اصحاب امام هادی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* اصحاب و روایت‌کنندگان حدیث از امام هادی{{ع}} */

2025-10-07T06:13:26Z

اصحاب و روایت‌کنندگان حدیث از امام هادی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۳
خط ۴۱:		خط ۴۱:

	۷. '''[[حسن بن راشد]]''': کنیه وی ابو علی و وابسته به طایفه [[آل]] المهلّب بغدادی و [[راستگو]] بوده است. شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده و [[شیخ مفید]] او را از فقهای اعلام و رؤسایی که [[دانش حلال و حرام]] از آنها گرفته می‌شود برشمرده است. از آنان که هیچ [[طعن]] و ظنّی بر آنها وارد نمی‌شود، حضرت امام هادی{{ع}} وی را به [[وکالت]] خود [[منصوب]] نموده و نامه‌های چندی برای وی فرستاده است‌<ref>رجال طوسى، ص۳۷۵.</ref>. از جمله این نامه‌ها می‌باشد:		۷. '''[[حسن بن راشد]]''': کنیه وی ابو علی و وابسته به طایفه [[آل]] المهلّب بغدادی و [[راستگو]] بوده است. شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده و [[شیخ مفید]] او را از فقهای اعلام و رؤسایی که [[دانش حلال و حرام]] از آنها گرفته می‌شود برشمرده است. از آنان که هیچ [[طعن]] و ظنّی بر آنها وارد نمی‌شود، حضرت امام هادی{{ع}} وی را به [[وکالت]] خود [[منصوب]] نموده و نامه‌های چندی برای وی فرستاده است‌<ref>رجال طوسى، ص۳۷۵.</ref>. از جمله این نامه‌ها می‌باشد:
	# نامه‌ای که کشّی با سند خود از [[محمد بن عیسی یقطینی]] نقل کرده است. وی گوید: حضرت امام هادی{{ع}} به ابو [[علی بن بلال]] در سال ۲۳۲ ه. ق نامه‌ای نوشت که در آن آمده بود: [[شکر]] خدای را به‌جای می‌آورم و بر محمد [[پیامبر خدا]] و آل او که [[درود]] و [[رحمت خداوند]] بر آنان باد درود می‌فرستم، سپس، [[آگاه]] باش که من ابو علی حسن بن راشد را به جهت آشنایی با لیاقت‌هایی که وی از آن برخوردار بوده، کسی در آن بر وی مقدّم نمی‌باشد، به‌جای [[حسین بن عبدربه]] برگزیده و منصوب نموده، او را [[امین]] بر این کار دانستم، و می‌دانم که تو بزرگ منطقه خود هستی. بنابراین خوش داشتم که فقط به تو نامه نوشته، با این کار تو را گرامی دارم، پس بر تو باد که از او [[ابو علی حسن بن راشد]] [[اطاعت]] کنی، و تمام [[حقوق مالی]] که بر گردن داری به وی [[تسلیم]] نمایی. همچنین [[پیروان]] ما را بر این کار [[تشویق]] و ترغیب نمائی و آنان را به این کار آشنا کنی تا بدین‌وسیله وی را کمک و [[یاری]] نمایی، که این بسیار کار خوبی است که موجب رعایت [[حقّ]] ما شده و در نزد ما محبوب و دوست‌داشتنی است، و [[خداوند]] به‌واسطه این کار تو را [[جزا]] و [[اجر]] خواهد داد. همانا که خداوند به هرکس که بخواهد می‌بخشد؛ چراکه خداوند دارای عطا و جزا بوده، از [[رحمت]] خود هرکس را بخواهد مشمول عطایایش می‌نماید. و تو با این [[مسئولیت]] که بر دوشت نهادم [[امانتدار]] [[خدا]] گردیده‌ای. این نامه را به خطّ خود نوشته، بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۳-۳۱۴.</ref>. این نامه دلالت دارد که [[ابن راشد]] از نظر وثاقت، [[امانت]] و [[فضیلت]] در سطح‌ بسیار بالایی بوده که [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[شیعیان]] را به او ارجاع داده و آنان را به [[اطاعت]] کردن از او و [[تسلیم]] نمودن [[حقوق]] [[شرعی]] به او سفارش نموده است.		# نامه‌ای که کشّی با سند خود از [[محمد بن عیسی یقطینی]] نقل کرده است. وی گوید: حضرت امام هادی{{ع}} به ابو [[علی بن بلال]] در سال ۲۳۲ ه. ق نامه‌ای نوشت که در آن آمده بود: [[شکر]] خدای را به‌جای می‌آورم و بر محمد [[پیامبر خدا]] و آل او که [[درود]] و [[رحمت خداوند]] بر آنان باد درود می‌فرستم، سپس، [[آگاه]] باش که من ابو علی حسن بن راشد را به جهت آشنایی با لیاقت‌هایی که وی از آن برخوردار بوده، کسی در آن بر وی مقدّم نمی‌باشد، به‌جای [[حسین بن عبدربه]] برگزیده و منصوب نموده، او را [[امین]] بر این کار دانستم، و می‌دانم که تو بزرگ منطقه خود هستی. بنابراین خوش داشتم که فقط به تو نامه نوشته، با این کار تو را گرامی دارم، پس بر تو باد که از او [[ابو علی حسن بن راشد]] [[اطاعت]] کنی، و تمام [[حقوق مالی]] که بر گردن داری به وی [[تسلیم]] نمایی. همچنین [[پیروان]] ما را بر این کار [[تشویق]] و ترغیب نمائی و آنان را به این کار آشنا کنی تا بدین‌وسیله وی را کمک و [[یاری]] نمایی، که این بسیار کار خوبی است که موجب رعایت [[حقّ]] ما شده و در نزد ما محبوب و دوست‌داشتنی است، و [[خداوند]] به‌واسطه این کار تو را جزا و [[اجر]] خواهد داد. همانا که خداوند به هرکس که بخواهد می‌بخشد؛ چراکه خداوند دارای عطا و جزا بوده، از [[رحمت]] خود هرکس را بخواهد مشمول عطایایش می‌نماید. و تو با این [[مسئولیت]] که بر دوشت نهادم [[امانتدار]] [[خدا]] گردیده‌ای. این نامه را به خطّ خود نوشته، بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۳-۳۱۴.</ref>. این نامه دلالت دارد که [[ابن راشد]] از نظر وثاقت، [[امانت]] و [[فضیلت]] در سطح‌ بسیار بالایی بوده که [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[شیعیان]] را به او ارجاع داده و آنان را به [[اطاعت]] کردن از او و [[تسلیم]] نمودن [[حقوق]] [[شرعی]] به او سفارش نموده است.
	# کشّی به سند خود که به [[احمد بن محمد بن عیسی]] می‌رسد، [[روایت]] کرده و گفته است: به همراه ابن راشد نامه‌ای را در چند نسخه تکثیر کرده، به سوی گروهی از [[موالیان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} که مقیم [[بغداد]]، [[مدائن]]، سواد و اطراف آن مناطق بودند فرستادیم. متن آن نامه چنین است: [[خدای متعال]] را شکرگزارم، من [[ابو علی بن راشد]] را به‌جای [[علی بن حسین بن عبد ربّه]] و همه وکلای سابق خود، [[منصوب]] کردم، وی در نزد من به منزله تمام آن [[وکیلان]] است، من همه مسئولیت‌هایی که دیگر وکلای من دارند به او اعطا نمودم تا حقوق مرا از شما بگیرد، من وی را برای [سرپرستی‌] شما پسندیده، در این کار بر دیگران مقدّمش داشتم؛ چراکه او [[اهل]] و محلّ این کار می‌باشد، پس شما که خدایتان رحمت کند، حقوق را به او بپردازید که در واقع آن را به من پرداخته‌اید. و بر شما باد که برای خود بهانه‌تراشی نکرده، از این کار دست برداشته، به سرعت به [[بندگی خدا]] و [[پاک]] کردن [[اموال]] و [[حفظ]] خون‌های خود رو آورده، بر نیکویی و [[پرهیزگاری]] یکدیگر را کمک و [[یاری]] کرده، از [[خداوند]] [[پروا]] کنید. باشد که مورد رحمت قرار گیرید، همه به ریسمان محکم خداوند چنگ زنید و جز در حالت [[اسلام]] و [[مسلمانی]] نمیرید. من [[پیروی]] و [[اطاعت]] از خود را در [[طاعت]] از او [[ابن راشد]] قرار دادم، و خروج به سوی [[نافرمانی]] از او را نافرمانی از خود قرار دادم، پس همواره در [[راه راست]] حرکت کنید که [[خداوند]] به شما [[اجر]] و [[ثواب]] داده و از فضل خود بیش‌ازپیش به شما عنایت نماید، همانا که [[خدا]] در آنچه که در نزد اوست وسعت‌دهنده و کریم است، خداوند بر [[بندگان]] خود [[بخشش]] و [[مهربانی]] دارد. ما و شما به [[مسئولیت]] [[حفظ]] [[امانت الهی]] نایل گشته‌ایم، این نامه را به خطّ خود نوشته‌ام و بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۴.</ref>. این نامه نشانگر بلندی [[مقام]] [[ابن راشد]] در نزد [[امام هادی]]{{ع}} می‌باشد تا آنجا که [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از او را با اطاعت از خود، و [[نافرمانی]] او را با نافرمانی از خود همراه نموده است.		# کشّی به سند خود که به [[احمد بن محمد بن عیسی]] می‌رسد، [[روایت]] کرده و گفته است: به همراه ابن راشد نامه‌ای را در چند نسخه تکثیر کرده، به سوی گروهی از [[موالیان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} که مقیم [[بغداد]]، [[مدائن]]، سواد و اطراف آن مناطق بودند فرستادیم. متن آن نامه چنین است: [[خدای متعال]] را شکرگزارم، من [[ابو علی بن راشد]] را به‌جای [[علی بن حسین بن عبد ربّه]] و همه وکلای سابق خود، [[منصوب]] کردم، وی در نزد من به منزله تمام آن [[وکیلان]] است، من همه مسئولیت‌هایی که دیگر وکلای من دارند به او اعطا نمودم تا حقوق مرا از شما بگیرد، من وی را برای [سرپرستی‌] شما پسندیده، در این کار بر دیگران مقدّمش داشتم؛ چراکه او [[اهل]] و محلّ این کار می‌باشد، پس شما که خدایتان رحمت کند، حقوق را به او بپردازید که در واقع آن را به من پرداخته‌اید. و بر شما باد که برای خود بهانه‌تراشی نکرده، از این کار دست برداشته، به سرعت به [[بندگی خدا]] و [[پاک]] کردن [[اموال]] و [[حفظ]] خون‌های خود رو آورده، بر نیکویی و [[پرهیزگاری]] یکدیگر را کمک و [[یاری]] کرده، از [[خداوند]] [[پروا]] کنید. باشد که مورد رحمت قرار گیرید، همه به ریسمان محکم خداوند چنگ زنید و جز در حالت [[اسلام]] و [[مسلمانی]] نمیرید. من [[پیروی]] و [[اطاعت]] از خود را در [[طاعت]] از او [[ابن راشد]] قرار دادم، و خروج به سوی [[نافرمانی]] از او را نافرمانی از خود قرار دادم، پس همواره در [[راه راست]] حرکت کنید که [[خداوند]] به شما [[اجر]] و [[ثواب]] داده و از فضل خود بیش‌ازپیش به شما عنایت نماید، همانا که [[خدا]] در آنچه که در نزد اوست وسعت‌دهنده و کریم است، خداوند بر [[بندگان]] خود [[بخشش]] و [[مهربانی]] دارد. ما و شما به [[مسئولیت]] [[حفظ]] [[امانت الهی]] نایل گشته‌ایم، این نامه را به خطّ خود نوشته‌ام و بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۴.</ref>. این نامه نشانگر بلندی [[مقام]] [[ابن راشد]] در نزد [[امام هادی]]{{ع}} می‌باشد تا آنجا که [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از او را با اطاعت از خود، و [[نافرمانی]] او را با نافرمانی از خود همراه نموده است.
	# [[حضرت امام هادی]]{{ع}} نامه‌ای برای ابن راشد و [[ایوب بن نوح]] نوشته است که در آن بعد از [[بسم الله]] و مقدّمه آمده است: ای [[ایوب]] پسر نوح، من تو را امر می‌کنم که از جرّوبحث زیاد با ابو علی [[کناره‌گیری]] و هر کدام از شما به آنچه به آن [[مأمور]] شده‌اید [[قیام]] نموده، به امور مربوط به ناحیه خود بپردازید؛ چراکه اگر شما به مأموریتی که به شما واگذار شده بپردازید به‌واسطه این کار از مراجعه به من بی‌نیاز می‌شوید، و ای ابو علی همچنان‌که به ایوب دستور دادم که هیچ‌گونه [[مالی]] از [[اهل بغداد]] و [[مدائن]] [که منطقه مأموریت تو است‌] نپذیرد و از کسی از آنان برای [[ملاقات]] با من [[اجازه]] ملاقات نخواهد و هرکه را که از منطقه‌ای غیر از منطقه او به نزد وی آمده به سمت [[وکیل]] همان ناحیه ارجاع نماید، تو را نیز به مثل همین دستور دستور می‌دهم که به این ترتیب هرکدام از شما در منطقه خود به آنچه به آن مأمور شده‌اید بپردازید<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۵.</ref>.		# [[حضرت امام هادی]]{{ع}} نامه‌ای برای ابن راشد و [[ایوب بن نوح]] نوشته است که در آن بعد از [[بسم الله]] و مقدّمه آمده است: ای [[ایوب]] پسر نوح، من تو را امر می‌کنم که از جرّوبحث زیاد با ابو علی [[کناره‌گیری]] و هر کدام از شما به آنچه به آن [[مأمور]] شده‌اید [[قیام]] نموده، به امور مربوط به ناحیه خود بپردازید؛ چراکه اگر شما به مأموریتی که به شما واگذار شده بپردازید به‌واسطه این کار از مراجعه به من بی‌نیاز می‌شوید، و ای ابو علی همچنان‌که به ایوب دستور دادم که هیچ‌گونه [[مالی]] از [[اهل بغداد]] و [[مدائن]] [که منطقه مأموریت تو است‌] نپذیرد و از کسی از آنان برای [[ملاقات]] با من [[اجازه]] ملاقات نخواهد و هرکه را که از منطقه‌ای غیر از منطقه او به نزد وی آمده به سمت [[وکیل]] همان ناحیه ارجاع نماید، تو را نیز به مثل همین دستور دستور می‌دهم که به این ترتیب هرکدام از شما در منطقه خود به آنچه به آن مأمور شده‌اید بپردازید<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۵.</ref>.
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	همچنین معتقدم که بعد از ولایت، یعنی [[ولایت ائمّه]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} [[واجبات]] [[شرعی]] عبارت از: [[نماز]]، [[زکات]]، [[روزه]]، [[حجّ]]، [[جهاد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌باشد».		همچنین معتقدم که بعد از ولایت، یعنی [[ولایت ائمّه]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} [[واجبات]] [[شرعی]] عبارت از: [[نماز]]، [[زکات]]، [[روزه]]، [[حجّ]]، [[جهاد]]، [[امر به معروف و نهی از منکر]] می‌باشد».

	[[امام هادی]]{{ع}} [[عقیده]] وی را این‌گونه [[تأیید]] فرمودند که: {{متن حدیث\|يَا أَبَا الْقَاسِمِ‌ هَذَا وَ اللَّهِ‌ دِينُ‌ اللَّهِ‌ الَّذِي‌ ارْتَضَاهُ‌ لِعِبَادِهِ‌ فَاثْبُتْ‌ عَلَيْهِ‌ ثَبَّتَكَ‌ اللَّهُ‌ بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ}}؛ ای [[ابو القاسم]]، به [[خدا]] [[سوگند]] این [[[اعتقادات]] تو همان‌][[دین]] خداست که برای [[بندگان]] خود برگزیده است. پس بر همین [[اعتقاد]] ثابت بمان که [[خداوند]] تو را با [[کلامی]] ثابت در [[زندگی دنیا]] و [[آخرت]] تثبیت نماید<ref>کمال الدّین، ص۳۷۹، ح۱ و به نقل از آن: اعلام الورى، ج۲، ص۲۴۴-۲۴۵.</ref>.		[[امام هادی]]{{ع}} [[عقیده]] وی را این‌گونه [[تأیید]] فرمودند که: {{متن حدیث\|يَا أَبَا الْقَاسِمِ‌ هَذَا وَ اللَّهِ‌ دِينُ‌ اللَّهِ‌ الَّذِي‌ ارْتَضَاهُ‌ لِعِبَادِهِ‌ فَاثْبُتْ‌ عَلَيْهِ‌ ثَبَّتَكَ‌ اللَّهُ‌ بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ}}؛ ای [[ابو القاسم]]، به [[خدا]] [[سوگند]] این ([[اعتقادات]] تو همان‌) [[دین]] خداست که برای [[بندگان]] خود برگزیده است. پس بر همین [[اعتقاد]] ثابت بمان که [[خداوند]] تو را با [[کلامی]] ثابت در [[زندگی دنیا]] و [[آخرت]] تثبیت نماید<ref>کمال الدّین، ص۳۷۹، ح۱ و به نقل از آن: اعلام الورى، ج۲، ص۲۴۴-۲۴۵.</ref>.

	۱۳. '''[[عثمان بن سعید عمری سمّان‌]]''': کنیه او "ابوعمرو"، [[راستگو]] و [[پاک]] بود، وی در سنّ یازده سالگی خدمتگزار [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و از جایگاهی بلند در نزد آن حضرت برخوردار گردید، [[احمد بن اسحاق قمی]] گوید: در یکی از روزها بر حضرت [[امام ابو الحسن علی بن محمد]] شرفیاب شدم و به آن حضرت عرض کردم: ای [[سرور]] و مولای من، من همواره در این [[شهر]] حضور ندارم‌ بلکه به آن رفت‌وآمد می‌کنم و در بسیاری از مواقع که می‌آیم برای من وصول به شما و شرفیابی به محضر شما میسّر نمی‌گردد. در چنین مواردی قول چه کسی را پذیرفته و امر چه کسی را [[اطاعت]] کنیم؟ امام هادی{{ع}} در پاسخ او فرمودند: {{متن حدیث\|هَذَا أَبُو عَمْرٍو الثِّقَةُ الْأَمِينُ‌ مَا قَالَهُ‌ لَكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يَقُولُهُ‌ وَ مَا أَدَّاهُ‌ إِلَيْكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يُؤَدِّيهِ}}؛ «این ابو عمرو راستگوی [[امین]] است. آنچه را که به شما گفت از جانب من گفته و آنچه را که به شما رساند از جانب من رسانده است».		۱۳. '''[[عثمان بن سعید عمری سمّان‌]]''': کنیه او "ابوعمرو"، [[راستگو]] و [[پاک]] بود، وی در سنّ یازده سالگی خدمتگزار [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و از جایگاهی بلند در نزد آن حضرت برخوردار گردید، [[احمد بن اسحاق قمی]] گوید: در یکی از روزها بر حضرت [[امام ابو الحسن علی بن محمد]] شرفیاب شدم و به آن حضرت عرض کردم: ای [[سرور]] و مولای من، من همواره در این [[شهر]] حضور ندارم‌ بلکه به آن رفت‌وآمد می‌کنم و در بسیاری از مواقع که می‌آیم برای من وصول به شما و شرفیابی به محضر شما میسّر نمی‌گردد. در چنین مواردی قول چه کسی را پذیرفته و امر چه کسی را [[اطاعت]] کنیم؟ امام هادی{{ع}} در پاسخ او فرمودند: {{متن حدیث\|هَذَا أَبُو عَمْرٍو الثِّقَةُ الْأَمِينُ‌ مَا قَالَهُ‌ لَكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يَقُولُهُ‌ وَ مَا أَدَّاهُ‌ إِلَيْكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يُؤَدِّيهِ}}؛ «این ابو عمرو راستگوی [[امین]] است. آنچه را که به شما گفت از جانب من گفته و آنچه را که به شما رساند از جانب من رسانده است».
خط ۱۰۲:		خط ۱۰۲:
	۱۷. '''[[محمد بن حسن بن ابی الخطاب زیات‌]]''': [[کوفی]] و [[راستگو]]، شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده است، [[نجاشی]] گوید: وی بسیار جلیل القدر و از [[اصحاب]] ما بوده است. روایتش بسیار و در [[روایت]] کردن راستگو، بسیار مورد اعتماد و روایتش [از حیث صحت‌] [[آرامش‌بخش]] می‌باشد. وی دارای کتاب «[[توحید]]»، کتاب «المعرفة و البدار»، کتاب «الردّ علی [[اهل]] القدر»، کتاب «امامه»، کتاب «اللؤلؤة»، کتاب «[[وصایا]] الائمّه»، کتاب «نوادر».		۱۷. '''[[محمد بن حسن بن ابی الخطاب زیات‌]]''': [[کوفی]] و [[راستگو]]، شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده است، [[نجاشی]] گوید: وی بسیار جلیل القدر و از [[اصحاب]] ما بوده است. روایتش بسیار و در [[روایت]] کردن راستگو، بسیار مورد اعتماد و روایتش [از حیث صحت‌] [[آرامش‌بخش]] می‌باشد. وی دارای کتاب «[[توحید]]»، کتاب «المعرفة و البدار»، کتاب «الردّ علی [[اهل]] القدر»، کتاب «امامه»، کتاب «اللؤلؤة»، کتاب «[[وصایا]] الائمّه»، کتاب «نوادر».

	۱۸. '''[[محمد بن فرج رخجی‌]]''': شیخ وی را از اصحاب حضرت امام هادی{{ع}} برشمرده است. وی دارای‌ ارتباطات تنگاتنگ و محکمی با [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و میان آنها نامه‌های چندی ردّوبدل گشته است، از آن جمله است نامه‌ای که کشّی به سند خود از [[محمد بن فرج]] آن را روایت کرده است: محمد بن فرج گوید: به حضرت امام هادی{{ع}} نامه‌ای نوشتم و از آن حضرت در رابطه با «[[ابو علی بن راشد]]» و «[[عیسی بن جعفر]] بن عاصم» و «ابن بند» سؤال کردم، آن حضرت در پاسخ نامه‌ای به من نوشتند و در آن آمده بود: از [[ابن راشد]]؛ ذکری به میان آوردی، او [[سعادتمند]] زیست و با [[شهادت]] از [[دنیا]] رفت»، آن حضرت همچنین برای «ابن بند» و ~~«[[عاصمی]]»~~ نیز دعا کردند<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۶۳.</ref>.		۱۸. '''[[محمد بن فرج رخجی‌]]''': شیخ وی را از اصحاب حضرت امام هادی{{ع}} برشمرده است. وی دارای‌ ارتباطات تنگاتنگ و محکمی با [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و میان آنها نامه‌های چندی ردّوبدل گشته است، از آن جمله است نامه‌ای که کشّی به سند خود از [[محمد بن فرج]] آن را روایت کرده است: محمد بن فرج گوید: به حضرت امام هادی{{ع}} نامه‌ای نوشتم و از آن حضرت در رابطه با «[[ابو علی بن راشد]]» و «[[عیسی بن جعفر]] بن عاصم» و «ابن بند» سؤال کردم، آن حضرت در پاسخ نامه‌ای به من نوشتند و در آن آمده بود: از [[ابن راشد]]؛ ذکری به میان آوردی، او [[سعادتمند]] زیست و با [[شهادت]] از [[دنیا]] رفت»، آن حضرت همچنین برای «ابن بند» و «عاصمی» نیز دعا کردند<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۶۳.</ref>.

	یکی دیگر از نامه‌های محمد بن فرج به [[امام]] و پاسخ آن حضرت به او در بخش‌های گذشته همین کتاب آمده است که بیانگر اعتماد تامّ و تمام حضرت امام هادی{{ع}} به این شخص و [[تأیید]] آن حضرت درباره او می‌باشد، هنگامی که وی [[بیمار]] شد، حضرت امام هادی{{ع}} پیراهنی برای او فرستادند. وی پیراهن را گرفته و زیر سر خود قرار داد و هنگامی که از [[دنیا]] رفت در همان پیراهن وی را کفن نمودند.		یکی دیگر از نامه‌های محمد بن فرج به [[امام]] و پاسخ آن حضرت به او در بخش‌های گذشته همین کتاب آمده است که بیانگر اعتماد تامّ و تمام حضرت امام هادی{{ع}} به این شخص و [[تأیید]] آن حضرت درباره او می‌باشد، هنگامی که وی [[بیمار]] شد، حضرت امام هادی{{ع}} پیراهنی برای او فرستادند. وی پیراهن را گرفته و زیر سر خود قرار داد و هنگامی که از [[دنیا]] رفت در همان پیراهن وی را کفن نمودند.

Bahmani: /* اصحاب امام هادی{{ع}} و روایت‌کنندگان حدیث آن حضرت‌ */

2025-10-07T06:12:06Z

اصحاب امام هادی{{ع}} و روایت‌کنندگان حدیث آن حضرت‌

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۵۲

2025-10-07T05:52:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۱۱۱:		خط ۱۱۱:

	۲۱. '''زنان‌''': [[شیخ طوسی]] از میان زنانی که از حضرت امام هادی{{ع}} روایت کرده‌اند به جز بانوی کریمه، «[[کلثوم کرخیه]]» شخص دیگری را ذکر ننموده است، شیخ این [[زن]] را از اصحاب امام هادی{{ع}} دانسته و اضافه می‌کند که: [[راوی]] که از این بانو روایت را نقل نموده است «عبد الرّحمان شعیری» می‌باشد که نام کامل وی [[ابو عبد الرحمان بن داوود بغدادی]] است‌<ref>آنچه در این بخش در رابطه با اصحاب حضرت امام هادى{{ع}} آورده‌ایم از کتاب حیاة الامام علىّ الهادى، ص۱۷۰-۲۳۰ نوشته شیخ باقر شریف قرشى اقتباس شده است.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۹-۳۲۲.</ref>		۲۱. '''زنان‌''': [[شیخ طوسی]] از میان زنانی که از حضرت امام هادی{{ع}} روایت کرده‌اند به جز بانوی کریمه، «[[کلثوم کرخیه]]» شخص دیگری را ذکر ننموده است، شیخ این [[زن]] را از اصحاب امام هادی{{ع}} دانسته و اضافه می‌کند که: [[راوی]] که از این بانو روایت را نقل نموده است «عبد الرّحمان شعیری» می‌باشد که نام کامل وی [[ابو عبد الرحمان بن داوود بغدادی]] است‌<ref>آنچه در این بخش در رابطه با اصحاب حضرت امام هادى{{ع}} آورده‌ایم از کتاب حیاة الامام علىّ الهادى، ص۱۷۰-۲۳۰ نوشته شیخ باقر شریف قرشى اقتباس شده است.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|پیشوایان هدایت]]، ج۱۲، ص ۲۹۹-۳۲۲.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	== اصحاب امام هادی ==		== اصحاب امام هادی ==
	{{~~مدخل وابسته~~}}		{{فهرست اثر}}
	# [[ابراهیم بن ادریس]]		# [[ابراهیم بن ادریس]]
	# [[ابراهیم بن داوود یعقوبی]]		# [[ابراهیم بن داوود یعقوبی]]
خط ۳۰۲:		خط ۲۹۷:
	# [[یعقوب بن منقوش]]		# [[یعقوب بن منقوش]]
	# [[یعقوب بن یزید کاتب]]		# [[یعقوب بن یزید کاتب]]
	{{پایان ~~مدخل وابسته~~}}		{{پایان فهرست اثر}}
	[[~~رده~~:~~امام هادی~~]]
			== منابع ==
			{{منابع}}
			# [[پرونده:151926.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۱۲ (کتاب)\|'''پیشوایان هدایت ج۱۲''']]
			{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۸

2025-10-06T07:38:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۷۹:		خط ۷۹:
	ای [[ابو القاسم]]، به [[خدا]] [[سوگند]] این [[[اعتقادات]] تو همان‌][[دین]] خداست که برای [[بندگان]] خود برگزیده است. پس بر همین [[اعتقاد]] ثابت بمان که [[خداوند]] تو را با [[کلامی]] ثابت در [[زندگی دنیا]] و [[آخرت]] تثبیت نماید<ref>کمال الدّین، ص۳۷۹، ح۱ و به نقل از آن: اعلام الورى، ج۲، ص۲۴۴-۲۴۵.</ref>.		ای [[ابو القاسم]]، به [[خدا]] [[سوگند]] این [[[اعتقادات]] تو همان‌][[دین]] خداست که برای [[بندگان]] خود برگزیده است. پس بر همین [[اعتقاد]] ثابت بمان که [[خداوند]] تو را با [[کلامی]] ثابت در [[زندگی دنیا]] و [[آخرت]] تثبیت نماید<ref>کمال الدّین، ص۳۷۹، ح۱ و به نقل از آن: اعلام الورى، ج۲، ص۲۴۴-۲۴۵.</ref>.

	۱۳. '''[[عثمان بن سعید عمری سمّان‌]]''': [[کنیه]] او ~~[[ابو عمرو]]~~، [[راستگو]] و [[پاک]] بود، وی در سنّ یازده سالگی خدمتگزار [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و از جایگاهی بلند در نزد آن حضرت برخوردار گردید، [[احمد بن اسحاق قمی]] گوید: در یکی از روزها بر حضرت [[امام~~]] [[~~ابو الحسن علی بن محمد]] شرفیاب شدم و به آن حضرت عرض کردم: ای [[سرور]] و مولای من، من همواره در این [[شهر]] حضور ندارم‌ بلکه به آن رفت‌وآمد می‌کنم و در بسیاری از مواقع که می‌آیم برای من وصول به شما و شرفیابی به محضر شما میسّر نمی‌گردد. در چنین مواردی قول چه کسی را پذیرفته و امر چه کسی را [[اطاعت]] کنیم؟		۱۳. '''[[عثمان بن سعید عمری سمّان‌]]''': [[کنیه]] او "ابوعمرو"، [[راستگو]] و [[پاک]] بود، وی در سنّ یازده سالگی خدمتگزار [[حضرت امام هادی]]{{ع}} بوده و از جایگاهی بلند در نزد آن حضرت برخوردار گردید، [[احمد بن اسحاق قمی]] گوید: در یکی از روزها بر حضرت [[امام ابو الحسن علی بن محمد]] شرفیاب شدم و به آن حضرت عرض کردم: ای [[سرور]] و مولای من، من همواره در این [[شهر]] حضور ندارم‌ بلکه به آن رفت‌وآمد می‌کنم و در بسیاری از مواقع که می‌آیم برای من وصول به شما و شرفیابی به محضر شما میسّر نمی‌گردد. در چنین مواردی قول چه کسی را پذیرفته و امر چه کسی را [[اطاعت]] کنیم؟
	امام هادی{{ع}} در پاسخ او فرمودند: {{متن حدیث\|هَذَا أَبُو عَمْرٍو الثِّقَةُ الْأَمِينُ‌ مَا قَالَهُ‌ لَكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يَقُولُهُ‌ وَ مَا أَدَّاهُ‌ إِلَيْكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يُؤَدِّيهِ}}؛		امام هادی{{ع}} در پاسخ او فرمودند: {{متن حدیث\|هَذَا أَبُو عَمْرٍو الثِّقَةُ الْأَمِينُ‌ مَا قَالَهُ‌ لَكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يَقُولُهُ‌ وَ مَا أَدَّاهُ‌ إِلَيْكُمْ‌ فَعَنِّي‌ يُؤَدِّيهِ}}؛
	«این ابو عمرو راستگوی [[امین]] است. آنچه را که به شما گفت از جانب من گفته و آنچه را که به شما رساند از جانب من رسانده است».		«این ابو عمرو راستگوی [[امین]] است. آنچه را که به شما گفت از جانب من گفته و آنچه را که به شما رساند از جانب من رسانده است».

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۳۵

2025-10-06T07:35:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۰۵
خط ۴۷:		خط ۴۷:
	۸. '''[[حسن بن علی بن حسن اطروش]]''': وی نواده [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد ناصر کبیر]]، وی [[حسن بن علی]] است. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.		۸. '''[[حسن بن علی بن حسن اطروش]]''': وی نواده [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد ناصر کبیر]]، وی [[حسن بن علی]] است. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.

	۹. '''[[حسن بن علی ~~وشاح‌~~]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.		۹. '''[[حسن بن علی وشاء]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.
	[[نجاشی]] گوید: وی نوه دختری «[[الیاس]] ~~صیرفی خزّاز»~~ می‌باشد، حسن از جدّ خود الیاس درحالی‌که در بستر [[مرگ]] افتاده بود [[روایت]] کرده است که گفت:		[[نجاشی]] گوید: وی نوه دختری «[[الیاس صیرفی خزّاز]]» می‌باشد، حسن از جدّ خود الیاس درحالی‌که در بستر [[مرگ]] افتاده بود [[روایت]] کرده است که گفت: بر من [[شاهد]] باشید و بدانید که این [[ساعت]]، ساعت [[دروغگوئی]] نیست. من از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللَّهِ لَا يَمُوتُ عَبْدٌ يُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَوَلَّى الْأَئِمَّةَ فَتَمَسَّهُ النَّارُ}}؛
	بر من [[شاهد]] باشید و بدانید که این [[ساعت]]، ساعت [[دروغگوئی]] نیست. من از [[امام صادق]]{{ع}} شنیدم که فرمود: {{متن حدیث\|وَ اللَّهِ لَا يَمُوتُ عَبْدٌ يُحِبُّ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ وَ يَتَوَلَّى الْأَئِمَّةَ فَتَمَسَّهُ النَّارُ}}؛
	به [[خدا]] [[سوگند]] هیچ بنده‌ای در حالتی نمی‌میرد که خدا و رسولش را [[دوست]] بدارد و [[ولایت ائمّه]]{{عم}} را در [[دل]] داشته باشد و در عین‌حال [[آتش]] [[جهنّم]] او را لمس نماید.		به [[خدا]] [[سوگند]] هیچ بنده‌ای در حالتی نمی‌میرد که خدا و رسولش را [[دوست]] بدارد و [[ولایت ائمّه]]{{عم}} را در [[دل]] داشته باشد و در عین‌حال [[آتش]] [[جهنّم]] او را لمس نماید.

	[[احمد بن محمد بن عیسی]] روایت کند که: در [[طلب]] [[حدیث]] به [[کوفه]] رفتم.		[[احمد بن محمد بن عیسی]] روایت کند که: در [[طلب]] [[حدیث]] به [[کوفه]] رفتم. در آنجا «[[حسن بن علی وشا]]» را دیدم، از او خواستم تا کتاب «[[علاء بن رزین قلا]]» و «[[ابان بن عثمان احمر]]» را به من نشان بدهد. وی آن‌دو کتاب را برای من بیرون آورد. به او گفتم: دوست می‌دارم که [[اجازه روایت]] این‌دو کتاب را به من بدهی، او به من پاسخ داد: فلانی خداوند رحمتت کند. چه عجله‌ای داری، برو و از روی این کتاب‌ها بنویس آنگاه بیا و [[استماع]] حدیث کن [تا به‌موقع به تو [[اجازه روایت]] حدیث بدهم‌].
	در آنجا «[[حسن بن علی وشا]]» را دیدم، از او خواستم تا کتاب «[[علاء بن رزین قلا]]» و «[[ابان بن عثمان احمر]]» را به من نشان بدهد. وی آن‌دو کتاب را برای من بیرون آورد. به او گفتم: دوست می‌دارم که [[اجازه روایت]] این‌دو کتاب را به من بدهی، او به من پاسخ داد: فلانی خداوند رحمتت کند. چه عجله‌ای داری، برو و از روی این کتاب‌ها بنویس آنگاه بیا و [[استماع]] حدیث کن [تا به‌موقع به تو [[اجازه روایت]] حدیث بدهم‌].
	در پاسخ او گفتم از حوادث [[روزگار]] در [[امان]] نیستم، وی به من گفت: اگر می‌دانستم که این حدیث (حدیث [[اهل‌بیت]]{{عم}}) این‌قدر طالب دارد، نسخه‌هائی از آن تکثیر می‌کردم، من زمانی این [[مسجد]]- یعنی [[مسجد کوفه]]- را دیدم که نهصد شیخ در آن بودند و هرکدام می‌گفتند: [[جعفر بن محمد]] مرا حدیث کرد.		در پاسخ او گفتم از حوادث [[روزگار]] در [[امان]] نیستم، وی به من گفت: اگر می‌دانستم که این حدیث (حدیث [[اهل‌بیت]]{{عم}}) این‌قدر طالب دارد، نسخه‌هائی از آن تکثیر می‌کردم، من زمانی این [[مسجد]]- یعنی [[مسجد کوفه]]- را دیدم که نهصد شیخ در آن بودند و هرکدام می‌گفتند: [[جعفر بن محمد]] مرا حدیث کرد.
	وی یکی از بزرگان [[طایفه]] [[امامیه]] بوده، کتاب‌های بسیاری دارد که از جمله آنها می‌توان به: «[[ثواب]] الحج»، «المناسک» و «النوادر» اشاره نمود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۳۸.</ref>.		وی یکی از بزرگان [[طایفه]] [[امامیه]] بوده، کتاب‌های بسیاری دارد که از جمله آنها می‌توان به: «[[ثواب]] الحج»، «المناسک» و «النوادر» اشاره نمود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۳۸.</ref>.

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۹

2025-10-06T07:09:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۹
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.		هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.

	۸. '''[[حسن بن ~~علی‌~~ بن ~~عمر~~]]''': ~~فرزند~~ [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد ناصر کبیر]]، وی [[حسن بن علی]] ~~می‌باشد~~. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.		۸. '''[[حسن بن علی بن حسن اطروش]]''': وی نواده [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد ناصر کبیر]]، وی [[حسن بن علی]] است. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.

	۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.		۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۸

2025-10-06T07:08:06Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۸
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.		هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.

	۸. '''[[حسن بن علی‌]]''': فرزند [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد~~]] [[~~ناصر]] ~~کبیر،~~ وی [[حسن بن علی]] می‌باشد. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.		۸. '''[[حسن بن علی‌ بن عمر]]''': فرزند [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد ناصر کبیر]]، وی [[حسن بن علی]] می‌باشد. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.

	۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.		۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۶

2025-10-06T07:06:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۶
خط ۴۵:		خط ۴۵:
	هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.		هنگامی که ابن راشد از [[دنیا]] رفت، امام هادی{{ع}} بر وی ترحّم کرده و برای وی [[طلب مغفرت]] و [[رضوان]] نمودند.

	۸. '''[[حسن بن علی‌]]''': فرزند ~~عمر،~~ فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] ~~النّاصر للحقّ~~ از اصحاب امام هادی{{ع}} ~~می‌باشد~~. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد]] [[ناصر]] کبیر، وی [[حسن بن علی]] می‌باشد. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.		۸. '''[[حسن بن علی‌]]''': فرزند [[عمر اشرف]]، فرزند [[علی بن حسین بن علی بن ابی طالب]] معروف به "[[الناصر للحق]]" از اصحاب امام هادی{{ع}} است. وی پدر جدّ [[مادری]] «[[سید مرتضی]]» قدّس سرّه می‌باشد. [[سید]] در اوّل کتاب خود با نام «شرح المسائل الناصریات» می‌گوید: و امّا [[ابو محمد]] [[ناصر]] کبیر، وی [[حسن بن علی]] می‌باشد. [[فضیلت]] او در [[دانش]] و [[زهد]] و [[فقه]] از [[آفتاب]] تابان روشن‌تر و ظاهرتر است، وی کسی است که [[اسلام]] را در منطقه [[دیلم]] انتشار داد. تا آنجا که با [[کوشش]] او و رویه زیبایش، تعداد بی‌شماری از [[مردم]] آن [[سرزمین]] از [[گمراهی]] و [[جهالت]] [[نجات یافته]]، به راه [[خداوند]] و [[دین مبین اسلام]] گرویده‌اند<ref>النّاصریات، ص۶۳.</ref>.

	۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.		۹. '''[[حسن بن علی وشاح‌]]''': شیخ وی را از اصحاب امام هادی{{ع}} برشمرده است.

Wasity در ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۰۴

2025-10-06T07:04:07Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۳۴
خط ۴۰:		خط ۴۰:
	شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده و [[شیخ مفید]] او را از فقهای اعلام و رؤسایی که [[دانش حلال و حرام]] از آنها گرفته می‌شود برشمرده است. از آنان که هیچ [[طعن]] و ظنّی بر آنها وارد نمی‌شود، حضرت امام هادی{{ع}} وی را به [[وکالت]] خود [[منصوب]] نموده و نامه‌های چندی برای وی فرستاده است‌<ref>رجال طوسى، ص۳۷۵.</ref>. از جمله این [[نامه‌ها]] می‌باشد:		شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{ع}} برشمرده و [[شیخ مفید]] او را از فقهای اعلام و رؤسایی که [[دانش حلال و حرام]] از آنها گرفته می‌شود برشمرده است. از آنان که هیچ [[طعن]] و ظنّی بر آنها وارد نمی‌شود، حضرت امام هادی{{ع}} وی را به [[وکالت]] خود [[منصوب]] نموده و نامه‌های چندی برای وی فرستاده است‌<ref>رجال طوسى، ص۳۷۵.</ref>. از جمله این [[نامه‌ها]] می‌باشد:
	#نامه‌ای که کشّی با سند خود از [[محمد بن عیسی یقطینی]] نقل کرده است. وی گوید: حضرت امام هادی{{ع}} به ابو [[علی بن بلال]] در سال ۲۳۲ ه. ق نامه‌ای نوشت که در آن آمده بود: [[شکر]] خدای را به‌جای می‌آورم و بر محمد [[پیامبر خدا]] و آل او که [[درود]] و [[رحمت خداوند]] بر آنان باد درود می‌فرستم، سپس، [[آگاه]] باش که من ابو علی حسن بن راشد را به جهت آشنایی با لیاقت‌هایی که وی از آن برخوردار بوده، کسی در آن بر وی مقدّم نمی‌باشد، به‌جای [[حسین بن عبدربه]] برگزیده و منصوب نموده، او را [[امین]] بر این کار دانستم، و می‌دانم که تو بزرگ منطقه خود هستی. بنابراین خوش داشتم که فقط به تو [[نامه]] نوشته، با این کار تو را گرامی دارم، پس بر تو باد که از او [[ابو علی حسن بن راشد]] [[اطاعت]] کنی، و تمام [[حقوق مالی]] که بر گردن داری به وی [[تسلیم]] نمایی. همچنین [[پیروان]] ما را بر این کار [[تشویق]] و [[ترغیب]] نمائی و آنان را به این کار آشنا کنی تا بدین‌وسیله وی را کمک و [[یاری]] نمایی، که این بسیار کار خوبی است که موجب [[رعایت]] [[حقّ]] ما شده و در نزد ما محبوب و [[دوست‌داشتنی]] است، و [[خداوند]] به‌واسطه این کار تو را [[جزا]] و [[اجر]] خواهد داد. همانا که خداوند به هرکس که بخواهد می‌بخشد؛ چراکه خداوند دارای عطا و جزا بوده، از [[رحمت]] خود هرکس را بخواهد مشمول عطایایش می‌نماید. و تو با این [[مسئولیت]] که بر دوشت نهادم [[امانتدار]] [[خدا]] گردیده‌ای. این [[نامه]] را به خطّ خود نوشته، بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۳-۳۱۴.</ref>. این نامه دلالت دارد که [[ابن راشد]] از نظر [[وثاقت]]، [[امانت]] و [[فضیلت]] در سطح‌ بسیار بالایی بوده که [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[شیعیان]] را به او ارجاع داده و آنان را به [[اطاعت]] کردن از او و [[تسلیم]] نمودن [[حقوق]] [[شرعی]] به او سفارش نموده است.		#نامه‌ای که کشّی با سند خود از [[محمد بن عیسی یقطینی]] نقل کرده است. وی گوید: حضرت امام هادی{{ع}} به ابو [[علی بن بلال]] در سال ۲۳۲ ه. ق نامه‌ای نوشت که در آن آمده بود: [[شکر]] خدای را به‌جای می‌آورم و بر محمد [[پیامبر خدا]] و آل او که [[درود]] و [[رحمت خداوند]] بر آنان باد درود می‌فرستم، سپس، [[آگاه]] باش که من ابو علی حسن بن راشد را به جهت آشنایی با لیاقت‌هایی که وی از آن برخوردار بوده، کسی در آن بر وی مقدّم نمی‌باشد، به‌جای [[حسین بن عبدربه]] برگزیده و منصوب نموده، او را [[امین]] بر این کار دانستم، و می‌دانم که تو بزرگ منطقه خود هستی. بنابراین خوش داشتم که فقط به تو [[نامه]] نوشته، با این کار تو را گرامی دارم، پس بر تو باد که از او [[ابو علی حسن بن راشد]] [[اطاعت]] کنی، و تمام [[حقوق مالی]] که بر گردن داری به وی [[تسلیم]] نمایی. همچنین [[پیروان]] ما را بر این کار [[تشویق]] و [[ترغیب]] نمائی و آنان را به این کار آشنا کنی تا بدین‌وسیله وی را کمک و [[یاری]] نمایی، که این بسیار کار خوبی است که موجب [[رعایت]] [[حقّ]] ما شده و در نزد ما محبوب و [[دوست‌داشتنی]] است، و [[خداوند]] به‌واسطه این کار تو را [[جزا]] و [[اجر]] خواهد داد. همانا که خداوند به هرکس که بخواهد می‌بخشد؛ چراکه خداوند دارای عطا و جزا بوده، از [[رحمت]] خود هرکس را بخواهد مشمول عطایایش می‌نماید. و تو با این [[مسئولیت]] که بر دوشت نهادم [[امانتدار]] [[خدا]] گردیده‌ای. این [[نامه]] را به خطّ خود نوشته، بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۳-۳۱۴.</ref>. این نامه دلالت دارد که [[ابن راشد]] از نظر [[وثاقت]]، [[امانت]] و [[فضیلت]] در سطح‌ بسیار بالایی بوده که [[حضرت امام هادی]]{{ع}} [[شیعیان]] را به او ارجاع داده و آنان را به [[اطاعت]] کردن از او و [[تسلیم]] نمودن [[حقوق]] [[شرعی]] به او سفارش نموده است.
	#کشّی به سند خود که به [[احمد بن محمد بن عیسی]] می‌رسد، [[روایت]] کرده و گفته است: به همراه ابن راشد نامه‌ای را در چند نسخه تکثیر کرده، به سوی گروهی از [[موالیان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} که مقیم [[بغداد]]، [[مدائن]]، سواد و اطراف آن مناطق بودند فرستادیم. متن آن نامه چنین است: [[خدای متعال]] را شکرگزارم، من [[ابو علی بن راشد]] را به‌جای [[علی بن حسین]] بن عبد ربّه و همه وکلای سابق خود، [[منصوب]] کردم، وی در نزد من به منزله تمام آن [[وکیلان]] است، من همه مسئولیت‌هایی که دیگر وکلای من دارند به او اعطا نمودم تا حقوق مرا از شما بگیرد، من وی را برای [سرپرستی‌] شما [[پسندیده]]، در این کار بر دیگران مقدّمش داشتم؛ چراکه او [[اهل]] و محلّ این کار می‌باشد، پس شما که خدایتان رحمت کند، حقوق را به او بپردازید که در واقع آن را به من پرداخته‌اید. و بر شما باد که برای خود بهانه‌تراشی نکرده، از این کار دست برداشته، به [[سرعت]] به [[بندگی خدا]] و [[پاک]] کردن [[اموال]] و [[حفظ]] خون‌های خود رو آورده، بر نیکویی و [[پرهیزگاری]] یکدیگر را کمک و [[یاری]] کرده، از [[خداوند]] [[پروا]] کنید. باشد که مورد رحمت قرار گیرید، همه به ریسمان محکم خداوند چنگ زنید و جز در حالت [[اسلام]] و [[مسلمانی]] نمیرید. من [[پیروی]] و [[اطاعت]] از خود را در [[طاعت]] از او [[ابن راشد]] قرار دادم، و خروج به سوی [[نافرمانی]] از او را نافرمانی از خود قرار دادم، پس همواره در [[راه راست]] [[حرکت]] کنید که [[خداوند]] به شما [[اجر]] و [[ثواب]] داده و از فضل خود بیش‌ازپیش به شما [[عنایت]] نماید، همانا که [[خدا]] در آنچه که در نزد اوست وسعت‌دهنده و [[کریم]] است، خداوند بر [[بندگان]] خود [[بخشش]] و [[مهربانی]] دارد. ما و شما به [[مسئولیت]] [[حفظ]] [[امانت الهی]] نایل گشته‌ایم، این [[نامه]] را به خطّ خود نوشته‌ام و بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۴.</ref>. این نامه نشانگر بلندی [[مقام]] [[ابن راشد]] در نزد [[امام هادی]]{{ع}} می‌باشد تا آنجا که [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از او را با اطاعت از خود، و [[نافرمانی]] او را با نافرمانی از خود همراه نموده است.		#کشّی به سند خود که به [[احمد بن محمد بن عیسی]] می‌رسد، [[روایت]] کرده و گفته است: به همراه ابن راشد نامه‌ای را در چند نسخه تکثیر کرده، به سوی گروهی از [[موالیان]] [[اهل‌بیت]]{{عم}} که مقیم [[بغداد]]، [[مدائن]]، سواد و اطراف آن مناطق بودند فرستادیم. متن آن نامه چنین است: [[خدای متعال]] را شکرگزارم، من [[ابو علی بن راشد]] را به‌جای [[علی بن حسین بن عبد ربّه]] و همه وکلای سابق خود، [[منصوب]] کردم، وی در نزد من به منزله تمام آن [[وکیلان]] است، من همه مسئولیت‌هایی که دیگر وکلای من دارند به او اعطا نمودم تا حقوق مرا از شما بگیرد، من وی را برای [سرپرستی‌] شما [[پسندیده]]، در این کار بر دیگران مقدّمش داشتم؛ چراکه او [[اهل]] و محلّ این کار می‌باشد، پس شما که خدایتان رحمت کند، حقوق را به او بپردازید که در واقع آن را به من پرداخته‌اید. و بر شما باد که برای خود بهانه‌تراشی نکرده، از این کار دست برداشته، به [[سرعت]] به [[بندگی خدا]] و [[پاک]] کردن [[اموال]] و [[حفظ]] خون‌های خود رو آورده، بر نیکویی و [[پرهیزگاری]] یکدیگر را کمک و [[یاری]] کرده، از [[خداوند]] [[پروا]] کنید. باشد که مورد رحمت قرار گیرید، همه به ریسمان محکم خداوند چنگ زنید و جز در حالت [[اسلام]] و [[مسلمانی]] نمیرید. من [[پیروی]] و [[اطاعت]] از خود را در [[طاعت]] از او [[ابن راشد]] قرار دادم، و خروج به سوی [[نافرمانی]] از او را نافرمانی از خود قرار دادم، پس همواره در [[راه راست]] [[حرکت]] کنید که [[خداوند]] به شما [[اجر]] و [[ثواب]] داده و از فضل خود بیش‌ازپیش به شما [[عنایت]] نماید، همانا که [[خدا]] در آنچه که در نزد اوست وسعت‌دهنده و [[کریم]] است، خداوند بر [[بندگان]] خود [[بخشش]] و [[مهربانی]] دارد. ما و شما به [[مسئولیت]] [[حفظ]] [[امانت الهی]] نایل گشته‌ایم، این [[نامه]] را به خطّ خود نوشته‌ام و بسیار خدا را [[شکر]] می‌گویم‌<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۴.</ref>. این نامه نشانگر بلندی [[مقام]] [[ابن راشد]] در نزد [[امام هادی]]{{ع}} می‌باشد تا آنجا که [[اطاعت]] و [[فرمانبرداری]] از او را با اطاعت از خود، و [[نافرمانی]] او را با نافرمانی از خود همراه نموده است.
	# [[حضرت امام هادی]]{{ع}} نامه‌ای برای ابن راشد و [[ایوب بن نوح]] نوشته است که در آن بعد از [[بسم الله]] و مقدّمه آمده است: ای [[ایوب]] [[پسر نوح]]، من تو را امر می‌کنم که از جرّوبحث زیاد با [[ابو علی]] [[کناره‌گیری]] و هر کدام از شما به آنچه به آن [[مأمور]] شده‌اید [[قیام]] نموده، به امور مربوط به ناحیه خود بپردازید؛ چراکه اگر شما به مأموریتی که به شما واگذار شده بپردازید به‌واسطه این کار از مراجعه به من [[بی‌نیاز]] می‌شوید، و ای ابو علی همچنان‌که به ایوب دستور دادم که هیچ‌گونه [[مالی]] از [[اهل بغداد]] و [[مدائن]] [که منطقه [[مأموریت]] تو است‌] نپذیرد و از کسی از آنان برای [[ملاقات]] با من [[اجازه]] ملاقات نخواهد و هرکه را که از منطقه‌ای غیر از منطقه او به نزد وی آمده به سمت [[وکیل]] همان ناحیه ارجاع نماید، تو را نیز به مثل همین دستور دستور می‌دهم که به این ترتیب هرکدام از شما در منطقه خود به آنچه به آن مأمور شده‌اید بپردازید<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۵.</ref>.		# [[حضرت امام هادی]]{{ع}} نامه‌ای برای ابن راشد و [[ایوب بن نوح]] نوشته است که در آن بعد از [[بسم الله]] و مقدّمه آمده است: ای [[ایوب]] [[پسر نوح]]، من تو را امر می‌کنم که از جرّوبحث زیاد با [[ابو علی]] [[کناره‌گیری]] و هر کدام از شما به آنچه به آن [[مأمور]] شده‌اید [[قیام]] نموده، به امور مربوط به ناحیه خود بپردازید؛ چراکه اگر شما به مأموریتی که به شما واگذار شده بپردازید به‌واسطه این کار از مراجعه به من [[بی‌نیاز]] می‌شوید، و ای ابو علی همچنان‌که به ایوب دستور دادم که هیچ‌گونه [[مالی]] از [[اهل بغداد]] و [[مدائن]] [که منطقه [[مأموریت]] تو است‌] نپذیرد و از کسی از آنان برای [[ملاقات]] با من [[اجازه]] ملاقات نخواهد و هرکه را که از منطقه‌ای غیر از منطقه او به نزد وی آمده به سمت [[وکیل]] همان ناحیه ارجاع نماید، تو را نیز به مثل همین دستور دستور می‌دهم که به این ترتیب هرکدام از شما در منطقه خود به آنچه به آن مأمور شده‌اید بپردازید<ref>معجم رجال الحدیث، ج۵، ص۳۱۵.</ref>.
	[[ابو راشد]] مقام بسیار بالایی در نزد امام هادی{{ع}} داشته و طبیعی است که جز با [[تقوا]] و [[ورع]] و [[دین‌داری]] شدید به این مرحله و [[منزلت]] نرسیده است.		[[ابو راشد]] مقام بسیار بالایی در نزد امام هادی{{ع}} داشته و طبیعی است که جز با [[تقوا]] و [[ورع]] و [[دین‌داری]] شدید به این مرحله و [[منزلت]] نرسیده است.

Wasity: /* اصحاب امام هادی{{ع}} و روایت‌کنندگان حدیث آن حضرت‌ */

2025-10-06T06:51:01Z

اصحاب امام هادی{{ع}} و روایت‌کنندگان حدیث آن حضرت‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۰:۲۱
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	وی یکی از بزرگان [[طایفه]] [[امامیه]] بوده، کتاب‌های بسیاری دارد که از جمله آنها می‌توان به: «[[ثواب]] الحج»، «المناسک» و «النوادر» اشاره نمود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۳۸.</ref>.		وی یکی از بزرگان [[طایفه]] [[امامیه]] بوده، کتاب‌های بسیاری دارد که از جمله آنها می‌توان به: «[[ثواب]] الحج»، «المناسک» و «النوادر» اشاره نمود<ref>معجم رجال الحدیث، ج۶، ص۳۸.</ref>.

	۱۰. '''[[داوود بن قاسم جعفری‌]]''': کنیه‌اش [[ابو هاشم]] و از [[اهل بغداد]] بود، وی بسیار [[جلیل القدر]] و در نزد [[ائمّه]] از [[منزلت]] والایی برخوردار بود. وی [[حضرت امام رضا]]، [[حضرت امام جواد]]، [[حضرت امام هادی]]، [[حضرت امام حسن عسکری]] و [[حضرت صاحب الزّمان]]{{ع}} را دیده و از همه آنها [[روایت]] کرده است، وی [[اخبار]] و مسائلی دارد، و هم‌چنین‌ درباره [[اهل‌بیت]] شعرهای نیکویی سروده است. وی در [[دستگاه حکومت]] نیز دارای [[مقام]] بوده، کتابی نیز دارد.		۱۰. '''[[داوود بن قاسم جعفری‌]]''': کنیه‌اش "ابو هاشم" و [[اهل بغداد]] بود، وی بسیار [[جلیل القدر]] و در نزد [[ائمّه]] از [[منزلت]] والایی برخوردار بود. وی [[حضرت امام رضا]]، [[حضرت امام جواد]]، [[حضرت امام هادی]]، [[حضرت امام حسن عسکری]] و [[حضرت صاحب الزّمان]]{{ع}} را دیده و از همه آنها [[روایت]] کرده است، وی [[اخبار]] و مسائلی دارد، و هم‌چنین‌ درباره [[اهل‌بیت]] شعرهای نیکویی سروده است. وی در [[دستگاه حکومت]] نیز دارای [[مقام]] بوده، کتابی نیز دارد.
	برقی وی را از [[اصحاب امام جواد]]، [[امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]]{{عم}} برشمرده است. کشّی گوید: [[ابو عمرو]] گفت: داوود در نزد حضرت امام جواد، حضرت امام هادی و حضرت امام حسن عسکری{{عم}} دارای منزلتی بلند و جایگاهی رفیع بوده است‌<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۴۱.</ref>.		برقی وی را از [[اصحاب امام جواد]]، [[امام هادی]] و [[امام حسن عسکری]]{{عم}} برشمرده است. کشّی گوید: [[ابو عمرو]] گفت: داوود در نزد حضرت امام جواد، حضرت امام هادی و حضرت امام حسن عسکری{{عم}} دارای منزلتی بلند و جایگاهی رفیع بوده است‌<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۴۱.</ref>.

	۱۱. '''[[ریان بن صلت‌]]''': شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام رضا]] و [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{عم}} برشمرده، اضافه کرده است که وی [[ثقه]]، یعنی [[راستگو]] می‌باشد. کشّی به سند خود از معمّر بن خلّاد روایت کرده است که گفت: [[ریان بن صلت]] به من گفته است: هنگامی که [[فضل بن سهل ~~ریان~~]] را به یکی از روستاهای [[خراسان]] فرستاده بود، ریان به من گفت: [[دوست]] می‌دارم برای من از حضرت امام هادی{{ع}} [[اجازه]] [[ملاقات]] بگیری و آن حضرت از [[لباس]] خود به من پوشانیده و از درهم‌هایی که به نام او ضرب شده است به من بدهد. معمّر گوید: من بر امام هادی{{ع}} داخل شدم، آن حضرت ابتدا به من فرمودند: ای معمّر ریان کجاست؟ آیا دوست می‌دارد که به نزد من آمده، من از لباس‌های خود به وی پوشانده و از درهم‌های خود به او بدهم؟		۱۱. '''[[ریان بن صلت‌]]''': شیخ وی را از [[اصحاب حضرت امام رضا]] و [[اصحاب حضرت امام هادی]]{{عم}} برشمرده، اضافه کرده است که وی [[ثقه]]، یعنی [[راستگو]] می‌باشد. کشّی به سند خود از معمّر بن خلّاد روایت کرده است که گفت: [[ریان بن صلت]] به من گفته است: هنگامی که [[فضل بن سهل]]، ریان را به یکی از روستاهای [[خراسان]] فرستاده بود، ریان به من گفت: [[دوست]] می‌دارم برای من از حضرت امام هادی{{ع}} [[اجازه]] [[ملاقات]] بگیری و آن حضرت از [[لباس]] خود به من پوشانیده و از درهم‌هایی که به نام او ضرب شده است به من بدهد. معمّر گوید: من بر امام هادی{{ع}} داخل شدم، آن حضرت ابتدا به من فرمودند: ای معمّر ریان کجاست؟ آیا دوست می‌دارد که به نزد من آمده، من از لباس‌های خود به وی پوشانده و از درهم‌های خود به او بدهم؟
	معمّر گوید: به خدمتش عرضه داشتم: [[سبحان الله]]!!! به [[خدا]] [[سوگند]] وی چیزی جز این از من نخواسته است. آن حضرت فرمودند: ای معمّر، مؤمن همیشه موفّق است، به او بگو تا به نزد من بیاید.		معمّر گوید: به خدمتش عرضه داشتم: [[سبحان الله]]!!! به [[خدا]] [[سوگند]] وی چیزی جز این از من نخواسته است. آن حضرت فرمودند: ای معمّر، مؤمن همیشه موفّق است، به او بگو تا به نزد من بیاید.
	معمّر گوید: من به ریان گفتم تا بر آن حضرت داخل شد و [[سلام]] کرد. امام هادی{{ع}} فرمودند تا یکی از لباس‌هایشان را آوردند. هنگامی که ریان از نزد آن حضرت خارج شد به او گفتم: آن حضرت چه چیزی به تو دادند؟ ناگهان دیدم که در دست او سی درهم [[پول]] موجود است‌<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۲۴.</ref>.		معمّر گوید: من به ریان گفتم تا بر آن حضرت داخل شد و [[سلام]] کرد. امام هادی{{ع}} فرمودند تا یکی از لباس‌هایشان را آوردند. هنگامی که ریان از نزد آن حضرت خارج شد به او گفتم: آن حضرت چه چیزی به تو دادند؟ ناگهان دیدم که در دست او سی درهم [[پول]] موجود است‌<ref>اختیار معرفة الرّجال، ج۲، ص۸۲۴.</ref>.