ادب زیارت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* ادب نسبت به قبر مطهر */

2024-07-11T09:25:54Z

ادب نسبت به قبر مطهر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	# [[حضور قلب]] داشتن در تمام مراحل [[زیارت]]، و نیز [[توبه]] و [[استغفار]] و [[صدقه دادن]] به [[نیازمندان]] و [[تکریم]] خادمین [[مزار]]<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>		# [[حضور قلب]] داشتن در تمام مراحل [[زیارت]]، و نیز [[توبه]] و [[استغفار]] و [[صدقه دادن]] به [[نیازمندان]] و [[تکریم]] خادمین [[مزار]]<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>

	== [[ادب]] نسبت به [[قبر مطهر]] ==		== [[ادب]] نسبت به قبر مطهر ==
	زائری که [[توفیق]] [[تشرف]] به [[حرم‌ها]] می‌یابد، باید خود را در [[حریم]] [[خانه]] [[امام]] یا امامزاده [[احساس]] کند و هر نوع [[ادب]] لازم را رعایت کند.		زائری که [[توفیق]] [[تشرف]] به حرم‌ها می‌یابد، باید خود را در حریم [[خانه]] [[امام]] یا امامزاده [[احساس]] کند و هر نوع [[ادب]] لازم را رعایت کند.

	[[سید بن طاووس]] توصیه می‌کند [[زائر]]، مثلًا در [[حرم]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}}، در بدو ورود، دو رکعت [[نماز]] [[تحیت]] [[مسجد]] بخواند، سپس رو به طرف [[روضه]] [[نبوی]] و حجره [[شریف]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} کند، [[سلام]] دهد، دست به آن بکشد و استلام کند، ببوسد<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص ۱۶۱.</ref> سپس می‌افزاید: دست‌ها را بر دیوار حجره [[مطهر]] [[حضرت]] بگذارد و بگوید: {{متن حدیث\|أَتَيْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُهَاجِراً إِلَيْك‏}} و خود را مهاجری معرفی کند که به حضور [[پیامبر خاتم\| پیامبر خدا]] {{صل}} ره سپرده و برای ادای این [[وظیفه]] به [[زیارت]] آمده و اگر در حال [[حیات]] [[توفیق]] [[دیدار]] نداشته، پس از [[وفات]] آمده و می‌داند که [[احترام]] آن [[حضرت]] در حال ممات، مثل [[حرمت]] او در حال [[حیات]] است و از آن [[حضرت]] بخواهد که نزد [[خدا]] [[شاهد]] این [[زیارت]] باشد، دست‌ها را به صورت خود کشد و این [[زیارت]] را نوعی [[بیعت]] به حساب آورد و [[دعا]] کند که تا آخر [[عمر]] بر همین [[عهد]] و [[پیمان]] [[استوار]] بماند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۶۲.</ref> سپس رو به [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} [[زیارت]] بخواند (متن [[زیارت]] را [[نقل]] کرده‌اند: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ رَسُولَه‏}} بعد از آن، رو به [[قبله]] دعاهایی بخواند که [[نقل]] شده، سپس سراغ [[منبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} برود، آن را لمس کند، [[تبرک]] بجوید و دست هایش را به صورت و چشمانش بکشد. این [[آداب]]، نشان [[دلدادگی]] و [[محبت]] است، [[زیارت]] هم قلمرو [[عشق]] و وادی [[دل]] است و زائر، اینگونه جذبه درونی خود را ابراز می‌کند.		[[سید بن طاووس]] توصیه می‌کند [[زائر]]، مثلًا در [[حرم]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}}، در بدو ورود، دو رکعت [[نماز]] [[تحیت]] [[مسجد]] بخواند، سپس رو به طرف [[روضه]] [[نبوی]] و حجره [[شریف]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} کند، [[سلام]] دهد، دست به آن بکشد و استلام کند، ببوسد<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص ۱۶۱.</ref> سپس می‌افزاید: دست‌ها را بر دیوار حجره [[مطهر]] [[حضرت]] بگذارد و بگوید: {{متن حدیث\|أَتَيْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُهَاجِراً إِلَيْك‏}} و خود را مهاجری معرفی کند که به حضور [[پیامبر خاتم\| پیامبر خدا]] {{صل}} ره سپرده و برای ادای این [[وظیفه]] به [[زیارت]] آمده و اگر در حال [[حیات]] [[توفیق]] [[دیدار]] نداشته، پس از [[وفات]] آمده و می‌داند که [[احترام]] آن [[حضرت]] در حال ممات، مثل [[حرمت]] او در حال [[حیات]] است و از آن [[حضرت]] بخواهد که نزد [[خدا]] [[شاهد]] این [[زیارت]] باشد، دست‌ها را به صورت خود کشد و این [[زیارت]] را نوعی [[بیعت]] به حساب آورد و [[دعا]] کند که تا آخر [[عمر]] بر همین [[عهد]] و [[پیمان]] [[استوار]] بماند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۶۲.</ref> سپس رو به [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} [[زیارت]] بخواند (متن [[زیارت]] را [[نقل]] کرده‌اند: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ رَسُولَه‏}} بعد از آن، رو به [[قبله]] دعاهایی بخواند که [[نقل]] شده، سپس سراغ [[منبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} برود، آن را لمس کند، [[تبرک]] بجوید و دست هایش را به صورت و چشمانش بکشد. این [[آداب]]، نشان [[دلدادگی]] و [[محبت]] است، [[زیارت]] هم قلمرو [[عشق]] و وادی [[دل]] است و زائر، اینگونه جذبه درونی خود را ابراز می‌کند.

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-04-15T07:12:15Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	آنچه در این اماکن مطلوب است، [[آرامش]] و فضای آرام است تا برای پیدایش [[حضور قلب]] و [[روح]] [[عبادت]] و [[زیارت]] مؤثر باشد. سر و صداهای بسیار یا [[صلوات]] و [[زیارت]] بلندبلند، مخلّ این حالت است و رشته پیوند و اتصال [[زائران]] دیگر را از هم می‌گسلد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.		آنچه در این اماکن مطلوب است، [[آرامش]] و فضای آرام است تا برای پیدایش [[حضور قلب]] و [[روح]] [[عبادت]] و [[زیارت]] مؤثر باشد. سر و صداهای بسیار یا [[صلوات]] و [[زیارت]] بلندبلند، مخلّ این حالت است و رشته پیوند و اتصال [[زائران]] دیگر را از هم می‌گسلد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.

			== رابطه لباس تمیز با [[زیارت]] ==
			پوشیدن [[جامه]] نو و لباس تمیز و استفاده از [[عطر]]، از [[آداب]] دیگر [[تشرف]] به [[حرم‌های مطهر]] است. در [[روایات]]، هم بر "ثوب [[جدید]]" تأکید شده، هم بر "ثوب نظیف" که می‌رساند [[تمیزی]] و تازگی هردو مورد [[عنایت]] است. مرحوم [[فیض کاشانی]] به [[نقل]] از [[شیخ صدوق]]، یکی از [[آداب]] [[زیارت]] [[قبور]] [[ائمه]] {{عم}} در [[عراق]] و [[خراسان]] را همین نکته می‌داند. مثلًا در [[زیارت]] [[امام حسین\|سیدالشهدا]] {{ع}} می‌گوید: هرگاه به [[زیارت]] آن [[حضرت]] رفتی، از کنار [[فرات]] [[غسل]] کن، لباس‌های [[پاکیزه]] بپوش و پابرهنه به سوی [[حرم]] عزیمت کن. در مورد [[زیارت]] [[امام کاظم\|حضرت کاظم]] {{ع}} در [[بغداد]] و [[زیارت]] [[امام رضا]] {{ع}} در [[طوس]] هم [[غسل]] و [[تمیزی]] و [[پوشیدن لباس]] نو را بیان می‌کند و نیز در [[زیارت]] [[قبر]] [[عسکریین]] در [[سامرا]] هم همین توصیه را دارد: {{متن حدیث\|ُفَاغْتَسِلْ وَ تَنَظَّفْ وَ الْبَسْ ثَوْبَيْكَ الطَّاهِرَيْنِ }}<ref>محجّه البیضاء، ج ۴، ص ۹۱.</ref> از آنجا که حالت [[روحی]] و جسمی و ظاهر و [[باطن]] در یکدگیر تأثیر متقابل دارند، نوع [[لباس]] و وضع ظاهر [[زائر]] در پدید آمدن حال مناسب [[روحی]] و ایجاد [[نشاط معنوی]] مؤثر است. لباس تمیز و نو هم همین اثر [[روحی]] را دارد. به علاوه، حرمت‌گذاری به شخصیتی که به دیدارش می‌رویم، بخشی هم در [[آراستگی ظاهر]] و مرتب و معطر بودن [[لباس]] و سر و وضع جلوه می‌کند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۱، ۳۴۲.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[غسل زیارت]]		* [[غسل زیارت]]
	* [[لباس تمیز]] و [[آراستگی]] و [[خوشبویی‌]]		* لباس تمیز و [[آراستگی]] و [[خوشبویی‌]]
	* [[وقار]] و [[طمأنینه‌]]		* [[وقار]] و [[طمأنینه‌]]
	* [[خضوع]] و [[خشوع‌]]		* [[خضوع]] و [[خشوع‌]]

Bahmani: /* جستارهای وابسته */

2024-04-15T07:08:51Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	در حالات [[امام رضا\|حضرت رضا]] {{ع}} آمده است که وقتی می‌‌خواست از [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} [[وداع]] کند، و برای [[اعمال]] [[عمره]] به [[مکه]] رود، کنار [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول [[نماز]] شد، سپس شانه چپ را به [[قبر]] چسباند و نزدیک یکی از ستون‌ها چند رکعت [[نماز]] خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این [[رفتار]]، در [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>.		در حالات [[امام رضا\|حضرت رضا]] {{ع}} آمده است که وقتی می‌‌خواست از [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} [[وداع]] کند، و برای [[اعمال]] [[عمره]] به [[مکه]] رود، کنار [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول [[نماز]] شد، سپس شانه چپ را به [[قبر]] چسباند و نزدیک یکی از ستون‌ها چند رکعت [[نماز]] خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این [[رفتار]]، در [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>.
	* [[علامه مجلسی]] در مورد برخی از این نقل‌ها می‌‌افزاید: گرچه پشت به [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} کردن هنگام [[دعا]]، به ظاهر نوعی خلاف [[ادب]] به شمار می‌‌رود، ولی وقتی [[توجه به خدا]] باشد و قصد [[زائر]]، پشت گرمی به [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} باشد، اشکالی ندارد. کنار [[قبر]] ایستادن و تکیه بر [[قبر]] کردن و دعای رو به [[قبله]]، از [[امام سجاد]] {{ع}} و [[سیره]] او هم [[نقل]] شده است<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۸، ۳۴۹.</ref>		* [[علامه مجلسی]] در مورد برخی از این نقل‌ها می‌‌افزاید: گرچه پشت به [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} کردن هنگام [[دعا]]، به ظاهر نوعی خلاف [[ادب]] به شمار می‌‌رود، ولی وقتی [[توجه به خدا]] باشد و قصد [[زائر]]، پشت گرمی به [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} باشد، اشکالی ندارد. کنار [[قبر]] ایستادن و تکیه بر [[قبر]] کردن و دعای رو به [[قبله]]، از [[امام سجاد]] {{ع}} و [[سیره]] او هم [[نقل]] شده است<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۳.</ref>.<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۸، ۳۴۹.</ref>

			== رابطه پرهیز از حرف‌های بیهوده با [[زیارت]] ==
			[[ادب]] دیگر در [[تشرف]] به [[حرم‌های مطهر]]، [[پرهیز]] از هر کاری است که مغایر با [[ادب]] حضور است، از جمله کلمات لغو و حرف‌های [[بیهوده]] و حرکات سبک و [[ناپسند]] و دور از [[شأن]] [[زیارتگاه]]. [[محدث]] [[قمی]] در [[مفاتیح الجنان]] ([[ادب]] بیست و یکم) می‌گوید: "ترک نمودن سخنان ناشایسته و کلمات لغو و اشتغال به صحبت‌های دنیویه که همیشه در هرجا مذموم است و [[قبیح]] و [[مانع]] [[رزق]] و جالبِ [[قساوت قلب]] است، خصوصاً در این بقاع مطهره"<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.

			[[هدف]] از [[زیارت]]، بهره وری از فیض‌های [[معنوی]] است، پرداختن به سخنان و کارهای لغو، [[مانع]] آن فیض‌ها می‌شود و چه بسا اوقات کسی در داخل [[حرم‌ها]] به چنین حرف‌ها و کارهایی سپری شود و از [[مائده]] [[معنوی]] گشوده در آن [[ضیافت]] خانه‌های آسمانی بی بهره بماند. به علاوه اینگونه حرف‌ها و حرکات و رفتارها، توجه و [[حضور قلب]] [[زائران]] دیگر را هم بر هم می‌زند و [[بیهوده]] گوی [[غافل]]، هم خودش [[محروم]] می‌ماند، هم [[مانع]] بهره‌وری [[روحی]] دیگران می‌شود. صحبت‌های بلندبلند هم، علاوه بر اینکه خلاف [[ادب]] در محضر [[ولیّ]] خداست، برای دیگران هم مزاحمت و حواس پرتی می‌آورد. مستند این نکته، به گفته بعضی از [[علما]] [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لا تَرْفَعُوا أَصْوَاتَكُمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِيِّ}}<ref>حجرات، ۲.</ref> است، یعنی صداهایتان را از صدای [[پیامبر]] بلندتر نکنید. رعایت این نکته یک [[ادب]] [[اجتماعی]] و معاشرتی است، حتی نه حرف‌های عادی، بلکه [[زیارتنامه]] را هم بلندبلند [[خواندن]]، به نحوی که تمرکز [[روحی]] و حضور [[قلبی]] دیگران را به هم بزند، مناسب نیست<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.

			آنچه در این اماکن مطلوب است، [[آرامش]] و فضای آرام است تا برای پیدایش [[حضور قلب]] و [[روح]] [[عبادت]] و [[زیارت]] مؤثر باشد. سر و صداهای بسیار یا [[صلوات]] و [[زیارت]] بلندبلند، مخلّ این حالت است و رشته پیوند و اتصال [[زائران]] دیگر را از هم می‌گسلد<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۵۰.</ref>.

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Bahmani در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۹

2023-05-17T07:19:12Z

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

2023-03-16T06:32:18Z

جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۲
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	* در مورد [[آداب]] [[باطنی]] و توجه پیدا کردن در [[زیارت]]، مرحوم [[نراقی]] توصیه می‌کند که: "در [[نجف]]، به خاطر آور که اینجا [[وادی السلام]] و مجمع [[ارواح]] [[مؤمنان]] است و [[خداوند]] اینجا را جزء شریف‌ترین مکان‌ها قرار داده است و [[مدفن]] [[وصیّ]] [[پیامبر]] در اینجاست. همچنین [[مدفن]] [[آدم]] و [[نوح]]، در همین محلّ است"<ref>جامع السعادات، محمدمهدی نراقی، ج ۳، ص ۴۰۳.</ref>. خلاصه اینکه هنگام [[زیارت]] [[نجف]]، باید توجه داشت که اینجا [[تربت]] [[ابوتراب]] است و [[امام علی\|علی]] {{ع}}، آن جاودانه مرد در اینجا آرمیده است. در این صورت، دلی از سنگ می‌باید که نلرزد و [[خاشع]] نشود و دیده‌ای بی‌فیض باید باشد تا اشکی از [[شوق]] نریزد، یا آهی از درد نکشد و داغ [[مظلومیت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}}، او را [[غمگین]] نسازد. آن کس که به [[زیارت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} می‌آید، باید پای پر آبله‌اش، هرگز خسته نگردد و در راه طلب، [[شب]] از روز باز نشناسد و [[رنج]] را بر راحت برگزیند و به این دیار، با پای سر بدود و با ره‌توشه [[عشق]] [[سفر]] کند و در جوار این تجلّی‌گاه فروغ ایزدی، رحل اقامت افکند. در سایر [[زیارتگاه‌ها]] و [[تشرف]] به حرم‌های [[اولیا]] نیز چنین است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>		* در مورد [[آداب]] [[باطنی]] و توجه پیدا کردن در [[زیارت]]، مرحوم [[نراقی]] توصیه می‌کند که: "در [[نجف]]، به خاطر آور که اینجا [[وادی السلام]] و مجمع [[ارواح]] [[مؤمنان]] است و [[خداوند]] اینجا را جزء شریف‌ترین مکان‌ها قرار داده است و [[مدفن]] [[وصیّ]] [[پیامبر]] در اینجاست. همچنین [[مدفن]] [[آدم]] و [[نوح]]، در همین محلّ است"<ref>جامع السعادات، محمدمهدی نراقی، ج ۳، ص ۴۰۳.</ref>. خلاصه اینکه هنگام [[زیارت]] [[نجف]]، باید توجه داشت که اینجا [[تربت]] [[ابوتراب]] است و [[امام علی\|علی]] {{ع}}، آن جاودانه مرد در اینجا آرمیده است. در این صورت، دلی از سنگ می‌باید که نلرزد و [[خاشع]] نشود و دیده‌ای بی‌فیض باید باشد تا اشکی از [[شوق]] نریزد، یا آهی از درد نکشد و داغ [[مظلومیت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}}، او را [[غمگین]] نسازد. آن کس که به [[زیارت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} می‌آید، باید پای پر آبله‌اش، هرگز خسته نگردد و در راه طلب، [[شب]] از روز باز نشناسد و [[رنج]] را بر راحت برگزیند و به این دیار، با پای سر بدود و با ره‌توشه [[عشق]] [[سفر]] کند و در جوار این تجلّی‌گاه فروغ ایزدی، رحل اقامت افکند. در سایر [[زیارتگاه‌ها]] و [[تشرف]] به حرم‌های [[اولیا]] نیز چنین است<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>
	* مرحوم شیخ [[بهایی]] نیز بیان جالب و دستورالعمل خوبی دارد. وی، در یکی از سروده‌های مفصّل خویش که به [[عربی]] است، در مورد [[زائر]] [[امام علی]] {{ع}} و حضور قلبش و [[آگاهی]] به موقعیت [[زیارت]]، می‌گوید: "... خوشا آنکس که او را یک بار [[زیارت]] کند. ای سواره ای که راه‌های پر سنگلاخ و سوزان را می‌پیمایی و دشت‌ها و بیابان‌ها را طی می‌کنی، اگر خواستی که خدای [[آسمان]] را [[خشنود]] کرده و پس از کوردلی، به [[رشد]] برسی و در روز [[تشنگی]] [[قیامت]]، از [[کوثر]] [[سیراب]] شوی، هرگاه در [[سیر]] و سفر طولانی و دور و دراز خود، به آن دیار رسیدی و بر [[تربت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} ایستادی و اظهار [[محبت]] نسبت به او کردی و ریسمان [[استوار]] [[الهی]] را دیدی و پس از [[سیر]] شبانه‌ات، رویاروی [[نجف]] قرار گرفتی، پس مخواب، مگر اندکی. ره توشه و بارت را همانجا بر [[زمین]] بگذار و از آن [[خاک]] مگذر. بر آستان او بمان و همچون گرفتاری دردمند و [[فروتن]] بایست و با انبوه [[مردم]] [[سیر]] کن و غبار آن دیار را ببوی. اگر [[مطیع]] [[فرمان]] خدایی او را [[خشنود]] کن که [[محبت]] [[ائمه]] {{عم}}، فرضی است خدایی. از این [[فریضه]]، [[پاداش]] خود را مضاعف گردان، در این سرزمین چهره بر [[خاک]] بگذار... وقتی به آن [[تربت]] رسیدی [[سلام]] کن و شیفته و شیدای آن آستان باش. [[قبر]] کسی را آنجا [[زیارت]] کن که با والایی‌ها نمایان است. در آنجا [[نور]] را می‌بینی که فضا را آکنده است و شعاعش همه جا را فرا گرفته است. اگر در زمانش حضور نداشتی، با [[گریه]] ات یاریش کن. در حضور او بایست، فرمانش را [[اطاعت]] کن و از صاحب [[قبر]] بپرس که: چگونه زمان را درنَوَردیدی و [[افتخار]] را به دست آوردی! عاشقانه بایست و از دشمنانش [[بیزاری]] بجوی و [[محبت]] خویش را به سویش بپراکن و آشکار کن و از درگاهش [[مرو]] و به او [[سلام]] مرا برسان، [[سلام]] شیفته‌ای از دیاری دور او را [[زیارت]] کن و در [[قرب]] او بهره ور باش تا [[پاداش]] به دست آوری و [[نجات]] یابی. برخیز... و [[خاک]] آن آستان را ببوس و توجّهت را به درگاه او ابراز کن و از روی کوچکی، چهره بر [[خاک]] بگذار... در آن مکان، بسیار [[گریه]] کن و بگو: ای قسیم [[بهشت و دوزخ]]! غلامت از تو [[امید]] [[امان]] دارد، [[بلا]] او را به اینجا کشانده است و زمانه جفایش کرده و از حوادث به تو [[پناه]] آورده است. ای [[کشتی نجات]]، به تو روی آورده و در [[زندگی]] [[سرمایه]] ای جز [[محبت]] شما را ندارد. پس در [[سختی]] [[قبر]]، هنگام [[مرگ]]، او را نگهدار، که تو [[پناه]] خستگانِ روزگارانی"<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>		* مرحوم شیخ [[بهایی]] نیز بیان جالب و دستورالعمل خوبی دارد. وی، در یکی از سروده‌های مفصّل خویش که به [[عربی]] است، در مورد [[زائر]] [[امام علی]] {{ع}} و حضور قلبش و [[آگاهی]] به موقعیت [[زیارت]]، می‌گوید: "... خوشا آنکس که او را یک بار [[زیارت]] کند. ای سواره ای که راه‌های پر سنگلاخ و سوزان را می‌پیمایی و دشت‌ها و بیابان‌ها را طی می‌کنی، اگر خواستی که خدای [[آسمان]] را [[خشنود]] کرده و پس از کوردلی، به [[رشد]] برسی و در روز [[تشنگی]] [[قیامت]]، از [[کوثر]] [[سیراب]] شوی، هرگاه در [[سیر]] و سفر طولانی و دور و دراز خود، به آن دیار رسیدی و بر [[تربت]] [[امام علی\|علی]] {{ع}} ایستادی و اظهار [[محبت]] نسبت به او کردی و ریسمان [[استوار]] [[الهی]] را دیدی و پس از [[سیر]] شبانه‌ات، رویاروی [[نجف]] قرار گرفتی، پس مخواب، مگر اندکی. ره توشه و بارت را همانجا بر [[زمین]] بگذار و از آن [[خاک]] مگذر. بر آستان او بمان و همچون گرفتاری دردمند و [[فروتن]] بایست و با انبوه [[مردم]] [[سیر]] کن و غبار آن دیار را ببوی. اگر [[مطیع]] [[فرمان]] خدایی او را [[خشنود]] کن که [[محبت]] [[ائمه]] {{عم}}، فرضی است خدایی. از این [[فریضه]]، [[پاداش]] خود را مضاعف گردان، در این سرزمین چهره بر [[خاک]] بگذار... وقتی به آن [[تربت]] رسیدی [[سلام]] کن و شیفته و شیدای آن آستان باش. [[قبر]] کسی را آنجا [[زیارت]] کن که با والایی‌ها نمایان است. در آنجا [[نور]] را می‌بینی که فضا را آکنده است و شعاعش همه جا را فرا گرفته است. اگر در زمانش حضور نداشتی، با [[گریه]] ات یاریش کن. در حضور او بایست، فرمانش را [[اطاعت]] کن و از صاحب [[قبر]] بپرس که: چگونه زمان را درنَوَردیدی و [[افتخار]] را به دست آوردی! عاشقانه بایست و از دشمنانش [[بیزاری]] بجوی و [[محبت]] خویش را به سویش بپراکن و آشکار کن و از درگاهش [[مرو]] و به او [[سلام]] مرا برسان، [[سلام]] شیفته‌ای از دیاری دور او را [[زیارت]] کن و در [[قرب]] او بهره ور باش تا [[پاداش]] به دست آوری و [[نجات]] یابی. برخیز... و [[خاک]] آن آستان را ببوس و توجّهت را به درگاه او ابراز کن و از روی کوچکی، چهره بر [[خاک]] بگذار... در آن مکان، بسیار [[گریه]] کن و بگو: ای قسیم [[بهشت و دوزخ]]! غلامت از تو [[امید]] [[امان]] دارد، [[بلا]] او را به اینجا کشانده است و زمانه جفایش کرده و از حوادث به تو [[پناه]] آورده است. ای [[کشتی نجات]]، به تو روی آورده و در [[زندگی]] [[سرمایه]] ای جز [[محبت]] شما را ندارد. پس در [[سختی]] [[قبر]]، هنگام [[مرگ]]، او را نگهدار، که تو [[پناه]] خستگانِ روزگارانی"<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref> <ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>
	* در آغاز، از [[آداب]] ظاهری و [[باطنی]] [[زیارت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}}، فقط به [[نقل]] [[سخن]] [[شهید]] ~~اول~~ در "دروس" اکتفا می‌کنیم که مرحوم [[علامه مجلسی]] [[نقل]] کرده است که خلاصه آن چنین است:		* در آغاز، از [[آداب]] ظاهری و [[باطنی]] [[زیارت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}}، فقط به [[نقل]] [[سخن]] [[شهید اول]] در "دروس" اکتفا می‌کنیم که مرحوم [[علامه مجلسی]] [[نقل]] کرده است که خلاصه آن چنین است:
	# قبل از ورود به [[زیارتگاه]]، [[غسل]] کردن و با [[طهارت]] بودن؛		# قبل از ورود به [[زیارتگاه]]، [[غسل]] کردن و با [[طهارت]] بودن؛
	# با لباس‌های [[پاکیزه]] و بوی خوش [[زیارت]] کردن؛		# با لباس‌های [[پاکیزه]] و بوی خوش [[زیارت]] کردن؛

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T08:48:02Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۸
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	== [[ادب]] نسبت به [[قبر مطهر]] ==		== [[ادب]] نسبت به [[قبر مطهر]] ==
	* زائری که [[توفیق]] [[تشرف]] به [[حرم‌ها]] می‌یابد، باید خود را در [[حریم]] [[خانه]] [[امام]] یا امامزاده [[احساس]] کند و هر نوع [[ادب]] لازم را رعایت کند.		* زائری که [[توفیق]] [[تشرف]] به [[حرم‌ها]] می‌یابد، باید خود را در [[حریم]] [[خانه]] [[امام]] یا امامزاده [[احساس]] کند و هر نوع [[ادب]] لازم را رعایت کند.
	* [[سید بن طاووس]] توصیه می‌کند [[زائر]]، مثلًا در [[حرم]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}}، در بدو ورود، دو رکعت [[نماز]] [[تحیت]] [[مسجد]] بخواند، سپس رو به طرف [[روضه]] [[نبوی]] و حجره [[شریف]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} کند، [[سلام]] دهد، [[دست]] به آن بکشد و استلام کند، ببوسد<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص ۱۶۱.</ref> سپس می‌افزاید: دست‌ها را بر دیوار حجره [[مطهر]] [[حضرت]] بگذارد و بگوید: {{متن حدیث\|أَتَيْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُهَاجِراً إِلَيْك‏}} و خود را مهاجری معرفی کند که به حضور [[پیامبر خاتم\| پیامبر خدا]] {{صل}} ره سپرده و برای ادای این [[وظیفه]] به [[زیارت]] آمده و اگر در حال [[حیات]] [[توفیق]] [[دیدار]] نداشته، پس از [[وفات]] آمده و می‌داند که [[احترام]] آن [[حضرت]] در حال ممات، مثل [[حرمت]] او در حال [[حیات]] است و از آن [[حضرت]] بخواهد که نزد [[خدا]] [[شاهد]] این [[زیارت]] باشد، دست‌ها را به صورت خود کشد و این [[زیارت]] را نوعی [[بیعت]] به حساب آورد و [[دعا]] کند که تا آخر [[عمر]] بر همین [[عهد]] و [[پیمان]] [[استوار]] بماند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۶۲.</ref> سپس رو به [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} [[زیارت]] بخواند (متن [[زیارت]] را [[نقل]] کرده‌اند: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ رَسُولَه‏}} بعد از آن، رو به [[قبله]] دعاهایی بخواند که [[نقل]] شده، سپس سراغ [[منبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} برود، آن را لمس کند، [[تبرک]] بجوید و دست هایش را به صورت و چشمانش بکشد. این [[آداب]]، نشان [[دلدادگی]] و [[محبت]] است، [[زیارت]] هم قلمرو [[عشق]] و وادی [[دل]] است و ### [[313]]###، اینگونه جذبه درونی خود را ابراز می‌کند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۸، ۳۴۹.</ref>.		* [[سید بن طاووس]] توصیه می‌کند [[زائر]]، مثلًا در [[حرم]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}}، در بدو ورود، دو رکعت [[نماز]] [[تحیت]] [[مسجد]] بخواند، سپس رو به طرف [[روضه]] [[نبوی]] و حجره [[شریف]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} کند، [[سلام]] دهد، دست به آن بکشد و استلام کند، ببوسد<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص ۱۶۱.</ref> سپس می‌افزاید: دست‌ها را بر دیوار حجره [[مطهر]] [[حضرت]] بگذارد و بگوید: {{متن حدیث\|أَتَيْتُكَ يَا رَسُولَ اللَّهِ مُهَاجِراً إِلَيْك‏}} و خود را مهاجری معرفی کند که به حضور [[پیامبر خاتم\| پیامبر خدا]] {{صل}} ره سپرده و برای ادای این [[وظیفه]] به [[زیارت]] آمده و اگر در حال [[حیات]] [[توفیق]] [[دیدار]] نداشته، پس از [[وفات]] آمده و می‌داند که [[احترام]] آن [[حضرت]] در حال ممات، مثل [[حرمت]] او در حال [[حیات]] است و از آن [[حضرت]] بخواهد که نزد [[خدا]] [[شاهد]] این [[زیارت]] باشد، دست‌ها را به صورت خود کشد و این [[زیارت]] را نوعی [[بیعت]] به حساب آورد و [[دعا]] کند که تا آخر [[عمر]] بر همین [[عهد]] و [[پیمان]] [[استوار]] بماند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۶۲.</ref> سپس رو به [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} [[زیارت]] بخواند (متن [[زیارت]] را [[نقل]] کرده‌اند: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا نَبِيَّ اللَّهِ وَ رَسُولَه‏}} بعد از آن، رو به [[قبله]] دعاهایی بخواند که [[نقل]] شده، سپس سراغ [[منبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} برود، آن را لمس کند، [[تبرک]] بجوید و دست هایش را به صورت و چشمانش بکشد. این [[آداب]]، نشان [[دلدادگی]] و [[محبت]] است، [[زیارت]] هم قلمرو [[عشق]] و وادی [[دل]] است و ### [[313]]###، اینگونه جذبه درونی خود را ابراز می‌کند<ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۴۸، ۳۴۹.</ref>.
	* [[شهید ثانی]] می‌‌گوید: [[زائر]] در حال [[زیارت]]، رو به مَزور بایستد، با حالت [[دعا]] [[تضرّع]] کند، سمت راست و سپس سمت چپ صورت را بر [[قبر]] بگذارد، [[دعا]] کند و از [[خدا]] [[حاجت]] بطلبد و به صاحب [[قبر]] [[توسل]] جوید تا [[خدا]] حاجتش را برآورد و او را مشمول [[شفاعت]] گرداند و در [[دعا]] [[اصرار]] و [[مبالغه]] کند، آنگاه به طرف بالای سر برود و رو به [[قبله]] [[دعا]] بخواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۳۴.</ref> کیفیت ایستادن کنار [[قبر]] و نحوه [[زیارت]]، باید گویای [[ادب]] [[زائر]] باشد.		* [[شهید ثانی]] می‌‌گوید: [[زائر]] در حال [[زیارت]]، رو به مَزور بایستد، با حالت [[دعا]] [[تضرّع]] کند، سمت راست و سپس سمت چپ صورت را بر [[قبر]] بگذارد، [[دعا]] کند و از [[خدا]] [[حاجت]] بطلبد و به صاحب [[قبر]] [[توسل]] جوید تا [[خدا]] حاجتش را برآورد و او را مشمول [[شفاعت]] گرداند و در [[دعا]] [[اصرار]] و [[مبالغه]] کند، آنگاه به طرف بالای سر برود و رو به [[قبله]] [[دعا]] بخواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۳۴.</ref> کیفیت ایستادن کنار [[قبر]] و نحوه [[زیارت]]، باید گویای [[ادب]] [[زائر]] باشد.
	* در حالات [[امام رضا\|حضرت رضا]] {{ع}} آمده است که وقتی می‌‌خواست از [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} [[وداع]] کند، و برای [[اعمال]] [[عمره]] به [[مکه]] رود، کنار [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول [[نماز]] شد، سپس شانه چپ را به [[قبر]] چسباند و نزدیک یکی از ستون‌ها چند رکعت [[نماز]] خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این [[رفتار]]، در [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>.		* در حالات [[امام رضا\|حضرت رضا]] {{ع}} آمده است که وقتی می‌‌خواست از [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} [[وداع]] کند، و برای [[اعمال]] [[عمره]] به [[مکه]] رود، کنار [[قبر]] [[پیامبر خاتم\|حضرت رسول]] {{صل}} آمد، در طرف بالای سر ایستاد، مشغول [[نماز]] شد، سپس شانه چپ را به [[قبر]] چسباند و نزدیک یکی از ستون‌ها چند رکعت [[نماز]] خواند<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۴۹.</ref> شبیه این [[رفتار]]، در [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده که چنین توصیه فرمود<ref>بحار الانوار، ج ۹۷، ص۱۵۰.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'خآدمی' به 'خادمی'

2022-09-29T08:47:46Z

جایگزینی متن - 'خآدمی' به 'خادمی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۷
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	# صاحب [[قبر]] را برای برآمدن [[حاجت]] و رفع نیاز، شفیع قرار دادن؛		# صاحب [[قبر]] را برای برآمدن [[حاجت]] و رفع نیاز، شفیع قرار دادن؛
	# دو رکعت [[نماز]] [[زیارت]] خواندن و دعاهای منقول را خواندن و [[تلاوت]] [[قرآن]]؛		# دو رکعت [[نماز]] [[زیارت]] خواندن و دعاهای منقول را خواندن و [[تلاوت]] [[قرآن]]؛
	# [[حضور قلب]] داشتن در تمام مراحل [[زیارت]]، و نیز [[توبه]] و [[استغفار]] و [[صدقه دادن]] به [[نیازمندان]] و [[تکریم]] ~~خآدمین~~ [[مزار]]<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>.		# [[حضور قلب]] داشتن در تمام مراحل [[زیارت]]، و نیز [[توبه]] و [[استغفار]] و [[صدقه دادن]] به [[نیازمندان]] و [[تکریم]] خادمین [[مزار]]<ref>بحارالأنوار، ج ۹۷، ص ۱۳۴.</ref><ref>[[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ زیارت (کتاب)\|فرهنگ زیارت]]، ص۳۳۵-۳۳۹.</ref>.

	== [[ادب]] نسبت به [[قبر مطهر]] ==		== [[ادب]] نسبت به [[قبر مطهر]] ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:21:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T08:21:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:54:02Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = زیارت قبر معصوم		\| موضوع مرتبط = زیارت قبر معصوم