در مجالس عمومی است: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذَا قِيلَ لَكُمْ تَفَسَّحُوا فِي الْمَجَالِسِ فَافْسَحُوا يَفْسَحِ اللَّهُ لَكُمْ وَإِذَا قِيلَ انْشُزُوا فَانْشُزُوا يَرْفَعِ اللَّهُ الَّذِينَ آمَنُوا مِنْكُمْ وَالَّذِينَ أُوتُوا الْعِلْمَ دَرَجَاتٍ وَاللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ خَبِيرٌ}}<ref>«ای مؤمنان! چون در نشست‌ها به شما گویند جا باز کنید، باز کنید تا خداوند برایتان (در بهشت) جا باز کند و چون گویند: برخیزید، برخیزید تا خداوند (پایگاه) مؤمنان از شما و فرهیختگان را چند پایه بالا برد و خداوند از آنچه انجام می‌دهید آگاه است» سوره مجادله، آیه ۱۱.</ref>. [[شأن نزول]] [[آیه]]، درباره گروهی از شرکت کنندگان در [[جنگ بدر]] است که در "صفّه" بر [[پیامبر]] و یارانش وارد شدند. [[پیامبر]] [[دستور]] داد که حاضران به آنان جای دهند<ref>روح‌المعانی، ج‌۲۸، ص‌۳۹‌ـ‌۴۰.</ref>. برخی، این [[عمل]] [[پیامبر]] {{صل}} را نوعی [[ادب]] آموزی و درس [[احترام]] گذاشتن به پیش‌گامان [[جهاد]] و [[ایمان]] دانسته‌اند<ref>نمونه، ج‌۲۳، ص‌۴۳۹.</ref>. برخی نیز با توجّه به ذیل [[آیه]]، احتمال داده‌اند که [[آیه]] به [[رعایت ادب]] در برابر [[عالمان]] و دانشمندان ناظر باشد<ref>احسن‌الحدیث، ج‌۱۱، ص‌۶۹‌.</ref>.<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۴.</ref>

	== [[ادب]] برخورد با سفیهان و [[نادانان]] ==		== [[ادب]] برخورد با سفیهان و [[نادانان]] ==

Bahmani: /* معناشناسی */

2023-08-08T06:09:21Z

معناشناسی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	مفهوم متعارف اَدَب نیز با معنای لغوی آن ارتباط دارد. گویا، [[ادب]] سفره‌ای از [[نیکی‌ها]] است که [[مردم]] بر گرد آن جمع می‌شوند و همگان آن را [[نیکو]] می‌شمارند<ref>مقاییس‌اللغه، ج‌۱، ص‌۷۴.</ref>.		مفهوم متعارف اَدَب نیز با معنای لغوی آن ارتباط دارد. گویا، [[ادب]] سفره‌ای از [[نیکی‌ها]] است که [[مردم]] بر گرد آن جمع می‌شوند و همگان آن را [[نیکو]] می‌شمارند<ref>مقاییس‌اللغه، ج‌۱، ص‌۷۴.</ref>.

	این واژه در ~~[[فارسی]]،~~ با کلمات متعدّد دیگری مانند [[فرهنگ]]، هنر، خم و چم، [[حُسن]] [[معاشرت]]، [[حُسن]] محضر، طور پسندیده، [[حرمت]]، پاس و‌... ‌، پیوند معنایی دارد<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref>. تعاریف متعدّدی از این واژه در فرهنگ‌نامه‌های فارسی ارائه شده که در عمده آنها، به عناصری مانند: [[نیکی]] احوال و [[رفتار]]<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref> پسندیده و شایسته‌ بودن<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref> و [[حُسن]] [[معاشرت]] و رعایت [[حرمت]] اشخاص<ref>فرهنگ فارسی، ص‌۱۷۸.</ref> توجّه شده است<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۰.</ref>.		این واژه در فارسی، با کلمات متعدّد دیگری مانند [[فرهنگ]]، هنر، خم و چم، [[حُسن]] [[معاشرت]]، [[حُسن]] محضر، طور پسندیده، [[حرمت]]، پاس و‌... ‌، پیوند معنایی دارد<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref>. تعاریف متعدّدی از این واژه در فرهنگ‌نامه‌های فارسی ارائه شده که در عمده آنها، به عناصری مانند: [[نیکی]] احوال و [[رفتار]]<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref> پسندیده و شایسته‌ بودن<ref>لغت‌نامه، ج‌۱، ص‌۱۳۱۳.</ref> و [[حُسن]] [[معاشرت]] و رعایت [[حرمت]] اشخاص<ref>فرهنگ فارسی، ص‌۱۷۸.</ref> توجّه شده است<ref>[[محمد ابوطالبی\|ابوطالبی، محمد]]، [[ادب (مقاله)\|مقاله «ادب»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۲ (کتاب)\| دائرة المعارف قرآن کریم ج۲]]، ص ۳۹۰.</ref>.

	== [[ادب]] در [[قرآن]] ==		== [[ادب]] در [[قرآن]] ==

Bahmani در ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۵۹

2023-08-08T05:59:26Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۴

2023-08-08T05:34:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = ادب\| عنوان مدخل = ادب\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]\| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = ادب
			\| عنوان مدخل = ادب
			\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	== واژه‌شناسی لغوی ==		== واژه‌شناسی لغوی ==

Bahmani در ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۳

2023-08-08T05:33:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۳
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:

	[[رده:ادب]]		[[رده:ادب]]
	[[رده:مدخل‌های ~~در انتظار~~ تلخیص]]		[[رده:مدخل‌های تلخیص شده]]

Msadeq در ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۵۴

2023-08-06T10:54:50Z

نمایش تغییرات