اسم اعظم در عرفان اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-18T06:01:18Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۹۷:		خط ۹۷:
	{{خداشناسی}}		{{خداشناسی}}

	~~[[رده:اسماء و صفات الهی]]~~
	[[رده:اسم اعظم]]		[[رده:اسم اعظم]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-18T06:01:03Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۳۱
خط ۹۸:		خط ۹۸:

	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]
	[[رده:~~علم معصوم~~]]		[[رده:اسم اعظم]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]

Bahmani در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۸

2023-11-11T07:18:34Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2023-11-11T07:16:44Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[احمد عابدی\|عابدی، احمد]]، [[اسم اعظم - عابدی (مقاله)\|'''اسم اعظم''']]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|~~'''~~دائرة المعارف قرآن کریم ج۳~~'''~~]]		# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[احمد عابدی\|عابدی، احمد]]، [[اسم اعظم - عابدی (مقاله)\|'''اسم اعظم''']]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* منابع */

2023-11-11T07:16:16Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۸۷:		خط ۸۷:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۳''']]		# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[احمد عابدی\|عابدی، احمد]]، [[اسم اعظم - عابدی (مقاله)\|'''اسم اعظم''']]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۰۸

2023-11-11T07:08:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = اسم اعظم		\| موضوع مرتبط = اسم اعظم
	\| عنوان مدخل = اسم اعظم		\| عنوان مدخل = اسم اعظم
	\| مداخل مرتبط = [[اسم اعظم در قرآن]] - [[اسم اعظم در حدیث]] - [[اسم اعظم در کلام اسلامی]] - [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[اسم اعظم در قرآن]] - [[اسم اعظم در حدیث]] - [[اسم اعظم در کلام اسلامی]] - [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]] - [[اسم اعظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T08:41:03Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۱۱
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	'''اسم اعظم''' برترین نام خداوند است که [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] به وسیلۀ آن، [[دست]] به تصرفات غیر طبیعی و خوارق عادات می‌زنند و از [[امور غیبی]] [[آگاهی]] پیدا می‌کنند.		'''اسم اعظم''' برترین نام خداوند است که [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] به وسیلۀ آن، دست به تصرفات غیر طبیعی و خوارق عادات می‌زنند و از [[امور غیبی]] [[آگاهی]] پیدا می‌کنند.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۴

2023-01-22T09:24:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اسم اعظم		\| موضوع مرتبط = اسم اعظم
	\| عنوان مدخل = [[اسم اعظم]]		\| عنوان مدخل = اسم اعظم
	\| مداخل مرتبط = [[اسم اعظم در قرآن]] - [[اسم اعظم در حدیث]] - [[اسم اعظم در کلام اسلامی]] - [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[اسم اعظم در قرآن]] - [[اسم اعظم در حدیث]] - [[اسم اعظم در کلام اسلامی]] - [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~اسم اعظم (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۸۴:		خط ۸۴:
	* [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]].		* [[اسم اعظم در عرفان اسلامی]].
	{{پایان مدخل وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	~~== [[:رده:آثار علم معصوم\|منبع‌شناسی جامع علم معصوم]] ==~~
	~~{{منبع جامع}}~~
	* [[:رده:کتاب‌شناسی کتاب‌های علم معصوم\|کتاب‌شناسی علم معصوم]]؛
	* [[:رده:مقاله‌شناسی مقاله‌های علم معصوم\|مقاله‌شناسی علم معصوم]]؛
	* [[:رده:پایان‌نامه‌شناسی پایان‌نامه‌های علم معصوم\|پایان‌نامه‌شناسی علم معصوم]].
	~~{{پایان منبع جامع}}~~

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۰۲:		خط ۹۵:
	{{خداشناسی}}		{{خداشناسی}}

	[[رده:~~مدخل مرتبط با علم معصوم~~]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]
	[[رده:~~مجاری~~ علم ~~لدنی امام]]~~		[[رده:علم معصوم]]
	~~[[رده:اسم اعظم~~]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان]]
	[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]		[[رده:مدخل برگرفته از پرسمان علم معصوم]]

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:59:50Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۹
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	#«الحی»؛ یعنی درّاک فعّال<ref>المصباح، ص۳۲۷؛ مجموعه مصنفات، ج۱، ص۴۵۷.</ref>، بنابراین، دو [[صفت علم]] و [[قدرت]]، در صفت [[حیات]] نهفته است و همه [[کمالات]] دیگر نیز به این دو صفت باز‌می‌گردد، پس نام [[شریف]] «الحی» همه [[کمالات الهی]] را دربردارد، به همین جهت، [[عارفان]] آن را [[امام]] [[ائمه]] {{عم}} سبعه «[[حی]]، ‌ عالم، [[مرید]]، [[قادر]]، [[سمیع]]، [[بصیر]] و [[متکلّم]]» گفته‌اند<ref> هزار و يك نكته، ص‌۲۴۴.</ref> یعنی ۶ اسم دیگر بر «الحی» متوقّف هستند.		#«الحی»؛ یعنی درّاک فعّال<ref>المصباح، ص۳۲۷؛ مجموعه مصنفات، ج۱، ص۴۵۷.</ref>، بنابراین، دو [[صفت علم]] و [[قدرت]]، در صفت [[حیات]] نهفته است و همه [[کمالات]] دیگر نیز به این دو صفت باز‌می‌گردد، پس نام [[شریف]] «الحی» همه [[کمالات الهی]] را دربردارد، به همین جهت، [[عارفان]] آن را [[امام]] [[ائمه]] {{عم}} سبعه «[[حی]]، ‌ عالم، [[مرید]]، [[قادر]]، [[سمیع]]، [[بصیر]] و [[متکلّم]]» گفته‌اند<ref> هزار و يك نكته، ص‌۲۴۴.</ref> یعنی ۶ اسم دیگر بر «الحی» متوقّف هستند.
	#«القیوم»؛ یعنی آنچه [[قائم]] به ذات خود و برپادارنده غیر خود است<ref>الاشارات والتنبيهات، ج‌۳، ص‌۱۸.</ref>، به‌گونه‌ای که [[غنی]] بالذّات باشد و در ذات و [[کمالات]] خود [[نیازمند]] غیر نباشد؛ امّا هرچه غیر اوست، به او نیاز داشته باشد و به بیان دیگر، همه کمالاتِ موجوداتِ دیگر از او باشد<ref>الاشارات والتنبيهات، ج‌۳، ص‌۱۴۰.</ref>. در [[خواص]] دو اسم «الحی» و «القیوم» از روایاتی استفاده می‌شود که ۱۹ مرتبه گفتن «الحی» بر مریض، به ویژه [[بیمار]] [[مبتلا]] به چشم درد، مفید است و فراوان گفتن «القیوم» سبب [[تصفیه]] و [[پاکی]] [[دل]] می‌شود و هرکس «الحی القیوم» را بسیار بگوید، به ویژه در آخر [[شب]]، آثار [[مادّی]] و [[معنوی]] فراوانی خواهد داشت<ref> المصباح، ص‌۳۶۶.</ref> برخی گفته‌اند: به تجربه ثابت شده که فراوان گفتن «یا‌حی یا قیوم یا من لا إله إلاّ أنت» باعث [[حیات]] [[عقل]] می‌شود<ref>منازل‌ السائرين، ص‌۷۳.</ref> عده بسیاری از مفسّران، دو‌اسم «الحی» و «القیوم» را [[اسم اعظم]] یا قریب به آن دانسته و به شرح و [[تفسیر]] آن دو پرداخته‌اند. <ref>مجمع‌البيان، ج‌۲، ص‌۶۹۶؛ التفسير الكبير، ج‌۱، ص‌۱۱۵؛ نمونه، ج‌۲، ص‌۲۶۳ ‌ـ‌ ۲۶۴.</ref>.		#«القیوم»؛ یعنی آنچه [[قائم]] به ذات خود و برپادارنده غیر خود است<ref>الاشارات والتنبيهات، ج‌۳، ص‌۱۸.</ref>، به‌گونه‌ای که [[غنی]] بالذّات باشد و در ذات و [[کمالات]] خود [[نیازمند]] غیر نباشد؛ امّا هرچه غیر اوست، به او نیاز داشته باشد و به بیان دیگر، همه کمالاتِ موجوداتِ دیگر از او باشد<ref>الاشارات والتنبيهات، ج‌۳، ص‌۱۴۰.</ref>. در [[خواص]] دو اسم «الحی» و «القیوم» از روایاتی استفاده می‌شود که ۱۹ مرتبه گفتن «الحی» بر مریض، به ویژه [[بیمار]] [[مبتلا]] به چشم درد، مفید است و فراوان گفتن «القیوم» سبب [[تصفیه]] و [[پاکی]] [[دل]] می‌شود و هرکس «الحی القیوم» را بسیار بگوید، به ویژه در آخر [[شب]]، آثار [[مادّی]] و [[معنوی]] فراوانی خواهد داشت<ref> المصباح، ص‌۳۶۶.</ref> برخی گفته‌اند: به تجربه ثابت شده که فراوان گفتن «یا‌حی یا قیوم یا من لا إله إلاّ أنت» باعث [[حیات]] [[عقل]] می‌شود<ref>منازل‌ السائرين، ص‌۷۳.</ref> عده بسیاری از مفسّران، دو‌اسم «الحی» و «القیوم» را [[اسم اعظم]] یا قریب به آن دانسته و به شرح و [[تفسیر]] آن دو پرداخته‌اند. <ref>مجمع‌البيان، ج‌۲، ص‌۶۹۶؛ التفسير الكبير، ج‌۱، ص‌۱۱۵؛ نمونه، ج‌۲، ص‌۲۶۳ ‌ـ‌ ۲۶۴.</ref>.
	#«هو» اسم [[خدای متعال]] است؛ نه ~~[[ضمیر]]،~~ به همین جهت «یا هو» درست است<ref>شرح اسماء اللّه الحسنى، ص‌۹۴.</ref> نزد [[عارفان]] «هو» به [[مقام]] «[[هویت]] مطلقه» من حیث هی هی اشاره دارد، بی‌آنکه متعین به تعین صفاتی یا متجلّی به تجلّیات اسمایی باشد و این اشاره، از غیر صاحب [[قلب]] [[تقی]] [[نقی]] احدی [[احمدی]] محمدی {{صل}} ممکن نیست. <ref>چهل حديث، ص‌۶۵۲.</ref> به عبارت دیگر، «هو» به مقامی اشاره دارد که اشاره و [[آمال]] [[عارفان]] از آن منقطع و از اسم و رسم مبرّا و از تجلّی و [[ظهور]] منزّه است<ref>چهل حديث، ص‌۶۵۳.</ref>.		#«هو» اسم [[خدای متعال]] است؛ نه ضمیر، به همین جهت «یا هو» درست است<ref>شرح اسماء اللّه الحسنى، ص‌۹۴.</ref> نزد [[عارفان]] «هو» به [[مقام]] «[[هویت]] مطلقه» من حیث هی هی اشاره دارد، بی‌آنکه متعین به تعین صفاتی یا متجلّی به تجلّیات اسمایی باشد و این اشاره، از غیر صاحب [[قلب]] [[تقی]] [[نقی]] احدی [[احمدی]] محمدی {{صل}} ممکن نیست. <ref>چهل حديث، ص‌۶۵۲.</ref> به عبارت دیگر، «هو» به مقامی اشاره دارد که اشاره و [[آمال]] [[عارفان]] از آن منقطع و از اسم و رسم مبرّا و از تجلّی و [[ظهور]] منزّه است<ref>چهل حديث، ص‌۶۵۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} در [[روایات]] بسیاری [[اسم اعظم]]، یا نزدیک‌تر به [[اسم اعظم]] از سیاهی چشم به سفیدی آن دانسته شده است<ref>بحارالانوار، ج‌۹۰، ص‌۲۲۵.</ref>، زیرا آن‌گونه که [[عارفان]] گفته‌اند، برای [[ظهور]] و بروز اسما باید برای [[هویت]] غیبیه و ذات [[مقدّس]]، [[خلیفه]] الهیه غیبیه‌ای باشد که عبارت از [[فیض]] [[اقدس]] است و نخستین [[مستفیض]] از [[فیض]] [[اقدس]] و نخستین تعین آن، [[اسم اعظم]] «اللّه» است و مظاهر نخست آن اسم، [[مقام]] رحمانیت و رحیمیت ذاتی است<ref>مصباح الهدايه، ص‌۱۶ ‌ـ‌ ۱۸؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۹۱ ‌ـ‌ ۶۹۲.</ref> گفته شده: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} از [[انسان]] به شرط [[عبودیت]]، همانند کلمه «کن» از [[خدای متعال]] است<ref>تحرير تمهيد القواعد، ص‌۱۵۲.</ref>یعنی بسم اللّه... از چنین شخصی، همانند کن ایجادی، [[قدرت]] بر انجام هر چیزی را پدید‌ می‌آورد<ref>[[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]]، ص ۲۶۳ ـ ۲۶۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} در [[روایات]] بسیاری [[اسم اعظم]]، یا نزدیک‌تر به [[اسم اعظم]] از سیاهی چشم به سفیدی آن دانسته شده است<ref>بحارالانوار، ج‌۹۰، ص‌۲۲۵.</ref>، زیرا آن‌گونه که [[عارفان]] گفته‌اند، برای [[ظهور]] و بروز اسما باید برای [[هویت]] غیبیه و ذات [[مقدّس]]، [[خلیفه]] الهیه غیبیه‌ای باشد که عبارت از [[فیض]] [[اقدس]] است و نخستین [[مستفیض]] از [[فیض]] [[اقدس]] و نخستین تعین آن، [[اسم اعظم]] «اللّه» است و مظاهر نخست آن اسم، [[مقام]] رحمانیت و رحیمیت ذاتی است<ref>مصباح الهدايه، ص‌۱۶ ‌ـ‌ ۱۸؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۹۱ ‌ـ‌ ۶۹۲.</ref> گفته شده: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ}} از [[انسان]] به شرط [[عبودیت]]، همانند کلمه «کن» از [[خدای متعال]] است<ref>تحرير تمهيد القواعد، ص‌۱۵۲.</ref>یعنی بسم اللّه... از چنین شخصی، همانند کن ایجادی، [[قدرت]] بر انجام هر چیزی را پدید‌ می‌آورد<ref>[[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]]، ص ۲۶۳ ـ ۲۶۴.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

2022-09-15T08:04:43Z

جایگزینی متن - 'برگزیده' به 'برگزیده'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۴
خط ۵۸:		خط ۵۸:
	# اعتبار ذات به حسب [[مقام]] واحدیت و جمع اسما و صفات<ref>چهل حديث، ص‌۶۲۴.</ref>. نخستین حقیقتی که در این [[مقام]] تعین می‌یابد، [[اسم اعظم]] یعنی «اللّه» است و از تجلّی آن جمیع اسمای دیگر ظاهر می‌شود<ref>مصباح‌الهدايه، ص‌۱۷ ‌ـ‌ ۱۹، ۳۴؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۴۶.</ref>، به همین [[دلیل]] [[اسم اعظم]]، بالذّات بر اسمای دیگر تقدّم داشته و به عالم [[قدس]] نزدیک‌تر است<ref>شرح فصوص الحكم، ص‌۱۱۷؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۴۶؛ مصباح الهدايه، ص‌۱۹.</ref>. البتّه این امر بدان معنا نیست که دیگر [[اسمای الهی]]، جامع همه حقایق اسما نبوده و در ذات خود ناقص‌اند، بلکه همه [[اسمای الهی]]، جامع جمیع اسما، و مشتمل بر همه حقایق و کمالات‌اند، زیرا همه اسما با ذات [[مقدّس]] و با یکدیگر متّحدند. فرق [[اسم اعظم]] با دیگر اسما این است که در اسمای دیگر، یکی از [[کمالات]] [[ظهور]] دارد و کمال دیگر [[باطن]] است؛ مثلا در اسمای [[جمال]]، [[جمال]] ظاهر و جلال [[باطن]] است و در اسمای جلال، جلال ظاهر و [[جمال]] [[باطن]] است؛ ولی [[اسم اعظم]] در حدّ [[اعتدال]] و [[استقامت]] است و هیچ یک از [[جمال]] و جلال در آن بر دیگری [[غلبه]] ندارد و هیچ یک از ظاهر و [[باطن]] بر دیگری [[حاکم]] نیست، پس [[اسم اعظم]] در عین بطون، ظاهر و در عین [[ظهور]]، [[باطن]] و درعین آخریت، اوّل و در عین اوّلیت، آخر است.<ref>مصباح الهدايه، ص‌۱۹ ‌ـ‌۲۰؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۹۳ ‌ـ‌ ۶۹۴.</ref> ناگفته نماند که [[عارفان]]، [[اسمای الهی]] را به اسمای ذات، صفات و [[افعال]] تقسیم کرده و [[اسم اعظم]] را از اسمای ذات دانسته‌اند<ref>شرح فصوص الحكم، ص‌۴۵.</ref>.		# اعتبار ذات به حسب [[مقام]] واحدیت و جمع اسما و صفات<ref>چهل حديث، ص‌۶۲۴.</ref>. نخستین حقیقتی که در این [[مقام]] تعین می‌یابد، [[اسم اعظم]] یعنی «اللّه» است و از تجلّی آن جمیع اسمای دیگر ظاهر می‌شود<ref>مصباح‌الهدايه، ص‌۱۷ ‌ـ‌ ۱۹، ۳۴؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۴۶.</ref>، به همین [[دلیل]] [[اسم اعظم]]، بالذّات بر اسمای دیگر تقدّم داشته و به عالم [[قدس]] نزدیک‌تر است<ref>شرح فصوص الحكم، ص‌۱۱۷؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۴۶؛ مصباح الهدايه، ص‌۱۹.</ref>. البتّه این امر بدان معنا نیست که دیگر [[اسمای الهی]]، جامع همه حقایق اسما نبوده و در ذات خود ناقص‌اند، بلکه همه [[اسمای الهی]]، جامع جمیع اسما، و مشتمل بر همه حقایق و کمالات‌اند، زیرا همه اسما با ذات [[مقدّس]] و با یکدیگر متّحدند. فرق [[اسم اعظم]] با دیگر اسما این است که در اسمای دیگر، یکی از [[کمالات]] [[ظهور]] دارد و کمال دیگر [[باطن]] است؛ مثلا در اسمای [[جمال]]، [[جمال]] ظاهر و جلال [[باطن]] است و در اسمای جلال، جلال ظاهر و [[جمال]] [[باطن]] است؛ ولی [[اسم اعظم]] در حدّ [[اعتدال]] و [[استقامت]] است و هیچ یک از [[جمال]] و جلال در آن بر دیگری [[غلبه]] ندارد و هیچ یک از ظاهر و [[باطن]] بر دیگری [[حاکم]] نیست، پس [[اسم اعظم]] در عین بطون، ظاهر و در عین [[ظهور]]، [[باطن]] و درعین آخریت، اوّل و در عین اوّلیت، آخر است.<ref>مصباح الهدايه، ص‌۱۹ ‌ـ‌۲۰؛ شرح مقدمه قيصرى، ص‌۶۹۳ ‌ـ‌ ۶۹۴.</ref> ناگفته نماند که [[عارفان]]، [[اسمای الهی]] را به اسمای ذات، صفات و [[افعال]] تقسیم کرده و [[اسم اعظم]] را از اسمای ذات دانسته‌اند<ref>شرح فصوص الحكم، ص‌۴۵.</ref>.

	کسانی که [[اسم اعظم]] را از سنخ الفاظ نمی‌دانند، به روایاتی نیز [[استدلال]] کرده‌اند، چنان‌که از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است: [[خدای متعال]] اسمی را آفرید که با حروف به صوت نمی‌آید و با‌ الفاظ تکلّم نمی‌شود... <ref>الكافى، ج‌۱، ص‌۱۱۲؛ الميزان، ج‌۸، ص‌۳۶۳.</ref> و در [[روایات]] دیگری آمده‌است که [[اسم اعظم]] ۷۳ حرف دارد، برخی [[پیامبران]] تعدادی از حروف آن را و [[پیامبر اسلام]] {{صل}} ۷۲ حرف آن را می‌دانستند و یک حرف آن را [[خداوند]] در [[حجاب]] قرار داده یا آنکه برای خود [[برگزیده]] است<ref>الكافى، ج‌۱، ص‌۲۳۰؛ ميزان الحكمه، ج‌۲، ص‌۱۳۶۷.</ref>. روشن است که مقصود از حروف در این [[روایات]]، حروف معمول نیست، زیرا اگر اسم‌اعظم اسمی لفظی بود که با مجموع حروفش بر معنایی دلالت می‌کرد و دانستن برخی از آن‌ حروف، هیچ سودی برای [[پیامبران]] {{عم}} نداشت <ref>الميزان، ج‌۸، ص‌۳۶۶.</ref> و در [[حجاب]] بودن حرفی از حروف الفبا، نامعقول‌بود<ref>رسائل توحيدى، ص‌۷۵.</ref><ref>[[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]]، ص ۲۶۴ ـ ۲۶۶.</ref>		کسانی که [[اسم اعظم]] را از سنخ الفاظ نمی‌دانند، به روایاتی نیز [[استدلال]] کرده‌اند، چنان‌که از [[امام صادق]] {{ع}} [[نقل]] شده است: [[خدای متعال]] اسمی را آفرید که با حروف به صوت نمی‌آید و با‌ الفاظ تکلّم نمی‌شود... <ref>الكافى، ج‌۱، ص‌۱۱۲؛ الميزان، ج‌۸، ص‌۳۶۳.</ref> و در [[روایات]] دیگری آمده‌است که [[اسم اعظم]] ۷۳ حرف دارد، برخی [[پیامبران]] تعدادی از حروف آن را و [[پیامبر اسلام]] {{صل}} ۷۲ حرف آن را می‌دانستند و یک حرف آن را [[خداوند]] در [[حجاب]] قرار داده یا آنکه برای خود برگزیده است<ref>الكافى، ج‌۱، ص‌۲۳۰؛ ميزان الحكمه، ج‌۲، ص‌۱۳۶۷.</ref>. روشن است که مقصود از حروف در این [[روایات]]، حروف معمول نیست، زیرا اگر اسم‌اعظم اسمی لفظی بود که با مجموع حروفش بر معنایی دلالت می‌کرد و دانستن برخی از آن‌ حروف، هیچ سودی برای [[پیامبران]] {{عم}} نداشت <ref>الميزان، ج‌۸، ص‌۳۶۶.</ref> و در [[حجاب]] بودن حرفی از حروف الفبا، نامعقول‌بود<ref>رسائل توحيدى، ص‌۷۵.</ref><ref>[[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۳]]، ص ۲۶۴ ـ ۲۶۶.</ref>

	== مراتب [[اسم اعظم]] ==		== مراتب [[اسم اعظم]] ==