ارکان زمین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-24T05:52:07Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~مقامات اهل بیت~~]]		[[رده:مقام معصوم]]

Wasity: /* پانویس */

2024-02-01T16:36:34Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۲۰:۰۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امامت~~]]		[[رده:مقامات اهل بیت]]

Bahmani در ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۱

2023-12-23T06:31:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = ~~[[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]~~\| پرسش مرتبط = ~~ارکان‌ زمین (پرسش)~~}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = امامت \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = \| پرسش مرتبط = }}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از دست می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از دست می‌دهد و فرو می‌افتد.
خط ۵:		خط ۶:

	{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آنکه به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]] {{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آنکه به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]] {{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.

	== ویژگی‌های ارکان زمین ==		== ویژگی‌های ارکان زمین ==
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
خط ۲۸:		خط ۳۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~ارکان‌ زمین~~]]		[[رده:امامت]]

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T09:54:14Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از دست می‌دهد و فرو می‌افتد.
	به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]] {{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]] {{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]] {{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.		به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]] {{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]] {{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]] {{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

2022-12-18T11:23:30Z

جایگزینی متن - ' آن‌که ' به ' آنکه '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۵۳
خط ۴:		خط ۴:
	به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]] {{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]] {{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]] {{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.		به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]] {{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]] {{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]] {{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.

	{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن ~~آن‌که~~ به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]] {{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آنکه به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]] {{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.
	== ویژگی‌های ارکان زمین ==		== ویژگی‌های ارکان زمین ==
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==
	بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]] {{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن ~~آن‌که~~ ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]] {{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آنکه ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

2022-09-15T08:03:49Z

جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۸:		خط ۸:
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
	=== [[وساطت فیض]] ===		=== [[وساطت فیض]] ===
	چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.		چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] برگزیده خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] برگزیده دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.
	در روایتی صحیح از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		در روایتی صحیح از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:24:33Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-08-24T08:33:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.
	به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]]{{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]]{{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.		به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]]{{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]]{{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.

	{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]]{{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]]{{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.
	==ویژگی‌های ارکان زمین==		== ویژگی‌های ارکان زمین ==
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
	===[[وساطت فیض]]===		=== [[وساطت فیض]] ===
	چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.		چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.
	در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]]{{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]]{{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.

	===[[منصوب بودن به نصب الهی]]===		=== [[منصوب بودن به نصب الهی]] ===
	[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

	==نتیجه‌گیری==		== نتیجه‌گیری ==
	بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]]{{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]]{{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T04:57:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۲۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}
	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۳۰:		خط ۲۹:

	[[رده:ارکان‌ زمین]]		[[رده:ارکان‌ زمین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T15:26:59Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]~~</div>~~
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[ارکان‌ زمین (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~
	==مقدمه==		==مقدمه==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۰۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[ارکان‌ زمین در قرآن]] - [[ارکان‌ زمین در حدیث]] - [[ارکان‌ زمین در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = ارکان‌ زمین (پرسش)}}
	==مقدمه==		== مقدمه ==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.
	به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]]{{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]]{{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.		به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]]{{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]]{{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.

	{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]]{{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]]{{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.
	==ویژگی‌های ارکان زمین==		== ویژگی‌های ارکان زمین ==
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
	===[[وساطت فیض]]===		=== [[وساطت فیض]] ===
	چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.		چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.
	در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]]{{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]]{{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.

	===[[منصوب بودن به نصب الهی]]===		=== [[منصوب بودن به نصب الهی]] ===
	[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

	==نتیجه‌گیری==		== نتیجه‌گیری ==
	بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]]{{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]]{{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۵۴
خط ۲:		خط ۲:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.		از دیگر تعابیری که می‌تواند در [[شناخت]] [[چیستی امامت]] تأثیرگذار باشد، تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} است؛ البته گاه این مفهوم به شکل {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} نیز به کار رفته است. واژه "ارکان" جمع "رکن" است و [[خلیل]] فراهیدی رکن را به معنای نقطه یا ناحیه‌ای [[قوی]] و مستحکم از کوه یا [[خانه]] دانسته است<ref>خلیل بن احمد فراهیدی، العین، ج۵، ص۳۵۴.</ref>. دیگر ارباب لغت این معنا را تعمیم داده و بر این باورند که رکن هر چیزی، به معنای بخش [[قوی]] و مستحکم آن است که به آن تکیه می‌شود<ref>احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغة، ج۲، ص۴۳۰؛ محمد بن مکرم بن منظور، لسان العرب، ج۱۳، ص۱۸۵؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، المفردات، ص۳۶۵.</ref>؛ از این‌رو، می‌توان تعبیر ارکان الارض را کنایه از آن چیزی دانست که ستون [[زمین]] و مایه پا برجایی آن است و در صورت نبود آن، [[زمین]] [[استواری]] خود را از [[دست]] می‌دهد و فرو می‌افتد.
	به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]]{{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]]{{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]]{{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.		به لحاظ موقعیت این مفهوم در میان [[احادیث]]، می‌توان مدعی شد که دستِ کم در پنج [[روایت]]، این مفهوم بر [[امامان]] {{عم}} اطلاق شده است؛ افزون بر آن، این تعبیر در برخی زیارت‌نامه‌های [[مسند]] نیز به چشم می‌خورد<ref>ابن قولویه قمی، کامل الزیارات، ص۵۳-۵۴؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۲۷.</ref>. همچنین [[امام هادی]] {{ع}} در [[زیارت جامعه کبیره]]، از [[ائمه اطهار]] {{عم}} با عنوان {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} یاد کرده‌اند<ref>شیخ صدوق، من لا یحضر الفقیه، ج۲، ص۶۱۰، شیخ صدوق، عیون اخبار الرضا {{ع}} ج۲، ص۲۷۳؛ محمد بن حسن طوسی، تهذیب الاحکام، ج۶، ص۹۵.</ref>.

	{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]]{{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		{{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} ضمن آن‌که به نظر می‌رسد این مفهوم برای اولین بار در دوران [[امام باقر]] {{ع}} به کار رفته است، این [[روایات]] را در ضمن بیان ویژگی‌های {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} [[نقل]] خواهیم کرد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.
	== ویژگی‌های ارکان زمین ==		== ویژگی‌های ارکان زمین ==
	ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:		ویژگی‌هایی که می‌توان برای صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} یا {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَادِ}} برشمرد، عبارت‌اند از:
	=== [[وساطت فیض]] ===		=== [[وساطت فیض]] ===
	چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.		چنان‌که بارها بیان شد، [[وساطت فیض]] بدین معناست که [[خداوند متعال]] که [[فیاض]] مطلق است، [[فیض]] خود را از طریق [[بندگان]] [[برگزیده]] خود به [[عالم هستی]] ارزانی می‌دارد. قوام و [[پایداری]] این عالم که خود جلوه [[فیض]] [[خداوند]] است، با حضور آن [[بندگان]] [[برگزیده]] دوام خواهد داشت و با خالی شدن هستی از وجود ایشان، بساط این [[دنیا]] نیز برچیده خواهد شد. با توجه به آنچه در [[تبیین]] معنای لغوی رکن گفته شد، ویژگی [[وساطت فیض]] برای صاحبان مفهوم {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}} تداعی می‌شود.
	در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		در روایتی صحیح از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است که ایشان راجع به ائمه‌{{عم}}، به [[مفضل بن عمر]] فرمودند:"[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد که [[اهل]] آن را در خود فرو [[نبرد]]"<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ أَنْ تَمِيدَ بِأَهْلِهَا}}. محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۲۰۰-۲۰۱؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref>. ایشان خطاب به سعید الاعرج و [[سلیمان]] بن خالد نیز همین سخن را تکرار کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.

	[[امام باقر]]{{ع}} نیز در روایتی همان تعبیر را به کار برده‌اند و بر ائمّه اطهار{{عم}} اطلاق کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷-۱۹۸؛ محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۱۹۹؛ محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۲۰۵.</ref>.		[[امام باقر]] {{ع}} نیز در روایتی همان تعبیر را به کار برده‌اند و بر ائمّه اطهار {{عم}} اطلاق کرده‌اند<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۷-۱۹۸؛ محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ص۱۹۹؛ محمد بن حسن طوسی، الامالی، ص۲۰۵.</ref>.
	با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]]{{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.		با توجه به آنچه [[گذشت]]، می‌توان نتیجه گرفت که [[امام]] {{ع}} [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است که بدون وجود او، [[نظام هستی]] برچیده خواهد شد<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۸.</ref>.

	=== [[منصوب بودن به نصب الهی]] ===		=== [[منصوب بودن به نصب الهی]] ===
	[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]]{{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		[[مردم]] نمی‌توانند کسی را برگزینند که [[واسطه فیض]] [[خداوند]] است و بدون وجود او [[نظام هستی]] در هم فرو می‌ریزد. اساساً [[تصور]] اینکه [[مردم]] [[حق]] داشته باشند برای [[خداوند متعال]] چنین کسی را [[تعیین]] کنند، مشکل است. [[روایات]] پیش گفته نیز بر [[منصوص بودن]] صاحبان تعبیر {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْضِ}}، تأکید می‌کردند؛ چنان‌که در روایتی صحیح از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است که فرمودند: "[[خداوند]] آنها را ارکان [[زمین]] قرار داد..."<ref>{{متن حدیث\|جَعَلَهُمُ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ أَرْكَانَ الْأَرْضِ}}. محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۶.</ref><ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

	== نتیجه‌گیری ==		== نتیجه‌گیری ==
	بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]]{{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.		بر اساس آنچه بیان شد، روشن می‌شود که [[امامان]] {{عم}} {{متن حدیث\|أَرْكَان الْأَرْض}} و {{متن حدیث\|أَرْكَان الْبِلَاد}}‌اند؛ بدین معنا که [[واسطه فیض]] خداوندند و با وجود آنها [[نظام هستی]] [[حفظ]] خواهند شد؛ ضمن آن‌که ایشان از جانب [[خداوند متعال]] [[منصوب]] شده‌اند<ref>[[محمد حسین فاریاب\|فاریاب، محمد حسین]]، [[معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان (کتاب)\|معنا و چیستی امامت در قرآن سنت و آثار متکلمان]]، ص ۳۷۹.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==