اطاعت در حقوق اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۱

2026-01-31T08:11:03Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۴۱
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اطاعت		\| موضوع مرتبط = اطاعت
	\| عنوان مدخل = اطاعت		\| عنوان مدخل = اطاعت
	\| مداخل مرتبط = [[اطاعت در لغت]] - [[اطاعت در قرآن]] - [[اطاعت در حدیث]] - [[اطاعت در اصول فقه]] - [[اطاعت در فقه اسلامی]] - [[اطاعت در حقوق اسلامی]] - [[اطاعت در معارف دعا و زیارات]] - [[اطاعت در معارف و سیره سجادی]] - [[اطاعت در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[اطاعت در لغت]] - [[اطاعت در قرآن]] - [[اطاعت در حدیث]] - [[اطاعت در اصول فقه]] - [[اطاعت در فقه اسلامی]] - [[اطاعت در حقوق اسلامی]] - [[اطاعت در معارف دعا و زیارات]] - [[اطاعت در معارف و سیره نبوی]] - [[اطاعت در معارف و سیره سجادی]] - [[اطاعت در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* پانویس */

2024-04-15T06:48:03Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۷:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:حقوق امام]]~~
	[[رده:اطاعت]]		[[رده:اطاعت]]

Bahmani: /* حق اطاعت خدا */

2023-11-01T05:23:56Z

حق اطاعت خدا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۸:		خط ۸:
	== حق اطاعت خدا ==		== حق اطاعت خدا ==
	{{اصلی\|اطاعت خدا}}		{{اصلی\|اطاعت خدا}}
	یکی از مظاهر و [[شؤون]] [[توحید در ربوبیت]]، [[توحید]] در حق اطاعت است؛ زیرا خداوند به دلیل این که [[آفریدگار]] و [[پروردگار]] [[جهان]] است، مالک [[حقیقی]] می‌باشد و همه موجودات مملوک و مسخر او هستند، در نتیجه او از حق اطاعت بالذات برخوردار است و حق اطاعت دیگران، تابع [[مشیت]] و [[اذن الهی]] است: {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[توحید افعالی - ربانی گلپایگانی (مقاله)\|مقاله «توحید افعالی»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی، ج۳]]، ص۶۰.</ref>		یکی از مظاهر و شؤون [[توحید در ربوبیت]]، [[توحید]] در حق اطاعت است؛ زیرا خداوند به دلیل این که [[آفریدگار]] و [[پروردگار]] [[جهان]] است، مالک [[حقیقی]] می‌باشد و همه موجودات مملوک و مسخر او هستند، در نتیجه او از حق اطاعت بالذات برخوردار است و حق اطاعت دیگران، تابع [[مشیت]] و [[اذن الهی]] است: {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[توحید افعالی - ربانی گلپایگانی (مقاله)\|مقاله «توحید افعالی»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی، ج۳]]، ص۶۰.</ref>
	=== اطاعت خدا در آیات قرآنی===		=== اطاعت خدا در آیات قرآنی===
	{{اصلی\|اطاعت خدا در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت خدا در قرآن}}

Bahmani در ‏۷ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۰۹

2023-10-07T05:09:31Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۹
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	== حق اطاعت خدا==		== حق اطاعت خدا ==
	{{اصلی\|اطاعت خدا}}		{{اصلی\|اطاعت خدا}}
	یکی از مظاهر و [[شؤون]] [[توحید در ربوبیت]]، [[توحید]] در حق اطاعت است؛ زیرا خداوند به دلیل این که [[آفریدگار]] و [[پروردگار]] [[جهان]] است، مالک [[حقیقی]] می‌باشد و همه موجودات مملوک و مسخر او هستند، در نتیجه او از حق اطاعت بالذات برخوردار است و حق اطاعت دیگران، تابع [[مشیت]] و [[اذن الهی]] است: {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[توحید افعالی - ربانی گلپایگانی (مقاله)\|مقاله «توحید افعالی»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی، ج۳]]، ص۶۰.</ref>		یکی از مظاهر و [[شؤون]] [[توحید در ربوبیت]]، [[توحید]] در حق اطاعت است؛ زیرا خداوند به دلیل این که [[آفریدگار]] و [[پروردگار]] [[جهان]] است، مالک [[حقیقی]] می‌باشد و همه موجودات مملوک و مسخر او هستند، در نتیجه او از حق اطاعت بالذات برخوردار است و حق اطاعت دیگران، تابع [[مشیت]] و [[اذن الهی]] است: {{متن قرآن\|وَمَا أَرْسَلْنَا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطَاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ}}<ref>«و ما هیچ پیامبری را نفرستادیم مگر برای آنکه به اذن خداوند از او فرمانبرداری کنند و اگر آنان هنگامی که به خویش ستم روا داشتند نزد تو می‌آمدند و از خداوند آمرزش می‌خواستند و پیامبر برای آنان آمرزش می‌خواست خداوند را توبه‌پذیر بخشاینده می‌یافتند» سوره نساء، آیه ۶۴.</ref>.<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[توحید افعالی - ربانی گلپایگانی (مقاله)\|مقاله «توحید افعالی»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۳ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی، ج۳]]، ص۶۰.</ref>
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	== حق اطاعت پیامبر ==		== حق اطاعت پیامبر ==
	{{اصلی\|اطاعت پیامبر}}		{{اصلی\|اطاعت پیامبر}}
	=== اطاعت پیامبر در آیات قرآنی===		=== اطاعت پیامبر در آیات قرآنی ===
	{{اصلی\|اطاعت پیامبر در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت پیامبر در قرآن}}
	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.		حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.

	=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی ===
	{{اصلی\|اطاعت امام در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت امام در قرآن}}
	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	[[جابر بن عبدالله انصاری]] که تا پایان [[عمر]] مورد عنایت و [[احترام]] [[اهل بیت]] بوده می‌گوید: "هنگامی که [[خدای عزوجل]] [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> را بر پیامبرش [[محمد]] نازل کرد من گفتم: ای [[فرستاده خدا]]، ما [[خدا]] و [[پیامبر]] را شناختیم، اولوالامری که [[خدا]] طاعتشان را به [[طاعت]] تو مقرون نموده کیانند؟ حضرت فرمود: [[جابر]]! [[جانشینان]] من و [[پیشوایان]] [[مسلمانان]] پس از من هستند؛ اول آنان [[علی بن ابی طالب]] سپس [[حسن]] و [[حسین]] آنگاه [[علی بن الحسین]] و بعد [[محمد بن علی]] که در [[تورات]] معروف به [[باقر]] است و تو او را [[درک]] می‌کنی، هرگاه زیارتش کردی [[سلام]] مرا به او برسان سپس [[صادق]] [[جعفر بن محمد]] و بعد از او [[موسی بن جعفر]] و پس از او [[علی بن موسی]] آنگاه [[محمد بن علی]] سپس [[علی بن محمد هادی]] سپس [[حسن بن علی]] آنگاه هم نام و هم کنیه من [[حجت خدا در زمین]] و باقی مانده او در میان بندگانش [[فرزند]] [[حسن بن علی]] خواهد بود، همان که [[خدای متعال]]، [[مشرق]] و مغرب زمین را به دست او بگشاید و همان که از دیده [[شیعیان]] و دوستانش پنهان خواهد شد و در آن زمان جز آنکه [[خدا]] دلش را برای [[ایمان]] [[خالص]] کرده، کسی در [[اعتقاد به امامت]] او پابرجا و [[استوار]] نخواهد ماند"<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>		[[جابر بن عبدالله انصاری]] که تا پایان [[عمر]] مورد عنایت و [[احترام]] [[اهل بیت]] بوده می‌گوید: "هنگامی که [[خدای عزوجل]] [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> را بر پیامبرش [[محمد]] نازل کرد من گفتم: ای [[فرستاده خدا]]، ما [[خدا]] و [[پیامبر]] را شناختیم، اولوالامری که [[خدا]] طاعتشان را به [[طاعت]] تو مقرون نموده کیانند؟ حضرت فرمود: [[جابر]]! [[جانشینان]] من و [[پیشوایان]] [[مسلمانان]] پس از من هستند؛ اول آنان [[علی بن ابی طالب]] سپس [[حسن]] و [[حسین]] آنگاه [[علی بن الحسین]] و بعد [[محمد بن علی]] که در [[تورات]] معروف به [[باقر]] است و تو او را [[درک]] می‌کنی، هرگاه زیارتش کردی [[سلام]] مرا به او برسان سپس [[صادق]] [[جعفر بن محمد]] و بعد از او [[موسی بن جعفر]] و پس از او [[علی بن موسی]] آنگاه [[محمد بن علی]] سپس [[علی بن محمد هادی]] سپس [[حسن بن علی]] آنگاه هم نام و هم کنیه من [[حجت خدا در زمین]] و باقی مانده او در میان بندگانش [[فرزند]] [[حسن بن علی]] خواهد بود، همان که [[خدای متعال]]، [[مشرق]] و مغرب زمین را به دست او بگشاید و همان که از دیده [[شیعیان]] و دوستانش پنهان خواهد شد و در آن زمان جز آنکه [[خدا]] دلش را برای [[ایمان]] [[خالص]] کرده، کسی در [[اعتقاد به امامت]] او پابرجا و [[استوار]] نخواهد ماند"<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>

	=== اطاعت امامان و اهل بیت در روایات===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در روایات ===
	{{اصلی\|اطاعت امام در حدیث}}		{{اصلی\|اطاعت امام در حدیث}}

	[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.		[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.

Bahmani: /* اطاعت امامان و اهل بیت در روایات */

2023-10-07T05:08:16Z

اطاعت امامان و اهل بیت در روایات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ اکتبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	=== اطاعت امامان و اهل بیت در روایات===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در روایات===
	{{اصلی\|اطاعت امام ~~در حدیث\|اطاعت اهل بیت~~ در حدیث}}		{{اصلی\|اطاعت امام در حدیث}}

	[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.		[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.

Bahmani: /* پانویس */

2023-05-27T05:42:40Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۲
خط ۱۳۹:		خط ۱۳۹:

	[[رده:حقوق امام]]		[[رده:حقوق امام]]
	~~[[رده:اهل بیت]]~~
	[[رده:اطاعت]]		[[رده:اطاعت]]

Bahmani: /* اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی */

2023-05-27T05:42:23Z

اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۲
خط ۲۴:		خط ۲۴:

	=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی===
	{{اصلی\|اطاعت امام ~~در قرآن\|اطاعت اهل بیت~~ در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت امام در قرآن}}

	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.

Wasity: /* اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی */

2023-05-14T15:53:36Z

اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۳
خط ۲۹:		خط ۲۹:

	[[جابر بن عبدالله انصاری]] که تا پایان [[عمر]] مورد عنایت و [[احترام]] [[اهل بیت]] بوده می‌گوید: "هنگامی که [[خدای عزوجل]] [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> را بر پیامبرش [[محمد]] نازل کرد من گفتم: ای [[فرستاده خدا]]، ما [[خدا]] و [[پیامبر]] را شناختیم، اولوالامری که [[خدا]] طاعتشان را به [[طاعت]] تو مقرون نموده کیانند؟ حضرت فرمود: [[جابر]]! [[جانشینان]] من و [[پیشوایان]] [[مسلمانان]] پس از من هستند؛ اول آنان [[علی بن ابی طالب]] سپس [[حسن]] و [[حسین]] آنگاه [[علی بن الحسین]] و بعد [[محمد بن علی]] که در [[تورات]] معروف به [[باقر]] است و تو او را [[درک]] می‌کنی، هرگاه زیارتش کردی [[سلام]] مرا به او برسان سپس [[صادق]] [[جعفر بن محمد]] و بعد از او [[موسی بن جعفر]] و پس از او [[علی بن موسی]] آنگاه [[محمد بن علی]] سپس [[علی بن محمد هادی]] سپس [[حسن بن علی]] آنگاه هم نام و هم کنیه من [[حجت خدا در زمین]] و باقی مانده او در میان بندگانش [[فرزند]] [[حسن بن علی]] خواهد بود، همان که [[خدای متعال]]، [[مشرق]] و مغرب زمین را به دست او بگشاید و همان که از دیده [[شیعیان]] و دوستانش پنهان خواهد شد و در آن زمان جز آنکه [[خدا]] دلش را برای [[ایمان]] [[خالص]] کرده، کسی در [[اعتقاد به امامت]] او پابرجا و [[استوار]] نخواهد ماند"<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>		[[جابر بن عبدالله انصاری]] که تا پایان [[عمر]] مورد عنایت و [[احترام]] [[اهل بیت]] بوده می‌گوید: "هنگامی که [[خدای عزوجل]] [[آیه شریفه]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> را بر پیامبرش [[محمد]] نازل کرد من گفتم: ای [[فرستاده خدا]]، ما [[خدا]] و [[پیامبر]] را شناختیم، اولوالامری که [[خدا]] طاعتشان را به [[طاعت]] تو مقرون نموده کیانند؟ حضرت فرمود: [[جابر]]! [[جانشینان]] من و [[پیشوایان]] [[مسلمانان]] پس از من هستند؛ اول آنان [[علی بن ابی طالب]] سپس [[حسن]] و [[حسین]] آنگاه [[علی بن الحسین]] و بعد [[محمد بن علی]] که در [[تورات]] معروف به [[باقر]] است و تو او را [[درک]] می‌کنی، هرگاه زیارتش کردی [[سلام]] مرا به او برسان سپس [[صادق]] [[جعفر بن محمد]] و بعد از او [[موسی بن جعفر]] و پس از او [[علی بن موسی]] آنگاه [[محمد بن علی]] سپس [[علی بن محمد هادی]] سپس [[حسن بن علی]] آنگاه هم نام و هم کنیه من [[حجت خدا در زمین]] و باقی مانده او در میان بندگانش [[فرزند]] [[حسن بن علی]] خواهد بود، همان که [[خدای متعال]]، [[مشرق]] و مغرب زمین را به دست او بگشاید و همان که از دیده [[شیعیان]] و دوستانش پنهان خواهد شد و در آن زمان جز آنکه [[خدا]] دلش را برای [[ایمان]] [[خالص]] کرده، کسی در [[اعتقاد به امامت]] او پابرجا و [[استوار]] نخواهد ماند"<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>

			=== اطاعت امامان و اهل بیت در روایات===
			{{اصلی\|اطاعت امام در حدیث\|اطاعت اهل بیت در حدیث}}

			[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.

			در روایتی دیگر آمده: "[[رضایت خداوند]] در [[اطاعت از امام]] است البته کسی می‌تواند از او [[اطاعت]] کند که او را بشناسد"<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} قَالَ:... رِضَا الرَّحْمَنِ الطَّاعَةُ لِلْإِمَامِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ...}} الکافی، ج۲، ص۱۹.</ref>.

			[[امام علی]] {{ع}} از [[رسول اکرم]] [[نقل]] می‌کنند که فرمودند: "[[امامان]] از [[فرزندان]] من هستند پس کسی که [[اطاعت]] آنان کند محققاً [[اطاعت خدا]] نموده و کسی که [[نافرمانی]] آنان کند [[نافرمانی خدا]] نموده، هم ایشان رشتۀ محکم و وسیله‌ای به سوی [[خداوند]] جلیل هستند"<ref>{{متن حدیث\| الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ عَصَاهُمْ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}؛ عیون أخبارالرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸.</ref>.

			[[امام حسین]] {{ع}} می‌فرماید: "به [[خدا]] [[سوگند]]، [[خداوند]] هیچ چیزی نیافریده مگر آنکه به او [[فرمان]] داده که از ما [[اطاعت]] کند"<ref>{{متن حدیث\|...وَ اللَّهِ مَا خَلَقَ اللَّهُ شَيْئاً إِلَّا وَ قَدْ أَمَرَهُ بِالطَّاعَةِ لَنَا...}}؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۴، ص۵۱.</ref>. این [[احادیث]] و [[احادیث]] بی‌شمار دیگری که دلالت بر [[ولایت]] مطلقۀ [[اهل بیت]] می‌کند همه و همه حاکی از آن است که [[ولایت]] آنها، [[اطاعت]] هستی از ایشان است به حدی این [[اطاعت]] مهم است که [[پیامبر]] فرمودند: "در عالم أظلة [[پیامبری]] هیچ [[پیامبری]] تکمیل نشد مگر اینکه [[ولایت]] من و [[ولایت]] [[اهل]] بیتم بر او عرضه شد و تمثال آنها برای آن [[پیامبر]] مجسم شد واقرار به [[طاعت]] و [[ولایت]] آنها نمودند"<ref>{{متن حدیث\|مَا تَكَامَلَتِ النُّبُوَّةُ لِنَبِيٍّ فِي الْأَظِلَّةِ حَتَّى عُرِضَتْ عَلَيْهِ وَلَايَتِي وَ وَلَايَةُ أَهْلِ بَيْتِي وَ مَثُلُوا لَهُ فَأَقَرُّوا بِطَاعَتِهِمْ وَ وَلَايَتِهِمْ}}؛بصائرالدرجات، ج۱، ص۷۳.</ref>. کامل شدن [[نبوت انبیا]] {{عم}} به آن است.

			[[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "از [[شیعیان]] ما نیست کسی که با زبانش اظهار [[دوستی]] و [[تشیع]] کند و در [[اعمال]] و آثارمان با ما [[مخالفت]] ورزد لکن [[شیعه]] ما کسی است که با زبان و قلبش با ما موافق و پیرو [[سنت]] ما باشد و مطابق [[اعمال]] ما [[رفتار]] کند آنان [[شیعیان]] (راستین) ما هستند"<ref>ابن ادریس حلی، مستطرفات السرائر، ج۳، ص۶۳۹؛ طبرسی، مشکاة الأنوار، ص۷۱.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۳- ۱۹۴.</ref>

	=== اهمیت و جایگاه اطاعت اهل بیت ===		=== اهمیت و جایگاه اطاعت اهل بیت ===

Wasity: /* این حق از دیدگاه روایی */

2023-05-14T15:52:40Z

این حق از دیدگاه روایی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۳۶:		خط ۳۶:

	[[جابر]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که [[امام]] فرمودند: [[شیعه]] کسی است که دارای [[تقوای الهی]] و [[مطیع]] [[فرمان الهی]] باشد بعد فرمود: "هر کسی [[فرمان خدا]] را برد او ولی و [[دوست]] ما است و هر کس [[نافرمانی خدا]] را نماید او [[دشمن]] ما است و کسی به [[ولایت]] و [[دوستی]] ما نرسد جز به عمل و [[پاکدامنی]]"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لِلَّهِ مُطِيعاً فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِلَّهِ عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَ مَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۷۵.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۰- ۱۹۱.</ref>		[[جابر]] از [[امام باقر]] {{ع}} [[نقل]] می‌کند که [[امام]] فرمودند: [[شیعه]] کسی است که دارای [[تقوای الهی]] و [[مطیع]] [[فرمان الهی]] باشد بعد فرمود: "هر کسی [[فرمان خدا]] را برد او ولی و [[دوست]] ما است و هر کس [[نافرمانی خدا]] را نماید او [[دشمن]] ما است و کسی به [[ولایت]] و [[دوستی]] ما نرسد جز به عمل و [[پاکدامنی]]"<ref>{{متن حدیث\|مَنْ كَانَ لِلَّهِ مُطِيعاً فَهُوَ لَنَا وَلِيٌّ وَ مَنْ كَانَ لِلَّهِ عَاصِياً فَهُوَ لَنَا عَدُوٌّ وَ مَا تُنَالُ وَلَايَتُنَا إِلَّا بِالْعَمَلِ وَ الْوَرَعِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۷۵.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۰- ۱۹۱.</ref>

	~~== این حق از دیدگاه روایی==~~
	[[ابوحمزه ثمالی]] گوید: "از [[امام باقر]] {{ع}} پرسیدم: حق امام بر [[مردم]] چیست؟ فرمود: [[حق]] او بر آنها اینست که سخنش را بشنوند و اطاعتش کنند"<ref>الکافی، ج۱، ص۴۰۵.</ref>.

	در روایتی دیگر آمده: "[[رضایت خداوند]] در [[اطاعت از امام]] است البته کسی می‌تواند از او [[اطاعت]] کند که او را بشناسد"<ref>{{متن حدیث\|عَنْ أَبِي جَعْفَرٍ {{ع}} قَالَ:... رِضَا الرَّحْمَنِ الطَّاعَةُ لِلْإِمَامِ بَعْدَ مَعْرِفَتِهِ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ يَقُولُ مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ...}} الکافی، ج۲، ص۱۹.</ref>.

	[[امام علی]] {{ع}} از [[رسول اکرم]] [[نقل]] می‌کنند که فرمودند: "[[امامان]] از [[فرزندان]] من هستند پس کسی که [[اطاعت]] آنان کند محققاً [[اطاعت خدا]] نموده و کسی که [[نافرمانی]] آنان کند [[نافرمانی خدا]] نموده، هم ایشان رشتۀ محکم و وسیله‌ای به سوی [[خداوند]] جلیل هستند"<ref>{{متن حدیث\| الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ فَقَدْ أَطاعَ اللَّهَ وَ مَنْ عَصَاهُمْ فَقَدْ عَصَى اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}؛ عیون أخبارالرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸.</ref>.

	[[امام حسین]] {{ع}} می‌فرماید: "به [[خدا]] [[سوگند]]، [[خداوند]] هیچ چیزی نیافریده مگر آنکه به او [[فرمان]] داده که از ما [[اطاعت]] کند"<ref>{{متن حدیث\|...وَ اللَّهِ مَا خَلَقَ اللَّهُ شَيْئاً إِلَّا وَ قَدْ أَمَرَهُ بِالطَّاعَةِ لَنَا...}}؛ ابن شهرآشوب، المناقب، ج۴، ص۵۱.</ref>. این [[احادیث]] و [[احادیث]] بی‌شمار دیگری که دلالت بر [[ولایت]] مطلقۀ [[اهل بیت]] می‌کند همه و همه حاکی از آن است که [[ولایت]] آنها، [[اطاعت]] هستی از ایشان است به حدی این [[اطاعت]] مهم است که [[پیامبر]] فرمودند: "در عالم أظلة [[پیامبری]] هیچ [[پیامبری]] تکمیل نشد مگر اینکه [[ولایت]] من و [[ولایت]] [[اهل]] بیتم بر او عرضه شد و تمثال آنها برای آن [[پیامبر]] مجسم شد واقرار به [[طاعت]] و [[ولایت]] آنها نمودند"<ref>{{متن حدیث\|مَا تَكَامَلَتِ النُّبُوَّةُ لِنَبِيٍّ فِي الْأَظِلَّةِ حَتَّى عُرِضَتْ عَلَيْهِ وَلَايَتِي وَ وَلَايَةُ أَهْلِ بَيْتِي وَ مَثُلُوا لَهُ فَأَقَرُّوا بِطَاعَتِهِمْ وَ وَلَايَتِهِمْ}}؛بصائرالدرجات، ج۱، ص۷۳.</ref>. کامل شدن [[نبوت انبیا]] {{عم}} به آن است.

	[[امام صادق]] {{ع}} فرمودند: "از [[شیعیان]] ما نیست کسی که با زبانش اظهار [[دوستی]] و [[تشیع]] کند و در [[اعمال]] و آثارمان با ما [[مخالفت]] ورزد لکن [[شیعه]] ما کسی است که با زبان و قلبش با ما موافق و پیرو [[سنت]] ما باشد و مطابق [[اعمال]] ما [[رفتار]] کند آنان [[شیعیان]] (راستین) ما هستند"<ref>ابن ادریس حلی، مستطرفات السرائر، ج۳، ص۶۳۹؛ طبرسی، مشکاة الأنوار، ص۷۱.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۳- ۱۹۴.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Wasity: /* حق اطاعت اهل بیت */

2023-05-14T15:52:17Z

حق اطاعت اهل بیت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>

	== حق اطاعت اهل بیت ==		== حق اطاعت امامان و اهل بیت ==
	{{اصلی\|اطاعت اهل بیت}}		{{اصلی\|اطاعت امام\|اطاعت اهل بیت}}
	حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.		حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.

	=== اطاعت اهل بیت در آیات قرآنی===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی===
	{{اصلی\|اطاعت اهل بیت در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت امام در قرآن\|اطاعت اهل بیت در قرآن}}

	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۲۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از پیامبر]] را [[اطاعت از خدا]] می‌داند و این [[آیه]] [[دلیل]] [[برتری]] [[پیامبر]] است {{متن قرآن\|مَنْ يُطِعِ الرَّسُولَ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ...}}<ref>«هر که از پیامبر فرمانبرداری کند بی‌گمان از خداوند فرمان برده است» سوره نساء، آیه ۸۰.</ref>. [[قرآن کریم]] نتیجه [[اطاعت از پیامبر]] را باعث نزول [[رحمت]]: {{متن قرآن\|وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ لَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ}} <ref>«و از پیامبر فرمان برید باشد که بر شما بخشایش آورند» سوره نور، آیه ۵۶.</ref> و [[مصاحبت]] با [[پیامبران]] و [[صدیقین]] و [[شهیدان]] و [[صالحان]] می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُولَئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِمْ مِنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَاءِ وَالصَّالِحِينَ وَحَسُنَ أُولَئِكَ رَفِيقًا}}<ref> «و آنان که از خداوند و پیامبر فرمان برند با کسانی که خداوند به آنان نعمت داده است از پیامبران و راستکرداران و شهیدان و شایستگان خواهند بود و آنان همراهانی نیکویند» سوره نساء، آیه ۶۹.</ref> و در آخر سبب ورود به [[بهشت]] و عدم [[اطاعت از خدا]] و [[پیامبر]] را علت دچار شدن به [[عذاب]] دردناک می‌داند{{متن قرآن\|وَمَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ يُدْخِلْهُ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ وَمَنْ يَتَوَلَّ يُعَذِّبْهُ عَذَابًا أَلِيمًا}}<ref> «و هر کس از خداوند و پیامبرش فرمانبرداری کند او را به بوستان‌هایی درمی‌آورد که از بن آنها جویبارها روان است و هر کس روی برتابد او را عذابی دردناک خواهد کرد» سوره فتح، آیه ۱۷.</ref>.<ref>ابن شهرآشوب، مناقب، ج۱، ص۲۸۲.</ref>.<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۹۱- ۱۹۳.</ref>

	== حق اطاعت اهل بیت ==		== حق اطاعت امامان و اهل بیت ==
	{{اصلی\|اطاعت اهل بیت}}		{{اصلی\|اطاعت امام\|اطاعت اهل بیت}}
	حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.		حق اطاعت اهل بیت مانند سایر حقوقشان، منشأ [[الهی]] دارد و مثل [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] [[واجب]] است<ref>{{عربی\|"وجوب طاعة الإمام كوجوب طاعة النبي و وجوب طاعة الله تعالی"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۲۸.</ref> زیرا که [[اطاعت]] آنان در ردیف [[اطاعت الهی]] است. [[هدف]] از [[اطاعت]] آنها، [[اطاعت از خداوند]] است آنان [[مردم]] را به [[اطاعت از خدا]] [[دعوت]] می‌کنند نه به [[اطاعت]] از خود<ref>{{عربی\|"طاعة الإمام هي عبارة عن أمتثال أوامر الله تعالی و نواه"}}؛ علامه حلی، الألفین، ص۵۳.</ref>؛ زیرا که [[خداوند]] است که مالک هستی است. مقتضای [[توحید در ربوبیت]] این است که فقط اوست که [[حق تصرف]] در این عالم را دارد، هیچ کس در این عالم [[حق تصرف]] در [[تکوین]] و [[تشریع]] بدون [[اذن خداوند]] ندارد؛ پس [[فرمان]]، [[فرمان]] اوست و [[اهل بیت]] نیز هادیان به سوی [[فرمان الهی]] هستند و اثر [[اطاعت از اهل بیت]]، [[سعادت دنیوی]] و [[اخروی]] خود ماست<ref>[[آرزو شکری\|شکری، آرزو]]، [[حقوق اهل بیت (کتاب)\|حقوق اهل بیت]]، ص۱۸۹- ۱۹۰.</ref>.

	=== اطاعت اهل بیت در آیات قرآنی===		=== اطاعت امامان و اهل بیت در آیات قرآنی===
	{{اصلی\|اطاعت اهل بیت در قرآن}}		{{اصلی\|اطاعت امام در قرآن\|اطاعت اهل بیت در قرآن}}

	[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.		[[قرآن کریم]] [[اطاعت از اهل بیت]] را در ردیف [[اطاعت خداوند]] و رسولش قرار می‌دهد و می‌فرماید: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا أَطِيعُوا اللَّهَ وَأَطِيعُوا الرَّسُولَ وَأُولِي الْأَمْرِ مِنْكُمْ}}<ref>«ای مؤمنان، از خداوند فرمان برید و از پیامبر و زمامدارانی که از شمایند فرمانبرداری کنید و اگر به خداوند و روز بازپسین ایمان دارید، چون در چیزی با هم به ستیز برخاستید آن را به خداوند و پیامبر بازبرید که این بهتر و بازگشت آن نیکوتر است» سوره نساء، آیه ۵۹.</ref> این که در این آیۀ کریمه [[اطاعت اولی الامر]] در ردیف [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] قرار داده شده، نشانگر عظمت و اهمیت حق اطاعت آنان است. طبق [[روایات]] بسیاری از [[شیعه]] و برخی از [[روایات]] [[اهل سنت]] منظور از [[اولی الامر]] در این [[آیه]]، [[اهل بیت]] هستند.