اصحاب فرعون - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari: /* منابع */

2023-01-02T05:55:25Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۷۳:		خط ۷۳:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه علوم قرآنی''']]		# [[پرونده: 9030760879.jpg\|22px]] [[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه علوم قرآنی''']]
			# [[پرونده:13681351.jpg\|22px]] [[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|'''تاریخ انبیاء''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* جستارهای وابسته */

2023-01-02T05:55:10Z

جستارهای وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۲۵
خط ۸:		خط ۸:

	پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]] {{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی {{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref><ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>		پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]] {{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی {{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref><ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>

			==نام و [[نسب]] [[مؤمن آل فرعون]]==
			درباره نسب مؤمن آل فرعون و نام وی [[اختلاف]] است. بعضی نام او را [[حزبیل]] و برخی خربیل ذکر کرده‌اند و در بعضی از نقل‌ها [[حزقیل]] آمده است. مرحوم [[طبرسی]] در [[مجمع البیان]] قول دیگری هم نقل کرده که گفته‌اند نامش [[حبیب]] بوده است<ref>مجمع البیان، ج۸، ص۵۲۱؛ بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۵۸.</ref>.
			اکثر [[مفسران]] او را پسر عموی [[فرعون]] و ولی [[عهد]] و [[جانشین]] او دانسته‌اند<ref>احتجاج، ص۲۰۶.</ref>. از هشام نقل شده که وی گفته است: فرعون او را بر نیمی از [[مردم مصر]] [[حکومت]] داده بود و [[ثعلبی]] نیز نقل کرده است که وی صد سال خزینه‌دار فرعون بود.
			در [[حدیثی]] از [[امام صادق]]{{ع}} [[روایت]] شده که آن حضرت فرموده‌اند: مؤمن آل فرعون [[مردم]] را به [[یگانگی خدا]] و [[نبوت]] [[موسی]]{{ع}} و [[برتری]] [[پیغمبر اسلام]] بر سایر [[انبیا]] و [[فضیلت]] اوصیای پس از وی بر سایر [[اوصیا]] [[دعوت]] می‌کرد و به ایشان می‌گفت: از خدایی فرعون [[بیزاری]] جویید. تا اینکه [[سعایت]] کنندگان از وی نزد فرعون [[بدگویی]] کردند و گفتند که حزبیل مردم را به [[مخالفت]] با تو و [[همکاری]] با دشمنانت دعوت می‌کند. وقتی فرعون این سخن را شنید به آنها گفت: اگر به [[راستی]] عموزاده و ولی عهد و جانشین من چنین کاری کرده باشد، مستحق سخت‌ترین عذاب‌ها خواهد بود، ولی اگر شما بر او [[دروغ]] بسته باشید چنین عذابی [[شایسته]] شماست.
			وقتی حزبیل را نزد فرعون آوردند، بدو گفتند: آیا تو منکر خدایی فرعون هستی و [[کفران]] نعمت‌های او را کرده‌ای؟
			در پاسخ رو به فرعون کرد و گفت: پادشاها! تو تا کنون دیده‌ای که من دروغ بگویم؟

			فرعون گفت: نه.
			حزبیل گفت: پس از اینها بپرس پروردگارشان کیست؟
			آنها در جواب گفتند: فرعون.
			حزبیل گفت: [[آفریدگار]] شما کیست؟
			گفتند: فرعون.
			حزبیل گفت: روزی رسان شما و آن کسی که [[بدی‌ها]] را از شما دفع می‌کند کیست؟
			گفتند: همین فرعون.
			حزبیل گفت: پادشاها! تو [[گواه]] باش و همه حاضران را نیز گواه می‌گیرم که [[پروردگار]] آنها [[پروردگار]] من و روزی دهنده آنها روزی دهنده من است و هر که [[زندگی]] آنها را [[اصلاح]] می‌کند هم او اصلاح کننده زندگی من است و مرا جز پروردگار و روزی دهنده و [[آفریدگار]] آنها، پروردگار و روزی دهنده و [[آفریدگاری]] نیست و من، حاضران را [[گواه]] می‌گیرم که از هر پروردگار و [[رازق]] و خالقی جز پروردگار و رازق [[خالق]] آنها بیزارم.
			این کلمات را گفت و منظورش در [[دل]] خدای [[جهان]] بود، ولی [[فرعون]] و حاضران چنین پنداشتند که منظور او همان فرعون است.
			از این رو فرعون، به آن افرادی که [[بدگویی]] او را کرده بودند رو کرد و گفت: ای بدخواهان و ای [[فتنه]] جویانی که می‌خواستید بدین وسیله در مملکت من [[افساد]] کنید و میان من و عموزاده‌ام را به هم بزنید و او را به [[هلاکت]] رسانده و بازوی مرا بشکنید، شما مستحق [[عذاب]] و [[شکنجه]] من هستید. سپس دستور داد آنها را به میخ کشیدند و گوشت‌های بدنشان را قطعه قطعه کردند<ref>احتجاج، ص۲۰۶.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۴۱۰.</ref>

			==داستان [[همسر]] [[مؤمن آل فرعون]]==
			[[ابن اثیر]] و دیگران نوشته‌اند که مؤمن آل فرعون همسری داشت که ماشطه یعنی آرایشگر دختر فرعون بود و او نیز مانند شوهر خود پیش از داستان [[ساحران]] به خدای [[موسی]] [[ایمان]] آورده بود، ولی ایمان خود را پنهان می‌داشت تا روزی پس از [[قتل]] ساحران و مؤمن آل فرعون، همان طور که دختر فرعون را [[آرایش]] می‌کرد و سرش را شانه می‌زد، ناگهان شانه از دستش افتاد. بی‌اختیار گفت: {{متن قرآن\|بِسْمِ اللَّهِ}}.
			دختر فرعون گفت: پدرم را می‌گویی؟
			گفت: نه، بلکه پروردگار من و پروردگار تو و پروردگار پدرت.
			دختر فرعون موضوع را به پدرش گزارش داد و فرعون آن [[زن]] را خواست و گفت: پروردگار تو کیست؟

			زن پاسخ داد: پروردگار من و پروردگار تو خدای یکتاست.
			فرعون با کمال بی‌رحمی دستور داد تنوری از [[آتش]] آماده کنند تا او و فرزندانش را بسوزاند. زن بدو گفت: مرا به تو حاجتی است؟
			[[فرعون]] پرسید: حاجتت چیست؟
			[[زن]] گفت: حاجتم آن است که چون من و فرزندانم را سوزاندی، استخوان‌های ما را جمع کنی و [[دفن]] نمایی.
			فرعون قبول کرد، آن‌گاه دستور داد [[فرزندان]] او را یک یک میان [[تنور]] انداختند تا نوبت به آخرین فرزندش که [[کودک]] کوچکی بود رسید<ref>از ابن عباس نقل است که بچه شیرخواری بود. ثعلبی عرائس الفنون، ص۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>. وقتی خواستند او را نیز به [[آتش]] افکنند، آن زن به وی رو کرد و گفت: مادرجان! [[صبر]] کن که تو بر [[حق]] هستی.
			سپس مادرشان را نیز در تنور انداخته و سوازندند<ref>بحارالانوار، ج۱۳، ص۱۶۳.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۴۱۲.</ref>

			==[[آسیه همسر فرعون]]==
			[[آسیه دختر مزاحم]] و [[همسر فرعون]] - که برخی گفته‌اند از [[بنی‌اسرائیل]] بود- از سال‌ها پیش در [[دل]] به [[خدای تعالی]] [[ایمان]] داشت، ولی ایمانش را پنهان می‌داشت؛ اما وقتی که آن زن را در تنور آتش افکندند و در حال سوختن بود، [[آسیه]] بعد از دیدن آن منظره، ایمانش [[قوی]] گردید و بر یقینش افزوده شد. در همین احوال فرعون نزد او آمد و ماجرای [[قتل]] ماشطه را برای آسیه نقل کرد.
			آسیه رو به او کرد و گفت: وای بر تو، چه جرئتی بر [[خدای بزرگ]] کردی؟ فرعون که [[انتظار]] نداشت این جمله را از همسرش بشنود و [[باور]] نمی‌کرد که او نیز به [[خدای یگانه]] ایمان آورده باشد و ایمان به خدای تعالی در دل نزدیک‌ترین و محبوب‌ترین افراد او ظهور کرده باشد، به [[سختی]] یکه خورد و [[خشمگین]] گردید. بعد بدو گفت: شاید دیوانه شده‌ای و همان حالت جنونی که به سراغ ماشطه آمد، به سراغ تو نیز آمده باشد؟
			آسیه گفت: من دیوانه نیستم، ولی به خدای تعالی که [[پروردگار]] من و پروردگار تو و پروردگار جهانیان است ایمان آورده‌ام.
			فرعون مادر آسیه را خواست و بدو گفت: دخترت دچار همان جنونی شده که ماشطه بدان دچار شده بود. اکنون [[سوگند]] یاد می‌کنم که اگر به خدای [[موسی]] [[کافر]] نشود او را به [[قتل]] خواهم رسانید.
			مادر [[آسیه]] در [[خلوت]] پیش دختر آمد و او را [[نصیحت]] کرد که دست از خدای [[موسی]] بردارد، ولی آسیه نپذیرفت و [[فرعون]] دستور داد او را به چهار میخ کشیدند و سپس او را تحت [[شکنجه]] قرار دادند تا در زیر آن [[جان]] سپرد.
			وقتی هنگام مرگش فرا رسید، روی نیاز به درگاه [[پروردگار متعال]] کرده و عرض کرد: «پروردگارا! برای من در نزد خود خانه‌ای در [[بهشت]] بنا کن و مرا از فرعون و [[رفتار]] (و شکنجه) او و از [[مردم]] [[ستم‌کار]] نجاتم بده»...<ref>{{متن قرآن\|وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِنْدَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}} «و خداوند برای مؤمنان، همسر فرعون را مثل زد هنگامی که گفت: پروردگارا! نزد خود در بهشت برای من خانه‌ای بساز و مرا از فرعون و کردارش رهایی بخش و مرا از این قوم ستمگر آسوده گردان» سوره تحریم، آیه ۱۱.</ref>.
			[[خدای تعالی]] نیز دعایش را [[مستجاب]] کرد و بینشی به او داد که (پرده از جلو چشمش به کناری رفت) و [[فرشتگان]] را دید و جای‌گاه خود را در بهشت [[مشاهده]] نمود و از [[خوشحالی]] خندید.

			فرعون رو به اطرافیان خود کرد و گفت: این دیوانه را بنگرید که چگونه در زیر شکنجه می‌خندد. بدین ترتیب [[روح]] آن [[زن]] با [[ایمان]] و با [[تقوا]] از این [[جهان]] زود گذر به بهشت جاودان شتافت<ref>عرائس الفنون، ص۱۰۶ و ۱۰۷.</ref>.
			مرحوم [[طبرسی]] نقل کرده که آسیه پس از [[پیروزی]] موسی{{ع}} بر [[ساحران]] ایمان آورد. وقتی فرعون از ایمان او مطلع شد، او را از این کار [[نهی]] کرد، ولی آسیه در [[آیین]] خود [[استقامت]] ورزید و به سخن فرعون وقعی ننهاد پس او دستور داد دست‌ها و پاهای او را در زیر [[آفتاب]] به چهار میخ کشیدند و سپس دستور داد سنگ بزرگی را بر وی افکندند و آسیه در همان حال [[دعا]] می‌کرد تا [[خدای تعالی]] روحش را به [[بهشت]] برد<ref>مجمع البیان، ج۱، ص۳۱۹.</ref>.
			[[شیخ صدوق]] از [[رسول خدا]]{{صل}} [[روایت]] کرده که فرمود: [[بهترین زنان]] بهشت چهار [[زن]] هستند: [[مریم دختر عمران]] و [[خدیجه دختر خویلد]] و [[فاطمه دختر محمد]]{{صل}} و [[آسیه دختر مزاحم]]، [[همسر فرعون]]<ref>خصال، ج۱، ص۹۶.</ref>.
			[[اهل سنت]] نیز [[حدیث]] فوق را به چند طریق از رسول خدا{{صل}} روایت کرده‌اند.
			مرحوم [[طبرسی]] در [[مجمع البیان]] از رسول خدا{{صل}} روایت کرده است که از مردان گروه زیادی به کمال رسیدند، ولی از [[زنان]] فقط چهار زن به کمال رسیدند: آسیه دختر مزاحم زن [[فرعون]]، مریم دختر عمران، خدیجه دختر خویلد و فاطمه دختر محمد{{صل}}.
			چنان که قبلاً اشاره شد، [[آسیه]] از کسانی بود که قبل از داستان [[ساحران]] نیز به خدای [[جهان]] [[ایمان]] داشت، ولی تا آن [[روز]] ایمان خود را پنهان کرده بود تا این که آشکار نمود و این مطلب هم که بعضی از [[مورخان]] گفته‌اند در همان روز ایمان آورد، صحیح به نظر نمی‌رسد.
			[[مرحوم صدوق]] روایت کرده که رسول خدا{{صل}} فرمودند: سه نفر بودند که چشم بر هم زدنی [[کافر]] نشدند: [[مؤمن]] [[آل یاسین]]، [[علی بن ابی طالب]] و [[آسیه همسر فرعون]]<ref>خصال، ج۱، ص۸۲.</ref>.
			باری این زن با ایمان، بر اثر [[رشد]]، کمال، [[بصیرت]] و ادراکی که داشت، از بهترین مقام‌های ظاهری و شخصیت‌های مادی -که می‌تواند به یک زن برسد - برخوردار بود، همسر فرعون و [[ملکه]] خطه [[تاریخی]] و پهناور [[مصر]] و دره وسیع نیل بود و لذیذترین خوراک‌ها و بهترین زندگی‌ها و [[کامل‌ترین]] وسایل [[زندگی]] آن [[زمان]] را در اخیتار داشت و اسباب [[خوشی]] و [[کامرانی]] از هر نظر برایش فراهم بود و خلاصه زندگی ظاهریش از هر نظر مورد [[حسرت]] و آرزوی همه زنان مادی و [[دنیا]] پرست آن روز بود.

			اما آن زنی با کمال، لقای [[پروردگار متعال]] و زندگی در جوار [[حق]] را بر همه آن خوشی‌ها و لذت‌های مادی ترجیح داد و [[مقام قرب]] [[حق تعالی]] و [[نجات]] از آن [[زندگی]] را از [[خدای بزرگ]] خواستار گردید. [[خدای متعال]] نیز دعایش را [[مستجاب]] کرد و [[مقام]] والایی در [[بهشت]] به وی [[کرامت]] فرمود و نام او را برای [[مردمان]] با [[ایمان]] به عنوان یک [[زن]] نمونه در [[قرآن کریم]] ضرب‌المثل قرار داد و فرمود:
			{{متن قرآن\|وَضَرَبَ اللَّهُ مَثَلًا لِلَّذِينَ آمَنُوا امْرَأَتَ فِرْعَوْنَ إِذْ قَالَتْ رَبِّ ابْنِ لِي عِنْدَكَ بَيْتًا فِي الْجَنَّةِ وَنَجِّنِي مِنْ فِرْعَوْنَ وَعَمَلِهِ وَنَجِّنِي مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ}}<ref>«و خداوند برای مؤمنان، همسر فرعون را مثل زد هنگامی که گفت: پروردگارا! نزد خود در بهشت برای من خانه‌ای بساز و مرا از فرعون و کردارش رهایی بخش و مرا از این قوم ستمگر آسوده گردان» سوره تحریم، آیه ۱۱.</ref>.<ref>[[سید هاشم رسولی محلاتی\|رسولی محلاتی، سید هاشم]]، [[تاریخ انبیاء (کتاب)\|تاریخ انبیاء]] ص ۴۱۲.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:35:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	قصه [[قوم]] [[فرعون]] در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که شما را از فرعونیان رهانیدیم که به شما عذابی سخت می‌چشاندند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده می‌گذاردند و در آن از سوی پروردگارتان برای شما آزمونی سترگ بود» سوره بقره، آیه ۴۹.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که دریا را با (ورود) شما شکافتیم پس شما را رهانیدیم و فرعونیان را در حالی که خود می‌نگریستید، غرق کردیم» سوره بقره، آیه ۵۰.</ref><ref>سوره قصص، آیه ۳۸-۴۰ و سوره طه، آیه ۵۷-۷۶.</ref> و با تعبیر "[[آل‌فرعون]]" و "قوم فرعون" آمده است.		قصه [[قوم]] [[فرعون]] در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که شما را از فرعونیان رهانیدیم که به شما عذابی سخت می‌چشاندند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده می‌گذاردند و در آن از سوی پروردگارتان برای شما آزمونی سترگ بود» سوره بقره، آیه ۴۹.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که دریا را با (ورود) شما شکافتیم پس شما را رهانیدیم و فرعونیان را در حالی که خود می‌نگریستید، غرق کردیم» سوره بقره، آیه ۵۰.</ref><ref>سوره قصص، آیه ۳۸-۴۰ و سوره طه، آیه ۵۷-۷۶.</ref> و با تعبیر "[[آل‌فرعون]]" و "قوم فرعون" آمده است.

	منظور از قوم فرعون در این آیات، همان "قبطیان" [[مصر]] یعنی هواداران [[سپاهیان]] فرعون بودند. داستان نابودی قوم فرعون که ناشی از [[غرور]] و [[نخوت]] و سوء‌تدبیر فرعون بود، در [[قرآن کریم]] مسطور و [[اجمال]] آن به‌این شرح است.		منظور از قوم فرعون در این آیات، همان "قبطیان" [[مصر]] یعنی هواداران [[سپاهیان]] فرعون بودند. داستان نابودی قوم فرعون که ناشی از [[غرور]] و [[نخوت]] و سوء‌تدبیر فرعون بود، در [[قرآن کریم]] مسطور و [[اجمال]] آن به‌این شرح است.

	پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]]{{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی{{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref><ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>		پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]] {{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی {{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref><ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:12:28Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۴۲
خط ۳:		خط ۳:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	قصه [[قوم]] [[فرعون]] در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که شما را از فرعونیان رهانیدیم که به شما عذابی سخت می‌چشاندند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده می‌گذاردند و در آن از سوی پروردگارتان برای شما آزمونی سترگ بود» سوره بقره، آیه ۴۹.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که دریا را با (ورود) شما شکافتیم پس شما را رهانیدیم و فرعونیان را در حالی که خود می‌نگریستید، غرق کردیم» سوره بقره، آیه ۵۰.</ref>.<ref>سوره قصص، آیه ۳۸-۴۰ و سوره طه، آیه ۵۷-۷۶.</ref> و با تعبیر "[[آل‌فرعون]]" و "قوم فرعون" آمده است.		قصه [[قوم]] [[فرعون]] در [[آیات]] {{متن قرآن\|وَإِذْ نَجَّيْنَاكُمْ مِنْ آلِ فِرْعَوْنَ يَسُومُونَكُمْ سُوءَ الْعَذَابِ يُذَبِّحُونَ أَبْنَاءَكُمْ وَيَسْتَحْيُونَ نِسَاءَكُمْ وَفِي ذَلِكُمْ بَلَاءٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَظِيمٌ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که شما را از فرعونیان رهانیدیم که به شما عذابی سخت می‌چشاندند، پسرانتان را سر می‌بریدند و زنانتان را زنده می‌گذاردند و در آن از سوی پروردگارتان برای شما آزمونی سترگ بود» سوره بقره، آیه ۴۹.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ فَرَقْنَا بِكُمُ الْبَحْرَ فَأَنْجَيْنَاكُمْ وَأَغْرَقْنَا آلَ فِرْعَوْنَ وَأَنْتُمْ تَنْظُرُونَ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که دریا را با (ورود) شما شکافتیم پس شما را رهانیدیم و فرعونیان را در حالی که خود می‌نگریستید، غرق کردیم» سوره بقره، آیه ۵۰.</ref><ref>سوره قصص، آیه ۳۸-۴۰ و سوره طه، آیه ۵۷-۷۶.</ref> و با تعبیر "[[آل‌فرعون]]" و "قوم فرعون" آمده است.

	منظور از قوم فرعون در این آیات، همان "قبطیان" [[مصر]] یعنی هواداران [[سپاهیان]] فرعون بودند. داستان نابودی قوم فرعون که ناشی از [[غرور]] و [[نخوت]] و سوء‌تدبیر فرعون بود، در [[قرآن کریم]] مسطور و [[اجمال]] آن به‌این شرح است.		منظور از قوم فرعون در این آیات، همان "قبطیان" [[مصر]] یعنی هواداران [[سپاهیان]] فرعون بودند. داستان نابودی قوم فرعون که ناشی از [[غرور]] و [[نخوت]] و سوء‌تدبیر فرعون بود، در [[قرآن کریم]] مسطور و [[اجمال]] آن به‌این شرح است.

	پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]]{{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی{{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref>.<ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>		پس از آنکه [[بنی‌اسرائیل]] آماده حرکت به سوی [[سرزمین]] [[موعود]] شدند و به کرانه‌های نیل رسیدند، [[فرعونیان]] [[آگاه]] شدند و با لشکری [[عظیم]] آنها را تعقیب کردند. [[بنی‌اسرائیل]] خود را در محاصره دریا و [[دشمن]] می‌دیدند. به [[موسی]]{{ع}} [[دستور]] داده شد که راهی خشک برای آنها در دریا بگشا که نه از تعقیب فرعونیان ترسی داشته باشند و نه از [[غرق]] شدن در دریا {{متن قرآن\|وَلَقَدْ أَوْحَيْنَا إِلَى مُوسَى أَنْ أَسْرِ بِعِبَادِي فَاضْرِبْ لَهُمْ طَرِيقًا فِي الْبَحْرِ يَبَسًا لَا تَخَافُ دَرَكًا وَلَا تَخْشَى}}<ref>«و به موسی وحی کردیم که بندگان مرا شب راهی کن و راهی خشک در دریا برای آنان بگشا (چنان که) نه از سر رسیدن (دشمن) بترسی و نه (از غرق شدن) بهراسی» سوره طه، آیه ۷۷.</ref>. به این ترتیب، موسی{{ع}} و بنی‌اسرائیل وارد جاده‌هایی شدند که با کنار رفتن آب‌ها در درون دریا پدیدار شد. در این هنگام، فرعون لشکریانش را درپی بنی‌اسرائیل فرستاد و خود نیز وارد همان جاده‌ها شد. هنگامی که آخرین نفر [[لشکر]] فرعون وارد دریا شد و آخرین فرد از بنی‌اسرائیل از آن بیرون رفت، به امواج آب [[فرمان]] داده شد به جای نخستین بازگردد. به‌این ترتیب، فرعون و قومش در چنگ [[غضب الهی]] [[جان]] باختند<ref>مکارم شیرازی، ناصر، تفسیر نمونه، جلد۱۳، صفحه (۲۵۷-۲۵۹)؛ خرمشاهی، بهاءالدین، دانش نامه قرآن و قرآن پژوهی، جلد۲، صفحه:۱۵۵۶-۱۵۵۷.</ref><ref>[[فرهنگ‌نامه علوم قرآنی (کتاب)\|فرهنگ نامه علوم قرآنی]]، ج۱، ص ۳۸۲۸.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۱

2022-07-10T18:39:34Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۱

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل ~~از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط \| موضوع مرتبط = \| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] \| پرسش مرتبط = }}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] ~~</div>~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '
' به '
'

2022-01-17T09:36:06Z

جایگزینی متن - '</div> <div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">' به '</div>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۰۶
خط ۲:		خط ۲:
	<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>		<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این مدخل از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
	<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] </div>		<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[اصحاب فرعون در قرآن]] - [[اصحاب فرعون در علوم قرآنی]] </div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

2022-01-01T16:24:41Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌ وابسته}} +{{پایان مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۵۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	* [[فرعون موسی]]		* [[فرعون موسی]]
	* [[فرعون یوسف]]		* [[فرعون یوسف]]
	{{پایان ~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{پایان مدخل وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

2022-01-01T16:19:25Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌ وابسته}} +{{مدخل وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۹
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌~~ وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	* [[فرعون]]		* [[فرعون]]
	* [[مؤمن آل فرعون]]		* [[مؤمن آل فرعون]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T13:43:24Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{مدخل‌های وابسته}} +{{مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۱۳
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==
	{{~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{مدخل‌ وابسته}}
	* [[فرعون]]		* [[فرعون]]
	* [[مؤمن آل فرعون]]		* [[مؤمن آل فرعون]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

2021-12-30T13:34:08Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-{{پایان مدخل‌های وابسته}} +{{پایان مدخل‌ وابسته}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۷:۰۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	* [[فرعون موسی]]		* [[فرعون موسی]]
	* [[فرعون یوسف]]		* [[فرعون یوسف]]
	{{پایان ~~مدخل‌های~~ وابسته}}		{{پایان مدخل‌ وابسته}}

	== منابع ==		== منابع ==