اصول دین در معارف و سیره حسینی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* اصول عقاید و علم کلام‌ */

2025-08-16T09:59:49Z

اصول عقاید و علم کلام‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== [[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==		== [[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌ ==
	در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]] {{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:		در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]] {{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:
	# [[امام]] {{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، [[دانشمندان]] با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را [[تصدیق]] نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به وصف آورد او [[پروردگار]] [[یکتا]] و [[بی‌نیاز]] است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان [[معارف]] و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]] {{ع}} در پاسخ [[ابن ازرق]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، دانشمندان با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را تصدیق نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به وصف آورد او [[پروردگار]] یکتا و بی‌نیاز است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان معارف و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]] {{ع}} در پاسخ ابن ازرق می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.
	# روزی [[امام حسین]] {{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با ~~[[عظمت]]،~~ بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران [[بی‌نیاز]] خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: [[حضرت]] در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.		# روزی [[امام حسین]] {{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با عظمت، بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران بی‌نیاز خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: حضرت در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.
	# [[امام]] {{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.
	# امام حسین {{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت~~]] [[~~نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.		# امام حسین {{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به ذمّه [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به هلاکت نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، قادر و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها منّت نهد و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] عنایت نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.
	# دعاهای [[امام حسین]] {{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref><ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.		# دعاهای [[امام حسین]] {{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با معارف ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود...» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]]، ص ۳۰۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2023-06-25T06:48:06Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:اصول دین]]		[[رده:اصول دین اسلام]]

Bahmani در ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۲۰

2023-06-25T06:20:45Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اصول دین		\| موضوع مرتبط = اصول دین
	\| عنوان مدخل = [[اصول دین]]		\| عنوان مدخل = اصول دین
	\| مداخل مرتبط = [[اصول دین در ~~قرآن]] - [[اصول دین در حدیث]] - [[اصول دین در نهج البلاغه]] - [[اصول دین در معارف دعا و زیارات~~]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]		\| مداخل مرتبط = [[اصول دین در فقه اسلامی]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~اصول دین (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T16:18:21Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۸
خط ۹:		خط ۹:
	== [[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==		== [[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==
	در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]] {{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:		در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]] {{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:
	# [[امام]] {{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، [[دانشمندان]] با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را [[تصدیق]] نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به [[وصف]] آورد او [[پروردگار]] [[یکتا]] و [[بی‌نیاز]] است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان [[معارف]] و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]] {{ع}} در پاسخ [[ابن ازرق]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، [[دانشمندان]] با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را [[تصدیق]] نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به وصف آورد او [[پروردگار]] [[یکتا]] و [[بی‌نیاز]] است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان [[معارف]] و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]] {{ع}} در پاسخ [[ابن ازرق]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.
	# روزی [[امام حسین]] {{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با [[عظمت]]، بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران [[بی‌نیاز]] خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: [[حضرت]] در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.		# روزی [[امام حسین]] {{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با [[عظمت]]، بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران [[بی‌نیاز]] خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: [[حضرت]] در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.
	# [[امام]] {{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:37:07Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۷
خط ۷:		خط ۷:
	}}		}}

	==[[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==		== [[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==
	در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]]{{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:		در این زمینه گزیده‌ای از روایاتی را که از [[سرور]] [[شهیدان]] [[حسین بن علی]] {{عم}} به دستمان رسیده یادآور می‌شویم:
	# [[امام]]{{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، [[دانشمندان]] با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را [[تصدیق]] نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به [[وصف]] آورد او [[پروردگار]] [[یکتا]] و [[بی‌نیاز]] است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان [[معارف]] و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]]{{ع}} در پاسخ [[ابن ازرق]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} در مورد [[یگانگی]] [[خدای سبحان]] فرمود: توصیفگران توان بیان بزرگی و عظمتش را ندارند، [[مقام]] جبروتش بر [[قلوب]] [[بشر]] خطور نمی‌کند؛ زیرا در میان آفریده‌ها نظیر و مانندی ندارد، [[دانشمندان]] با [[عقل]] و [[خرد]] خویش و متفکران با اندیشه‌های خود، توان [[درک]] او را ندارند، مگر به همین اندازه که با [[ایمان به غیب]]، او را [[تصدیق]] نمایند؛ چراکه نمی‌توان او را با صفات آفریده‌گان به [[وصف]] آورد او [[پروردگار]] [[یکتا]] و [[بی‌نیاز]] است، آن‌چه در اوهام و [[افکار]] پدید آید، غیر اوست... او هر نیستی را هستی می‌بخشد و هر هستی را به نیستی می‌کشاند و برای کسی جز او، این دو صفت در یک [[زمان]] قابل جمع نیست. سرانجام [[اندیشیدن]] در ذات او، [[ایمان]] به وجود اوست و فراهم آمدن ایمان، صفتی را [[اثبات]] نمی‌کند. به وسیله [[خدا]] می‌توان صفات را وصف کرد ولی با صفات نمی‌توان خدا را به توصیف کشید. به واسطه [[خداوند]] می‌توان [[معارف]] و [[علوم]] را [[شناخت]]، نه با معارف و علوم بتوان خدا را شناخت. خدای سبحان همتا و نظیری نداشته و از هر عیبی منزّه است، او خدایی بی‌مانند و شنوا و بیناست. [[امام حسین]] {{ع}} در پاسخ [[ابن ازرق]] می‌فرماید: {{متن حدیث\|أَصِفُ إِلَهِي بِمَا وَصَفَ بِهِ نَفْسَهُ وَ أُعَرِّفُهُ بِمَا عَرَّفَ بِهِ نَفْسَهُ، لَا يُدْرَكُ بِالْحَوَاسِّ وَ لَا يُقَاسُ بِالنَّاسِ، فَهُوَ قَرِيبٌ غَيْرُ مُلْتَصِقٍ، وَ بَعِيدٌ غَيْرُ مُتَقَصٍّ يُوَحَّدُ وَ لَا يُبَعَّضُ، مَعْرُوفٌ بِالْآيَاتِ، مَوْصُوفٌ بِالْعَلَامَاتِ، لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ الْكَبِيرُ الْمُتَعالِ}}<ref>«خداوند با حواس درک نمی‌شود و با مردم قیاس نمی‌گردد. او نزدیک است اما نه متّصل به اشیاء و دور است ولی نه آن‌گونه که فاصله داشته باشد. او واحد است نه واحدی که بعضی از عدد است. به وسیله نشانه‌ها و آثارش شناخته شده و به وسیله علامت‌ها توصیف گشته است، معبودی جز او که خدای بزرگ و بلندمرتبه است، وجود ندارد» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۳۳، به نقل از توحید، ص۷۹.</ref>.
	# روزی [[امام حسین]]{{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با [[عظمت]]، بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران [[بی‌نیاز]] خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: [[حضرت]] در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.		# روزی [[امام حسین]] {{ع}} در جمع یارانش حضور یافت و فرمود: [[مردم]]! خدای با [[عظمت]]، بندگانش را تنها برای [[شناخت]] خود [[آفریده]] است، هرگاه او را شناختند به [[پرستش]] وی می‌پردازند و هرزمان ذات مقدسش را پرستش نمودند با پرستش وی از [[پرستش‌]] دیگران [[بی‌نیاز]] خواهند شد<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>. آن‌گاه مردی درباره [[شناخت خدا]] از او نکته‌ای پرسید: [[حضرت]] در پاسخ وی فرمود: {{متن حدیث\|مَعْرِفَةُ أَهْلِ كُلِّ زَمَانٍ إِمَامَهُمُ الَّذِي يَجِبُ عَلَيْهِمْ طَاعَتُهُ}}<ref>«شناخت خدا یعنی: مردم هر عصر و زمانی پیشوایی را که اطاعتش بر آنها واجب است بشناسند» موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰، به نقل از علل الشرایع، ص۹.</ref>.
	# [[امام]]{{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.		# [[امام]] {{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.
	# امام حسین{{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.		# امام حسین {{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.
	#دعاهای [[امام حسین]]{{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref><ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.		# دعاهای [[امام حسین]] {{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref><ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:09:01Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	[[رده:اصول دین]]		[[رده:اصول دین]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:14:36Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۴۴
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	# [[امام]]{{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.		# [[امام]]{{ع}} آن‌گاه که به بیان ملاک [[تکلیف]] می‌پردازد چنین می‌فرماید آن‌گاه که [[خداوند]] توان کسی را بازگرفت [[اطاعت]] خود را از او برمی‌دارد و هرگاه قدرتش را سلب کرد، تکلیف خود را از او برخواهد داشت<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۲، به نقل از تحف العقول، ص۱۷۵.</ref>.
	# امام حسین{{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.		# امام حسین{{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.
	#دعاهای [[امام حسین]]{{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.		#دعاهای [[امام حسین]]{{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref><ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \(.)\<\/div\> \
2022-05-31T13:56:22Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(252\,\s252\,\s233\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\'\'\'\[\[(.)\]\]\'\'\'(.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(255\,\s245\,\s227\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.)\<\/div\> \<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb\(206\,242\,\s299\)\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\sn...

→ نسخهٔ قدیمی‌تر نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۶
خط ۱: خط ۱:

{{نبوت}}
{{نبوت}}

<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[اصول دین]]''' است. "'''[[اصول دین]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>
{{مدخل مرتبط

<div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[اصول دین در قرآن]] - [[اصول دین در حدیث]] - [[اصول دین در نهج البلاغه]] - [[اصول دین در معارف دعا و زیارات]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]</div>
| موضوع مرتبط = اصول دین

<div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اصول دین (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
| عنوان مدخل = [[اصول دین]]

| مداخل مرتبط = [[اصول دین در قرآن]] - [[اصول دین در حدیث]] - [[اصول دین در نهج البلاغه]] - [[اصول دین در معارف دعا و زیارات]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]

| پرسش مرتبط = اصول دین (پرسش)

}}

==[[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==
==[[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-01-04T17:09:58Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	# امام حسین{{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.		# امام حسین{{ع}} در پاسخ [[حسن بصری]] در معنای «قدر» فرمود: به [[راستی]] هرکسی به [[خیر و شر]] «قدر» [[ایمان]] نداشته باشد، کاملا به کفر‌گراییده است و هرکس [[معاصی]] را به [[ذمّه]] [[خدا]] بیندازد، گناهی بس بزرگ مرتکب شده و به خداوند [[افتراء]] بسته است. خدا با [[کراهت]] [[بندگی]] نمی‌شود و با [[زور]] و [[جبر]] مورد [[عصیان]] قرار نمی‌گیرد و [[بندگان]] را به [[هلاکت]] نمی‌افکند، ولی هرچه را بدانان داده، [[مالک]] آن است و بر آن‌چه خود بدان‌ها [[توانایی]] داده، [[قادر]] و تواناست. اگر از خداوند [[فرمان]] بردند، از بندگی آنها جلوگیری نمی‌کند و اگر به [[ارتکاب معصیت]] پرداختند، می‌تواند بر آنها [[منّت]] [[نهد]] و میان آنان و گناهانشان فاصله بیندازد، اگر چنین نکند او نبوده که آنها را به [[گناه]] واداشته و یا بر انجام [[گناه]] مجبور کرده است، بلکه با [[بیم]] دادن و [[اتمام حجّت]] بر آنان به آنها توان و [[تمکین]] [[عنایت]] نموده و راه رسیدن به [[اوامر و نواهی]] خود را به بندگانش نشان داده است<ref>موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۵۴۰- ۵۴۱، به نقل از معادن الحکمه، ج۲، ص۴۵.</ref>.
	#دعاهای [[امام حسین]]{{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.		#دعاهای [[امام حسین]]{{ع}} به ویژه دعای عشرات و [[دعای عرفه]]<ref>البلد الامین کفعمی، ص۲۴.</ref> که با [[معارف]] ارزنده و [[علوم]] بیکرانش می‌درخشد، سرشار از گوهرهای گرانبهایی در [[یگانگی خدا]] و [[شناخت]] او و [[هدایت الهی]] می‌باشد بلکه می‌توان گفت: یک دوره کامل [[اصول عقاید]] تلقی می‌شوند، آنجا که در آغاز [[دعا]] عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي لَيْسَ لِقَضَائِهِ دَافِعٌ وَ لَا لِعَطَائِهِ مَانِعٌ وَ لَا كَصُنْعِهِ صُنْعُ صَانِعٍ وَ هُوَ الْجَوَادُ الْوَاسِعُ، فَطَرَ أَجْنَاسَ الْبَدَائِعِ وَ أَتْقَنَ بِحِكْمَتِهِ الصَّنَائِعَ، لَا يَخْفَى عَلَيْهِ الطَّلَائِعُ وَ لَا تَضِيعُ عِنْدَهُ الْوَدَائِعُ، أَتَى بِالْكِتَابِ الْجَامِعِ وَ بِشَرْعِ الْإِسْلَامِ النُّورِ السَّاطِعِ وَ هُوَ لِلْخَلِيفَةِ صَانِعٌ وَ هُوَ الْمُسْتَعَانُ عَلَى الْفَجَائِعِ}}<ref>«حمد و ستایش خدایی را می‌سزد که قضایش واقع می‌شود و در بذل و بخشش او مانعی وجود ندارد و آفرینش هیچ آفریننده‌ای نظیر پدیده‌هایش نیست، او جواد و بخشنده و گشایش‌بخش است، انواع آفریده‌ها را خلق کرد و با حکمت خود، کارها را تحکیم بخشید، پدیده‌هایش نهان نیست و امانت‌ها نزدش به تباهی نمی‌رود. کتاب جامع (قرآن) را با نور ساطع نازل فرمود. او آفریدگار آفریده‌های خویش است و در حوادث ناگوار، تنها از او یاری خواسته می‌شود.».. موسوعة کلمات الامام الحسین، ص۷۹۳- ۸۰۶، به نقل از اقبال الأعمال، ص۳۳۹.</ref>.<ref>[[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۵ (کتاب)\|پیشوایان هدایت ج۵]] ص ۳۰۵.</ref>.

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T16:46:13Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۰:۱۶
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:اصول دین]]		[[رده:اصول دین]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۲۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{نبوت}}		{{نبوت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل از زیرشاخه‌های بحث '''[[~~اصول دین~~]]''' است. "'''~~[[اصول دین]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اصول دین در قرآن]] - [[اصول دین در حدیث]] - [[اصول دین در نهج البلاغه]] - [[اصول دین در معارف دعا و زیارات]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = اصول دین
	~~<div style~~="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[اصول دین (پرسش)~~]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>~~		\| عنوان مدخل = [[اصول دین]]
			\| مداخل مرتبط = [[اصول دین در قرآن]] - [[اصول دین در حدیث]] - [[اصول دین در نهج البلاغه]] - [[اصول دین در معارف دعا و زیارات]] - [[اصول دین در کلام اسلامی]] - [[اصول دین در معارف و سیره رضوی]] - [[اصول دین در معارف و سیره حسینی]]
			\| پرسش مرتبط = اصول دین (پرسش)
			}}

	==[[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==		==[[اصول عقاید]] و [[علم]] کلام‌==