اعتکاف - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2025-05-18T07:47:32Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۷
خط ۴۶:		خط ۴۶:
	{{ماه رمضان}}		{{ماه رمضان}}

	~~[[رده:عبادت]]~~
	[[رده:عبادت‌های مستحب]]		[[رده:عبادت‌های مستحب]]

Jaafari در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۸

2025-04-06T08:28:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۸
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = عبادت		\| موضوع مرتبط = عبادت
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[اعتکاف در قرآن]] - [[اعتکاف در فقه اسلامی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره نبوی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[اعتکاف در قرآن]] - [[اعتکاف در فقه اسلامی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره نبوی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره رضوی]] - [[اعتکاف در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۵

2024-01-11T07:25:41Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.		اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.

	اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.		اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]]، ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.

	=== معنای اصطلاحی ===		=== معنای اصطلاحی ===
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== پیشینه اعتکاف ==		== پیشینه اعتکاف ==
	[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به [[مناجات با خدا]] می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} مبنی بر [[تطهیر]] [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.		[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به مناجات با خدا می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} مبنی بر تطهیر [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.

	در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که ~~«[[تحنث]]»~~ نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]] {{صل}} نیز [[قبل از بعثت]] به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]] {{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام {{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام {{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]~~، ج۳~~.</ref>.		در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که «تحنث» نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]] {{صل}} نیز قبل از بعثت به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]] {{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام {{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام {{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref>.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\| دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳]].</ref>

	== اهمیت اعتکاف ==		== اهمیت اعتکاف ==
	اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] [[پسندیده]] را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]] {{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]] {{ع}} پیامبر اسلام {{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا {{ع}}، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.		اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان تطهیر نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] پسندیده را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]] {{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]] {{ع}} پیامبر اسلام {{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا {{ع}}، ص۱۹۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]]، ص ۲۷۶.</ref>

	== [[احکام فقهی]] اعتکاف ==		== [[احکام فقهی]] اعتکاف ==
خط ۲۹:		خط ۲۹:
	اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.		اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.

	در روزه اعتکاف، قصد اعتکاف شرط نیست، بلکه روزه ماه رمضان یا روزه [[نذری]] و مانند آن نیز کفایت می‏‌کند<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۵.</ref>. در صورت صحیح نبودن روزه ـ به [[جهت]] زمان، مانند [[عید قربان]] و [[فطر]] و یا به جهت شخص، مانند حائض، نفساء، [[بیمار]] و مسافر ـ اعتکاف نیز صحیح نیست<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۶.</ref>.		در روزه اعتکاف، قصد اعتکاف شرط نیست، بلکه روزه ماه رمضان یا روزه نذری و مانند آن نیز کفایت می‏‌کند<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۵.</ref>. در صورت صحیح نبودن روزه ـ به جهت زمان، مانند [[عید قربان]] و فطر و یا به جهت شخص، مانند حائض، نفساء، [[بیمار]] و مسافر ـ اعتکاف نیز صحیح نیست<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۶.</ref>.

	در طول مدّت اعتکاف، آمیزش با [[همسر]] و به قول مشهور، لمس کردن و بوسیدن او با [[شهوت]]؛ بوییدن [[عطر]] و گل و گیاهان خوش بو به قول مشهور؛ [[مجادله]] با دیگران در [[امور دنیوی]] و [[دینی]] به قصد [[فضل]] فروشی و [[غلبه]] و [[خرید و فروش]] بر [[معتکف]] [[حرام]] است<ref>جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۹۹ ـ ۲۰۴.</ref><ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref><ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، ص۵۹۸-۶۰۰؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]~~، ج۳~~.</ref>		در طول مدّت اعتکاف، آمیزش با [[همسر]] و به قول مشهور، لمس کردن و بوسیدن او با [[شهوت]]؛ بوییدن عطر و گل و گیاهان خوش بو به قول مشهور؛ [[مجادله]] با دیگران در [[امور دنیوی]] و [[دینی]] به قصد [[فضل]] فروشی و [[غلبه]] و [[خرید و فروش]] بر [[معتکف]] [[حرام]] است<ref>جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۹۹ ـ ۲۰۴.</ref>.<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، ص۵۹۸-۶۰۰؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\| دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳]].</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۲۲

2024-01-11T07:22:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۵۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عبادت		\| موضوع مرتبط = عبادت
	\| عنوان مدخل = ~~اعتکاف~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[اعتکاف در قرآن]] - [[اعتکاف در فقه اسلامی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره نبوی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[اعتکاف در قرآن]] - [[اعتکاف در فقه اسلامی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره نبوی]] - [[اعتکاف در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان تطهیر نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.		'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان تطهیر نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.

Bahmani: /* احکام فقهی اعتکاف */

2024-01-11T07:17:12Z

احکام فقهی اعتکاف

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۲۵:		خط ۲۵:

	== [[احکام فقهی]] اعتکاف ==		== [[احکام فقهی]] اعتکاف ==
			{{اصلی\|اعتکاف در فقه اسلامی}}
	اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.		اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.

Bahmani: /* معنای اصطلاحی */

2024-01-11T07:16:48Z

معنای اصطلاحی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	=== معنای اصطلاحی ===		=== معنای اصطلاحی ===
	در اصطلاح [[فقه]] به توقف پیوسته و طولانی در مکانی برای عبادت<ref>شرائع الإسلام، ج۱، ص۱۵۸؛ مسالک الأفهام، شهید ثانی، ج۲، ص۹۱.</ref> یا توقف در مکان مخصوص، به گونه خاص و برای مدتی معین به قصد عبادت اطلاق می‌گردد<ref>الوسیلة، ص۱۵۲.</ref>. برخی دیگر اعتکاف را توقف در [[مسجد]]<ref>العروة الوثقی، ج۳، ص۴۰۳.</ref> یا [[مسجد جامع]]<ref>مدارک الأحکام، ج۶، ص۳۰۸.</ref> یا توقف سه [[روز]] یا بیشتر شخص [[روزه‌دار]] در مسجد جامع<ref>الدروس الشرعیة، ج۱، ص۲۹۸.</ref> یا یکی از [[مساجد]] چهارگانه به قصد عبادت دانسته‌اند<ref>الرسائل العشر، ص۱۹۲.</ref>. به شخص اعتکاف کننده «معتکِف»<ref>معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیة، ج۱، ص۲۲۹.</ref> و به مکانی که اعتکاف در آن انجام می‌گیرد «معتکَف»<ref>تذکرة الفقهاء، ج۶ ص۳۰۸؛ القاموس الفقهی، ص۲۶۰.</ref> اطلاق شده است<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.		در اصطلاح [[فقه]] به توقف پیوسته و طولانی در مکانی برای عبادت<ref>شرائع الإسلام، ج۱، ص۱۵۸؛ مسالک الأفهام، شهید ثانی، ج۲، ص۹۱.</ref> یا توقف در مکان مخصوص، به گونه خاص و برای مدتی معین به قصد عبادت اطلاق می‌گردد<ref>الوسیلة، ص۱۵۲.</ref>. برخی دیگر اعتکاف را توقف در [[مسجد]]<ref>العروة الوثقی، ج۳، ص۴۰۳.</ref> یا مسجد جامع<ref>مدارک الأحکام، ج۶، ص۳۰۸.</ref> یا توقف سه [[روز]] یا بیشتر شخص [[روزه‌دار]] در مسجد جامع<ref>الدروس الشرعیة، ج۱، ص۲۹۸.</ref> یا یکی از [[مساجد]] چهارگانه به قصد عبادت دانسته‌اند<ref>الرسائل العشر، ص۱۹۲.</ref>. به شخص اعتکاف کننده «معتکِف»<ref>معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیة، ج۱، ص۲۲۹.</ref> و به مکانی که اعتکاف در آن انجام می‌گیرد «معتکَف»<ref>تذکرة الفقهاء، ج۶ ص۳۰۸؛ القاموس الفقهی، ص۲۶۰.</ref> اطلاق شده است<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]]، ص ۲۷۶.</ref>.

	== پیشینه اعتکاف ==		== پیشینه اعتکاف ==

Bahmani در ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۱۴

2024-01-11T07:14:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۴۴
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.		'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان تطهیر نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.

	== معناشناسی ==		== معناشناسی ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:39:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۰۹
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
	'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.		'''اعتکاف''' اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]] و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] است. [[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در خانه [[خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است. اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و خانه خدا را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند. برای اعتکاف احکام خاصی بیان شده است.

	==معناشناسی==		== معناشناسی ==
	===معنای لغوی===		=== معنای لغوی ===
	اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.		اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.

	اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.		اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.

	===معنای اصطلاحی===		=== معنای اصطلاحی ===
	در اصطلاح [[فقه]] به توقف پیوسته و طولانی در مکانی برای عبادت<ref>شرائع الإسلام، ج۱، ص۱۵۸؛ مسالک الأفهام، شهید ثانی، ج۲، ص۹۱.</ref> یا توقف در مکان مخصوص، به گونه خاص و برای مدتی معین به قصد عبادت اطلاق می‌گردد<ref>الوسیلة، ص۱۵۲.</ref>. برخی دیگر اعتکاف را توقف در [[مسجد]]<ref>العروة الوثقی، ج۳، ص۴۰۳.</ref> یا [[مسجد جامع]]<ref>مدارک الأحکام، ج۶، ص۳۰۸.</ref> یا توقف سه [[روز]] یا بیشتر شخص [[روزه‌دار]] در مسجد جامع<ref>الدروس الشرعیة، ج۱، ص۲۹۸.</ref> یا یکی از [[مساجد]] چهارگانه به قصد عبادت دانسته‌اند<ref>الرسائل العشر، ص۱۹۲.</ref>. به شخص اعتکاف کننده «معتکِف»<ref>معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیة، ج۱، ص۲۲۹.</ref> و به مکانی که اعتکاف در آن انجام می‌گیرد «معتکَف»<ref>تذکرة الفقهاء، ج۶ ص۳۰۸؛ القاموس الفقهی، ص۲۶۰.</ref> اطلاق شده است<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.		در اصطلاح [[فقه]] به توقف پیوسته و طولانی در مکانی برای عبادت<ref>شرائع الإسلام، ج۱، ص۱۵۸؛ مسالک الأفهام، شهید ثانی، ج۲، ص۹۱.</ref> یا توقف در مکان مخصوص، به گونه خاص و برای مدتی معین به قصد عبادت اطلاق می‌گردد<ref>الوسیلة، ص۱۵۲.</ref>. برخی دیگر اعتکاف را توقف در [[مسجد]]<ref>العروة الوثقی، ج۳، ص۴۰۳.</ref> یا [[مسجد جامع]]<ref>مدارک الأحکام، ج۶، ص۳۰۸.</ref> یا توقف سه [[روز]] یا بیشتر شخص [[روزه‌دار]] در مسجد جامع<ref>الدروس الشرعیة، ج۱، ص۲۹۸.</ref> یا یکی از [[مساجد]] چهارگانه به قصد عبادت دانسته‌اند<ref>الرسائل العشر، ص۱۹۲.</ref>. به شخص اعتکاف کننده «معتکِف»<ref>معجم المصطلحات و الألفاظ الفقهیة، ج۱، ص۲۲۹.</ref> و به مکانی که اعتکاف در آن انجام می‌گیرد «معتکَف»<ref>تذکرة الفقهاء، ج۶ ص۳۰۸؛ القاموس الفقهی، ص۲۶۰.</ref> اطلاق شده است<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.

	==پیشینه اعتکاف==		== پیشینه اعتکاف ==
	[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به [[مناجات با خدا]] می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} مبنی بر [[تطهیر]] [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.		[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به [[مناجات با خدا]] می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} مبنی بر [[تطهیر]] [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.

	در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که «[[تحنث]]» نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]]{{صل}} نیز [[قبل از بعثت]] به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]]{{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام{{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام{{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>.		در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که «[[تحنث]]» نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]] {{صل}} نیز [[قبل از بعثت]] به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]] {{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام {{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام {{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>.

	==اهمیت اعتکاف==		== اهمیت اعتکاف ==
	اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] [[پسندیده]] را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} پیامبر اسلام{{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.		اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]] {{ع}} و [[اسماعیل]] {{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] [[پسندیده]] را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]] {{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]] {{ع}} پیامبر اسلام {{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا {{ع}}، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.

	==[[احکام فقهی]] اعتکاف==		== [[احکام فقهی]] اعتکاف ==
	اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.		اعتکاف در اصل [[شرع]] [[مستحب]] است، امّا با [[نذر]]، [[عهد]]، قسم و شرطِ ضمنِ عقدِ لازم، از قبیل اجاره و مانند آن [[واجب]] می‏‌شود<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۴۶.</ref>. [[عقل]]، [[اسلام]]، قصد قربت، سه روز یا بیشتر [[روزه]] گرفتن، در مسجد به جا آوردن، باقی ماندن در مسجد و از آن خارج نشدن و ... از شرایط صحّت اعتکاف‏‌اند.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:10:49Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = عبادت		\| موضوع مرتبط = عبادت
خط ۴۵:		خط ۴۴:
	{{ماه رمضان}}		{{ماه رمضان}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:عبادت]]		[[رده:عبادت]]
	[[رده:عبادت‌های مستحب]]		[[رده:عبادت‌های مستحب]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:17:36Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۴۷
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.		اصطلاحی [[فقهی]] به معنی توقف در مساجدی خاص با شرایط مخصوص به قصد [[عبادت]]. اعتکاف از ریشه «ع ک ف» و در لغت به معنای [[محبوس]] کردن و روی آوردن به چیزی به طور پیوسته و [[اعراض]] نکردن از آن آمده است<ref>معجم مقاییس اللغة، ج۴، ص۱۰۸؛ لسان العرب، ج۹، ص۲۵۵.</ref>. برخی آن را به معنای روی آوردن به چیزی و ملازمت با آن همراه با [[بزرگداشت]] آن چیز شمرده‌اند<ref>المفردات، ص۵۷۹.</ref> و برخی دیگر گفته‌اند: معنای اصل این ماده ماندن در نزد چیزی و احاطه کردن آن است اعم از اینکه احاطه به صورت مادی و یا به گونه [[معنوی]] باشد<ref>التحقیق فی کلمات القرآن الکریم، ج۸، ص۲۰۰، ۲۰۱.</ref>.

	اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[ فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.		اعتکاف، فرصتی برای [[نیایش]] و خلوت با [[خدا]] و دوری از اشتغالات روزمرّه و [[پاک]] ساختن [[روح]] و [[توبه]] و [[قرب]] به خداست<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه دینی]]، ص۲۸.</ref>.

	===معنای اصطلاحی===		===معنای اصطلاحی===
خط ۲۰:		خط ۲۰:
	[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به [[مناجات با خدا]] می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} مبنی بر [[تطهیر]] [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.		[[کناره‌گیری]] از [[اهل]] و [[خانواده]] و [[مشاغل]] [[دنیوی]] و عزلت‌گزینی در [[خانه خدا]] به قصد [[عبادت]] از کارهای پیشینه‌دار در [[ادیان توحیدی]] بوده است و [[پیامبران]] و [[اولیای الهی]] گاه برای مدتی اندک یا زیاد از [[جامعه]] دوری می‌گزیدند و در عبادت‌گاه‌ها و [[مساجد]] به [[مناجات با خدا]] می‌پرداختند. از [[آیه]] ۱۲۵ [[سوره بقره]] که در آن از [[فرمان خداوند]] به [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} مبنی بر [[تطهیر]] [[مسجدالحرام]] برای [[طواف]] و اعتکاف‌کنندگان یاد شده بر می‌آید که اعتکاف در [[شریعت]] این دو [[پیامبر الهی]] وجود داشته است<ref>التفسیر الکبیر، ج۴، ص۴۷.</ref>.

	در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که «[[تحنث]]» نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]]{{صل}} نیز [[قبل از بعثت]] به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]]{{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام{{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام{{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref>.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>.		در برخی [[احادیث]] از وجود نوعی اعتکاف و [[گوشه‌گیری]] برای [[عبادت]] در [[عصر جاهلی]] که «[[تحنث]]» نامیده می‌شود سخن به میان آمده است<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. از جمله در روایتی نقل شده است که [[پیامبر اسلام]]{{صل}} نیز [[قبل از بعثت]] به [[کوه]] حرا می‌آمد و در آنجا مشغول تحنث می‌شد<ref>صحیح البخاری، ج۱، ص۳.</ref>. این عمل [[پیامبر]]{{صل}} که به مدت یک ماه ادامه داشت هر ساله تکرار می‌گردید<ref>السیرة النبویة، ابن هشام، ج۱، ص۱۵۴.</ref>. بر پایه روایتی [[قرآن کریم]] نیز در یکی از همین موارد تحنث بر پیامبر اسلام{{صل}} نازل شد<ref>أسباب نزول، ص۵.</ref>. پس از [[بعثت]] نیز [[سنت]] اعتکاف ادامه یافت و پیامبر اسلام{{صل}} و [[مسلمانان]] به این [[سنت الهی]] عمل می‌کردند. از جمله در روایتی نقل شده است که در دهه آخر [[ماه رمضان]] برای پیامبر سایبانی در [[مسجد]] [[نصب]] و فرشی را پهن می‌کردند و آن حضرت به اعتکاف مشغول می‌شد<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۴.</ref>. بر اساس روایتی دیگر آن حضرت پس از ورود به [[مدینه]]، ابتدا در دهه اول ماه رمضان به اعتکاف مشغول شد و در سال بعد در دهه وسط و در سال سوم در دهه آخر [[معتکف]] شد و از سال سوم به بعد، هر ساله در دهه آخر [[ماه رمضان]] اعتکاف می‌نمود<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۱۸۹.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>.

	==اهمیت اعتکاف==		==اهمیت اعتکاف==
	اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] [[پسندیده]] را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} پیامبر اسلام{{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۱۹۰.</ref>.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.		اعتکاف در [[شرایع الهی]] از آن‌چنان اهمیت و جایگاه والایی برخوردار است که [[خداوند]] به دو [[پیامبر]] بزرگ خویش یعنی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} و [[اسماعیل]]{{ع}} [[فرمان]] می‌دهد که [[مسجدالحرام]] و [[خانه خدا]] را برای اعتکاف کنندگان [[تطهیر]] نمایند<ref>{{متن قرآن\|وَإِذْ جَعَلْنَا الْبَيْتَ مَثَابَةً لِلنَّاسِ وَأَمْنًا وَاتَّخِذُوا مِنْ مَقَامِ إِبْرَاهِيمَ مُصَلًّى وَعَهِدْنَا إِلَى إِبْرَاهِيمَ وَإِسْمَاعِيلَ أَنْ طَهِّرَا بَيْتِيَ لِلطَّائِفِينَ وَالْعَاكِفِينَ وَالرُّكَّعِ السُّجُودِ}} «و (یاد کن) آنگاه را که خانه (کعبه) را برای مردم جای بازگشت و امن کردیم و (گفتیم) از «مقام ابراهیم» نمازگاه گزینید و به ابراهیم و اسماعیل سفارش کردیم که خانه مرا برای طواف‌کنندگان (مسافر) و مجاوران (حرم) و رکوع‌کنندگان سجده‌گزار، پاکیزه بدارید» سوره بقره، آیه ۱۲۵.</ref>. همچنین اهمیت این [[سنت]] [[پسندیده]] را می‌توان از اهتمام شدید و مداوم [[پیامبر اسلام]]{{صل}} به آن دریافت؛ به گونه‌ای که بر اساس [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} پیامبر اسلام{{صل}} در یک سال که به علت [[جنگ بدر]] موفق به انجام این [[عبادت]] نگردیدند در سال بعد قضای آن را به جای آوردند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اعتکاف - رضوی (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۲۷۶.</ref>.

	==[[احکام فقهی]] اعتکاف==		==[[احکام فقهی]] اعتکاف==
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	در روزه اعتکاف، قصد اعتکاف شرط نیست، بلکه روزه ماه رمضان یا روزه [[نذری]] و مانند آن نیز کفایت می‏‌کند<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۵.</ref>. در صورت صحیح نبودن روزه ـ به [[جهت]] زمان، مانند [[عید قربان]] و [[فطر]] و یا به جهت شخص، مانند حائض، نفساء، [[بیمار]] و مسافر ـ اعتکاف نیز صحیح نیست<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۶.</ref>.		در روزه اعتکاف، قصد اعتکاف شرط نیست، بلکه روزه ماه رمضان یا روزه [[نذری]] و مانند آن نیز کفایت می‏‌کند<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۵.</ref>. در صورت صحیح نبودن روزه ـ به [[جهت]] زمان، مانند [[عید قربان]] و [[فطر]] و یا به جهت شخص، مانند حائض، نفساء، [[بیمار]] و مسافر ـ اعتکاف نیز صحیح نیست<ref>مستند الشیعة، ج۱۰، ص۵۴۶.</ref>.

	در طول مدّت اعتکاف، آمیزش با [[همسر]] و به قول مشهور، لمس کردن و بوسیدن او با [[شهوت]]؛ بوییدن [[عطر]] و گل و گیاهان خوش بو به قول مشهور؛ [[مجادله]] با دیگران در [[امور دنیوی]] و [[دینی]] به قصد [[فضل]] فروشی و [[غلبه]] و [[خرید و فروش]] بر [[معتکف]] [[حرام]] است<ref>جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۹۹ ـ ۲۰۴.</ref>.<ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref>.<ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، ص۵۹۸-۶۰۰؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>		در طول مدّت اعتکاف، آمیزش با [[همسر]] و به قول مشهور، لمس کردن و بوسیدن او با [[شهوت]]؛ بوییدن [[عطر]] و گل و گیاهان خوش بو به قول مشهور؛ [[مجادله]] با دیگران در [[امور دنیوی]] و [[دینی]] به قصد [[فضل]] فروشی و [[غلبه]] و [[خرید و فروش]] بر [[معتکف]] [[حرام]] است<ref>جواهر الکلام، ج۱۷، ص۱۹۹ ـ ۲۰۴.</ref><ref>العروة الوثقی، ج۲، ص۲۶۰.</ref><ref> [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت]] ج۱، ص۵۹۸-۶۰۰؛ [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۳.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۳۷:		خط ۳۷:
	# [[پرونده:1368945.jpg\|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]		# [[پرونده:1368945.jpg\|22px]] [[سید محمود هاشمی شاهرودی\|هاشمی شاهرودی، سید محمود]]، [[فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت (کتاب)\|'''فرهنگ فقه مطابق مذهب اهل بیت''']]
	# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳''']]		# [[پرونده:000054.jpg\|22px]] [[فتاح آقازاده\|آقازاده، فتاح]]، [[اعتکاف - آقازاده (مقاله)\|مقاله «اعتکاف»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۳''']]
	#[[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]		# [[پرونده:13681040.jpg\|22px]] [[جواد محدثی\|محدثی، جواد]]، [[فرهنگ‌نامه دینی (کتاب)\|'''فرهنگ‌نامه دینی''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}