ارینب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییرمسیر به افسانه ارینب

2022-10-23T13:44:49Z

Wasity: جایگزینی متن - 'لام' به 'لام'

2022-09-28T19:39:30Z

جایگزینی متن - 'لام' به 'لام'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۹
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	و در آیه‌ای دیگر می‌خوانیم:		و در آیه‌ای دیگر می‌خوانیم:
	{{متن قرآن\|الطَّلَاقُ مَرَّتَانِ}}<ref>«طلاق (رجعی) دوبار است» سوره بقره، آیه ۲۲۹.</ref>.		{{متن قرآن\|الطَّلَاقُ مَرَّتَانِ}}<ref>«طلاق (رجعی) دوبار است» سوره بقره، آیه ۲۲۹.</ref>.
	الف و [[لام]] در آیه دوم برای [[عهد]] است و معهود آن طلاقی است که از آیه قبلی مفهوم می‌شود و معنای آیه این می‌شود: طلاقی که زوج سزاوارتر به رد آن است دو بار است و در این جهت فرقی نیست که در هر مرتبه یک طلاقه کرده باشد یا سه طلاقه.		الف و لام در آیه دوم برای [[عهد]] است و معهود آن طلاقی است که از آیه قبلی مفهوم می‌شود و معنای آیه این می‌شود: طلاقی که زوج سزاوارتر به رد آن است دو بار است و در این جهت فرقی نیست که در هر مرتبه یک طلاقه کرده باشد یا سه طلاقه.

	ب) اصالت بقاء [[عقد]]:		ب) اصالت بقاء [[عقد]]:

Hosein در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۷

2022-09-10T18:57:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۷
خط ۲۲۸:		خط ۲۲۸:
	از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>		از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>

	==اشکال چهاردهم==		===اشکال چهاردهم===
	گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن ارینب به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.		گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن ارینب به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.

خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:
	آری چنین استبعادی اگر از [[معصوم]] باشد باید حدیث را توجیه کرد یا رد نمود نه از افرادی همچون [[ابودرداء]] و لذا با چنین احادیثی باید [[اهل سنت]] در [[نظریه عدالت کل صحابه]] تجدیدنظر نمایند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۶.</ref>		آری چنین استبعادی اگر از [[معصوم]] باشد باید حدیث را توجیه کرد یا رد نمود نه از افرادی همچون [[ابودرداء]] و لذا با چنین احادیثی باید [[اهل سنت]] در [[نظریه عدالت کل صحابه]] تجدیدنظر نمایند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۶.</ref>

	==اشکال هفدهم==		===اشکال هفدهم===
	گفته شده: در [[روایت]] آمده: ارینب بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.		گفته شده: در [[روایت]] آمده: ارینب بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.

Hosein در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۵۱

2022-09-10T18:51:38Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۲۱
خط ۲۲۸:		خط ۲۲۸:
	از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>		از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>

	==اشکال چهاردهم===		==اشکال چهاردهم==
	گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن ارینب به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.		گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن ارینب به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.

خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:
	آری چنین استبعادی اگر از [[معصوم]] باشد باید حدیث را توجیه کرد یا رد نمود نه از افرادی همچون [[ابودرداء]] و لذا با چنین احادیثی باید [[اهل سنت]] در [[نظریه عدالت کل صحابه]] تجدیدنظر نمایند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۶.</ref>		آری چنین استبعادی اگر از [[معصوم]] باشد باید حدیث را توجیه کرد یا رد نمود نه از افرادی همچون [[ابودرداء]] و لذا با چنین احادیثی باید [[اهل سنت]] در [[نظریه عدالت کل صحابه]] تجدیدنظر نمایند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۶.</ref>

	==اشکال هفدهم===		==اشکال هفدهم==
	گفته شده: در [[روایت]] آمده: ارینب بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.		گفته شده: در [[روایت]] آمده: ارینب بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.

Jaafari در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۱۶

2022-09-10T07:16:02Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[شهریور]]\|روز=[[۱۹]]\|سال=[[۱۴۰۱]]\|کاربر=Jaafari~~
	~~هشدارها (0) }}~~

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
خط ۱۰:		خط ۷:
	}}		}}

	==بررسی داستان [[ارینب]]==		==بررسی داستان ارینب==
	داستان ارینب که یک طرف آن [[حضرت سیدالشهداء]]{{ع}} قرار داشته و در آن سخنانی بین ایشان و افرادی رد و بدل شده است، مورد توجه بسیاری از افراد قرار گرفته و اظهارنظرهای مختلفی درباره آن شده است، برخی مفاد آن را منافی با [[مقام]] [[عصمت امام]] دانسته و برخی آن را نه تنها منافی ندانسته، بلکه از شاهکارها و [[عظمت مقام]] [[امام حسین]] به حساب آورده‌اند.		داستان ارینب که یک طرف آن [[حضرت سیدالشهداء]]{{ع}} قرار داشته و در آن سخنانی بین ایشان و افرادی رد و بدل شده است، مورد توجه بسیاری از افراد قرار گرفته و اظهارنظرهای مختلفی درباره آن شده است، برخی مفاد آن را منافی با [[مقام]] [[عصمت امام]] دانسته و برخی آن را نه تنها منافی ندانسته، بلکه از شاهکارها و [[عظمت مقام]] [[امام حسین]] به حساب آورده‌اند.
	[[آیت الله صافی گلپایگانی]] می‌فرماید:		[[آیت الله صافی گلپایگانی]] می‌فرماید:
خط ۳۳:		خط ۳۰:
	'''پاسخ'''		'''پاسخ'''

	#ممکن است این [[اختلافات]] به یک شخص اشاره داشته باشد به این نحو که ~~«[[ارینب]]»~~ [[لقب]] او و «[[هند]]» نام او «[[ام خالد]]» [[کنیه]] او باشد.		#ممکن است این [[اختلافات]] به یک شخص اشاره داشته باشد به این نحو که «ارینب» [[لقب]] او و «[[هند]]» نام او «[[ام خالد]]» [[کنیه]] او باشد.
	#احتمال می‌رود [[عبدالله بن سلام]] تصحیف عبدالله بن عامر بوده باشد و لذا به لحاظ [[تاریخی]] به نظر می‌رسد نام دوم [[اقرب]] به واقع است علی الخصوص که از کسی به نام عبدالله بن سلام به عنوان [[والی]] [[عراق]] از سوی [[معاویه]] یاد نشده است همان‌گونه که در اشکال دیگری به آن اشاره شده است.		#احتمال می‌رود [[عبدالله بن سلام]] تصحیف عبدالله بن عامر بوده باشد و لذا به لحاظ [[تاریخی]] به نظر می‌رسد نام دوم [[اقرب]] به واقع است علی الخصوص که از کسی به نام عبدالله بن سلام به عنوان [[والی]] [[عراق]] از سوی [[معاویه]] یاد نشده است همان‌گونه که در اشکال دیگری به آن اشاره شده است.
	#به نظر می‌رسد شخص واسطه همان ابوهریره باشد که در برخی [[تواریخ]] آمده به همان دلیلی که به عنوان اشکال دوم آمده است.		#به نظر می‌رسد شخص واسطه همان ابوهریره باشد که در برخی [[تواریخ]] آمده به همان دلیلی که به عنوان اشکال دوم آمده است.
خط ۸۲:		خط ۷۹:
	'''پاسخ''':		'''پاسخ''':

	اولاً: شاید [[سه طلاقه کردن]] [[حضرت]] به جهت ایقاع بر طبق [[رأی]] مخاطب باشد که از [[پیروان]] [[خلفا]] علی الخصوص [[عمر بن خطاب]] بوده که سه طلاقه کردن را در یک مجلس جایز می‌دانسته است و در [[حقیقت]] مقصود حضرت از سه طلاقه کردن اشاره به عدم [[رجوع]] به اوست تا [[امید]] [[ارینب]] را از خود قطع کند و او با [[آسودگی خاطر]] به شوهر سابقش بازگردد.		اولاً: شاید [[سه طلاقه کردن]] [[حضرت]] به جهت ایقاع بر طبق [[رأی]] مخاطب باشد که از [[پیروان]] [[خلفا]] علی الخصوص [[عمر بن خطاب]] بوده که سه طلاقه کردن را در یک مجلس جایز می‌دانسته است و در [[حقیقت]] مقصود حضرت از سه طلاقه کردن اشاره به عدم [[رجوع]] به اوست تا [[امید]] ارینب را از خود قطع کند و او با [[آسودگی خاطر]] به شوهر سابقش بازگردد.

	ثانیاً: شاید مقصود حضرت از جمله {{متن حدیث\|أنها طالق ثلاثا}} طلاق بعد از سه طهر باشد؛ زیرا طلاق باید بعد از سه طهر صورت گیرد.		ثانیاً: شاید مقصود حضرت از جمله {{متن حدیث\|أنها طالق ثلاثا}} طلاق بعد از سه طهر باشد؛ زیرا طلاق باید بعد از سه طهر صورت گیرد.
خط ۱۴۹:		خط ۱۴۶:
	گفته شده: اول نکته‌ای که از این قصه استفاده می‌شود این که [[یزید]] [[معتقد]] به [[علم غیب]] داشتن پدرش بود که از آن جمله [[آگاهی]] او از [[عشق]] فرزندش نسبت به این [[زن]] با زن دیگر بوده است<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۸۸.</ref>.		گفته شده: اول نکته‌ای که از این قصه استفاده می‌شود این که [[یزید]] [[معتقد]] به [[علم غیب]] داشتن پدرش بود که از آن جمله [[آگاهی]] او از [[عشق]] فرزندش نسبت به این [[زن]] با زن دیگر بوده است<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۸۸.</ref>.

	'''پاسخ''': از کجا که [[معاویه]] [[عاشق]] شدن فرزندش یزید را از راه‌های عادی و حالات فرزندش بعد از دیدن [[ارینب]] یا شنیدن وصف او نفهمیده باشد؟ زیرا در این [[روایت]] سخنی از علم غیب به میان نیامده است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۶.</ref>		'''پاسخ''': از کجا که [[معاویه]] [[عاشق]] شدن فرزندش یزید را از راه‌های عادی و حالات فرزندش بعد از دیدن ارینب یا شنیدن وصف او نفهمیده باشد؟ زیرا در این [[روایت]] سخنی از علم غیب به میان نیامده است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۶.</ref>

	===اشکال هفتم===		===اشکال هفتم===
خط ۱۶۵:		خط ۱۶۲:

	===اشکال نهم===		===اشکال نهم===
	گفته شده: در این روایت آمده که [[معاویه]] به [[یزید]] گفت: کجاست [[عقل]] و [[مروت]] و تقوای تو؟ یزید در پاسخ او می‌گوید: «اگر [[صبر]] نکردن من در [[عشق]] [[ارینب]] خلاف عقل و [[تقوا]] و مروت است سزاوارترین [[مردم]] به صبر [[داود]]{{ع}} بوده و [[قرآن]] درباره امر او به تو خبر داده است»<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۹۱.</ref>.		گفته شده: در این روایت آمده که [[معاویه]] به [[یزید]] گفت: کجاست [[عقل]] و [[مروت]] و تقوای تو؟ یزید در پاسخ او می‌گوید: «اگر [[صبر]] نکردن من در [[عشق]] ارینب خلاف عقل و [[تقوا]] و مروت است سزاوارترین [[مردم]] به صبر [[داود]]{{ع}} بوده و [[قرآن]] درباره امر او به تو خبر داده است»<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۹۱.</ref>.

	'''پاسخ''': اگر این مطلب به [[معصوم]] نسبت داده شده بود باعث وهن این قصه و [[حدیث]] می‌شد در حالی که این مطلب به [[یزید بن معاویه]] نسبت داده شده که دلالت بر نفهمی و بی‌بصیرتی او نسبت به قرآن و [[انبیا]] دارد و لذا نمی‌توان [[کلام]] او را دلیل بر بطلان این قصه دانست گرچه کلام او [[باطل]] است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۸.</ref>		'''پاسخ''': اگر این مطلب به [[معصوم]] نسبت داده شده بود باعث وهن این قصه و [[حدیث]] می‌شد در حالی که این مطلب به [[یزید بن معاویه]] نسبت داده شده که دلالت بر نفهمی و بی‌بصیرتی او نسبت به قرآن و [[انبیا]] دارد و لذا نمی‌توان [[کلام]] او را دلیل بر بطلان این قصه دانست گرچه کلام او [[باطل]] است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۸.</ref>
خط ۲۳۲:		خط ۲۲۹:

	==اشکال چهاردهم===		==اشکال چهاردهم===
	گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن [[ارینب]] به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.		گفته شده: به رغم همه این تفاصیلی که در این [[روایت]] در مورد [[نیرنگ]] [[معاویه]] در رساندن ارینب به فرزندش [[یزید]] داشته است، [[مشاهده]] می‌کنیم که معاویه می‌گوید: به جانم [[سوگند]]! من او را [[فریب]] ندادم<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۲.</ref>.

	'''پاسخ''': همین مطلب دلالت بر قدح [[خاندان]] [[ابوسفیان]] از آن جمله معاویه دارد و از آنجا که معاویه [[معصوم]] نبوده تا بخواهیم از او [[دفاع]] نماییم لذا وجود این مطلب در این [[قصه]] دلالت بر بطلان آن ندارد و اگر دلالتی داشته باشد بر [[جرح]] و قدح معاویه است و بدین جهت است که بسیاری از [[مورخان]] درصدد اخفای آن بوده‌اند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۵.</ref>		'''پاسخ''': همین مطلب دلالت بر قدح [[خاندان]] [[ابوسفیان]] از آن جمله معاویه دارد و از آنجا که معاویه [[معصوم]] نبوده تا بخواهیم از او [[دفاع]] نماییم لذا وجود این مطلب در این [[قصه]] دلالت بر بطلان آن ندارد و اگر دلالتی داشته باشد بر [[جرح]] و قدح معاویه است و بدین جهت است که بسیاری از [[مورخان]] درصدد اخفای آن بوده‌اند.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۵.</ref>
خط ۲۶۹:		خط ۲۶۶:

	==اشکال هفدهم===		==اشکال هفدهم===
	گفته شده: در [[روایت]] آمده: [[ارینب]] بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.		گفته شده: در [[روایت]] آمده: ارینب بعد از آن‌که از [[ابودرداء]] شنید حسین{{ع}} فرزند [[دختر رسول خدا]]{{صل}} و فرزند اولین [[مؤمن]] و [[سرور جوانان بهشت]] [[روز قیامت]] است [[اصرار]] کرد تا او [[اصلح]] از آن دو را معرفی نماید... و من نمی‌دانم چگونه این [[زن]] گفته [[رسول خدا]]{{صل}} در [[حق]] [[امام حسین]]{{ع}} را [[تصدیق]] نکرده و به آن اخذ ننموده و متحیر مانده و اصلح بین حسین{{ع}} که معروف است و [[یزید]] [[فاسق]] [[فاجر]] شراب‌خوار و [[آدم]] کش را تشخیص نداده است؟!<ref>عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۲۶.</ref>.

	'''پاسخ'''		'''پاسخ'''
خط ۲۸۸:		خط ۲۸۵:

	اولاً: خود اشکال کننده احتمال داده که قبلاً [[عبدالله بن سلام]] او را در [[شام]] دو بار طلاق داده و پشت سر هرکدام نیز رجوع بوده است گرچه آن را بدون دلیل می‌داند، ولی بهترین دلیل بر این [[حقیقت]] جمله {{عربی\|لكني أردت إحلالها لبعلها}} است که از آن می‌توان ضمناً این مطلب را استفاده کرد، در صورتی که کلمه «إحلال» را حمل بر معنای اصطلاحی آن در باب [[طلاق]] نماییم.		اولاً: خود اشکال کننده احتمال داده که قبلاً [[عبدالله بن سلام]] او را در [[شام]] دو بار طلاق داده و پشت سر هرکدام نیز رجوع بوده است گرچه آن را بدون دلیل می‌داند، ولی بهترین دلیل بر این [[حقیقت]] جمله {{عربی\|لكني أردت إحلالها لبعلها}} است که از آن می‌توان ضمناً این مطلب را استفاده کرد، در صورتی که کلمه «إحلال» را حمل بر معنای اصطلاحی آن در باب [[طلاق]] نماییم.
	ثانیاً: معلوم نیست مقصود از جمله {{عربی\|أردت إحلالها لبعلها}} همان معنای اصطلاحی در طلاق باشد بلکه مقصود از آن بر فرض صدور از [[حضرت]] بازگرداندن [[ارینب]] با این [[حیله]] به شوهر اولش است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۷۳.</ref>		ثانیاً: معلوم نیست مقصود از جمله {{عربی\|أردت إحلالها لبعلها}} همان معنای اصطلاحی در طلاق باشد بلکه مقصود از آن بر فرض صدور از [[حضرت]] بازگرداندن ارینب با این [[حیله]] به شوهر اولش است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۷۳.</ref>

	===اشکال نوزدهم===		===اشکال نوزدهم===

Jaafari: /* منابع */

2022-09-10T07:15:43Z

منابع

@@ خط ۲۶۷: / خط ۲۶۷: @@
 # [[جریر بن عبدالله بجلی]]؛ او بعد از کتمان [[حدیث]] و [[نفرین]] [[امیرالمؤمنین]]{{ع}} به [[جاهلیت]] بازگشت<ref>بلاذری، انساب الأشراف، ج۲، ص۳۸۶.</ref>.
 آری چنین استبعادی اگر از [[معصوم]] باشد باید حدیث را توجیه کرد یا رد نمود نه از افرادی همچون [[ابودرداء]] و لذا با چنین احادیثی باید [[اهل سنت]] در [[نظریه عدالت کل صحابه]] تجدیدنظر نمایند.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۶.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2022-09-10T07:14:39Z

منابع

@@ خط ۲۳۰: / خط ۲۳۰: @@
 د) حذف تمام خبر بدون اعلام:
 از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2022-09-10T07:10:27Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۰
خط ۱۸۳:		خط ۱۸۳:

	'''پاسخ''': گرچه این ادعای ابودرداء و ابوهریره درباره معاویه [[باطل]] است ولی صدور آن از این دو نفر بعید نیست، علی الخصوص که ممکن است به جهت [[تقیه]] و [[خوف]] از معاویه یا [[تقرب]] به او باشد، ولی صدور آن از این دو نفر دلیل بر بطلان اصل قصه نیست؛ زیرا آن دو [[معصوم]] نبوده‌اند که بخواهیم به جهت [[حفظ]] [[عصمت]] آنان اصل قصه را [[انکار]] نماییم.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۹.</ref>		'''پاسخ''': گرچه این ادعای ابودرداء و ابوهریره درباره معاویه [[باطل]] است ولی صدور آن از این دو نفر بعید نیست، علی الخصوص که ممکن است به جهت [[تقیه]] و [[خوف]] از معاویه یا [[تقرب]] به او باشد، ولی صدور آن از این دو نفر دلیل بر بطلان اصل قصه نیست؛ زیرا آن دو [[معصوم]] نبوده‌اند که بخواهیم به جهت [[حفظ]] [[عصمت]] آنان اصل قصه را [[انکار]] نماییم.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۹.</ref>

			===اشکال سیزدهم===
			درباره پخش شدن خبر [[حیله]] [[معاویه]] نسبت به ابن [[سلام]] گفته شده: این امر در بین [[مردم]] نقل شده و در [[شهرها]] شبانه [[روز]] پخش شده است. سؤال این است که اگر چنین بوده چرا [[مورخان]] و روات و مؤلفان و ادبا و شعرا این قضیه را نقل نکرده‌اند؟<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۱-۳۱۲.</ref>.

			'''پاسخ'''

			اولاً: این قصه را برخی از مؤلفان در کتب خود نقل کرده‌اند، از آن جمله:
			# [[ابن قتیبه دینوری]] (۲۱۳-۲۷۶ق) در [[الإمامة و السیاسة (کتاب)\|الإمامة و السیاسة]]<ref>ابن قتیبه، الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۲۱۵-۲۲۳.</ref>.
			# [[ابن بدرون]] (ت ۶۰۸ق) در [[شرح قصیدة ابن عبدون (کتاب)\|شرح قصیدة ابن عبدون]]<ref>عبدالملک بن عبد الله ابن بدرون، شرح قصیدة ابن عبدون، ص۱۷۲-۱۸۰.</ref>.
			#[[شهاب الدین نویری]] (۶۷۷- ۷۳۳ق) در [[نهایة الأرب (کتاب)\|نهایة الأرب]]<ref>احمد بن عبدالوهاب نویری، نهایة الأرب فی فنون الأدب، ج۴، ص۱۸۰-۱۸۵. </ref>.
			#[[ابن حجة حموی]] (۷۶۷-۸۳۷ق) در [[ثمرات الأوراق (کتاب)\|ثمرات الأوراق]]<ref>تقی الدین بن علی ابن حجه، ثمرات الأوراق، ص۱۵۳-۱۵۷. </ref>.
			# [[جمال الدین شبراوی]] (۱۰۹۲ - ۱۱۷۲ق) در [[الإتحاف بحب الأشراف (کتاب)\|الإتحاف بحب الأشراف]]<ref>عبد الله بن محمد شبراوی، الإتحاف بحب الأشراف، ص۴۲۹-۴۳۵.</ref>.

			ثانیاً: شاید علت عدم ذکر امثال [[طبری]] در کتاب‌های [[تاریخی]] دلالت این قصه بر قدح [[یزید بن معاویه]] و [[فضیلت]] [[امام حسین]]{{ع}} باشد، همان‌گونه که با برخی [[مطاعن]] [[خلفا]] و [[فضائل اهل بیت]]{{عم}} چنین عملی کرده‌اند و نمونه آن [[احادیث]] [[وصایت]] است.
			از آنجا که اشتهار [[لقب]] «[[وصی]]» برای [[امام علی]]{{ع}} با [[سیاست]] مدرسه خلفا و [[اهل سنت]] مناسبت ندارد؛ لذا آنان سعی [[بلیغ]] نمودند تا به هر نحو ممکن با این احادیث مقابله کنند. اینک به برخی از انواع مقابله‌ها با [[نصوص]] «وصایت» اشاره می‌کنیم:

			الف) حذف و تبدیل:
			از جمله انواع مقابله، حذف قسمتی از [[حدیث]] [[رسول خدا]]{{صل}} و تبدیل آن به کلمه مبهم است.
			این نوع [[تحریف]] را در عبارات طبری<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۵.</ref> و [[ابن کثیر]]<ref>اسماعیل بن عمر ابن کثیر، تفسیر القرآن العظیم، ج۶، ص۱۵۳.</ref> در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> [[مشاهده]] می‌کنیم؛ زیرا در [[تفسیر]] آن دو، [[کلام]] [[رسول خدا]]{{صل}} که در [[حق امام علی]]{{ع}} فرمود: {{متن حدیث\|إن هذا أخي و وصيي و خليفتي فيكم}}<ref>طبری، تاریخ الطبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۲، ص۳۲۱.</ref>[[تحریف]] شده و به جای کلمه {{متن حدیث\|وصيي و خليفتي فيكم}} کلمه {{عربی\|كذا و كذا}} را آورده‌اند.

			ب) حذف تمام [[روایت]]:
			از جمله انواع تحریف و مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]»، حذف تمام روایت با اشاره به حذف است.
			از جمله مثال‌هایی که می‌توان بر آن زد، این که: [[محمد بن ابوبکر]] نامه‌ای به [[معاویه]] دارد که در کتاب «[[وقعة صفین]]»<ref>نصر بن مزاحم، وقعة صفین، ص۱۱۸-۱۱۹.</ref> از [[نصر بن مزاحم]] و [[مروج الذهب (کتاب)\|مروج الذهب]]<ref>علی بن حسین مسعودی، مروج الذهب و معادن الجوهر، ج۳، ص۱۱-۱۲.</ref> از [[مسعودی]]، تفصیل آن آمده است. محمد بن ابوبکر در آن [[نامه]] به [[فضایل امام علی]]{{ع}} اشاره کرده است که از آن جمله به وصایت [[امام]] و [[جانشینی]] ایشان از [[پیامبر]]{{صل}} و اعتراف معاویه در جواب او به آن اشاره شده است.
			ولی [[طبری]] متن این نامه را حذف نموده است و بر این عملکرد خود چنین عذر می‌آورد که عموم [[مردم]] [[تحمل]] شنیدن آن را ندارند!
			او می‌گوید: هشام از [[ابومخنف]] و او از [[یزید بن ظبیان]] نقل می‌کند: هنگامی که محمد بن ابوبکر به [[حکومت مصر]] [[منصوب]] گردید، نامه‌ای به معاویه نوشت و او هم پاسخی داد ولی من خوش ندارم تا مطالب آنها به [[گوش]] [[عامه]] مردم برسد زیرا که عامه را [[توانایی]] شنیدن آن نیست.<ref>{{عربی\|و ذکر هشام، عن أبی مخنف، قال: و حدثنی یزید بن ظبیان الهمدانی، أن محمد بن أبی بکر کتب إلی معاویة بن أبی سفیان لما ولی، فذکر مکاتبات جرت بینهما کرهت ذکرها لما فیه مما لا یحتمل سماعها العامة}}؛ طبری، تاریخ الطبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۴، ص۵۵۷.</ref>.

			[[ابن کثیر]] نیز تنها به نامه محمد بن ابوبکر اشاره می‌کند و در آخر می‌گوید:
			{{عربی\|و فيه غلظة}}<ref>ابن کثیر، البدایة و النهایة، ج۷، ص۳۱۴.</ref>.
			در آن [[غلظت]] و شدت وجود دارد.

			ج) حذف بدون اعلام:
			از جمله انواع [[تحریف]] و مقابله با [[احادیث]] و [[اخبار]] «[[وصایت]]» حذف عنوان «وصایت» است بدون آن‌که به آن اشاره کنند که از آن جمله می‌توان به قصیده [[صحابی]] [[انصاری]] [[نعمان بن عجلان]] در حوادث [[سقیفه]] اشاره کرد.
			او در [[شعر]] خود می‌گوید: [پس از [[رحلت پیامبر]]{{صل}} که عده‌ای خواستند [[سعد بن عباده]] را [[امیر]] قرار دهند] گفتید: [[نصب]] سعد بر [[امارت]] [[حرام]] است، ولی [[عتیق بن عثمان]] ابوبکر را خود [[خلیفه]] ساختید و آن را [[حلال]] شمردید!
			و ابوبکر نسبت به [[خلافت]] اهلیت دارد و بهترین [[قیام]] کننده است، ولی علی{{ع}} سزاوارتر به آن است.
			ولی خواسته ما علی{{ع}} بود و او ای [[عمرو]]! اهلیت خلافت را داشت، بدون این که شما این مطلب را دریابید.
			او به کمک [[خدا]] به [[هدایت]] [[دعوت]] می‌کند و از [[فحشاء]] و [[ظلم]] و منکر [[نهی]] می‌نماید.
			[[وصی پیامبر]] است و پسرعموی او و [[قاتل]] پهلوانان [[کفر]] و [[ضلالت]] است.<ref>زبیر بن بکار، الأخبار الموفقیات، ص۵۹۳؛ ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۶، ص۳۱.</ref>.

			تمام قصیده را [[ابن عبدالبر]] در [[الإستیعاب (کتاب)\|الإستیعاب]]<ref>ابن عبدالبر، الاستیعاب فی معرفة الأصحاب، ج۴، ص۱۵۰۱.</ref> در ترجمه نعمان بن عجلان آورده است، ولی دو [[بیت]] اخیر را که در آن اشاره به ثنا بر [[امام علی]]{{ع}} و تصریح به وصایت او است حذف کرده است. [[ابن اثیر جزری]] نیز در «[[اسد]] الغابة»<ref>علی بن محمد ابن اثیر، أسد الغابة فی معرفة الصحابة، ج۴، ص۵۵۸.</ref> در ترجمه او همین تحریف را انجام داده است و همچنین هر کس که بعد از او آمده، همین [[جنایت]] را کرده است.

			و از جمله مثال‌هایی را که از این نوع می‌توان به آن اشاره کرد، تحریفی است که [[ابن کثیر]] در [[تاریخ]] خود در مورد [[خطبه امام حسین]]{{ع}} انجام داده است. [[خطبه]] [[حضرت]] را [[طبری]] و [[ابن اثیر]] چنین نقل می‌کنند:
			حضرت فرمود: اما بعد، پس [[نسب]] مرا به یاد آورید و نگاه کنید که من کیستم؟ آنگاه به خود [[رجوع]] کنید و نفس خود را مورد [[عتاب]] و [[سرزنش]] قرار دهید، آیا برای شما کشتن و [[هتک حرمت]] من روا است؟ آیا من پسر [[دختر پیامبر]] شما و پسر [[وصی]] او و پسرعمویش نیستم؟...<ref>{{متن حدیث\|أَمَّا بَعْدُ فَانْسِبُونِي فَانْظُرُوا مَنْ أَنَا ثُمَّ رَاجِعُوا أَنْفُسَكُمْ فَعَاتِبُوهَا وَانْظُرُوا هَلْ يَصْلُحُ وَيَحِلُّ لَكُمْ قَتْلِي وَانْتِهَاكُ حُرْمَتِي، أَلَسْتُ ابْنَ بِنْتِ نَبِيِّكُمْ وَابْنَ وَصِيِّهِ وَابْنِ عَمِّهِ...}}؛ ابن اثیر، الکامل فی التاریخ، ج۳، ص۱۶۹؛ طبری، تاریخ الطبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۵، ص۴۲۴.</ref>.

			ولی [[ابن کثیر]] در [[تاریخ]] خود هنگام نقل همین [[خطبه]] کلمه {{متن حدیث\|وَابْنَ وَصِيِّهِ}} را حذف و [[تحریف]] کرده است<ref>ابن کثیر، البدایة و النهایة، ج۸، ص۱۷۹.</ref>.

			د) حذف تمام خبر بدون اعلام:
			از جمله انواع مقابله با [[احادیث]] «[[وصایت]]» حذف تمام روایتی است که در آن لفظ «وصی» به کار رفته است، بدون آنکه اشاره به حذف آن شود؛ از جمله مصادیق آن می‌توان به کاری که [[ابن هشام]] انجام داده اشاره کرد. او با وجود این که در اول کتابش تصریح می‌کند که از [[سیره]] [[ابن اسحاق]] تاریخ خود را نقل کرده است ولی قضیه [[دعوت پیامبر]]{{صل}} [[قوم]] خود را بعد از [[نزول آیه]] {{متن قرآن\|وَأَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ}}<ref>«و نزدیک‌ترین خویشاوندانت را بیم ده!» سوره شعراء، آیه ۲۱۴.</ref> و [[بشارت]] آن [[حضرت]] به وصایت [[امام علی]]{{ع}} را نقل نمی‌کند، در حالی که این [[روایت]] را [[طبری]] از طریق ابن اسحاق نقل کرده است<ref>طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۹، ص۷۴.</ref>.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۶۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۲۴

2022-09-10T06:24:13Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[شهریور]]\|روز=[[۱۹]]\|سال=[[۱۴۰۱]]\|کاربر=Jaafari
			هشدارها (0) }}

	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط

Jaafari: /* منابع */

2022-09-10T06:22:50Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۲
خط ۱۴۲:		خط ۱۴۲:

	ز) [[اجماع]]: زیرا همان‌گونه که اشاره شد [[اجماع صحابه]] تا اوایل عصر [[خلافت عمر]] بر یک طلاقه شدن [[زن]] بوده است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۳.</ref>		ز) [[اجماع]]: زیرا همان‌گونه که اشاره شد [[اجماع صحابه]] تا اوایل عصر [[خلافت عمر]] بر یک طلاقه شدن [[زن]] بوده است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۳.</ref>

			===اشکال ششم===
			گفته شده: اول نکته‌ای که از این قصه استفاده می‌شود این که [[یزید]] [[معتقد]] به [[علم غیب]] داشتن پدرش بود که از آن جمله [[آگاهی]] او از [[عشق]] فرزندش نسبت به این [[زن]] با زن دیگر بوده است<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۸۸.</ref>.

			'''پاسخ''': از کجا که [[معاویه]] [[عاشق]] شدن فرزندش یزید را از راه‌های عادی و حالات فرزندش بعد از دیدن [[ارینب]] یا شنیدن وصف او نفهمیده باشد؟ زیرا در این [[روایت]] سخنی از علم غیب به میان نیامده است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۶.</ref>

			===اشکال هفتم===
			گفته شده: هر کس این قصه را بخواند پی می‌برد [[خاندان]] [[ابوسفیان]] خاندان [[علم و دین]] و [[حلم]] و [[اخلاق]] و [[حکمت]] و [[تقوا]] و [[التزام]] و [[استقامت]] و [[عقل]] و [[درایت]] بوده است، امری که از [[حقیقت]] و [[واقعیت]] به دور است...<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۸۸-۲۸۹.</ref>.

			'''پاسخ'''

			اولاً: به نظر می‌رسد هر کس احاطه‌ای به تمام روایت داشته باشد پی می‌برد تمام این صفات برای [[خاندان اهل بیت]] [[پیامبر]]{{صل}} و از آن جمله [[امام حسین]]{{ع}} است که با چنین نقشه‌ای زنی را به شوهر اصلی‌اش رسانده و مانع [[هوس بازی]] [[مرد]] [[هوسرانی]] همچون [[یزید بن معاویه]] شده است و این مطلب را به خوبی روان شناسان [[درک]] می‌کنند.
			ثانیاً: چگونه این [[قصه]] دلالت بر [[مدح]] خاندان ابوسفیان دارد در حالی که معاویه فرزندش را به بی‌تقوایی و [[بی‌مروتی]] و بی‌عقلی متصف نموده است؟<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۷.</ref>

			===اشکال هشتم===
			گفته شده: از کلمات معاویه و نیز دخترش که این روایت متضمن آن است، بوی [[ترویج]] [[جبر]] [[الهی]] استشمام می‌شود<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۸۹- ۲۹۰.</ref>.

			'''پاسخ''': از آنجا که جبر همانند [[تفویض]] [[باطل]] بوده و خلاف درک عقل و [[قرآن]] و [[روایات]] است لذا این مطلب از جمله شواهد بر قدح خاندان ابوسفیان از آن جمله معاویه و یزید است و برخلاف اشکال ایشان دلالت دارد.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۷.</ref>

			===اشکال نهم===
			گفته شده: در این روایت آمده که [[معاویه]] به [[یزید]] گفت: کجاست [[عقل]] و [[مروت]] و تقوای تو؟ یزید در پاسخ او می‌گوید: «اگر [[صبر]] نکردن من در [[عشق]] [[ارینب]] خلاف عقل و [[تقوا]] و مروت است سزاوارترین [[مردم]] به صبر [[داود]]{{ع}} بوده و [[قرآن]] درباره امر او به تو خبر داده است»<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۲۹۱.</ref>.

			'''پاسخ''': اگر این مطلب به [[معصوم]] نسبت داده شده بود باعث وهن این قصه و [[حدیث]] می‌شد در حالی که این مطلب به [[یزید بن معاویه]] نسبت داده شده که دلالت بر نفهمی و بی‌بصیرتی او نسبت به قرآن و [[انبیا]] دارد و لذا نمی‌توان [[کلام]] او را دلیل بر بطلان این قصه دانست گرچه کلام او [[باطل]] است.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۸.</ref>

			===اشکال دهم===
			گفته شده: در این [[روایت]] ادعا شده که: ارینب در [[زیبایی]] و تمام کمال و [[شرف]] و زیادی [[مال]]، زبان زد [[زنان]] عصرش بوده است؛ و نمی‌دانیم چگونه مورخین و ادبا و شعرا و نویسندگان به این مطلب در اشعار و [[تواریخ]] و قصه‌ها و روایاتشان اشاره نکرده‌اند<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۰۶-۳۰۷.</ref>.

			'''پاسخ''': به نظر می‌رسد زن‌های زیبای [[عرب]] دو دسته بوده‌اند: دسته اول زنان زیبایی که [[عفت]] نداشته و [[خودنمایی]] می‌کرده‌اند، آنان بدین جهت در کتاب‌ها و اشعار به توصیف چنین زنانی می‌پرداخته‌اند ولی برخی از زنان زیبای عرب بوده‌اند که به جهت عفتی که داشته‌اند هرگز شعرا و نویسندگان جرئت ذکر نام و اوصاف آنان را نداشته‌اند و ارینب نیز ممکن است از دسته دوم بوده باشد.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۸.</ref>

			===اشکال یازدهم===
			گفته شده: در این [[قصه]] معاویه خودش را ستوده و به خود [[مقامات]] و صلاحیت‌هایی داده که لایق به غیر انبیا و [[اوصیا]]، بلکه برخی از آنها لایق غیر [[رسول خدا]]{{صل}} یا کسی که قرآن تصریح دارد بر اینکه او نفس محمد{{صل}} بوده، نیست<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۰۷-۳۰۸.</ref>.

			'''پاسخ''': این قرینه نیز دلالت بر [[مذمت]] معاویه و [[عقیده]] و [[اندیشه]] او دارد نه دلالت بر بطلان اصل قصه.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۹.</ref>

			===اشکال دوازدهم===
			گفته شده: اما آنچه در این قصه به ثنای [[ابودرداء]] و [[ابوهریره]] بر [[معاویه]] اشاره شده و اینکه او سزاوارترین [[مردم]] به رعایت [[نعمت‌های الهی]] و شکر‌گذاری از آنان بوده؛ زیرا او [[مصاحب]] [[رسول خدا]]{{صل}} و کاتب او بوده است. در حالی که این مطلب نیز خلاف واقع است<ref>جعفر مرتضی عاملی، سیرة الحسین فی الحدیث و التاریخ، ج۳، ص۳۱۰.</ref>.

			'''پاسخ''': گرچه این ادعای ابودرداء و ابوهریره درباره معاویه [[باطل]] است ولی صدور آن از این دو نفر بعید نیست، علی الخصوص که ممکن است به جهت [[تقیه]] و [[خوف]] از معاویه یا [[تقرب]] به او باشد، ولی صدور آن از این دو نفر دلیل بر بطلان اصل قصه نیست؛ زیرا آن دو [[معصوم]] نبوده‌اند که بخواهیم به جهت [[حفظ]] [[عصمت]] آنان اصل قصه را [[انکار]] نماییم.<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ج۱، ص ۵۵۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==