افراط در معارف و سیره معصوم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۲۹

2026-04-08T05:29:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۹
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	دو نکته در این سخن امام درخور توجه است. یکی اهمیت [[شناخت]] صحیح از [[دشمن]] است که شرح آن گذشت. نکته دوم اینکه تفاوت اساسی [[خوارج]] را با دو گروه دیگر ([[قاسطین]] و [[ناکثین]]) که به جنگ با علی{{ع}} دست زدند، باید در انگیزه آنها جست‌وجو کرد. همین تفاوت انگیزه که ریشه در [[بینش]] و فرهنگ دینی آنها دارد، خوارج را از دو گروه دیگر متمایز کرد و عزمشان را در مخالفت با امام [[مسلمین]] جزم‌تر کرد؛ تاجایی که در این راه خود را [[شهید]] [[راه خدا]] می‌‌خواندند و اقدامات خود را گامی در راه [[احیای دین]] می‌دانستند؛ درحالی‌که دو گروه دیگر خود نیز می‌‌دانستند که برای [[دنیا]] و رسیدن به آن حرکت کرده‌اند. بنابراین باید [[اذعان]] کرد که خطر [[فتنه]] [[فرهنگی]] به‌مراتب بیشتر از فتنه [[سیاسی]] و نظامی است.		دو نکته در این سخن امام درخور توجه است. یکی اهمیت [[شناخت]] صحیح از [[دشمن]] است که شرح آن گذشت. نکته دوم اینکه تفاوت اساسی [[خوارج]] را با دو گروه دیگر ([[قاسطین]] و [[ناکثین]]) که به جنگ با علی{{ع}} دست زدند، باید در انگیزه آنها جست‌وجو کرد. همین تفاوت انگیزه که ریشه در [[بینش]] و فرهنگ دینی آنها دارد، خوارج را از دو گروه دیگر متمایز کرد و عزمشان را در مخالفت با امام [[مسلمین]] جزم‌تر کرد؛ تاجایی که در این راه خود را [[شهید]] [[راه خدا]] می‌‌خواندند و اقدامات خود را گامی در راه [[احیای دین]] می‌دانستند؛ درحالی‌که دو گروه دیگر خود نیز می‌‌دانستند که برای [[دنیا]] و رسیدن به آن حرکت کرده‌اند. بنابراین باید [[اذعان]] کرد که خطر [[فتنه]] [[فرهنگی]] به‌مراتب بیشتر از فتنه [[سیاسی]] و نظامی است.

	[[امام]]{{ع}} بعد از ضربه [[ابن‌ملجم]] و قبل از [[شهادت]] خود نیز، درباره [[قاتل]] خویش به [[نزدیکان]] خود سفارش کرد که در [[مجازات]] او [[افراط]] نکنند: «بنگرید، اگر من از این ضربت در گذشتم، آن‌گاه در مقابل، ضربتی بر او بزنید. مبادا اندام‌های او را زنده یا مرده ببرید که از [[رسول خدا]]{{صل}} شنیدم که فرمود: مبادا کسی را مثله کنید؛ هر چند سگ درنده باشد»<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، نامه ۴۷.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۳۶.</ref>		[[امام]]{{ع}} بعد از ضربه [[ابن‌ملجم]] و قبل از [[شهادت]] خود نیز، درباره [[قاتل]] خویش به [[نزدیکان]] خود سفارش کرد که در [[مجازات]] او [[افراط]] نکنند: «بنگرید، اگر من از این ضربت در گذشتم، آن‌گاه در مقابل، ضربتی بر او بزنید. مبادا اندام‌های او را زنده یا مرده ببرید که از [[رسول خدا]]{{صل}} شنیدم که فرمود: مبادا کسی را مثله کنید؛ هر چند سگ درنده باشد»<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، نامه ۴۷.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۳۶ ـ ۴۴۱.</ref>

	== مقابله با تفریط ==		== مقابله با تفریط ==
خط ۶۴:		خط ۶۴:
	کعب می‌گوید: ما سه نفر با کسانی که [[سوگند]] خوردند و [[رسول خدا]]{{صل}} بهانه و عذر ایشان را پذیرفت و آنها را بخشید و برایشان طلب [[استغفار]] هم فرمود، تفاوت داشتیم. [[پیامبر]]{{صل}} کار ما را به [[خداوند]] واگذار کرد تا او دراین‌باره [[حکم]] کند. به همین دلیل است که خداوند درباره ما فرموده است: {{متن قرآن\|وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و نیز بر آن سه تن که (از رفتن به جنگ تبوک) واپس نهاده شدند تا آنگاه که زمین با همه فراخنایش بر آنان تنگ آمد و جانشان به لب رسید و دریافتند که پناهگاهی از خداوند جز به سوی خود او نیست؛ آنگاه (خداوند) بر ایشان بخشایش آورد تا توبه کنند که خداوند بسیار توب» سوره توبه، آیه ۱۱۸.</ref>.		کعب می‌گوید: ما سه نفر با کسانی که [[سوگند]] خوردند و [[رسول خدا]]{{صل}} بهانه و عذر ایشان را پذیرفت و آنها را بخشید و برایشان طلب [[استغفار]] هم فرمود، تفاوت داشتیم. [[پیامبر]]{{صل}} کار ما را به [[خداوند]] واگذار کرد تا او دراین‌باره [[حکم]] کند. به همین دلیل است که خداوند درباره ما فرموده است: {{متن قرآن\|وَعَلَى الثَّلَاثَةِ الَّذِينَ خُلِّفُوا حَتَّى إِذَا ضَاقَتْ عَلَيْهِمُ الْأَرْضُ بِمَا رَحُبَتْ وَضَاقَتْ عَلَيْهِمْ أَنْفُسُهُمْ وَظَنُّوا أَنْ لَا مَلْجَأَ مِنَ اللَّهِ إِلَّا إِلَيْهِ ثُمَّ تَابَ عَلَيْهِمْ لِيَتُوبُوا إِنَّ اللَّهَ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و نیز بر آن سه تن که (از رفتن به جنگ تبوک) واپس نهاده شدند تا آنگاه که زمین با همه فراخنایش بر آنان تنگ آمد و جانشان به لب رسید و دریافتند که پناهگاهی از خداوند جز به سوی خود او نیست؛ آنگاه (خداوند) بر ایشان بخشایش آورد تا توبه کنند که خداوند بسیار توب» سوره توبه، آیه ۱۱۸.</ref>.

	کعب می‌گوید: منظور از بازماندن در این [[آیه]] تخلف از [[جنگ]] نیست؛ بلکه منظور همان است که پیامبر{{صل}} ما را از دیگران جدا فرمود و در واقع کار ما با کسانی که سوگند دروغ خورده بودند و عذرخواهی کرده بودند و رسول خدا{{صل}} از آنها پذیرفته بود، تفاوت داشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۲، ص۵۳۱-۵۳۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۰۴۹-۱۰۵۶.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۴۲.</ref>		کعب می‌گوید: منظور از بازماندن در این [[آیه]] تخلف از [[جنگ]] نیست؛ بلکه منظور همان است که پیامبر{{صل}} ما را از دیگران جدا فرمود و در واقع کار ما با کسانی که سوگند دروغ خورده بودند و عذرخواهی کرده بودند و رسول خدا{{صل}} از آنها پذیرفته بود، تفاوت داشت<ref>ابن هشام، السیرة النبویة، ج۲، ص۵۳۱-۵۳۷؛ محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۳، ص۱۰۴۹-۱۰۵۶.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۴۲ ـ ۴۴۷.</ref>

	== مقابله امام علی{{ع}} با تفریطیان ==		== مقابله امام علی{{ع}} با تفریطیان ==
خط ۱۱۳:		خط ۱۱۳:
	[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[کلامی]] دیگر می‌‌فرماید: شما را برای [[جهاد]] [[دعوت]] کردم که هر چه زودتر آماده شوید و حرکت کنید؛ ولی چنین نکردید. به گوشتان خواندم؛ نشنیده گرفتید. پنهانی و آشکار شما را فراخواندم؛ پاسخم ندادید. [[خیرخواهی]] کردم و پندتان دادم؛ نپذیرفتید. مگر شما [[شاهد]] ماجرا نبودید؟ پس چرا چون غایبان از صحنه [[رفتار]] می‌کنید؟ مگر شما [[فرمان‌بردار]] نیستید؟ پس چرا چون اربابان واپس می‌زنید؟ با [[مواعظ]] رسا موعظه‌تان می‌‌کنم و از آن پراکنده می‌شوید. شما را بر جهاد با [[ستم‌پیشگان]] بر می‌‌انگیزم؛ ولی هنوز به پایان سخن نرسیده، می‌بینم که چون [[یاران]] [[سبا]] از هم پراکنده شده و به منزلتان باز می‌‌گردید و از مواعظی که شنیده‌اید همدیگر را به [[غفلت]] و [[نیرنگ]] وامی‌دارید. صبحگاهان شما را به راه می‌‌آورم و در [[راه مستقیم]] روی پایتان وامی‌دارم و شبانگاه مانند کمان خمیده باز می‌گردید. هر که خواست شما را راست و درست کند، [[ناتوان]] شد و شما نیز از قبول آن بازماندید<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، خطبه ۹۶.</ref>.		[[امیرالمؤمنین]]{{ع}} در [[کلامی]] دیگر می‌‌فرماید: شما را برای [[جهاد]] [[دعوت]] کردم که هر چه زودتر آماده شوید و حرکت کنید؛ ولی چنین نکردید. به گوشتان خواندم؛ نشنیده گرفتید. پنهانی و آشکار شما را فراخواندم؛ پاسخم ندادید. [[خیرخواهی]] کردم و پندتان دادم؛ نپذیرفتید. مگر شما [[شاهد]] ماجرا نبودید؟ پس چرا چون غایبان از صحنه [[رفتار]] می‌کنید؟ مگر شما [[فرمان‌بردار]] نیستید؟ پس چرا چون اربابان واپس می‌زنید؟ با [[مواعظ]] رسا موعظه‌تان می‌‌کنم و از آن پراکنده می‌شوید. شما را بر جهاد با [[ستم‌پیشگان]] بر می‌‌انگیزم؛ ولی هنوز به پایان سخن نرسیده، می‌بینم که چون [[یاران]] [[سبا]] از هم پراکنده شده و به منزلتان باز می‌‌گردید و از مواعظی که شنیده‌اید همدیگر را به [[غفلت]] و [[نیرنگ]] وامی‌دارید. صبحگاهان شما را به راه می‌‌آورم و در [[راه مستقیم]] روی پایتان وامی‌دارم و شبانگاه مانند کمان خمیده باز می‌گردید. هر که خواست شما را راست و درست کند، [[ناتوان]] شد و شما نیز از قبول آن بازماندید<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، خطبه ۹۶.</ref>.

	ای مردنمایانی که مرد نیستید و مردانه عمل نمی‌کنید! بردباری‌تان کودکانه و عقلتان چون [[خرد]] نوعروسان حجله‌نشین است. ای کاش هرگز شما را نمی‌دیدم و هیچ‌گاه شما را نمی‌شناختم. [[سوگند]] به [[خدا]] آشنایی با شما سرانجامی جز [[پشیمانی]]، و عاقبتی جز [[اندوه]] و [[تأسف]] ندارد. خدا شما را بکشد که [[قلب]] مرا پر از اندوه کردید و سینه مرا با [[خشم]] آکندید و [[غصه]] و اندوه را جرعه‌جرعه در کامم ریختید و رأی مرا با عصیانتان و یاری‌نکردنتان [[فاسد]] و تباه کردید<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، خطبه ۲۷.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۴۷.</ref>		ای مردنمایانی که مرد نیستید و مردانه عمل نمی‌کنید! بردباری‌تان کودکانه و عقلتان چون [[خرد]] نوعروسان حجله‌نشین است. ای کاش هرگز شما را نمی‌دیدم و هیچ‌گاه شما را نمی‌شناختم. [[سوگند]] به [[خدا]] آشنایی با شما سرانجامی جز [[پشیمانی]]، و عاقبتی جز [[اندوه]] و [[تأسف]] ندارد. خدا شما را بکشد که [[قلب]] مرا پر از اندوه کردید و سینه مرا با [[خشم]] آکندید و [[غصه]] و اندوه را جرعه‌جرعه در کامم ریختید و رأی مرا با عصیانتان و یاری‌نکردنتان [[فاسد]] و تباه کردید<ref>شریف رضی، نهج‌البلاغه، خطبه ۲۷.</ref>.<ref>[[علی امین رستمی\|رستمی، علی امین]]، [[آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان (کتاب)\|آموزه‌های فرهنگی در سیره نظامی معصومان]]، ص ۴۴۷ ـ ۴۵۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقابله امام علی{{ع}} با تفریطیان */

2026-04-08T05:16:57Z

مقابله امام علی{{ع}} با تفریطیان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۶
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	سرانجام امام{{ع}} تصمیم گرفت با فرستادن افراد مهم‌تری، ابوموسی را از [[حکومت]] برکنار کند. پس فرزند ارشد خود [[امام حسن]]{{ع}} و [[عمار یاسر]] را با نامه‌ای به کوفه فرستاد. در آنجا امام حسن{{ع}} [[نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} را برای [[مردم کوفه]] خواند و سپس خود [[سخنرانی]] مهیجی ایراد کرد. پس از آن [[عمار]] برخاست و سخنان مهمی در [[تأیید]] [[امیرمؤمنان]] و شخصیت والای [[پسرعم]] [[رسول خدا]]{{صل}} ایراد کرد<ref>ابراهیم ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۲۱؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۸۵.</ref>.		سرانجام امام{{ع}} تصمیم گرفت با فرستادن افراد مهم‌تری، ابوموسی را از [[حکومت]] برکنار کند. پس فرزند ارشد خود [[امام حسن]]{{ع}} و [[عمار یاسر]] را با نامه‌ای به کوفه فرستاد. در آنجا امام حسن{{ع}} [[نامه امیرالمؤمنین]]{{ع}} را برای [[مردم کوفه]] خواند و سپس خود [[سخنرانی]] مهیجی ایراد کرد. پس از آن [[عمار]] برخاست و سخنان مهمی در [[تأیید]] [[امیرمؤمنان]] و شخصیت والای [[پسرعم]] [[رسول خدا]]{{صل}} ایراد کرد<ref>ابراهیم ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۲۱؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الامم و الملوک، ج۴، ص۳۸۵.</ref>.

	با سخنان این دو [[بزرگوار]] و [[نامه امام]]{{ع}} وضع [[کوفه]] به نفع امیرمؤمنان{{ع}} دگرگون شد؛ به‌طوری که بسیاری از [[مردم]] [[آمادگی]] خود را برای [[یاری]] حضرت اعلام کردند و برای یاری وی راهی بصره شدند. [[مسعودی]] تعداد سپاهیانی را که از کوفه برای یاری امیرمؤمنان علی{{ع}} از کوفه آمدند، هفت هزار نفر<ref>علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۳۶۸.</ref>، و [[یعقوبی]] شش هزار نفر<ref>احمد یعقوبی، [[تاریخ ~~یعقوبی]]،~~ ج۲، ص۱۸۲.</ref> ذکر کرده است.		با سخنان این دو [[بزرگوار]] و [[نامه امام]]{{ع}} وضع [[کوفه]] به نفع امیرمؤمنان{{ع}} دگرگون شد؛ به‌طوری که بسیاری از [[مردم]] [[آمادگی]] خود را برای [[یاری]] حضرت اعلام کردند و برای یاری وی راهی بصره شدند. [[مسعودی]] تعداد سپاهیانی را که از کوفه برای یاری امیرمؤمنان علی{{ع}} از کوفه آمدند، هفت هزار نفر<ref>علی بن الحسین مسعودی، مروج الذهب، ج۲، ص۳۶۸.</ref>، و [[یعقوبی]] شش هزار نفر<ref>احمد یعقوبی، تاریخ یعقوبی، ج۲، ص۱۸۲.</ref> ذکر کرده است.

	امیرمؤمنان{{ع}} در نامه‌ای رسماً [[ابوموسی]] را [[عزل]] و [[قرظة بن کعب]] را به‌جای او [[منصوب]] کرد. [[مالک‌اشتر]] نیز به درخواست خود او به کوفه اعزام شد و [[دارالاماره]] را از ابوموسی تحویل گرفت و در [[اختیار]] [[حاکم]] جدید قرار داد. ابوموسی هم پس از یک شب توقف، کوفه را ترک کرد<ref>ابراهیم ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۲۲؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۴، ص۴۸۷؛ ابن ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۴، ص۲۱.</ref>.		امیرمؤمنان{{ع}} در نامه‌ای رسماً [[ابوموسی]] را [[عزل]] و [[قرظة بن کعب]] را به‌جای او [[منصوب]] کرد. [[مالک‌اشتر]] نیز به درخواست خود او به کوفه اعزام شد و [[دارالاماره]] را از ابوموسی تحویل گرفت و در [[اختیار]] [[حاکم]] جدید قرار داد. ابوموسی هم پس از یک شب توقف، کوفه را ترک کرد<ref>ابراهیم ثقفی کوفی، الغارات، ج۲، ص۹۲۲؛ محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ج۴، ص۴۸۷؛ ابن ابی‌الحدید، شرح نهج‌البلاغه، ج۱۴، ص۲۱.</ref>.

Bahmani: /* مقابله با افراط */

2026-04-08T05:16:14Z

مقابله با افراط

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۴۶
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	افراط در هر کاری مذموم است؛ چه این کار از امور نظامی باشد یا از [[امور معنوی]] و [[عبادی]]. در مسیر حرکت به‌سوی [[بدر]]، که در ایام [[ماه مبارک رمضان]] بود، [[رسول خدا]]{{صل}} دستور داد [[مجاهدان]] [[اسلام]]، [[روزه]] خود را [[افطار]] کنند. ولی عده‌ای از مجاهدان صدر اسلام با نادیده گرفتن فرمان پیامبر، در این [[اندیشه]] بودند که [[روزه‌دار]] بجنگند تا اگر [[توفیق]] [[شهادت]] یافتند، با زبان روزه به اجر مضاعف برسند. این عمل [[افراطی]] آنان، که به‌گونه‌ای پیشی‌گرفتن از [[خدا]] و رسول قلمداد می‌شد، [[خشم پیامبر]] را برانگیخت و منادی ایشان فریاد برآورد و مجاهدان را چنین مخاطب قرار داد: «ای خیل [[نافرمانان]]! من (که پیغمبرم) روزه خود را شکستم. شما نیز فوراً روزه خویش را بشکنید»<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۴۷؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۹۲.</ref>.		افراط در هر کاری مذموم است؛ چه این کار از امور نظامی باشد یا از [[امور معنوی]] و [[عبادی]]. در مسیر حرکت به‌سوی [[بدر]]، که در ایام [[ماه مبارک رمضان]] بود، [[رسول خدا]]{{صل}} دستور داد [[مجاهدان]] [[اسلام]]، [[روزه]] خود را [[افطار]] کنند. ولی عده‌ای از مجاهدان صدر اسلام با نادیده گرفتن فرمان پیامبر، در این [[اندیشه]] بودند که [[روزه‌دار]] بجنگند تا اگر [[توفیق]] [[شهادت]] یافتند، با زبان روزه به اجر مضاعف برسند. این عمل [[افراطی]] آنان، که به‌گونه‌ای پیشی‌گرفتن از [[خدا]] و رسول قلمداد می‌شد، [[خشم پیامبر]] را برانگیخت و منادی ایشان فریاد برآورد و مجاهدان را چنین مخاطب قرار داد: «ای خیل [[نافرمانان]]! من (که پیغمبرم) روزه خود را شکستم. شما نیز فوراً روزه خویش را بشکنید»<ref>محمد بن عمر واقدی، المغازی، ج۱، ص۴۷؛ احمد بن یحیی بلاذری، انساب الاشراف، ج۱، ص۲۹۲.</ref>.

	در این ندای [[پیغمبر]]{{صل}} به‌وضوح آهنگ [[پرخاش]] به گوش می‌‌رسد؛ پرخاش به مجاهدانی که می‌پنداشتند می‌‌توان در عین مخالفت با رسول خدا جهاد را با روزه درآمیخت و به [[فیض]] شهادت نایل شد. [[غافل]] از اینکه [[اعمال عبادی]] نیز اگر در راستای [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] نباشند، ارزشی ندارند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با این برخورد [[حجت]] را بر همه تمام کرد تا بدانند [[افراط]] و تفریط در [[دین]] پسندیده نیست و باید جلوی آن را گرفت.		در این ندای [[پیغمبر]]{{صل}} به‌وضوح آهنگ پرخاش به گوش می‌‌رسد؛ پرخاش به مجاهدانی که می‌پنداشتند می‌‌توان در عین مخالفت با رسول خدا جهاد را با روزه درآمیخت و به [[فیض]] شهادت نایل شد. [[غافل]] از اینکه [[اعمال عبادی]] نیز اگر در راستای [[اطاعت از خدا]] و [[رسول]] نباشند، ارزشی ندارند. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} با این برخورد [[حجت]] را بر همه تمام کرد تا بدانند [[افراط]] و تفریط در [[دین]] پسندیده نیست و باید جلوی آن را گرفت.

	صحنه دیگری که ممکن است نیروهای خودی در آن گرفتار افراط شوند، [[زمان]] رویارویی با [[دشمن]] و تعامل با اوست. در این مواقع باید چنان حساب‌شده [[رفتار]] شود که [[هدف]] اصلی [[جهاد]]، یعنی [[هدایت]] دشمن به [[راه خدا]]، [[قربانی]] اهداف کوچک‌تر یا حتی مسائل [[انحرافی]] مانند تسویه‌حساب‌های شخصی و [[تعصبات جاهلی]] نشود. بر همین مبنا [[رسول خدا]]{{صل}} حتی شنیدن یک [[شعار]] [[افراطی]] از بهترین یارانش را برنمی‌تافت. [[رفتار پیامبر]] با [[سعد بن عباده]] در جریان [[فتح مکه]] نمونه خوبی است.		صحنه دیگری که ممکن است نیروهای خودی در آن گرفتار افراط شوند، [[زمان]] رویارویی با [[دشمن]] و تعامل با اوست. در این مواقع باید چنان حساب‌شده [[رفتار]] شود که [[هدف]] اصلی [[جهاد]]، یعنی [[هدایت]] دشمن به [[راه خدا]]، [[قربانی]] اهداف کوچک‌تر یا حتی مسائل [[انحرافی]] مانند تسویه‌حساب‌های شخصی و [[تعصبات جاهلی]] نشود. بر همین مبنا [[رسول خدا]]{{صل}} حتی شنیدن یک [[شعار]] [[افراطی]] از بهترین یارانش را برنمی‌تافت. [[رفتار پیامبر]] با [[سعد بن عباده]] در جریان [[فتح مکه]] نمونه خوبی است.

Bahmani در ‏۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۱۶

2026-04-08T05:16:00Z

نمایش تغییرات

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = افراط | عنوان مدخل = افراط | مداخل مرتبط = افراط در فقه اسلامی - افراط در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} ==مقابله با افراط== آنچه که هر مسلمان دین‌مدار و حق‌محور، به‌ویژه رزمنده میدان جهاد را در صرا...» ایجاد کرد

2026-02-03T08:59:33Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = افراط | عنوان مدخل = افراط | مداخل مرتبط = افراط در فقه اسلامی - افراط در معارف و سیره معصوم | پرسش مرتبط = }} ==مقابله با افراط== آنچه که هر مسلمان دین‌مدار و حق‌محور، به‌ویژه رزمنده میدان جهاد را در صرا...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات