ادب در معارف و سیره فاطمی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۵۳

2026-04-29T05:53:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ادب		\| موضوع مرتبط = ادب
	\| عنوان مدخل = ادب		\| عنوان مدخل = ادب
	\| مداخل مرتبط = [[ادب در لغت]] - [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[ادب در لغت]] - [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در عرفان اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* منابع */

2025-05-17T10:01:22Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۳۱
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10068654.jpg\|22px]] [[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|'''درآمدی بر سیره فاطمی''']]		# [[پرونده:10068654.jpg\|22px]] [[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|'''درآمدی بر سیره فاطمی''']]
	~~# [[پرونده:IM010759.jpg\|22px]] [[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|'''سبک زندگی''']]~~
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* ادب فاطمه{{س}} */

2025-05-17T10:01:10Z

ادب فاطمه{{س}}

@@ خط ۳۳: / خط ۳۳: @@
 # '''با [[مؤمنان]]''': زهرا {{س}} محبت به مؤمنان و [[شیعیان]] را از پدر خود به [[ارث]] برده بود؛ چه آنکه – همان‌گونه که در آغاز درس بدان اشاره رفت - از صفات ممتاز [[پیامبر]] {{صل}}، [[رأفت]] و [[مهربانی]] نسبت به مؤمنان است. زیباترین شیوه رفتار با مؤمنان در عمل فاطمه {{س}} تجلی داشت. ایشان در حساس‌ترین لحظات خلوت با [[معبود]]، مؤمنان را بر خود مقدم می‌داشت و در مناجات‌های شبانه برای آنان [[دعا]] می‌کرد و زمانی که فرزندش حسن {{ع}} از علت تقدم مؤمنان بر خود در دعا پرسید، فرمود: {{متن حدیث|الْجَارَ ثُمَ الدَّارَ}}<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۸۱.</ref>. نمونه بارز دیگر از رفتار مهربانانه و دلسوزانه زهرا {{س}} نسبت به شیعیان، جریان مهر آن حضرت است. وی پس از [[آگاهی]] از مقدار درهم و دیناری که مهر آن گرامی قرار گرفته بود، خطاب به پیامبر {{صل}} گفت: «ای رسول خدا! [[دختران]] [[مردم]] در [[ازدواج]] خود، درهم‌ها را مهر خود قرار می‌دهند، پس فرق بین من و آنان چیست؟ از تو می‌خواهم درهم و دینار را مهر من قرار ندهی، بلکه از [[خدا]] بخواهی تا مهر من، [[شفاعت]] از [[گنهکاران]] [[امت]] تو باشد»<ref>نهج الحیاة، ص۲۳۹ - ۲۴۰.</ref>.
 # '''در برابر [[سختی‌ها]]''': سنگینی و متانت در برابر [[گرفتاری‌ها]] و حوادث تکان دهنده و فتنه‌های [[روزگار]] در چندین [[روایت]] از ویژگی‌های [[مؤمنان]] دانسته شده است. در روایتی از علی {{ع}} آمده است: {{متن حدیث|الْمُؤْمِنُ وَقُورٌ عِنْدَ الْهَزَاهِزِ ثَبُوتٌ عِنْدَ الْمَكَارِهِ صَبُورٌ عِنْدَ الْبَلَاءِ...}}<ref>«مؤمن در هنگام گرفتاری‌های تکان دهنده استوار، در ناخوشی‌ها پابرجا و در هنگام بلا شکیبا است» بحارالانوار، ج۷۵، ص۲۷.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} در [[سختی]] متولد شد، در دامن سختی‌ها [[رشد]] کرد و در طول زندگی‌اش در برابر سختی‌ها [[پایداری]] نمود و سرانجام، [[روح]] بلند و مقاومش از درون سختی‌ها و دریای غم‌ها و [[رنج‌ها]] به [[آسمان]] [[قرب الهی]] و [[بهشت]] [[رضوان]] [[حق]] پرواز کرد. او حقیقتاً مصداق کامل [[حدیث]] یاد شده بود و با سرمایه و قار و [[ثبات]] و [[صبوری]] به [[ستیز]] [[ناملایمات]] و [[مشکلات]] و [[مصائب]] برخاست؛ مصائبی که به تعبیر خودش اگر بر [[روز]] روشن فرو می‌ریخت تبدیل به شب دیجور می‌گشت<ref>[[علی رفیعی|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۹۶.</ref>.
 == منابع ==

Bahmani: /* ادب فاطمه{{س}} */

2025-05-17T09:50:03Z

ادب فاطمه{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۰
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.		روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.

	فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا ~~الحسن]]؛~~ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.		فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از رحلت پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای ابا الحسن؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.
	آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.		آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.

خط ۴۴:		خط ۴۴:
	آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.		آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.
	وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.		وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.
	آن غمگسار [[مردمان]]، در آخرین لحظه‌های [[حیات]] [[پربرکت]] خویش، برای [[مؤمنان]] چنین دعا فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي وَ سَيِّدِي أَسْأَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ وَ بِبُكَاءِ وَلَدَيَّ فِي مُفَارَقَتِي أَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شِيعَتِي وَ شِيعَةِ ذُرِّيَّتِي}}؛ خداوندا، بزرگوارا؛ به [[حق]] برگزیدگانت و به [[اشک]] و [[آه]] حسن و حسینم در [[غم]] جدایی من، قسمت می‌‌دهم که از خطای [[شیعیان]] من و شیعیان فرزندانم درگذری<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۶۶</ref>		آن غمگسار [[مردمان]]، در آخرین لحظه‌های [[حیات]] [[پربرکت]] خویش، برای [[مؤمنان]] چنین دعا فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي وَ سَيِّدِي أَسْأَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ وَ بِبُكَاءِ وَلَدَيَّ فِي مُفَارَقَتِي أَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شِيعَتِي وَ شِيعَةِ ذُرِّيَّتِي}}؛ خداوندا، بزرگوارا؛ به [[حق]] برگزیدگانت و به [[اشک]] و آه حسن و حسینم در [[غم]] جدایی من، قسمت می‌‌دهم که از خطای [[شیعیان]] من و شیعیان فرزندانم درگذری<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۶۶</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* ادب فاطمه{{س}} */

2025-05-17T09:48:47Z

ادب فاطمه{{س}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۸
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	==[[ادب]] [[فاطمه]]{{س}}==		==[[ادب]] [[فاطمه]]{{س}}==
	[[فاطمه زهرا]]{{س}}، والا دختر [[پیامبر گرامی اسلام]]، درخشان‌ترین [[خورشید]] [[فرهنگ]] و [[اخلاق]] و [[معرفت]] است. [[سپاه]] سخن در برابر [[شکوه]] این بزرگ [[بنده]] [[خداوند]]، سر بر خاک [[خشوع]] می‌‌نهد. و قلم در وصف یکی از هزاران [[فضیلت]] او درمی‌‌ماند.		[[فاطمه زهرا]]{{س}}، والا دختر [[پیامبر گرامی اسلام]]، درخشان‌ترین [[خورشید]] [[فرهنگ]] و [[اخلاق]] و [[معرفت]] است. [[سپاه]] سخن در برابر [[شکوه]] این بزرگ [[بنده]] [[خداوند]]، سر بر خاک [[خشوع]] می‌‌نهد. و قلم در وصف یکی از هزاران [[فضیلت]] او درمی‌‌ماند.
	روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و [[خدمت]] او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.		روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.

	فاطمه{{س}} چنان [[غرق]] در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] [[طلب]] و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا الحسن]]؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.		فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا الحسن]]؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.
	آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.		آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.

	فاطمه زهرا{{س}} که خود اختر تابان [[اخلاص]] بود در این باره می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَصْعَدَ إِلَى اللَّهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ}}؛ هرکس که [[عبادت]] [[ناب]] خویش را به [[آسمان]] فرستد، [[خداوند سبحان]] بهترین [[مصلحت]] ش را به سوی او فرو خواهد فرستاد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۸.</ref>.		فاطمه زهرا{{س}} که خود اختر تابان [[اخلاص]] بود در این باره می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَصْعَدَ إِلَى اللَّهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ}}؛ هرکس که [[عبادت]] ناب خویش را به [[آسمان]] فرستد، [[خداوند سبحان]] بهترین [[مصلحت]] ش را به سوی او فرو خواهد فرستاد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۸.</ref>.
	آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.		آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.
	وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.		وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.

Wasity: /* مقدمه */

2025-04-08T13:26:39Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۶:۵۶
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	~~ادب،~~ وقار و مهربانی از صفات بارز و پسندیده [[اخلاقی]] به شمار می‌روند که در حوزه [[اخلاق اجتماعی]] و در بُعد روابط انسان با دیگران و حوادث و رخدادهای پیرامونی خود در گفتار و [[رفتار فردی]] تجلی می‌یابند و نشانه کمال و [[آراستگی]] انسان‌اند. هر یک از سه خصلت اخلاقی یاد شده در [[اسلام]] و [[آموزه‌های دینی]] از [[ارزش]] و جایگاهی ویژه برخوردار است که به نمونه‌هایی از آن اشاره می‌شود.		«[[ادب]]»، «[[وقار]]» و «[[مهربانی]]» از صفات بارز و پسندیده [[اخلاقی]] به شمار می‌روند که در حوزه [[اخلاق اجتماعی]] و در بُعد روابط انسان با دیگران و حوادث و رخدادهای پیرامونی خود در گفتار و [[رفتار فردی]] تجلی می‌یابند و نشانه کمال و [[آراستگی]] انسان‌اند. هر یک از سه خصلت اخلاقی یاد شده در [[اسلام]] و [[آموزه‌های دینی]] از [[ارزش]] و جایگاهی ویژه برخوردار است که به نمونه‌هایی از آن اشاره می‌شود.

	=== ادب ===		=== ادب ===

Jaafari: /* منابع */

2025-04-06T06:12:45Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	# '''با [[مؤمنان]]''': زهرا {{س}} محبت به مؤمنان و [[شیعیان]] را از پدر خود به [[ارث]] برده بود؛ چه آنکه – همان‌گونه که در آغاز درس بدان اشاره رفت - از صفات ممتاز [[پیامبر]] {{صل}}، [[رأفت]] و [[مهربانی]] نسبت به مؤمنان است. زیباترین شیوه رفتار با مؤمنان در عمل فاطمه {{س}} تجلی داشت. ایشان در حساس‌ترین لحظات خلوت با [[معبود]]، مؤمنان را بر خود مقدم می‌داشت و در مناجات‌های شبانه برای آنان [[دعا]] می‌کرد و زمانی که فرزندش حسن {{ع}} از علت تقدم مؤمنان بر خود در دعا پرسید، فرمود: {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَ الدَّارَ}}<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۸۱.</ref>. نمونه بارز دیگر از رفتار مهربانانه و دلسوزانه زهرا {{س}} نسبت به شیعیان، جریان مهر آن حضرت است. وی پس از [[آگاهی]] از مقدار درهم و دیناری که مهر آن گرامی قرار گرفته بود، خطاب به پیامبر {{صل}} گفت: «ای رسول خدا! [[دختران]] [[مردم]] در [[ازدواج]] خود، درهم‌ها را مهر خود قرار می‌دهند، پس فرق بین من و آنان چیست؟ از تو می‌خواهم درهم و دینار را مهر من قرار ندهی، بلکه از [[خدا]] بخواهی تا مهر من، [[شفاعت]] از [[گنهکاران]] [[امت]] تو باشد»<ref>نهج الحیاة، ص۲۳۹ - ۲۴۰.</ref>.		# '''با [[مؤمنان]]''': زهرا {{س}} محبت به مؤمنان و [[شیعیان]] را از پدر خود به [[ارث]] برده بود؛ چه آنکه – همان‌گونه که در آغاز درس بدان اشاره رفت - از صفات ممتاز [[پیامبر]] {{صل}}، [[رأفت]] و [[مهربانی]] نسبت به مؤمنان است. زیباترین شیوه رفتار با مؤمنان در عمل فاطمه {{س}} تجلی داشت. ایشان در حساس‌ترین لحظات خلوت با [[معبود]]، مؤمنان را بر خود مقدم می‌داشت و در مناجات‌های شبانه برای آنان [[دعا]] می‌کرد و زمانی که فرزندش حسن {{ع}} از علت تقدم مؤمنان بر خود در دعا پرسید، فرمود: {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَ الدَّارَ}}<ref>بحارالانوار، ج۴۳، ص۸۱.</ref>. نمونه بارز دیگر از رفتار مهربانانه و دلسوزانه زهرا {{س}} نسبت به شیعیان، جریان مهر آن حضرت است. وی پس از [[آگاهی]] از مقدار درهم و دیناری که مهر آن گرامی قرار گرفته بود، خطاب به پیامبر {{صل}} گفت: «ای رسول خدا! [[دختران]] [[مردم]] در [[ازدواج]] خود، درهم‌ها را مهر خود قرار می‌دهند، پس فرق بین من و آنان چیست؟ از تو می‌خواهم درهم و دینار را مهر من قرار ندهی، بلکه از [[خدا]] بخواهی تا مهر من، [[شفاعت]] از [[گنهکاران]] [[امت]] تو باشد»<ref>نهج الحیاة، ص۲۳۹ - ۲۴۰.</ref>.
	# '''در برابر [[سختی‌ها]]''': سنگینی و متانت در برابر [[گرفتاری‌ها]] و حوادث تکان دهنده و فتنه‌های [[روزگار]] در چندین [[روایت]] از ویژگی‌های [[مؤمنان]] دانسته شده است. در روایتی از علی {{ع}} آمده است: {{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ وَقُورٌ عِنْدَ الْهَزَاهِزِ ثَبُوتٌ عِنْدَ الْمَكَارِهِ صَبُورٌ عِنْدَ الْبَلَاءِ...}}<ref>«مؤمن در هنگام گرفتاری‌های تکان دهنده استوار، در ناخوشی‌ها پابرجا و در هنگام بلا شکیبا است» بحارالانوار، ج۷۵، ص۲۷.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} در [[سختی]] متولد شد، در دامن سختی‌ها [[رشد]] کرد و در طول زندگی‌اش در برابر سختی‌ها [[پایداری]] نمود و سرانجام، [[روح]] بلند و مقاومش از درون سختی‌ها و دریای غم‌ها و [[رنج‌ها]] به [[آسمان]] [[قرب الهی]] و [[بهشت]] [[رضوان]] [[حق]] پرواز کرد. او حقیقتاً مصداق کامل [[حدیث]] یاد شده بود و با سرمایه و قار و [[ثبات]] و [[صبوری]] به [[ستیز]] [[ناملایمات]] و [[مشکلات]] و [[مصائب]] برخاست؛ مصائبی که به تعبیر خودش اگر بر [[روز]] روشن فرو می‌ریخت تبدیل به شب دیجور می‌گشت<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۹۶.</ref>.		# '''در برابر [[سختی‌ها]]''': سنگینی و متانت در برابر [[گرفتاری‌ها]] و حوادث تکان دهنده و فتنه‌های [[روزگار]] در چندین [[روایت]] از ویژگی‌های [[مؤمنان]] دانسته شده است. در روایتی از علی {{ع}} آمده است: {{متن حدیث\|الْمُؤْمِنُ وَقُورٌ عِنْدَ الْهَزَاهِزِ ثَبُوتٌ عِنْدَ الْمَكَارِهِ صَبُورٌ عِنْدَ الْبَلَاءِ...}}<ref>«مؤمن در هنگام گرفتاری‌های تکان دهنده استوار، در ناخوشی‌ها پابرجا و در هنگام بلا شکیبا است» بحارالانوار، ج۷۵، ص۲۷.</ref>. [[فاطمه]] {{س}} در [[سختی]] متولد شد، در دامن سختی‌ها [[رشد]] کرد و در طول زندگی‌اش در برابر سختی‌ها [[پایداری]] نمود و سرانجام، [[روح]] بلند و مقاومش از درون سختی‌ها و دریای غم‌ها و [[رنج‌ها]] به [[آسمان]] [[قرب الهی]] و [[بهشت]] [[رضوان]] [[حق]] پرواز کرد. او حقیقتاً مصداق کامل [[حدیث]] یاد شده بود و با سرمایه و قار و [[ثبات]] و [[صبوری]] به [[ستیز]] [[ناملایمات]] و [[مشکلات]] و [[مصائب]] برخاست؛ مصائبی که به تعبیر خودش اگر بر [[روز]] روشن فرو می‌ریخت تبدیل به شب دیجور می‌گشت<ref>[[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|درآمدی بر سیره فاطمی]]، ص ۹۶.</ref>.

			==[[ادب]] [[فاطمه]]{{س}}==
			[[فاطمه زهرا]]{{س}}، والا دختر [[پیامبر گرامی اسلام]]، درخشان‌ترین [[خورشید]] [[فرهنگ]] و [[اخلاق]] و [[معرفت]] است. [[سپاه]] سخن در برابر [[شکوه]] این بزرگ [[بنده]] [[خداوند]]، سر بر خاک [[خشوع]] می‌‌نهد. و قلم در وصف یکی از هزاران [[فضیلت]] او درمی‌‌ماند.
			روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و [[خدمت]] او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.

			فاطمه{{س}} چنان [[غرق]] در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] [[طلب]] و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا الحسن]]؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.
			آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.

			فاطمه زهرا{{س}} که خود اختر تابان [[اخلاص]] بود در این باره می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَصْعَدَ إِلَى اللَّهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ}}؛ هرکس که [[عبادت]] [[ناب]] خویش را به [[آسمان]] فرستد، [[خداوند سبحان]] بهترین [[مصلحت]] ش را به سوی او فرو خواهد فرستاد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۸.</ref>.
			آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.
			وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.
			آن غمگسار [[مردمان]]، در آخرین لحظه‌های [[حیات]] [[پربرکت]] خویش، برای [[مؤمنان]] چنین دعا فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي وَ سَيِّدِي أَسْأَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ وَ بِبُكَاءِ وَلَدَيَّ فِي مُفَارَقَتِي أَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شِيعَتِي وَ شِيعَةِ ذُرِّيَّتِي}}؛ خداوندا، بزرگوارا؛ به [[حق]] برگزیدگانت و به [[اشک]] و [[آه]] حسن و حسینم در [[غم]] جدایی من، قسمت می‌‌دهم که از خطای [[شیعیان]] من و شیعیان فرزندانم درگذری<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۶۶</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10068654.jpg\|22px]] [[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|'''درآمدی بر سیره فاطمی''']]		# [[پرونده:10068654.jpg\|22px]] [[علی رفیعی\|رفیعی، علی]]، [[درآمدی بر سیره فاطمی (کتاب)\|'''درآمدی بر سیره فاطمی''']]
			# [[پرونده:IM010759.jpg\|22px]] [[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|'''سبک زندگی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari در ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۵۲

2024-05-13T08:52:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۲۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = ادب		\| موضوع مرتبط = ادب
	\| عنوان مدخل = ادب		\| عنوان مدخل = ادب
	\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[ادب در لغت]] - [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۲

2023-08-06T08:32:06Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۵۸

2023-08-06T06:58:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اوت ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۲۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = ادب		\| موضوع مرتبط = ادب
	\| عنوان مدخل = ادب		\| عنوان مدخل = ادب
	\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در ~~فقه اسلامی~~]] - [[ادب در ~~نهج البلاغه~~]] - [[ادب در معارف و سیره ~~نبوی~~]] - [[ادب در معارف و سیره ~~رضوی~~]] - [[ادب در معارف و سیره ~~پیامبران~~]] - [[ادب در معارف و سیره ~~فاطمی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[ادب در قرآن]] - [[ادب در حدیث]] - [[ادب در نهج البلاغه]] - [[ادب در فقه اسلامی]] - [[ادب در معارف و سیره پیامبران]] - [[ادب در معارف و سیره نبوی]] - [[ادب در معارف و سیره فاطمی]] - [[ادب در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۰
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.		روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.

	فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا ~~الحسن]]؛~~ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.		فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از رحلت پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای ابا الحسن؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.
	آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.		آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.

خط ۴۴:		خط ۴۴:
	آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.		آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.
	وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.		وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.
	آن غمگسار [[مردمان]]، در آخرین لحظه‌های [[حیات]] [[پربرکت]] خویش، برای [[مؤمنان]] چنین دعا فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي وَ سَيِّدِي أَسْأَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ وَ بِبُكَاءِ وَلَدَيَّ فِي مُفَارَقَتِي أَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شِيعَتِي وَ شِيعَةِ ذُرِّيَّتِي}}؛ خداوندا، بزرگوارا؛ به [[حق]] برگزیدگانت و به [[اشک]] و [[آه]] حسن و حسینم در [[غم]] جدایی من، قسمت می‌‌دهم که از خطای [[شیعیان]] من و شیعیان فرزندانم درگذری<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۶۶</ref>		آن غمگسار [[مردمان]]، در آخرین لحظه‌های [[حیات]] [[پربرکت]] خویش، برای [[مؤمنان]] چنین دعا فرمود: {{متن حدیث\|إِلَهِي وَ سَيِّدِي أَسْأَلُكَ بِالَّذِينَ اصْطَفَيْتَهُمْ وَ بِبُكَاءِ وَلَدَيَّ فِي مُفَارَقَتِي أَنْ تَغْفِرَ لِعُصَاةِ شِيعَتِي وَ شِيعَةِ ذُرِّيَّتِي}}؛ خداوندا، بزرگوارا؛ به [[حق]] برگزیدگانت و به [[اشک]] و آه حسن و حسینم در [[غم]] جدایی من، قسمت می‌‌دهم که از خطای [[شیعیان]] من و شیعیان فرزندانم درگذری<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.<ref>[[محمد دشتی نیشابوری\|دشتی نیشابوری، محمد]]، [[سبک زندگی - نیشابوری (کتاب)\|سبک زندگی]]، ص ۶۶</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۸
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	==[[ادب]] [[فاطمه]]{{س}}==		==[[ادب]] [[فاطمه]]{{س}}==
	[[فاطمه زهرا]]{{س}}، والا دختر [[پیامبر گرامی اسلام]]، درخشان‌ترین [[خورشید]] [[فرهنگ]] و [[اخلاق]] و [[معرفت]] است. [[سپاه]] سخن در برابر [[شکوه]] این بزرگ [[بنده]] [[خداوند]]، سر بر خاک [[خشوع]] می‌‌نهد. و قلم در وصف یکی از هزاران [[فضیلت]] او درمی‌‌ماند.		[[فاطمه زهرا]]{{س}}، والا دختر [[پیامبر گرامی اسلام]]، درخشان‌ترین [[خورشید]] [[فرهنگ]] و [[اخلاق]] و [[معرفت]] است. [[سپاه]] سخن در برابر [[شکوه]] این بزرگ [[بنده]] [[خداوند]]، سر بر خاک [[خشوع]] می‌‌نهد. و قلم در وصف یکی از هزاران [[فضیلت]] او درمی‌‌ماند.
	روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و [[خدمت]] او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.		روزی [[پیامبر گرامی]]{{صل}} خطاب به ایشان فرمودند: فاطمه [[جان]]! هم‌اینک [[پیک وحی]] در حضور من است. او از جانب [[خداوند سبحان]] خطاب به شما پیامی دارد و می‌گوید: اینک فاطمه هرچه بخواهد [[اجابت]] می‌شود. بگو چه می‌‌خواهی؟{{متن حدیث\|قَالَتْ: شَغَلَنِي عَنْ مَسْأَلَتِهِ لَذَّةُ خِدْمَتِهِ، لَا حَاجَةَ لِي غَيْرَ النَّظَرِ إِلَى وَجْهِهِ الْكَرِيمِ}}؛ گفت من چنان از [[خوشی]] [[بندگی]] و خدمت او برخوردارم که جایی برای خواهش از محضرش نمانده است. درخواستی جز آن ندارم که همواره بر جلوه [[جمال]] او چشم دوخته باشم<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۸۳.</ref>.

	فاطمه{{س}} چنان [[غرق]] در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] [[طلب]] و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا الحسن]]؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.		فاطمه{{س}} چنان غرق در [[شوق دیدار]] حبیب بود که به هیچ چیز جز او نمی‌اندیشید. او سخت دلبسته جلوه‌های جمال و جلال خداوند، یعنی [[پیامبر]] و علی{{ع}} بود. پس از [[رحلت]] پدر بزرگوارش آنگاه که گروهی [[قدرت]] طلب و خودپرست علی{{ع}} را به [[انزوا]] کشاندند، خطاب به آن حضرت گفت: {{متن حدیث\|رُوحِي لِرُوحِكَ الْفِدَاءُ، وَ نَفْسِي لِنَفْسِكَ الْوِقَاءُ، يَا أَبَا الْحَسَنِ، إِنْ كُنْتَ فِي خَيْرٍ كُنْتُ مَعَكَ، وَ إِنْ كُنْتَ فِي شَرٍّ كُنْتُ مَعَكَ}}؛ ای [[ابا الحسن]]؛ جانم به قربان تو، وجودم [[بلا]] گردان تو، من همیشه و در همه احوال خواه تو در [[خوشحالی]] باشی یا گرفتار امواج بلا، همراه و در کنار تو خواهم بود<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۰.</ref>.
	آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.		آن [[بزرگوار]] در سفارش به جویندگان [[سعادت]] می‌‌فرماید: {{متن حدیث\|إِنَّ السَّعِيدَ كُلَّ السَّعِيدِ حَقَّ السَّعِيدِ مَنْ أَحَبَّ عَلِيّاً فِي حَيَاتِهِ وَ بَعْدَ مَوْتِهِ}}؛ به [[راستی]] که کمال سعادت و خوش‌فرجامی در گرو [[عشق]] علی{{ع}} است، خواه او در این [[دنیا]] باشد یا نباشد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۳۵.</ref>.

	فاطمه زهرا{{س}} که خود اختر تابان [[اخلاص]] بود در این باره می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَصْعَدَ إِلَى اللَّهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ}}؛ هرکس که [[عبادت]] [[ناب]] خویش را به [[آسمان]] فرستد، [[خداوند سبحان]] بهترین [[مصلحت]] ش را به سوی او فرو خواهد فرستاد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۸.</ref>.		فاطمه زهرا{{س}} که خود اختر تابان [[اخلاص]] بود در این باره می‌فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ أَصْعَدَ إِلَى اللَّهِ خَالِصَ عِبَادَتِهِ أَهْبَطَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَيْهِ أَفْضَلَ مَصْلَحَتِهِ}}؛ هرکس که [[عبادت]] ناب خویش را به [[آسمان]] فرستد، [[خداوند سبحان]] بهترین [[مصلحت]] ش را به سوی او فرو خواهد فرستاد<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۸.</ref>.
	آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.		آن بانوی [[کرامت]]، در [[اندرز]] به گروهی از [[زنان]] [[عرب]] که زبان به [[تفاخر]] گشوده بودند، فرمود: {{متن حدیث\|اتْرُكْنَ التَّعْدَادَ وَ عَلَيْكُنَّ بِالدُّعَاءِ}}؛ به جای شمارش افتخارات، دست به [[دعا]] بردارید<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۲.</ref>.
	وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.		وجه تابان [[خدا]]؛ [[امام حسن مجتبی]]{{ع}}، مادر [[بزرگوار]] را در حال [[نیایش]] دید که یکسره برای دیگران دعا می‌کند و خود را [[پاک]] از یاد برده است. عرض کرد: مادر [[جان]]؛ چرا هیچ برای خودتان دعا نمی‌کنید؟ مادر فرمود: فرزندم {{متن حدیث\|الْجَارَ ثُمَّ الدَّارَ}}؛ اول [[همسایه]] سپس خودمان<ref>فرهنگ سخنان فاطمه، ص۱۳۱.</ref>.