اسارت اهل بیت امام حسین - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-10-20T14:00:13Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۷:۳۰
خط ۱۷۹:		خط ۱۷۹:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:امام حسین]]

Jaafari: /* منابع */

2023-09-25T06:18:16Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-09-25T06:12:40Z

منابع

@@ خط ۷۴: / خط ۷۴: @@
 در [[لهوف]] از [[امام زین العابدین]]{{ع}} [[روایت]] کند که فرمود: هنگامی‌که [[سر حسین]]{{ع}} را برای یزید آوردند او بزم شراب برپا می‌کرد و سر حسین را می‌خواست و آن را فراروی خود می‌نهاد و شراب می‌نوشید. روزی فرستاده [[پادشاه روم]] که از بزرگان آن [[دیار]] بود در [[مجلس یزید]] حضور یافت و به یزید گفت: «ای [[شاه]] [[عرب]]! این سر کیست؟» یزید گفت: «تو را با این سر چه‌کار؟» او گفت: «من هنگامی‌که نزد پادشاهمان بازگردم او از هرچه دیده‌ام سؤال می‌کند و من دوست دارم داستان این سر و صاحبش را برای او بازگو کنم تا [[شریک]] [[شادی]] و [[سرور]] تو گردد» یزید گفت: این، سر [[حسین بن علی بن ابی طالب]] است» مرد [[رومی]] گفت: «مادرش کیست؟» یزید گفت: «[[فاطمه]] [[دختر رسول خدا]]{{صل}}» آن [[نصرانی]] گفت: «بدآ بر تو و بر [[دین]] تو! دین من بسی از دین شما بهتر است.
 پدر من از [[نوادگان]] داوود{{ع}} است و درحالی‌که بین من و او [[پدران]] بسیاری فاصله شده‌اند باز هم [[نصاری]] مرا بزرگ و گرامی می‌دارند، ولی شما پسر دختر پیامبرتان را می‌کشید درحالی‌که بین او و پیامبرتان تنها یک مادر فاصله است! این چه [[دینی]] است که شما دارید...؟»<ref>لهوف، ص۶۹.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۵.</ref>.
 == منابع ==

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== زهری گوید: هنگامی‌که سرهای شهیدان را به شام آوردند، یزید که در منظرگاهی عالی بر بلندای جیرون بود با خود گفت: {{عربی|لما بدت تلك الحمول و اشرقت *** تل...» ایجاد کرد

2023-09-25T06:02:07Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امام حسین | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== زهری گوید: هنگامی‌که سرهای شهیدان را به شام آوردند، یزید که در منظرگاهی عالی بر بلندای جیرون بود با خود گفت: {{عربی|لما بدت تلك الحمول و اشرقت *** تل...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = امام حسین
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط =
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
[[زهری]] گوید: هنگامی‌که سرهای [[شهیدان]] را به [[شام]] آوردند، یزید که در منظرگاهی عالی بر بلندای جیرون بود با خود گفت:
{{عربی|لما بدت تلك الحمول و اشرقت *** تلك الشموس على ربي جيرود
نعب الغراب فقتل نح او لا تنح *** فلقد قضيت من الغريم ديوني!}}

هنگامی‌که آن محموله‌ها نمایان و تابان شد، آن خورشیدها بر بلندای جیرون،
کلاغ قارقار کرد و من گفتم! درست یا نادرست، به‌هرحال، من طلبم را از بدهکار ستاندم!<ref>تذکرة الخواص، ج۲، ص۱۴۸. در معجم البلدان گوید: جیرون در حومه دمشق است.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۸.</ref>.

==خواسته [[ام کلثوم]] از [[شمر]]==
در مثیرالأحزان و [[لهوف]] گویند: هنگامی‌که نزدیک [[دمشق]] شدند، ام کلثوم به شمر گفت: من از تو خواسته‌ای دارم. شمر گفت: چه می‌خواهی؟ گفت: هنگامی که ما را وارد این [[شهر]] می‌کنی، از دروازه‌ای وارد کن که کمتر مورد توجه قرار بگیریم. و دستور بده این سرها را از بین این محمل‌ها بیرون ببرند و از ما دورشان کنند که - با چنین حالی که ما داریم - از زیادتی نگاه به‌سوی خود شرمنده می‌شویم!
ولی شمر در پاسخ به خواسته او دستور داد: سرها را در بین محمل‌ها بر نیزه کردند و آنها را از بین تماشاگران عبور دادند تا به دروازه دمشق رسیدند!<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۸.</ref>.

==[[عید]] [[شامیان]]==
خوارزمی از «[[سهل بن سعد]]» گوید: به سوی «[[بیت المقدس]]» رفتم و در بین راه به شام رسیدم، شهری با نهرهای پراکنده و درختان پرشمار دیدم که مردمش پرده‌ها و حریرها آویخته و شادمان و [[خشنود]] به‌هم تبریک می‌گویند و زنانی پای‌کوبان طبل و دف می‌نوازند! به خود گفتم: شاید شامیان عیدی دارند که ما نمی‌دانیم! در این‌حال گروهی را دیدم که با هم سخن می‌گفتند. گفتم ای گروه! آیا شما در شام عیدی دارید که ما نمی‌دانیم؟! گفتند: ای شیخ تو را غریبه می‌بینیم؟ گفتم: من سهل بن سعد هستم. [[رسول خدا]] را دیده و سخنانش را شنیده‌ام. گفتند: ای سهل! از اینکه [[آسمان]] [[خون]] نمی‌بارد و [[زمین]] اهلش را فرونمی‌برد، در شگفت نیستی؟! گفتم: برای چه؟ گفتند: این [[سر حسین]] زاده [[رسول الله]] است که از [[سرزمین عراق]] به [[شام]] آورده می‌شود و اینک به اینجا می‌رسد! گفتم: ای وای! سر حسین آورده می‌شود و این [[مردم]] [[شادی]] می‌کنند؟! از کدام دروازه وارد می‌شود؟ آنها دروازه‌ای به‌نام دروازه ساعات را معرفی کردند. من به‌سوی آنجا رفتم و ایستاده بودم که ناگهان پرچم‌هایی نمایان شد و سواری با نیزه‌ای و سری بر آن، فرا رسید، سری که شبیه‌ترین مردم به [[رسول خدا]]{{صل}} بود و به‌دنبال آن زنانی سوار بر شترهای برهنه!<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۹.</ref>.

==خواسته [[سکینه]]==
سعد گوید: نزدیک یکی از زنها رفتم و گفتم: ای دختر تو که هستی؟ گفت:
[[سکینه دختر حسین]]! به او گفتم: آیا خواسته‌ای داری؟ من [[سهل بن سعد]] هستم از کسانی که جدت را دیده و سخن‌اش را شنیده. گفت: ای سعد! به این کسی که آن سر را در [[اختیار]] دارد بگو: سر را پیشاپیش ما ببرد تا مردم متوجه او شوند و ما را نظاره نکنند، که ما [[حرم]] رسول خدا{{صل}} هستیم!
گوید: نزدیک نیزه‌دار رفتم و به او گفتم: آیا حاضری چهارصد دینار از من بگیری و خواسته مرا به‌جای آوری؟! گفت: چه خواسته‌ای؟ گفتم: این سر را پیشاپیش این [[خاندان]] ببر. او چنان کرد و من آنچه [[وعده]] کرده بودم به او پرداختم<ref>مقتل خوارزمی، ج۲، ص۶۰ و ۶۱.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۰۹.</ref>.

==ورود [[اسیران اهل البیت]] به پایتخت [[خلافت اسلامی]]==
[[ابن اعثم]] و دیگران [[روایت]] کرده و گویند: حرم رسول خدا را آوردند و از دروازه‌ای به‌نام «باب [[توما]]» وارد [[شهر دمشق]] کردند و آنها را بر درگاه [[مسجد]] که [[اسیران]] را نگاه می‌داشتند، نگه داشتند. دراین‌حال پیرمردی خود را به آنان نزدیک کرد و گفت: «[[سپاس]] خدائی راست که شما را کشت و نابودتان کرد و بزرگان را از [[شر]] شما راحت نمود و [[امیر المؤمنین]] را بر شما [[پیروز]] گردانید!». [[علی بن الحسین]]{{ع}} به او گفت: «پیرمرد! آیا [[قرآن]] خوانده‌ای؟» گفت: «آری آن را خوانده‌ام» فرمود: «این [[آیه]] را [[درک]] کرده‌ای: {{متن قرآن|قُلْ لَا أَسْأَلُكُمْ عَلَيْهِ أَجْرًا إِلَّا الْمَوَدَّةَ فِي الْقُرْبَى}}<ref>«بگو: برای این (رسالت) از شما مزدی نمی‌خواهم جز دوستداری خویشاوندان (خود) را» سوره شوری، آیه ۲۳.</ref> پیرمرد گفت آری آن را خوانده‌ام، [[علی بن الحسین]] [[رضی]] [[الله]] عنه گفت: «ای پیرمرد! آن [[خویشاوندان]] ما هستیم!» آیا این آیه را در [[سوره]] [[بنی اسرائیل]] خوانده‌ای: {{متن قرآن|وَآتِ ذَا الْقُرْبَى حَقَّهُ}}<ref>«و حقّ خویشاوند را به او برسان و نیز (حقّ) مستمند و در راه مانده را و هیچ‌گونه فراخ‌رفتاری مورز» سوره اسراء، آیه ۲۶.</ref> پیرمرد گفت:
«آری آن را خوانده‌ام» علی (بن الحسین) رضی الله عنه گفت: «آی پیرمرد! آن [[خویشاوند]] ما هستیم». براستی آیا این آیه را هم خوانده‌ای: {{متن قرآن|وَاعْلَمُوا أَنَّمَا غَنِمْتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَأَنَّ لِلَّهِ خُمُسَهُ وَلِلرَّسُولِ وَلِذِي الْقُرْبَى}}<ref>«و اگر به خداوند و به آنچه بر بنده خویش، روز بازشناخت درستی از نادرستی (در جنگ بدر)، روز رویارویی آن دو گروه (مسلمان و مشرک) فرو فرستادیم ایمان دارید بدانید که آنچه غنیمت گرفته‌اید از هرچه باشد یک پنجم آن از آن خداوند و فرستاده او و خویشاوند (وی) و یتیمان و بینوایان و ماندگان در راه (از خاندان او) است و خداوند بر هر کاری تواناست» سوره انفال، آیه ۴۱.</ref>.

پیرمرد گفت: «آری آن را خوانده‌ام» علی (بن الحسین) فرمود: «ای پیرمرد! آن خویشاوندان ما هستیم». آیا این آیه را خوانده‌ای: {{متن قرآن|إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنْكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا}}<ref>«جز این نیست که خداوند می‌خواهد از شما اهل بیت هر پلیدی را بزداید و شما را به شایستگی پاک گرداند» سوره احزاب، آیه ۳۳.</ref>. پیرمرد گفت: «آری آن را خوانده‌ام» علی (بن الحسین) گفت: «ما همان [[اهل بیتی]] هستیم که به [[آیت تطهیر]] ممتاز گشته‌ایم!»
[[راوی]] گوید: آن پیرمرد مدتی خاموش و نادم و سرافکنده برجای ماند و سپس سر بر [[آسمان]] برداشت و گفت: «خدایا! من از آنچه گفتم و از کینه‌ای که به این [[قوم]] ابراز داشتم، [[توبه]] کرده و به‌سوی تو بازمی‌گردم. خدایا! من از [[دشمنان]] [[محمد و آل محمد]] - از [[جن]] و انس آنان - [[بیزاری]] می‌جویم و به تو [[پناه]] می‌برم».<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۰.</ref>.

==[[اسیران]] [[آل البیت]] در [[مجلس یزید]]==
[[طبری]] گوید: [[یزید بن معاویه]] بزرگان [[شام]] را فراخواند و پیرامون خود نشانید و سپس [[علی بن الحسین]] و [[کودکان]] و [[زنان]] همراهش را‌طلبید و در معرض دید اطرافیان قرار داد.
[[ابن جوزی]] و دیگران گویند: کودکان دختر و پسری که نوه‌های [[رسول خدا]]{{صل}} بودند همگی با طناب بسته شده بودند!<ref>تذکرة خواص الامة، ص۱۴۹؛ مثیر الاحزان، ص۷۹.</ref>.
طبری و دیگران گویند: هنگامی‌که [[سر حسین]] و سرهای [[اهل بیت]] و یارانش فراروی یزید قرار گرفت، یزید گفت:
{{عربی|يُفَلِّقْنَ هَامًا مِنْ رِجَالٍ أَعِزَّةٍ *** عَلَيْنَا وَهُمْ كَانُوا أَعَقَّ وَأَظْلَمَا}}
سرهایی بلند از مردانی بزرگ جدا شد که بر ما [[سرافرازی]] می‌کردند، درحالی که آنها نامهربان‌تر و ستمکارتر بودند!
دراین‌حال [[یحیی بن حکم]] [[برادر]] [[مروان]] گفت:
{{عربی| لَهَامٌ بِجَنْبِ الطَّفِّ أدْنَى قَرَابَةً *** مِنَ ابْنِ زِيَادِ الْعَبْدِ ذِي النَّسَبِ الْوَغْلُ
سُمَيَّةُ أَمْسَى نَسْلُهَا عَدَدَ الْحَصَى *** وَبِنْتُ رَسُولِ اللهِ لَيْسَ لَها نَسْلُ}}
سرهائی بلند در کنار [[طف]] (- [[کربلا]]) که در [[خویشاوندی]] بسی نزدیکتر از [[ابن زیاد]]، بردۀ [[پلید]] پلیدزاده بودند!
[[دودمان]] [[سمیه]] به شمار ریگ‌ها می‌رسد، و [[دختر رسول خدا]] دودمانی ندارد!
و یزید بر سینه یحیی کوبید و گفت: خاموش باش!<ref>تاریخ طبری (چاپ اروپا)، ج۲، ص۳۷۷.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۱.</ref>.

==گفت‌وگوی [[امام سجاد]]{{ع}} با یزید==
در [[مثیر الاحزان]] گوید: علی بن الحسین به یزید گفت: «[[اجازه]] [[سخن گفتن]] به من می‌دهی؟» یزید گفت: «بگو ولی [[هذیان]] مگو!» علی بن الحسین گفت: «اکنون در موقعیتی قرار گرفته‌ام که هذیان‌گویی از مثل [[منی]] روا نباشد! به [[گمان]] تو اگر رسول خدا{{صل}} مرا در [[غل و زنجیر]] ببیند چه می‌گوید؟» یزید به اطرافیانش گفت: «بازش کنید!»<ref>مثیر الاحزان، ص۷۸.</ref>.
در [[تاریخ]] طبری و دیگر کتب آمده است که: یزید به علی بن الحسین{{ع}} گفت:
«پدرت همان کسی است که پیوند خویشاوندی‌اش را با من [[برید]] و [[حق]] مرا به رسمیت نشناخت و با حکومتم درافتاد و [[خداوند]] با او آن کرد که دیدی!»
و [[علی بن الحسین]] (این [[آیه]] را) [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>.
یزید به پسرش خالد گفت: «پاسخش را بده» خالد از پاسخ عاجز ماند و یزید به او گفت: بگو: {{متن قرآن|وَمَا أَصَابَكُمْ مِنْ مُصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَنْ كَثِيرٍ}}<ref>«و هر گزندی به شما برسد از کردار خود شماست و او از بسیاری (از گناهان شما نیز) در می‌گذرد» سوره شوری، آیه ۳۰.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۲.</ref>.

==دانشمندی از [[یهود]] یزید را استیضاح می‌کند==
[[ابن اعثم]] گوید: دانشمندی از یهود که در مجلس بود رو به یزید کرد و گفت:
«یا [[امیر المؤمنین]]! این پسر کیست؟» یزید گفت: «صاحب این سر پدر اوست!»
پرسید: «یا امیر المؤمنین! صاحب این سر کیست؟» یزید گفت: «[[حسین بن علی بن ابی طالب]]!» گفت: «مادرش کیست؟» یزید گفت: «[[فاطمه دختر محمد]]!»
[[دانشمند یهودی]] گفت: «[[سبحان الله]]! این پسر دختر پیامبرتان است و با این سرعت او را کشتید؟!» چه بد حرمتش را در نوادگانش [[پاس]] داشتید! به [[خدا]] [[سوگند]] اگر [[موسی بن عمران]] نواده‌ای از [[نسل]] خود را در بین ما گذاشته بود، جز خدا، او را [[بندگی]] می‌کردیم! و شما که تنها دیروز پیامبرتان را از دست داده‌اید، امروز به فرزندش تاختید و او را کشتید؟! چه بد امتی هستید!»
یزید دستور داد گردنش را بزنند و آن دانشمند گفت: «اگر گردنم را بزنید یا بکشیدم یا زنده‌ام بگذارید، من در [[تورات]] دیده‌ام که هرکس نواده [[پیامبری]] را بکشد، همواره در [[زندگی]] [[شکست]] خورده است و چون بمیرد خداوند به [[آتش]] دوزخش اندازد»<ref>فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۲۴۶.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۳.</ref>.

==مرد شامی [[عترت پیامبر]] را به کنیزی می‌طلبد==
[[طبری]] از قول «[[فاطمه]] [[دختر حسین]]{{ع}}» گوید: مردی سرخ‌روی از [[اهل شام]] برخاست و به یزید گفت: «ای [[امیر المؤمنین]]! این دخترک را به من [[هدیه]] کن تا او را به کنیزی بگیرم!» یعنی مرا که دختری خوش‌چهره بودم [[طلب]] می‌کرد! من به شدت ترسیدم و بر خود لرزیدم و [[گمان]] کردم که این کار برای آنان جائز است.
لذا به [[جامه]] عمه‌ام [[زینب]] که از من بزرگتر و داناتر بود چسبیدم. و او که می‌دانست این کار ناروا و ناشدنی است گفت: «به [[خدا]] [[سوگند دروغ]] گفتی و [[پستی]] نمودی! نه تو و نه او چنین حقی ندارید!» یزید به [[خشم]] آمد و گفت: «به خدا [[سوگند]] تو [[دروغ]] گفتی! این [[حق]] من است و اگر بخواهم انجامش دهم، انجام می‌دهم!»عمه‌ام زینب گفت: «نه، به خدا سوگند، خدا چنین حقی را برای تو قرار نداده مگر آن‎که از [[دین]] ما بیرون بروی و به [[دینی]] غیر آن درآیی!»
فاطمه گوید: خشم یزید فزونی گرفت و خیز برداشت و گفت: «فراروی من چنین می‌گوئی؟! این پدر و برادرت بودند که از دین بیرون رفتند!» و زینب گفت:
«به وسیله [[دین خدا]] و دین پدر و برادرم و جدم بود که تو و پدرت و جدت به آن راه یافتید!»
یزید گفت: «دروغ گفتی ای [[دشمن خدا]]!»
و زینب گفت: «تو فرمانروای مسلطی هستی که ستمگرانه [[دشنام]] می‌دهی و با چیرگی‌ات [[زور]] می‌گویی!»
گوید: به خدا سوگند گویی شرمنده شد و [[خاموشی]] گزید. ولی آن مرد شامی دوباره خواسته‌اش را تکرار کرد و گفت: «یا [[امیرالمؤمنین]]! این دخترک را به من ببخش!» و یزید گفت: «گم شو که خدا [[مرگ]] حتمی قطعی‌ات ببخشاید!».<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص 11.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۴.</ref>.

==[[سر حسین]]{{ع}} فراروی [[خلیفه]] [[مسلمانان]]==
[[ابن اعثم]] و دیگران گویند: سر حسین{{ع}} را در طشتی از طلا فراروی [[یزید بن معاویه]] قرار دادند و او چوبه‌دست [[خیزران]] خواست و آن را بر لب و دندان‌های پیشین حسین{{ع}} می‌فشرد و می‌گفت: «به [[راستی]] که [[ابو عبدالله]] خوش [[لب و دندان]] بود!»<ref>فتوح ابن اعثم، ج۵، ص۲۴۱.</ref>.
[[طبری]] گوید: در این حال مردی از [[اصحاب رسول خدا]]{{صل}} به‌نام «[[ابو برزه اسلمی]]» گفت: «چوبه دستت را بر لب و دندان حسین می‌فشاری؟ هان بدان که چو به‌دست تو جائی از لب و دندان حسین را نشانه رفته که من بارها دیدم که [[رسول خدا]]{{صل}} آنجا را می‌بوسید! ای یزید [[آگاه]] باش! تو در حالی وارد [[قیامت]] می‌شوی که [[ابن زیاد]] [[شفیع]] توست و این (- حسین) درحالی وارد قیامت می‌شود که محمد{{صل}} شفیع اوست!» سپس برخاست و برون رفت.
در [[لهوف]] از [[امام زین العابدین]]{{ع}} [[روایت]] کند که فرمود: هنگامی‌که [[سر حسین]]{{ع}} را برای یزید آوردند او بزم شراب برپا می‌کرد و سر حسین را می‌خواست و آن را فراروی خود می‌نهاد و شراب می‌نوشید. روزی فرستاده [[پادشاه روم]] که از بزرگان آن [[دیار]] بود در [[مجلس یزید]] حضور یافت و به یزید گفت: «ای [[شاه]] [[عرب]]! این سر کیست؟» یزید گفت: «تو را با این سر چه‌کار؟» او گفت: «من هنگامی‌که نزد پادشاهمان بازگردم او از هرچه دیده‌ام سؤال می‌کند و من دوست دارم داستان این سر و صاحبش را برای او بازگو کنم تا [[شریک]] [[شادی]] و [[سرور]] تو گردد» یزید گفت: این، سر [[حسین بن علی بن ابی طالب]] است» مرد [[رومی]] گفت: «مادرش کیست؟» یزید گفت: «[[فاطمه]] [[دختر رسول خدا]]{{صل}}» آن [[نصرانی]] گفت: «بدآ بر تو و بر [[دین]] تو! دین من بسی از دین شما بهتر است.
پدر من از [[نوادگان]] داوود{{ع}} است و درحالی‌که بین من و او [[پدران]] بسیاری فاصله شده‌اند باز هم [[نصاری]] مرا بزرگ و گرامی می‌دارند، ولی شما پسر دختر پیامبرتان را می‌کشید درحالی‌که بین او و پیامبرتان تنها یک مادر فاصله است! این چه [[دینی]] است که شما دارید...؟»<ref>لهوف، ص۶۹.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|ترجمه معالم المدرستین ج۳]] ص ۲۱۵.</ref>.

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:1100846.jpg|22px]] [[سید مرتضی عسکری|عسکری، سید مرتضی]]، [[ترجمه معالم المدرستین ج۳ (کتاب)|'''معالم المدرستین ج۳''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}