اعجاز بیانی قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Ali در ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۹

2024-05-17T15:59:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۹:۲۹
خط ۷۲:		خط ۷۲:

	[[رده:اعجاز قرآن]]		[[رده:اعجاز قرآن]]
	~~[[ar: الإعجاز البياني]]~~

Msadeq در ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۳۵

2024-04-28T05:35:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۰۵
خط ۷۲:		خط ۷۲:

	[[رده:اعجاز قرآن]]		[[رده:اعجاز قرآن]]
			[[ar: الإعجاز البياني]]

Bahmani: /* مقایسه اعجاز ادبی قرآن با سایر وجوه اعجازش */

2024-03-09T05:13:36Z

مقایسه اعجاز ادبی قرآن با سایر وجوه اعجازش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۳
خط ۵۶:		خط ۵۶:

	== مقایسه [[اعجاز ادبی قرآن]] با سایر وجوه اعجازش ==		== مقایسه [[اعجاز ادبی قرآن]] با سایر وجوه اعجازش ==
	اولین نکته آن است که در زمان [[نزول قرآن]]، بیشترین تأکید بر وجه ادبی [[قرآن]] بوده است، زیرا [[قرآن]] در میان [[اجتماعی]] سخنور و [[فصیح]] نازل شد. ضمناً [[اعجاز ادبی قرآن]] در یکایک [[آیات]] آن جلوه‌گر است اما برخی وجوه، مانند "[[اخبار غیبی]] [[قرآن]]"، این عمومیت را ندارند. البته تشخیص [[اعجاز ادبی قرآن]]، به آشنایی با زبان [[عربی]] به‌طور کامل و [[تسلط]] بر دقائق [[علوم]] ادبیات عرب نیاز دارد<ref>ر. ک: [[محمد سعیدی مهر\|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی (کتاب)\|آموزش کلام اسلامی]]، ج۲، ص ۹۰-۹۳.</ref>		اولین نکته آن است که در زمان [[نزول قرآن]]، بیشترین تأکید بر وجه ادبی [[قرآن]] بوده است، زیرا [[قرآن]] در میان [[اجتماعی]] سخنور و [[فصیح]] نازل شد. ضمناً [[اعجاز ادبی قرآن]] در یکایک [[آیات]] آن جلوه‌گر است اما برخی وجوه، مانند "[[اخبار غیبی]] [[قرآن]]"، این عمومیت را ندارند. البته تشخیص [[اعجاز ادبی قرآن]]، به آشنایی با زبان عربی به‌طور کامل و [[تسلط]] بر دقائق [[علوم]] ادبیات عرب نیاز دارد<ref>ر.ک: [[محمد سعیدی مهر\|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی (کتاب)\|آموزش کلام اسلامی]]، ج۲، ص ۹۰-۹۳.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-09T05:13:03Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۴۳
خط ۷۱:		خط ۷۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:قرآن]]		[[رده:اعجاز قرآن]]

Msadeq در ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۵

2023-12-10T09:15:42Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۴۵
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{نبوت}}~~		{{مدخل مرتبط\| موضوع مرتبط = جهت اعجاز قرآن\| عنوان مدخل = \| مداخل مرتبط = [[اعجاز بیانی قرآن در قرآن]] - [[اعجاز بیانی قرآن در کلام اسلامی]]\| پرسش مرتبط = }}
	{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = جهت اعجاز قرآن
	\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[اعجاز بیانی قرآن در قرآن]] - [[اعجاز بیانی قرآن در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =
	}}

	'''یکی از [[وجوه اعجاز قرآن]] جنبه بیانی''' آن است، یعنی [[خداوند]] برای بیان مقاصد خود در هر مقامی، شیواترین و زیباترین الفاظ و سنجیده‌ترین و خوش‌آهنگ‌ترین ترکیباتی را به کار گرفته که به بهترین و رساترین وجهی معانی مورد نظر را به مخاطبین می‌فهماند. [[اعجاز ادبی قرآن]] هم در جنبه [[فصاحت]] است و هم در جنبه [[بلاغت]].		'''یکی از [[وجوه اعجاز قرآن]] جنبه بیانی''' آن است، یعنی [[خداوند]] برای بیان مقاصد خود در هر مقامی، شیواترین و زیباترین الفاظ و سنجیده‌ترین و خوش‌آهنگ‌ترین ترکیباتی را به کار گرفته که به بهترین و رساترین وجهی معانی مورد نظر را به مخاطبین می‌فهماند. [[اعجاز ادبی قرآن]] هم در جنبه [[فصاحت]] است و هم در جنبه [[بلاغت]].
خط ۲۰:		خط ۱۴:
	تشخیص [[معجزه]] بودن [[فصاحت]] و [[بلاغت قرآن]] از کسانی ساخته است که مهارت و تخصص در [[فنون]] مختلف [[سخنوری]] داشته باشند و آن را با دیگر سخنان [[فصیح]] و [[بلیغ]]، مقایسه کنند و توان خودشان را در برابر آن بیازمایند و این، کاری بود که از شعراء و چکامه سرایان [[عرب]] برمی‌آمد، زیرا بزرگترین [[هنر]] [[اعراب]]، سخن سرایی بود که در عصر [[نزول قرآن]]، به اوج [[شکوفایی]] رسیده بود و نمونه‌هایی از [[بهترین]] اشعار را پس از نقد ادبی به‌عنوان بهترین و ارزشمندترین دستاوردهای هنری، [[گزینش]] و معرّفی می‌کردند<ref>اساساً حکمت و عنایت الهی، اقتضاء دارد معجزه هر پیامبری متناسب با علم و هنر رایج در آن زمان باشد تا امتیاز و برتری اعجازآمیز آن را بر آثار بشری، به خوبی درک کنند چنانکه [[امام هادی]] {{ع}} در پاسخ [[ابن سکیّت]] که پرسید: "چرا خدای متعال، معجزه [[حضرت موسی]] {{ع}} را ید بیضاء و اژدها کردن عصا، و [[معجزه]] [[حضرت عیسی]] {{ع}} را شفاء دادن بیماران، و معجزه [[پیامبر اسلام]] {{صل}} را قرآن کریم قرار داد؟ فرمود: هنر رایج [[حضرت موسی]] {{ع}} سحر و جادو بود از این‌روی، خدای متعال معجزه آن حضرت را شبیه کارهای آنان قرار داد تا عجز و ناتوانی خودشان را از آوردن مانند آن دریابند. و هنر رایج زمان [[حضرت عیسی]] {{ع}} فنّ پزشکی بود از این‌روی، خدای متعال معجزه آن حضرت را شفاء دادن بیماران علاج ناپذیر، قرار داد تا جهت اعجاز آن را بخوبی درک کنند. اما هنر رایج در زمان [[پیامبر اسلام]] {{صل}} سخنوری و چکامه سرایی بود از این جهت، خدای متعال قرآن کریم را با زیباترین اسلوب، نازل فرمود تا برتری اعجازآمیز آن را باز شناسند.</ref><ref>اصول کافی، ج ۱، ص ۲۴.</ref>		تشخیص [[معجزه]] بودن [[فصاحت]] و [[بلاغت قرآن]] از کسانی ساخته است که مهارت و تخصص در [[فنون]] مختلف [[سخنوری]] داشته باشند و آن را با دیگر سخنان [[فصیح]] و [[بلیغ]]، مقایسه کنند و توان خودشان را در برابر آن بیازمایند و این، کاری بود که از شعراء و چکامه سرایان [[عرب]] برمی‌آمد، زیرا بزرگترین [[هنر]] [[اعراب]]، سخن سرایی بود که در عصر [[نزول قرآن]]، به اوج [[شکوفایی]] رسیده بود و نمونه‌هایی از [[بهترین]] اشعار را پس از نقد ادبی به‌عنوان بهترین و ارزشمندترین دستاوردهای هنری، [[گزینش]] و معرّفی می‌کردند<ref>اساساً حکمت و عنایت الهی، اقتضاء دارد معجزه هر پیامبری متناسب با علم و هنر رایج در آن زمان باشد تا امتیاز و برتری اعجازآمیز آن را بر آثار بشری، به خوبی درک کنند چنانکه [[امام هادی]] {{ع}} در پاسخ [[ابن سکیّت]] که پرسید: "چرا خدای متعال، معجزه [[حضرت موسی]] {{ع}} را ید بیضاء و اژدها کردن عصا، و [[معجزه]] [[حضرت عیسی]] {{ع}} را شفاء دادن بیماران، و معجزه [[پیامبر اسلام]] {{صل}} را قرآن کریم قرار داد؟ فرمود: هنر رایج [[حضرت موسی]] {{ع}} سحر و جادو بود از این‌روی، خدای متعال معجزه آن حضرت را شبیه کارهای آنان قرار داد تا عجز و ناتوانی خودشان را از آوردن مانند آن دریابند. و هنر رایج زمان [[حضرت عیسی]] {{ع}} فنّ پزشکی بود از این‌روی، خدای متعال معجزه آن حضرت را شفاء دادن بیماران علاج ناپذیر، قرار داد تا جهت اعجاز آن را بخوبی درک کنند. اما هنر رایج در زمان [[پیامبر اسلام]] {{صل}} سخنوری و چکامه سرایی بود از این جهت، خدای متعال قرآن کریم را با زیباترین اسلوب، نازل فرمود تا برتری اعجازآمیز آن را باز شناسند.</ref><ref>اصول کافی، ج ۱، ص ۲۴.</ref>

	بزرگترین سخن‌شناسان آن عصر، مانند [[ولید بن مغیره مخزومی]] و [[عتبة بن ربیعه]] و [[طفیل بن عمرو]]، به نهایت [[فصاحت]] و [[بلاغت قرآن]] و [[برتری]] آن بر شیواترین سخنان بشری، [[گواهی]] دادند<ref>ر. ک: اعلام الوری، ص ۲۷، ۲۸ و ص ۴۹. و سیره ابن هشام، ج ۱، ص ۲۹۳، و ص ۴۱۰.</ref> و در حدود یک قرن بعد، کسانی امثال [[ابن ابی العوجاء]] و [[ابن مقفّع]] و [[ابوشاکر دیصانی]] و [[عبدالملک بصری]]، [[تصمیم]] گرفتند که توان خود را در معارضه با [[قرآن]] بیازمایند و یک سال تمام، نیروی خود را بر سر این کار گذاشتند ولی کوچکترین کاری از پیش نبردند و سرانجام، همگی در برابر [[عظمت]] این [[کتاب الهی]]، زانوی عجز و [[حیرت]] به [[زمین]] زدند و هنگامی که در [[مسجدالحرام]] جلسه‌ای برای بازرسی کارهای یک‌ساله‌شان تشکیل داده بودند [[امام صادق]] {{ع}} از کنار ایشان عبور کرد و این [[آیه شریفه]] را [[تلاوت]] فرمود: {{متن قرآن\|قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُواْ بِمِثْلِ هَذَا الْقُرْآنِ لاَ يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا }}<ref> بگو: اگر آدمیان و پریان فراهم آیند تا مانند این قرآن آورند هر چند یکدیگر را پشتیبانی کنند همانند آن نمی‌توانند آورد؛ سوره اسراء، آیه۸۸.</ref><ref>ر. ک: اصول کافی، ج ۱، ص ۲۴.</ref><ref>[[محمد تقی مصباح یزدی\|مصباح یزدی، محمد تقی]]، [[آموزش عقاید (کتاب)\|آموزش عقاید]]، ص۲۶۳ ـ ۲۶۴.</ref>		بزرگترین سخن‌شناسان آن عصر، مانند [[ولید بن مغیره مخزومی]] و [[عتبة بن ربیعه]] و [[طفیل بن عمرو]]، به نهایت [[فصاحت]] و [[بلاغت قرآن]] و [[برتری]] آن بر شیواترین سخنان بشری، [[گواهی]] دادند<ref>ر. ک: اعلام الوری، ص ۲۷، ۲۸ و ص ۴۹. و سیره ابن هشام، ج ۱، ص ۲۹۳، و ص ۴۱۰.</ref> و در حدود یک قرن بعد، کسانی امثال [[ابن ابی العوجاء]] و [[ابن مقفّع]] و [[ابوشاکر دیصانی]] و [[عبدالملک بصری]]، [[تصمیم]] گرفتند که توان خود را در معارضه با [[قرآن]] بیازمایند و یک سال تمام، نیروی خود را بر سر این کار گذاشتند ولی کوچکترین کاری از پیش نبردند و سرانجام، همگی در برابر [[عظمت]] این [[کتاب الهی]]، زانوی عجز و [[حیرت]] به [[زمین]] زدند و هنگامی که در [[مسجدالحرام]] جلسه‌ای برای بازرسی کارهای یک‌ساله‌شان تشکیل داده بودند [[امام صادق]] {{ع}} از کنار ایشان عبور کرد و این [[آیه شریفه]] را [[تلاوت]] فرمود: {{متن قرآن\|قُل لَّئِنِ اجْتَمَعَتِ الإِنسُ وَالْجِنُّ عَلَى أَن يَأْتُواْ بِمِثْلِ هَذَا الْقُرْآنِ لاَ يَأْتُونَ بِمِثْلِهِ وَلَوْ كَانَ بَعْضُهُمْ لِبَعْضٍ ظَهِيرًا }}<ref> بگو: اگر آدمیان و پریان فراهم آیند تا مانند این قرآن آورند هر چند یکدیگر را پشتیبانی کنند همانند آن نمی‌توانند آورد؛ سوره اسراء، آیه۸۸.</ref>.<ref>ر. ک: اصول کافی، ج ۱، ص ۲۴.</ref>.<ref>[[محمد تقی مصباح یزدی\|مصباح یزدی، محمد تقی]]، [[آموزش عقاید (کتاب)\|آموزش عقاید]]، ص۲۶۳ ـ ۲۶۴.</ref>

	== ارکان [[اعجاز ادبی قرآن]] ==		== ارکان [[اعجاز ادبی قرآن]] ==
خط ۳۶:		خط ۳۰:
	الفاظ در [[قرآن]] به‌ گونه‌ای در کنار هم قرار گرفته‌اند که خواندن آنها، آهنگی دل‌نشین ایجاد می‌کند و معانی نیز چنان باهمدیگر هماهنگ‌اند که [[روح]] واحدی را در کالبد الفاظ می‌دمند و هماهنگی شگفتی نیز میان الفاظ و معانی وجود دارد. برای نمونه: {{متن قرآن\|الْحَاقَّةُ مَا الْحَاقَّةُ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ فَهَلْ تَرَى لَهُم مِّن بَاقِيَةٍ وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً}}<ref>آن هنگامه راستین. آن هنگامه راستین چیست؟ و چه دانی تو که آن هنگامه راستین چیست؟ قوم ثمود و عاد، آن (هنگامه) درهم کوبنده را دروغ شمردند. اما قوم ثمود با سرکشی خویش به نابودی افکنده شدند. و اما (قوم) عاد با تندباد سردی بنیان‌کن، از میان برداشته شد. که (خداوند) آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان چیره گردانید و آن قوم را در آن (شب و روز)‌ها بر زمین افتاده می‌دیدی، گویی تنه‌های خرمابن‌هایی فرو افتاده‌اندآیا از ایشان بازمانده‌ای می‌بینی؟ و فرعون و کسان پیش از او و (مردم) شهرهای زیر و زبر شده (قوم لوط) خطا کردند. با پیامبر پروردگارشان نافرمانی کردند آنگاه (خداوند) آنان را با کیفری بسیار سخت فرو گرفت؛ سوره حاقه، آیه ۱- ۱۰.</ref><ref>ر. ک: [[محمد سعیدی مهر\|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی (کتاب)\|آموزش کلام اسلامی]]، ج۲، ص ۹۸-۹۹.</ref>		الفاظ در [[قرآن]] به‌ گونه‌ای در کنار هم قرار گرفته‌اند که خواندن آنها، آهنگی دل‌نشین ایجاد می‌کند و معانی نیز چنان باهمدیگر هماهنگ‌اند که [[روح]] واحدی را در کالبد الفاظ می‌دمند و هماهنگی شگفتی نیز میان الفاظ و معانی وجود دارد. برای نمونه: {{متن قرآن\|الْحَاقَّةُ مَا الْحَاقَّةُ وَمَا أَدْرَاكَ مَا الْحَاقَّةُ كَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِكُوا بِالطَّاغِيَةِ وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِكُوا بِرِيحٍ صَرْصَرٍ عَاتِيَةٍ سَخَّرَهَا عَلَيْهِمْ سَبْعَ لَيَالٍ وَثَمَانِيَةَ أَيَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِيهَا صَرْعَى كَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِيَةٍ فَهَلْ تَرَى لَهُم مِّن بَاقِيَةٍ وَجَاءَ فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِكَاتُ بِالْخَاطِئَةِ فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِيَةً}}<ref>آن هنگامه راستین. آن هنگامه راستین چیست؟ و چه دانی تو که آن هنگامه راستین چیست؟ قوم ثمود و عاد، آن (هنگامه) درهم کوبنده را دروغ شمردند. اما قوم ثمود با سرکشی خویش به نابودی افکنده شدند. و اما (قوم) عاد با تندباد سردی بنیان‌کن، از میان برداشته شد. که (خداوند) آن را هفت شب و هشت روز پیاپی بر آنان چیره گردانید و آن قوم را در آن (شب و روز)‌ها بر زمین افتاده می‌دیدی، گویی تنه‌های خرمابن‌هایی فرو افتاده‌اندآیا از ایشان بازمانده‌ای می‌بینی؟ و فرعون و کسان پیش از او و (مردم) شهرهای زیر و زبر شده (قوم لوط) خطا کردند. با پیامبر پروردگارشان نافرمانی کردند آنگاه (خداوند) آنان را با کیفری بسیار سخت فرو گرفت؛ سوره حاقه، آیه ۱- ۱۰.</ref><ref>ر. ک: [[محمد سعیدی مهر\|سعیدی مهر، محمد]]، [[آموزش کلام اسلامی (کتاب)\|آموزش کلام اسلامی]]، ج۲، ص ۹۸-۹۹.</ref>

	== [[دلایل]] اثبات اعجاز بیانی قرآن == [[دلیل]] اوّل:''' [[بهترین]] [[شاهد]] اعجاز بیانی قرآن، عدم [[توانایی]] [[مخالفان]] از آوردن مثل برای [[قرآن]]، آن هم بعد از [[تحدی]] از سوی [[خداوند متعال]] است. [[قرآن کریم]] همواره از مدعیان و کسانی که در [[معجزه]] بودن [[قرآن]] [[شک]] دارند خواسته است مانند و شبیه آن را بیاورند<ref>سوره طور، آیه۳۲و ۳۴.</ref> اگر نتوانستند ده [[سوره]] مانند آن بیاورند<ref>سوره هود، آیه۱۳.</ref> و باز اگر نتوانستند حداقل یک [[سوره]] شبیه آن بیاورند<ref>سوره یونس، آیه۳۸، سوره بقره، آیه۲۳- ۲۴.</ref> با این همه شواهد [[تاریخی]] نشان می‌دهد هیچ کس تاکنون نتوانسته به این مبارزه‌طلبی [[قرآن]] جواب مثبت دهد. البته افرادی با انگیزه‌های گوناگون دست به معادل‌سازی با [[قرآن]] زده‌اند که تنها موجب سرشکستگی آنها شده است<ref>سیره ابن هشام، ج۴، ص ۲۴۷و ۲۲۳، تاریخ طبری، ج۲، ص ۵۰۸ و ۵۰۴ و ۴۹۶ و ۴۸۶ و ۴۶۳ و اعجاز القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.		== [[دلایل]] اثبات اعجاز بیانی قرآن ==
			'''[[دلیل]] اوّل:''' [[بهترین]] [[شاهد]] اعجاز بیانی قرآن، عدم [[توانایی]] [[مخالفان]] از آوردن مثل برای [[قرآن]]، آن هم بعد از [[تحدی]] از سوی [[خداوند متعال]] است. [[قرآن کریم]] همواره از مدعیان و کسانی که در [[معجزه]] بودن [[قرآن]] [[شک]] دارند خواسته است مانند و شبیه آن را بیاورند<ref>سوره طور، آیه۳۲و ۳۴.</ref> اگر نتوانستند ده [[سوره]] مانند آن بیاورند <ref>سوره هود، آیه۱۳.</ref> و باز اگر نتوانستند حداقل یک [[سوره]] شبیه آن بیاورند<ref>سوره یونس، آیه۳۸، سوره بقره، آیه۲۳- ۲۴.</ref> با این همه شواهد [[تاریخی]] نشان می‌دهد هیچ کس تاکنون نتوانسته به این مبارزه‌طلبی [[قرآن]] جواب مثبت دهد. البته افرادی با انگیزه‌های گوناگون دست به معادل‌سازی با [[قرآن]] زده‌اند که تنها موجب سرشکستگی آنها شده است<ref>سیره ابن هشام، ج۴، ص ۲۴۷و ۲۲۳، تاریخ طبری، ج۲، ص ۵۰۸ و ۵۰۴ و ۴۹۶ و ۴۸۶ و ۴۶۳ و اعجاز القرآن، ص ۱۷۵.</ref>.

	'''[[دلیل]] دوم:''' [[دلیل]] دیگر بر [[اعجاز ادبی قرآن]] اعتراف شعرا و فصحای بزرگ [[عرب]] اعم از مخالف و موافق است، به عنوان مثال [[لبید بن مغیره مخزومی‌]] که در میان [[مشرکان]] به [[امیر]] [[سخن]] معروف بود بعد از شنیدن [[آیات قرآن]] گفت: "به [[خدا]] قسم این سخنان نه [[شعر]] و [[سحر]] است ونه [[هذیان]] گویی دیوانگان بلکه این گفته‌ها از [[کلام الهی]] است"<ref>سوره تفسیر طبری، ج۲، ص ۹۸، تفسیر المنار، ج۱، ص ۱۹۹.</ref>. هم چنین در این مورد می‌توان به اعترافات [[عتبة بن ربیعه]] از بزرگان [[قریش]] <ref>سیره ابن هشام، ج۱، ص ۳۱۴ و ۳۱۳.</ref> و [[نصر بن حارث کلده]] از سران [[عرب]] <ref>الدر المنثور، ج۳، ص ۱۸۰.</ref> و دیگر بزرگان [[عرب]] و هم چنین [[دانشمندان]] [[غیر عرب]] که با زبان [[عربی]] آشنایی دارند، اشاره کرد<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص ۱۳۷.</ref>.		'''[[دلیل]] دوم:''' [[دلیل]] دیگر بر [[اعجاز ادبی قرآن]] اعتراف شعرا و فصحای بزرگ [[عرب]] اعم از مخالف و موافق است، به عنوان مثال [[لبید بن مغیره مخزومی‌]] که در میان [[مشرکان]] به [[امیر]] [[سخن]] معروف بود بعد از شنیدن [[آیات قرآن]] گفت: "به [[خدا]] قسم این سخنان نه [[شعر]] و [[سحر]] است ونه [[هذیان]] گویی دیوانگان بلکه این گفته‌ها از [[کلام الهی]] است"<ref>سوره تفسیر طبری، ج۲، ص ۹۸، تفسیر المنار، ج۱، ص ۱۹۹.</ref>. هم چنین در این مورد می‌توان به اعترافات [[عتبة بن ربیعه]] از بزرگان [[قریش]] <ref>سیره ابن هشام، ج۱، ص ۳۱۴ و ۳۱۳.</ref> و [[نصر بن حارث کلده]] از سران [[عرب]] <ref>الدر المنثور، ج۳، ص ۱۸۰.</ref> و دیگر بزرگان [[عرب]] و هم چنین [[دانشمندان]] [[غیر عرب]] که با زبان [[عربی]] آشنایی دارند، اشاره کرد<ref>تفسیر نمونه، ج۱، ص ۱۳۷.</ref>.

Bahmani در ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۲

2023-01-22T09:42:21Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۱۲
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = جهت اعجاز قرآن		\| موضوع مرتبط = جهت اعجاز قرآن
	\| عنوان مدخل = ~~[[اعجاز بیانی قرآن]]~~		\| عنوان مدخل =
	\| مداخل مرتبط = [[اعجاز بیانی قرآن در قرآن~~]] - [[اعجاز بیانی قرآن در حدیث~~]] - [[اعجاز بیانی قرآن در کلام اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[اعجاز بیانی قرآن در قرآن]] - [[اعجاز بیانی قرآن در کلام اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = ~~اعجاز بیانی قرآن (پرسش)~~		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

خط ۷۶:		خط ۷۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده: قرآن]]		[[رده:قرآن]]

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:30:26Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۰
خط ۵۷:		خط ۵۷:
	== ویژگی [[اعجاز بیانی]] ==		== ویژگی [[اعجاز بیانی]] ==
	در تبیین [[اعجاز بیانی]] می‌توان برای آن دو ویژگی برشمرد، که عبارت‌اند از:		در تبیین [[اعجاز بیانی]] می‌توان برای آن دو ویژگی برشمرد، که عبارت‌اند از:
	# '''[[آهنگ‌پذیری قرآن]]:''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>. درباره [[آهنگ‌پذیری قرآن]] می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از [[صدر اسلام]] به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است [[قرآن]] را به‌صورت [[حسن]] بخوانید برای همین بوده است که در [[قرآن]] جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>. [[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از [[صدر اسلام]] عملاً این [[عنایت]] بوده است که [[قرآن]] را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیامبر\|پیغمبر]] {{صل}} می‌آمدند و [[قرآن]] را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت [[قرآن]] را بر او بخوانند. خودش [[قرآن]] بر او نازل شده بود، او که [[قرآن]] را می‌دانست، ولی از شنیدن [[قرآن]] لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. [[فکر]] می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی [[دل]] هرچه [[تجدید]] شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} بعضی از [[اصحاب]] را امر می‌کردند که [[قرآن]] را باز کن برای من بخوان و او [[قرآن]] می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گوش می‌کردند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref>. افزون بر دوران [[رسالت]] در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]] {{عم}}خود [[قرآن]] با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]] {{عم}} هست که [[قرآن]] را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه]] [[امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این [[صدا]] [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref>. [[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها [[قرآن]] است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه [[انسان]] هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و [[انسان]] چون واقعاً [[کلام]] خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref>.		# '''[[آهنگ‌پذیری قرآن]]:''' یک‌چیز آهنگ پذیر آن چیزی است که وقتی آن را با آهنگ می‌خوانند آن را بهتر بیان می‌کند تا وقتی‌که ساده می‌خوانند، به این می‌گویند آهنگ‌پذیری<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>. درباره [[آهنگ‌پذیری قرآن]] می‌توان چنین اظهارنظر کرد که این تنها [[قرآن]] است که آهنگ پذیر است و این همان مطلبی است که از [[صدر اسلام]] به آن توجه شده است. اینکه توصیه‌شده است [[قرآن]] را به‌صورت [[حسن]] بخوانید برای همین بوده است که در [[قرآن]] جنین استعدادی و پذیرشی بوده و با آهنگ بهتر می‌توانسته است خودش را نشان بدهد ونمایان کند. در [[اخبار]] زیادی داریم: {{عربی\|تغنوا بالقرآن}}<ref>«غنا بخوانید با قرآن» [[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۴.</ref>. [[شاهد]] مدعا آن است که ما می‌دانیم که از [[صدر اسلام]] عملاً این [[عنایت]] بوده است که [[قرآن]] را با آواز خوش بخوانند و خوش‌آوازهای [[صحابه]] [[پیامبر\|پیغمبر]] {{صل}} می‌آمدند و [[قرآن]] را می‌خواندند. حتی خود [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گاهی [[اصحاب]] را می‌گفت [[قرآن]] را بر او بخوانند. خودش [[قرآن]] بر او نازل شده بود، او که [[قرآن]] را می‌دانست، ولی از شنیدن [[قرآن]] لذتی می‌برد که از دانست آن قهرا [[انسان]] آن [[لذت]] را نمی‌برد چون خود شنیدن موضوعیت دارد، آن برای دانستن که نیست، برای [[فکر]] نیست. [[فکر]] می‌داند، چیزی که می‌داند دیگر تکرار لغو است. ولی [[دل]] هرچه تجدید شود می‌خواهد احساساتش تحریک شود. بسیاری از اوقات خد [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} بعضی از [[اصحاب]] را امر می‌کردند که [[قرآن]] را باز کن برای من بخوان و او [[قرآن]] می‌خواند و [[پیامبر خاتم\|پیغمبر اکرم]] {{صل}} گوش می‌کردند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۵.</ref>. افزون بر دوران [[رسالت]] در دوران [[ائمه]] {{عم}} نیز به [[خواندن قرآن]] با آهنگ خوش و دل‌نواز اهتمام ویژه می‌شده است. [[ائمه]] {{عم}}خود [[قرآن]] با آوازی بس دل‌انگیز [[تلاوت]] می‌کردند. درباره [[امام سجاد]] و [[امام باقر]] {{عم}} هست که [[قرآن]] را آن‌چنان با آهنگ خوش و [[زیبا]] از داخل منزل با صدای بلند می‌خواندند که صدایشان به بیرون منزل منعکس می‌شد و مردمی که از کوچه می‌گذشتند به‌واسطه [[زیبایی]] و [[خوشی]] این آهنگ می‌ایستادند. بعد پشت [[خانه]] [[امام]] را نگاه می‌کردند می‌دیدند [[مردم]] داخل کوچه ایستاده‌اند دارند گوش می‌کنند و حتی نوشته‌اند آن‌قدر این [[صدا]] [[زیبا]] و جذاب بود که سقاها درحالی‌که مشک‌های سنگین را بر دوش می‌کشیدند و می‌آمدند عبور کنند، با همان مشک‌های پر از آب می‌ایستادند که گوش کنند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۵۶.</ref>. [[راز]] سیری‌ناپذیری [[انسان]] از [[تلاوت قرآن]] حلاوت و شیرینی خاصی است که در [[قرآن]] نهفته است. این تنها [[قرآن]] است که یک چنین حلاوت و شیرینی‌ای داردکه [[انسان]] هرچه بخواند شیرینی آن سلب نمی‌شود. این حکایت می‌کند که یک نوع تناسب بسیار مرموز میان [[روح]] و [[فطرت بشر]] و این [[کلام]] که [[کلام خدا]] است، و [[انسان]] چون واقعاً [[کلام]] خالقش را دارد می‌شنود‌، ندای [[غیب]] و ماوراء [[طبیعت]] را دارد می‌شنود، هرچه تکرار خسته نمی‌شود<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۶۱.</ref>.
	# '''[[فصاحت قرآن\|فصاحت]] و [[بلاغت قرآن\|بلاغت بی‌بدیل قرآن]]:''' اگر قرار باشد کسی از راه مقایسه، پیشگامی و [[برتری]] [[قرآن]] از منظر [[فصاحت]] و [[بلاغت]] را بر تمان نگاشته‌ها و گفتارها انتخاب کند، [[بهترین]] راه، مقایسه [[قرآن]] با سخنان [[معصومان]] است که خود در بیان [[اسرار]] و آموزه‌های [[الهی]] از [[بهترین]] سبک‌ها و منطبق با نیاز مخاطبان بهره می‌جستند. در میان گفتار [[معصومان]] [[نهج‌البلاغه]] از ویژگی و امتیاز خاصی برخوردار است به‌گونه‌ای که آن را فروتر از [[کلام خداوند]] و درعین‌حال [[برتر]] از همه گفتار‌های بشری معرفی کرده‌اند. به عبارت روشن‌تر در میان گفتار [[انسان‌ها]] تاکنون گفتاری از نظر [[استواری]]، نغز بودن، پرمحتوایی و... به‌پای [[نهج‌البلاغه]] عرضه نشده است. اما وقتی همین [[نهج‌البلاغه]] با [[قرآن]] مقایسه می‌شود، [[آیات قرآن]] بسان خورشیدی در کنار [[ستارگان]] درخشندگی و پرفروغی خود از نشان می‌دهد. وقتی الفاظ [[نهج‌البلاغه]] را پهلوی [[قرآن]] می‌گذاریم مثل این است که [[انسان]] با اتومبیل در جاده‌ای حرکت می‌کند؛ می‌بیند نشیب و فراز دارد، یک‌دفعه روی آسفالت [[جدید]] قرار می‌گیرد، می‌بیند اتومبیل روی یک خط هموار حرکت می‌کند و کوچک‌ترین نشیب و فارزی ندارد<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۳۷.</ref>. نه‌تنها تفاوت است میان کلمات [[قرآن]] و جمله‌های [[امام علی\|امیر مؤمنان]]، با جمله‌های خود [[پیامبر]] همین‌طور است؛ یعنی هر جا [[پیغمبر]] خودش [[خطبه]] خواند مثل [[خطبه]] [[امیر مؤمنان]] است، هیچ فرقی نمی‌کند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>		# '''[[فصاحت قرآن\|فصاحت]] و [[بلاغت قرآن\|بلاغت بی‌بدیل قرآن]]:''' اگر قرار باشد کسی از راه مقایسه، پیشگامی و [[برتری]] [[قرآن]] از منظر [[فصاحت]] و [[بلاغت]] را بر تمان نگاشته‌ها و گفتارها انتخاب کند، [[بهترین]] راه، مقایسه [[قرآن]] با سخنان [[معصومان]] است که خود در بیان [[اسرار]] و آموزه‌های [[الهی]] از [[بهترین]] سبک‌ها و منطبق با نیاز مخاطبان بهره می‌جستند. در میان گفتار [[معصومان]] [[نهج‌البلاغه]] از ویژگی و امتیاز خاصی برخوردار است به‌گونه‌ای که آن را فروتر از [[کلام خداوند]] و درعین‌حال [[برتر]] از همه گفتار‌های بشری معرفی کرده‌اند. به عبارت روشن‌تر در میان گفتار [[انسان‌ها]] تاکنون گفتاری از نظر [[استواری]]، نغز بودن، پرمحتوایی و... به‌پای [[نهج‌البلاغه]] عرضه نشده است. اما وقتی همین [[نهج‌البلاغه]] با [[قرآن]] مقایسه می‌شود، [[آیات قرآن]] بسان خورشیدی در کنار [[ستارگان]] درخشندگی و پرفروغی خود از نشان می‌دهد. وقتی الفاظ [[نهج‌البلاغه]] را پهلوی [[قرآن]] می‌گذاریم مثل این است که [[انسان]] با اتومبیل در جاده‌ای حرکت می‌کند؛ می‌بیند نشیب و فراز دارد، یک‌دفعه روی آسفالت [[جدید]] قرار می‌گیرد، می‌بیند اتومبیل روی یک خط هموار حرکت می‌کند و کوچک‌ترین نشیب و فارزی ندارد<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۳۷.</ref>. نه‌تنها تفاوت است میان کلمات [[قرآن]] و جمله‌های [[امام علی\|امیر مؤمنان]]، با جمله‌های خود [[پیامبر]] همین‌طور است؛ یعنی هر جا [[پیغمبر]] خودش [[خطبه]] خواند مثل [[خطبه]] [[امیر مؤمنان]] است، هیچ فرقی نمی‌کند<ref>[[مرتضی مطهری\|مطهری مرتضی]]، [[نبوت ۱(کتاب)\|نبوت]]، مجموعه آثار، ج ۴، ص ۵۳۷.</ref><ref>[[علی نصیری\|نصیری، علی]]، [[چلچراغ حکمت ج۲۲ (کتاب)\|قرآن‌شناسی، چلچراغ حکمت ج۲۲]]، ص ۵۲.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:40:00Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:10:54Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۰
خط ۷۶:		خط ۷۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده: قرآن]]		[[رده: قرآن]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:17:48Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

نمایش تغییرات