اصل صحت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۴

2024-03-23T06:44:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~امامت}}~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~		\| موضوع مرتبط =
	~~<div style~~=~~"padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~		\| عنوان مدخل =
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اصل صحت در قرآن]]~~</div>~~		\| مداخل مرتبط = [[اصل صحت در قرآن]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==
خط ۱۷:		خط ۱۹:
	بخشی از اَعمال از هر دو جهت حسن است؛ یعنی هم بر وجه [[اباحه]] صادر شده و هم اثر مطلوب را دارد. بخشی دیگر از [[اعمال]] نه [[مباح]] است و نه صحیح؛ مانند [[معامله]] ربوی، و بخش سوم، حسن است؛ ولی صحیح نیست؛ یعنی اثر مطلوب بر آنها بار نمی‌شود؛ مانند معامله شی‌ء مجهول، یا با ثمن مجهول، و بخش چهارم حسن نیست؛ ولی صحیح است؛ مانند بیع وقت ندا ([[داد و ستد]] هنگام ندای [[مؤذن]] برای [[نماز جمعه]]). <ref>اصطلاحات الاصول، ص۵۴ ـ ۵۵. </ref> به نظر می‌رسد اصل صحت فراتر از این دو عرصه نیز قابل جریان است؛ زیرا موارد و مصادیقی در اصل صحت مطرح می‌شود که در هیچ یک از دو اصطلاح فوق نمی‌گنجد؛ مانند:		بخشی از اَعمال از هر دو جهت حسن است؛ یعنی هم بر وجه [[اباحه]] صادر شده و هم اثر مطلوب را دارد. بخشی دیگر از [[اعمال]] نه [[مباح]] است و نه صحیح؛ مانند [[معامله]] ربوی، و بخش سوم، حسن است؛ ولی صحیح نیست؛ یعنی اثر مطلوب بر آنها بار نمی‌شود؛ مانند معامله شی‌ء مجهول، یا با ثمن مجهول، و بخش چهارم حسن نیست؛ ولی صحیح است؛ مانند بیع وقت ندا ([[داد و ستد]] هنگام ندای [[مؤذن]] برای [[نماز جمعه]]). <ref>اصطلاحات الاصول، ص۵۴ ـ ۵۵. </ref> به نظر می‌رسد اصل صحت فراتر از این دو عرصه نیز قابل جریان است؛ زیرا موارد و مصادیقی در اصل صحت مطرح می‌شود که در هیچ یک از دو اصطلاح فوق نمی‌گنجد؛ مانند:
	#جریان اصل صحت در گفتار هر متکلمی هنگام [[شک]] در اینکه آیا او قصد معنا کرده یا سخنی [[بیهوده]] و [[لغو]] یا غلط بر زبان رانده است. در این مثال، نتیجه اصل صحت آن است که او قصد معنا کرده، به‌گونه‌ای که حتّی اگر خود نیز ادّعا کند که من قاصد معنا نبودم، بلکه سخنی گزاف گفتم، از او پذیرفته نیست.		#جریان اصل صحت در گفتار هر متکلمی هنگام [[شک]] در اینکه آیا او قصد معنا کرده یا سخنی [[بیهوده]] و [[لغو]] یا غلط بر زبان رانده است. در این مثال، نتیجه اصل صحت آن است که او قصد معنا کرده، به‌گونه‌ای که حتّی اگر خود نیز ادّعا کند که من قاصد معنا نبودم، بلکه سخنی گزاف گفتم، از او پذیرفته نیست.
	#جریان اصل صحت در گفتار [[متکلم]] از جهت [[صدق]] در [[اعتقاد]]؛ یعنی هر متکلمی به گفتارش [[معتقد]] و آن را در [[دل]] [[باور]] کرده است. در اینجا نیز «اصالة الصحه» جاری می‌گردد و می‌توان مضمون [[کلام]] را به وی نسبت داد<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - ~~محققیان~~ (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>		#جریان اصل صحت در گفتار [[متکلم]] از جهت [[صدق]] در [[اعتقاد]]؛ یعنی هر متکلمی به گفتارش [[معتقد]] و آن را در [[دل]] [[باور]] کرده است. در اینجا نیز «اصالة الصحه» جاری می‌گردد و می‌توان مضمون [[کلام]] را به وی نسبت داد<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - اسدی (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳، ص۵۰۷.</ref>

	==[[ادله]] [[حجیت]] اصل صحت (به معنای نخست)==		==[[ادله]] [[حجیت]] اصل صحت (به معنای نخست)==

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۰۱

2021-12-26T13:01:57Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۳۱
خط ۳۶:		خط ۳۶:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - ~~محققیان~~ (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۳''']]		# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - اسدی (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۳''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۵

2021-12-26T12:45:44Z

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۵

2021-12-26T12:45:00Z

نمایش تغییرات

Msadeq: /* =حدود و شرایط جریان اصل صحت (به معنای دوم) */

2021-12-26T12:39:11Z

=حدود و شرایط جریان اصل صحت (به معنای دوم)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۰۹
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	##[[طبیعت]] هر عملی اقتضای صحت دارد؛ زیرا آثار هر عملی بر نوع صحیح آن مترتب می‌شود و هر فاعلی بر انجام دادن کار کامل و تام مصمم است و آن را مقصد و مقصود خویش قرار می‌دهد، و گرنه کار او [[لغو]] خواهد بود و اگر عملی ناقص انجام شود ناشی از [[غفلت]]، [[اشتباه]] یا اغراض [[فاسد]] عامل است، ازاین‌رو همان‌گونه که اقتضای [[داد و ستد]]، حمل بر [[سلامت]] ثمن و مثمن است، اقتضای عمل هر [[انسانی]] نیز صحیح آن است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - محققیان (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>		##[[طبیعت]] هر عملی اقتضای صحت دارد؛ زیرا آثار هر عملی بر نوع صحیح آن مترتب می‌شود و هر فاعلی بر انجام دادن کار کامل و تام مصمم است و آن را مقصد و مقصود خویش قرار می‌دهد، و گرنه کار او [[لغو]] خواهد بود و اگر عملی ناقص انجام شود ناشی از [[غفلت]]، [[اشتباه]] یا اغراض [[فاسد]] عامل است، ازاین‌رو همان‌گونه که اقتضای [[داد و ستد]]، حمل بر [[سلامت]] ثمن و مثمن است، اقتضای عمل هر [[انسانی]] نیز صحیح آن است.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - محققیان (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>

	==حدود و شرایط جریان [[اصل صحت]] (به معنای دوم)=		==حدود و شرایط جریان [[اصل صحت]] (به معنای دوم)==
	برای روشن شدن موارد جریان اصل صحت و شرایط آن ذکر نکاتی لازم است:		برای روشن شدن موارد جریان اصل صحت و شرایط آن ذکر نکاتی لازم است:
	#[[شک]] در صحت گاه از جهت قابلیت فاعل است و گاه از جهت قابلیت مورد و گاه از جهت احتمال نبودن شرط یا وجود مانع؛ برخی [[معتقد]] به شمول اصل صحت نسبت به هر سه مورد هستند؛<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref> لیکن علاّمه و محقق، قدر مسلّم از جریان اصل صحت را مورد اخیر دانسته و نسبت به مورد اول و دوم آن جاری نمی‌دانند. <ref>تذکره‌الفقهاء، ج ۱، ص۸۷؛ فرائدالاصول، ج ۲، ص۷۲۳. </ref>		#[[شک]] در صحت گاه از جهت قابلیت فاعل است و گاه از جهت قابلیت مورد و گاه از جهت احتمال نبودن شرط یا وجود مانع؛ برخی [[معتقد]] به شمول اصل صحت نسبت به هر سه مورد هستند؛<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref> لیکن علاّمه و محقق، قدر مسلّم از جریان اصل صحت را مورد اخیر دانسته و نسبت به مورد اول و دوم آن جاری نمی‌دانند. <ref>تذکره‌الفقهاء، ج ۱، ص۸۷؛ فرائدالاصول، ج ۲، ص۷۲۳. </ref>

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}}
مدخل‌های...» ایجاد کرد

2021-12-26T12:38:57Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۶:۱۵
خط ۹:		خط ۹:
	صحّت در لغت به معنای [[سلامتی]] و تندرستی،<ref>لسان‌العرب، ج۷، ص۲۸۷؛ الصحاح، ج۱، ص۳۸۱، «صحح».</ref> [[اعتدال]] <ref>المصباح، ص۳۳۳، «صحح».</ref> و تمامیّت <ref>کفایة الاصول، ص۱۸۲. </ref> است و در اصطلاح به تعبیر صاحب کفایه‌الاصول، معنای جدیدی نیافته، بلکه صحّت در مقابل [[فساد]] به همان معنای لغوی (تمامیت در برابر عدم تمامیّت) است، ازاین‌رو در [[فقه]] و اصول، صحّت به معنای تام الاجزاء والشرائط است. <ref>کفایة الاصول، ص۱۸۲. </ref>		صحّت در لغت به معنای [[سلامتی]] و تندرستی،<ref>لسان‌العرب، ج۷، ص۲۸۷؛ الصحاح، ج۱، ص۳۸۱، «صحح».</ref> [[اعتدال]] <ref>المصباح، ص۳۳۳، «صحح».</ref> و تمامیّت <ref>کفایة الاصول، ص۱۸۲. </ref> است و در اصطلاح به تعبیر صاحب کفایه‌الاصول، معنای جدیدی نیافته، بلکه صحّت در مقابل [[فساد]] به همان معنای لغوی (تمامیت در برابر عدم تمامیّت) است، ازاین‌رو در [[فقه]] و اصول، صحّت به معنای تام الاجزاء والشرائط است. <ref>کفایة الاصول، ص۱۸۲. </ref>

	«اصل صحت» از قواعدی است که در کتب اصولی از آن بحث می‌شود و در موارد مختلفی قابل طرح است. اجمالاً می‌توان گفت اصل صحت به نوع برخورد و [[قضاوت]] [[انسان]] درباره گفتار و [[کردار]] و [[عقاید]] دیگران ([[مسلمانان]] یا اعم از مسلمانان و غیر مسلمانان) مربوط می‌شود. بسیاری از کتب اصولی عرصه‌های مختلف این بحث را یکجا و در قالب یک اصل بحث کرده‌اند؛<ref>فرائدالاصول، ج ۲، ص۷۱۷؛ دررالفوائد، ج ۲، ص۲۳۷ ـ ۲۳۸. </ref> ولی برخی بحث اصل صحت را در دو عرصه و با دو برداشت متفاوت و با دو گروه از ادلّه و آثار و [[احکام]] به بحث گذاشته‌اند: یکی اصل صحت به معنای حمل فعل [[مؤمن]] بر وجه صحیح و جایز، در مقابل [[قبیح]] ([[حرام]] و ممنوع) و دیگری اصل صحت به معنای حمل فعل دیگران بر وجه تام و کامل، در برابر ناقص. اصل صحت به معنای دوم مختص فعل مؤمن نیست، بلکه درباره همه [[مسلمانان]]، بلکه [[کافران]] نیز در برخی موارد جاری می‌شود. <ref>مصباح الاصول، ج ۳، ص۳۲۲. </ref> طبق برداشت نخست، [[اصل صحت]] بر پایه [[حُسن]] [[ظن]] بناگذاری شده و اصلی [[اخلاقی]] شمرده می‌شود و بدین معناست که اگر در [[عمل]] [[مسلمان]] یا مؤمنی به لحاظ [[حکم تکلیفی]]، [[تردید]] حاصل شد که آنچه از او نمود می‌کند (گفتار، [[کردار]]، [[عقیده]]) [[حلال]] و [[مشروع]] است یا [[حرام]] و [[قبیح]]، باید عمل او را بر وجه [[مباح]] حمل کرد؛ مثلاً اگر کسی از دور سخنی گفت و مخاطب [[شک]] کرد آیا [[سلام]] می‌کند یا [[ناسزا]] می‌گوید، یا شخصی مایعی می‌نوشد و مشخص نیست که آب است یا شراب، یا مردی به همراه زنی [[مشاهده]] شد و هر دو به زوجیّت [[اقرار]] کردند،<ref>احکام‌القرآن، ج ۳، ص۴۴۷. </ref> در این موارد و مشابه آن‌که در [[جامعه]] فراوان اتفاق می‌افتد، اصل صحت اقتضا می‌کند که فعل آنان مباح دانسته شود و گفتار، کردار یا عقیده آنان بر وجه حسن حمل گردد.		«اصل صحت» از قواعدی است که در کتب اصولی از آن بحث می‌شود و در موارد مختلفی قابل طرح است. اجمالاً می‌توان گفت اصل صحت به نوع برخورد و [[قضاوت]] [[انسان]] درباره گفتار و [[کردار]] و [[عقاید]] دیگران ([[مسلمانان]] یا اعم از مسلمانان و غیر مسلمانان) مربوط می‌شود. بسیاری از کتب اصولی عرصه‌های مختلف این بحث را یکجا و در قالب یک اصل بحث کرده‌اند؛<ref>فرائدالاصول، ج ۲، ص۷۱۷؛ دررالفوائد، ج ۲، ص۲۳۷ ـ ۲۳۸. </ref> ولی برخی بحث اصل صحت را در دو عرصه و با دو برداشت متفاوت و با دو گروه از ادلّه و آثار و [[احکام]] به بحث گذاشته‌اند: یکی اصل صحت به معنای حمل فعل [[مؤمن]] بر وجه صحیح و جایز، در مقابل [[قبیح]] ([[حرام]] و ممنوع) و دیگری اصل صحت به معنای حمل فعل دیگران بر وجه تام و کامل، در برابر ناقص. اصل صحت به معنای دوم مختص فعل مؤمن نیست، بلکه درباره همه [[مسلمانان]]، بلکه [[کافران]] نیز در برخی موارد جاری می‌شود. <ref>مصباح الاصول، ج ۳، ص۳۲۲. </ref> طبق برداشت نخست، اصل صحت بر پایه [[حُسن]] [[ظن]] بناگذاری شده و اصلی [[اخلاقی]] شمرده می‌شود و بدین معناست که اگر در [[عمل]] [[مسلمان]] یا مؤمنی به لحاظ [[حکم تکلیفی]]، [[تردید]] حاصل شد که آنچه از او نمود می‌کند (گفتار، [[کردار]]، [[عقیده]]) [[حلال]] و [[مشروع]] است یا [[حرام]] و [[قبیح]]، باید عمل او را بر وجه [[مباح]] حمل کرد؛ مثلاً اگر کسی از دور سخنی گفت و مخاطب [[شک]] کرد آیا [[سلام]] می‌کند یا [[ناسزا]] می‌گوید، یا شخصی مایعی می‌نوشد و مشخص نیست که آب است یا شراب، یا مردی به همراه زنی [[مشاهده]] شد و هر دو به زوجیّت [[اقرار]] کردند،<ref>احکام‌القرآن، ج ۳، ص۴۴۷. </ref> در این موارد و مشابه آن‌که در [[جامعه]] فراوان اتفاق می‌افتد، اصل صحت اقتضا می‌کند که فعل آنان مباح دانسته شود و گفتار، کردار یا عقیده آنان بر وجه حسن حمل گردد.

	ولی بر اساس اصطلاح دوم، اصل صحّت قاعده‌ای [[فقهی]] است که در کتب [[علم اصول]] از آن بحث می‌شود و به مسلمانان اختصاص ندارد و بدین معناست که اگر در فعل کسی به لحاظ [[حکم وضعی]]، تردید شد که آیا آن را صحیح (تام الاجزاء و الشرائط) انجام می‌دهد یا نه، باید عمل اورا بر [[صحت]] حمل کرد؛ مثلاً اگر معامله‌ای، چون [[خرید و فروش]]، [[ازدواج]]، [[طلاق]]، [[وکالت]]، رهن و... انجام بدهد همه این موارد بر صحت حمل می‌شود و آثار [[عقود]] یا ایقاعات مترتب می‌گردد.		ولی بر اساس اصطلاح دوم، اصل صحّت قاعده‌ای [[فقهی]] است که در کتب [[علم اصول]] از آن بحث می‌شود و به مسلمانان اختصاص ندارد و بدین معناست که اگر در فعل کسی به لحاظ [[حکم وضعی]]، تردید شد که آیا آن را صحیح (تام الاجزاء و الشرائط) انجام می‌دهد یا نه، باید عمل اورا بر [[صحت]] حمل کرد؛ مثلاً اگر معامله‌ای، چون [[خرید و فروش]]، [[ازدواج]]، [[طلاق]]، [[وکالت]]، رهن و... انجام بدهد همه این موارد بر صحت حمل می‌شود و آثار [[عقود]] یا ایقاعات مترتب می‌گردد.
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	تفاوت این اصل با «قاعده فراغ» آن است که حمل به صحّت در قاعده فراغ در فعل خود انجام می‌گردد؛ ولی در اصل صحت، در فعل غیر. <ref>قاعدة الفراغ، ص۳۰. </ref> این دو نوع اصل صحت از یکدیگر تفکیک پذیرند و با هم ملازمه‌ای ندارند؛ زیرا ملاک در اوّلی تحقق عمل بر وجه [[اباحه]] است؛ ولی ملاک در دومی جریان صحت، به معنای ترتب آثار در مقابل بطلان و [[فساد]] به معنای عدم ترتب آثار است.		تفاوت این اصل با «قاعده فراغ» آن است که حمل به صحّت در قاعده فراغ در فعل خود انجام می‌گردد؛ ولی در اصل صحت، در فعل غیر. <ref>قاعدة الفراغ، ص۳۰. </ref> این دو نوع اصل صحت از یکدیگر تفکیک پذیرند و با هم ملازمه‌ای ندارند؛ زیرا ملاک در اوّلی تحقق عمل بر وجه [[اباحه]] است؛ ولی ملاک در دومی جریان صحت، به معنای ترتب آثار در مقابل بطلان و [[فساد]] به معنای عدم ترتب آثار است.

	بخشی از اَعمال از هر دو جهت حسن است؛ یعنی هم بر وجه [[اباحه]] صادر شده و هم اثر مطلوب را دارد. بخشی دیگر از [[اعمال]] نه [[مباح]] است و نه صحیح؛ مانند [[معامله]] ربوی، و بخش سوم، حسن است؛ ولی صحیح نیست؛ یعنی اثر مطلوب بر آنها بار نمی‌شود؛ مانند معامله شی‌ء مجهول، یا با ثمن مجهول، و بخش چهارم حسن نیست؛ ولی صحیح است؛ مانند بیع وقت ندا ([[داد و ستد]] هنگام ندای [[مؤذن]] برای [[نماز جمعه]]). <ref>اصطلاحات الاصول، ص۵۴ ـ ۵۵. </ref> به نظر می‌رسد [[اصل صحت]] فراتر از این دو عرصه نیز قابل جریان است؛ زیرا موارد و مصادیقی در اصل صحت مطرح می‌شود که در هیچ یک از دو اصطلاح فوق نمی‌گنجد؛ مانند:		بخشی از اَعمال از هر دو جهت حسن است؛ یعنی هم بر وجه [[اباحه]] صادر شده و هم اثر مطلوب را دارد. بخشی دیگر از [[اعمال]] نه [[مباح]] است و نه صحیح؛ مانند [[معامله]] ربوی، و بخش سوم، حسن است؛ ولی صحیح نیست؛ یعنی اثر مطلوب بر آنها بار نمی‌شود؛ مانند معامله شی‌ء مجهول، یا با ثمن مجهول، و بخش چهارم حسن نیست؛ ولی صحیح است؛ مانند بیع وقت ندا ([[داد و ستد]] هنگام ندای [[مؤذن]] برای [[نماز جمعه]]). <ref>اصطلاحات الاصول، ص۵۴ ـ ۵۵. </ref> به نظر می‌رسد اصل صحت فراتر از این دو عرصه نیز قابل جریان است؛ زیرا موارد و مصادیقی در اصل صحت مطرح می‌شود که در هیچ یک از دو اصطلاح فوق نمی‌گنجد؛ مانند:
	#جریان اصل صحت در گفتار هر متکلمی هنگام [[شک]] در اینکه آیا او قصد معنا کرده یا سخنی [[بیهوده]] و [[لغو]] یا غلط بر زبان رانده است. در این مثال، نتیجه اصل صحت آن است که او قصد معنا کرده، به‌گونه‌ای که حتّی اگر خود نیز ادّعا کند که من قاصد معنا نبودم، بلکه سخنی گزاف گفتم، از او پذیرفته نیست.		#جریان اصل صحت در گفتار هر متکلمی هنگام [[شک]] در اینکه آیا او قصد معنا کرده یا سخنی [[بیهوده]] و [[لغو]] یا غلط بر زبان رانده است. در این مثال، نتیجه اصل صحت آن است که او قصد معنا کرده، به‌گونه‌ای که حتّی اگر خود نیز ادّعا کند که من قاصد معنا نبودم، بلکه سخنی گزاف گفتم، از او پذیرفته نیست.
	#جریان اصل صحت در گفتار [[متکلم]] از جهت [[صدق]] در [[اعتقاد]]؛ یعنی هر متکلمی به گفتارش [[معتقد]] و آن را در [[دل]] [[باور]] کرده است. در اینجا نیز «اصالة الصحه» جاری می‌گردد و می‌توان مضمون [[کلام]] را به وی نسبت داد<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - محققیان (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>		#جریان اصل صحت در گفتار [[متکلم]] از جهت [[صدق]] در [[اعتقاد]]؛ یعنی هر متکلمی به گفتارش [[معتقد]] و آن را در [[دل]] [[باور]] کرده است. در اینجا نیز «اصالة الصحه» جاری می‌گردد و می‌توان مضمون [[کلام]] را به وی نسبت داد<ref>فرائد الاصول، ج ۲، ص۷۳۱. </ref>.<ref>[[سید مصطفی اسدی\|اسدی، سید مصطفی]]، [[اصل صحت - محققیان (مقاله)\|مقاله «اصل صحت»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	==شرایط جریان اصل صحت (به معنای نخست)==		==شرایط جریان اصل صحت (به معنای نخست)==

	==[[ادله]] [[اصل صحت]] (به معنای دوم)==		==[[ادله]] اصل صحت (به معنای دوم)==

	==حدود و شرایط جریان [[اصل صحت]] (به معنای دوم)==		==حدود و شرایط جریان اصل صحت (به معنای دوم)==

	==جایگاه اصل صحت در برابر سایر اصول==		==جایگاه اصل صحت در برابر سایر اصول==

اصل صحت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۲۳ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۴۴

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۳:۰۱

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۵

Msadeq در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۲:۴۵

Msadeq: /* =حدود و شرایط جریان اصل صحت (به معنای دوم) */

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} مدخل‌های...» ایجاد کرد

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}}
مدخل‌های...» ایجاد کرد