اقرار در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2025-10-20T09:56:15Z

مقدمه

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۴

2025-10-20T09:44:07Z

نمایش تغییرات

Jaafari در ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۰

2025-10-04T07:40:54Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اقرار		\| موضوع مرتبط = اقرار
	\| عنوان مدخل = [[اقرار]]		\| عنوان مدخل = اقرار
	\| مداخل مرتبط = [[اقرار در قرآن]] - [[اقرار در فقه اسلامی]] - [[اقرار در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[اقرار در قرآن]] - [[اقرار در فقه اسلامی]] - [[اقرار در معارف و سیره علوی]] - [[اقرار در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

2023-03-16T06:17:33Z

جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	در تألیفات [[کلامی]]، [[کتابی]] خاص یا عنوان و بابی خاص به موضوع اقرار اختصاص داده نشده است بلکه به مناسبت، از اقرار و برخی از مباحث آن سخن به میان آورده‌اند. از جمله می‌توان از کتاب حقائق الایمان [[شهید ثانی]](۹۶۵ق) یاد کرد<ref>شرح المواقف، ج۸ ص۳۳۰؛ حقایق الإیمان، ص۵۱.</ref>. او نیز از کتاب المسالک فی اصول الدین تألیف [[محقق حلی]] (۶۷۶ق) و کتاب النافع [[یوم]] الحشر فی شرح باب [[الحادی]] [[عشر]] تألیف [[مقداد]] سیوری (۸۲۶ق) نام برد که از [[وجوب]] اقرار به برخی از [[عقاید]] و [[امور غیبی]] همچون [[عذاب قبر]]، [[صراط]] و [[میزان]]، حساب و اصول [[قیامت]] سخن به میان آورده‌اند<ref>المسالک فی أصول الدین، ص۱۴۰؛ النافع یوم الحشر، ص۱۲۶.</ref>.		در تألیفات [[کلامی]]، [[کتابی]] خاص یا عنوان و بابی خاص به موضوع اقرار اختصاص داده نشده است بلکه به مناسبت، از اقرار و برخی از مباحث آن سخن به میان آورده‌اند. از جمله می‌توان از کتاب حقائق الایمان [[شهید ثانی]](۹۶۵ق) یاد کرد<ref>شرح المواقف، ج۸ ص۳۳۰؛ حقایق الإیمان، ص۵۱.</ref>. او نیز از کتاب المسالک فی اصول الدین تألیف [[محقق حلی]] (۶۷۶ق) و کتاب النافع [[یوم]] الحشر فی شرح باب [[الحادی]] [[عشر]] تألیف [[مقداد]] سیوری (۸۲۶ق) نام برد که از [[وجوب]] اقرار به برخی از [[عقاید]] و [[امور غیبی]] همچون [[عذاب قبر]]، [[صراط]] و [[میزان]]، حساب و اصول [[قیامت]] سخن به میان آورده‌اند<ref>المسالک فی أصول الدین، ص۱۴۰؛ النافع یوم الحشر، ص۱۲۶.</ref>.

	در [[منابع فقهی]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] به تفصیل این موضوع مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و بسیاری از [[فقیهان]] این موضوع را در تألیف‌ها و ابواب و فصول مختلف مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. از آن جمله می‌توان به [[محمد بن حسن شیبانی]](۱۸۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۷.</ref> و [[ابوبکر]] حضاف (۲۶۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۹؛ کتاب الوافی بالوفیات، ج۷، ص۱۵۷.</ref> و [[حسین بن علی بصری]] (۳۶۹ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۲۲؛ هدیة العارفین، ج۱، ص۳۰۷.</ref> اشاره کرد که هر یک [[کتابی]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در این موضوع تألیف کرده‌اند. از [[عالمان]] متأخر می‌توان به [[شیخ انصاری]] از فقیهان [[امامیه]] (۱۲۸۱ق) و حسین بن علی [[محمد]] محلی از فقهای [[شافعیه]](۱۷۵۷م) اشاره کرد که هر یک به ترتیب کتاب‌های قاعدة من [[ملک]] شیئاً ملک الاقرار به<ref>الأعلام، ج۲، ص۲۵۷.</ref> و [[کشف]] الاسرار عن مسألة الاقرار<ref>فهرس التراث، ج۲، ص۱۶۰؛ کتاب الطهارة، انصاری، ج۱، ص۱۹.</ref> را در این بحث تألیف نموده‌اند. افزون بر این بسیاری از فقیهان [[فریقین]] نیز در کتاب‌های جامع [[فقهی]] خود کتابی مستقل را به این موضوع اختصاص داده‌اند که از جمله فقهای متقدم امامیه می‌توان به [[شیخ مفید]] (۴۱۳ق) در کتاب المقنعة<ref>المقنعة، ص۶۶۱.</ref> و [[شیخ طوسی]] (۴۶۰ق) در کتاب الخلاف<ref>کتاب الخلاف، ج۳، ص۳۵۷.</ref> و از فقهای متأخر به [[محمد حسن نجفی]] (۱۲۶۶ق) در کتاب [[جواهر الکلام]]<ref>جواهر الکلام، ج۳۵، ص۲.</ref> و [[امام خمینی]] (۱۴۱۰ق) در کتاب تحریرالوسیلة<ref>تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۹.</ref> اشاره کرد که هر یک از آنان بحث [[اقرار]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در تألیف‌های فقهی مذکور مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند و از [[فقهای اهل سنت]] می‌توان به [[نووی]] (۶۷۶ق) از فقهای شافعیه در کتاب المجموع و حطاب رعینی (۹۵۴ق) از فقهای مالکیه در کتاب مواهب الجلیل و سرخسی (۴۸۳ق) از فقهای حنفیه در کتاب المبسوط و [[ابن‌قدامه]] (۶۲۰ق) در کتاب المغنی اشاره کرد که هر یک این موضوع را تحت عنوان «کتاب الاقرار»<ref>المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۲۸۸؛ المواهب الجلیل، ج۷، ص۲۱۵؛ المبسوط، سرخسی، ج۱۷، ص۱۸۴.</ref> یا «کتاب الاقرار بالحقوق»<ref>المغنی، ابن‌قدامه، ج۵، ص۲۷۱.</ref> مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. همچنین بسیاری از [[فقیهان]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] موضوع [[اقرار]] را در دایره‌ای محدودتر و تحت باب یا فصل با عنوانی مانند آنها مطرح کرده‌اند که از جمله این فقیهان می‌توان از ابنادریس حلی (۵۹۸ق) در کتاب السرائر<ref>کتاب السرائر، ج۲، ص۴۹۸.</ref> و [[امام شافعی]] (۲۰۴ق) در کتاب الأم<ref>کتاب الأم، ج۶، ص۱۰۵.</ref> یاد کرد که این بحث را تحت عنوان «باب الاقرار» مطرح کرده‌اند. برخی از فقیهان از جمله [[علامه حلی]] در مختلف الشیعه و فرزندش در ایضاح الفوائد<ref>مختلف الشیعة، ج۶، ص۴۶؛ إیضاح الفوائد، ج۲، ص۴۶۰.</ref> این بحث را در ذیل فصلی خاص «الفصل فی الاقرار» آورده و عده‌ای دیگر همچون [[شهید]] ~~اول~~ در غایة المراد و [[محقق اردبیلی]] در [[مجمع]] الفائدة و البرهان این موضوع را در زیر مقصدی خاص «المقصد السادس: فی الاقرار» مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند<ref>غایة المراد و حاشیة الارشاد، ج۲، ص۲۴۳؛ مجمع الفائدة و البرهان، ج۹، ص۳۸۶.</ref>.		در [[منابع فقهی]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] به تفصیل این موضوع مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و بسیاری از [[فقیهان]] این موضوع را در تألیف‌ها و ابواب و فصول مختلف مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. از آن جمله می‌توان به [[محمد بن حسن شیبانی]](۱۸۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۷.</ref> و [[ابوبکر]] حضاف (۲۶۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۹؛ کتاب الوافی بالوفیات، ج۷، ص۱۵۷.</ref> و [[حسین بن علی بصری]] (۳۶۹ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۲۲؛ هدیة العارفین، ج۱، ص۳۰۷.</ref> اشاره کرد که هر یک [[کتابی]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در این موضوع تألیف کرده‌اند. از [[عالمان]] متأخر می‌توان به [[شیخ انصاری]] از فقیهان [[امامیه]] (۱۲۸۱ق) و حسین بن علی [[محمد]] محلی از فقهای [[شافعیه]](۱۷۵۷م) اشاره کرد که هر یک به ترتیب کتاب‌های قاعدة من [[ملک]] شیئاً ملک الاقرار به<ref>الأعلام، ج۲، ص۲۵۷.</ref> و [[کشف]] الاسرار عن مسألة الاقرار<ref>فهرس التراث، ج۲، ص۱۶۰؛ کتاب الطهارة، انصاری، ج۱، ص۱۹.</ref> را در این بحث تألیف نموده‌اند. افزون بر این بسیاری از فقیهان [[فریقین]] نیز در کتاب‌های جامع [[فقهی]] خود کتابی مستقل را به این موضوع اختصاص داده‌اند که از جمله فقهای متقدم امامیه می‌توان به [[شیخ مفید]] (۴۱۳ق) در کتاب المقنعة<ref>المقنعة، ص۶۶۱.</ref> و [[شیخ طوسی]] (۴۶۰ق) در کتاب الخلاف<ref>کتاب الخلاف، ج۳، ص۳۵۷.</ref> و از فقهای متأخر به [[محمد حسن نجفی]] (۱۲۶۶ق) در کتاب [[جواهر الکلام]]<ref>جواهر الکلام، ج۳۵، ص۲.</ref> و [[امام خمینی]] (۱۴۱۰ق) در کتاب تحریرالوسیلة<ref>تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۹.</ref> اشاره کرد که هر یک از آنان بحث [[اقرار]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در تألیف‌های فقهی مذکور مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند و از [[فقهای اهل سنت]] می‌توان به [[نووی]] (۶۷۶ق) از فقهای شافعیه در کتاب المجموع و حطاب رعینی (۹۵۴ق) از فقهای مالکیه در کتاب مواهب الجلیل و سرخسی (۴۸۳ق) از فقهای حنفیه در کتاب المبسوط و [[ابن‌قدامه]] (۶۲۰ق) در کتاب المغنی اشاره کرد که هر یک این موضوع را تحت عنوان «کتاب الاقرار»<ref>المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۲۸۸؛ المواهب الجلیل، ج۷، ص۲۱۵؛ المبسوط، سرخسی، ج۱۷، ص۱۸۴.</ref> یا «کتاب الاقرار بالحقوق»<ref>المغنی، ابن‌قدامه، ج۵، ص۲۷۱.</ref> مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. همچنین بسیاری از [[فقیهان]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] موضوع [[اقرار]] را در دایره‌ای محدودتر و تحت باب یا فصل با عنوانی مانند آنها مطرح کرده‌اند که از جمله این فقیهان می‌توان از ابنادریس حلی (۵۹۸ق) در کتاب السرائر<ref>کتاب السرائر، ج۲، ص۴۹۸.</ref> و [[امام شافعی]] (۲۰۴ق) در کتاب الأم<ref>کتاب الأم، ج۶، ص۱۰۵.</ref> یاد کرد که این بحث را تحت عنوان «باب الاقرار» مطرح کرده‌اند. برخی از فقیهان از جمله [[علامه حلی]] در مختلف الشیعه و فرزندش در ایضاح الفوائد<ref>مختلف الشیعة، ج۶، ص۴۶؛ إیضاح الفوائد، ج۲، ص۴۶۰.</ref> این بحث را در ذیل فصلی خاص «الفصل فی الاقرار» آورده و عده‌ای دیگر همچون [[شهید اول]] در غایة المراد و [[محقق اردبیلی]] در [[مجمع]] الفائدة و البرهان این موضوع را در زیر مقصدی خاص «المقصد السادس: فی الاقرار» مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند<ref>غایة المراد و حاشیة الارشاد، ج۲، ص۲۴۳؛ مجمع الفائدة و البرهان، ج۹، ص۳۸۶.</ref>.

	[[امام رضا]] {{ع}} [[اقرار به توحید]] را قدم اول [[ایمان]] و اقرار به [[رسالت پیامبر اسلام]] {{صل}} را قدم بعدی و اقرار به این دو را اصل و اساس ایمان شمرده است<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۲۵۹؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۱۳.</ref> و نیز آن [[حضرت]] در پاسخ به [[پرسش]] از اولین [[واجبات الهی]]، [[اقرار به خداوند]] و [[رسول]] و [[حجت]] او و آنچه [[پیامبر]] آنها را از جانب [[خداوند]] آورده است را از جمله اولین واجبات الهی بر [[ذمه]] [[انسان‌ها]] دانسته است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. از کمترین مرحله [[معرفت]] از امام رضا {{ع}} سؤال شد<ref>الکافی، ج۱، ص۸۶.</ref>، آن حضرت در پاسخ، کمترین مرحله معرفت را اقرار به عدم وجود خدایی جز خدای یگانه و عدم وجود موجودی شبیه او دانست و اینکه او موجودی قدیم بوده و مفقود نبوده و اینکه خدایی همانند او وجود ندارد<ref>صفات الشیعة، ص۵۱.</ref>. آن حضرت [[مؤمن حقیقی]] را کسی می‌داند که به [[توحید]] اقرار کرده و [[خدا]] را از هر آنچه [[شایسته]] او نیست منزه بداند و نیز [[اقرار]] نماید. به اینکه [[خداوند]] دارای [[قدرت]] و قوت و [[اراده]] و [[مشیت]] و [[خلق]] و امر و [[قضا و قدر]] است و هم [[افعال]] [[بندگان]] مخلوق است و نیز به [[احکام]] و مسائل دیگری که [[پیامبر]] {{صل}} از جانب خداوند آورده همچون [[رجعت]]، [[متعه حج]] و [[متعه]] [[زنان]]، [[معراج]] و سؤال در [[قبر]] و [[شفاعت]] و [[صراط]] و [[میزان]] و [[جزا]] و حساب اقرار داشته و [[ایمان]] آورد<ref>صفات الشیعه، ص۵۱.</ref>. نیز آن [[حضرت]] به نقل از [[رسول خدا]] {{صل}} و آن حضرت به نقل از [[خداوند متعال]] آورده است که فرمود من خدایی هستم که جز من خدایی نیست پس کسی که به [[یگانگی]] من اقرار کرده داخل در [[حصن]] و حصار من خواهد شد و کسی که داخل حصار من شود از [[عذاب]] من در [[امان]] خواهد بود<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۴۴؛ الجواهر السنیة، ص۱۴۷.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} [[اقرار به توحید]] را قدم اول [[ایمان]] و اقرار به [[رسالت پیامبر اسلام]] {{صل}} را قدم بعدی و اقرار به این دو را اصل و اساس ایمان شمرده است<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۲۵۹؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۱۳.</ref> و نیز آن [[حضرت]] در پاسخ به [[پرسش]] از اولین [[واجبات الهی]]، [[اقرار به خداوند]] و [[رسول]] و [[حجت]] او و آنچه [[پیامبر]] آنها را از جانب [[خداوند]] آورده است را از جمله اولین واجبات الهی بر [[ذمه]] [[انسان‌ها]] دانسته است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. از کمترین مرحله [[معرفت]] از امام رضا {{ع}} سؤال شد<ref>الکافی، ج۱، ص۸۶.</ref>، آن حضرت در پاسخ، کمترین مرحله معرفت را اقرار به عدم وجود خدایی جز خدای یگانه و عدم وجود موجودی شبیه او دانست و اینکه او موجودی قدیم بوده و مفقود نبوده و اینکه خدایی همانند او وجود ندارد<ref>صفات الشیعة، ص۵۱.</ref>. آن حضرت [[مؤمن حقیقی]] را کسی می‌داند که به [[توحید]] اقرار کرده و [[خدا]] را از هر آنچه [[شایسته]] او نیست منزه بداند و نیز [[اقرار]] نماید. به اینکه [[خداوند]] دارای [[قدرت]] و قوت و [[اراده]] و [[مشیت]] و [[خلق]] و امر و [[قضا و قدر]] است و هم [[افعال]] [[بندگان]] مخلوق است و نیز به [[احکام]] و مسائل دیگری که [[پیامبر]] {{صل}} از جانب خداوند آورده همچون [[رجعت]]، [[متعه حج]] و [[متعه]] [[زنان]]، [[معراج]] و سؤال در [[قبر]] و [[شفاعت]] و [[صراط]] و [[میزان]] و [[جزا]] و حساب اقرار داشته و [[ایمان]] آورد<ref>صفات الشیعه، ص۵۱.</ref>. نیز آن [[حضرت]] به نقل از [[رسول خدا]] {{صل}} و آن حضرت به نقل از [[خداوند متعال]] آورده است که فرمود من خدایی هستم که جز من خدایی نیست پس کسی که به [[یگانگی]] من اقرار کرده داخل در [[حصن]] و حصار من خواهد شد و کسی که داخل حصار من شود از [[عذاب]] من در [[امان]] خواهد بود<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۴۴؛ الجواهر السنیة، ص۱۴۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

2022-09-18T08:02:07Z

جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۳۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	در تألیفات [[کلامی]]، [[کتابی]] خاص یا عنوان و بابی خاص به موضوع اقرار اختصاص داده نشده است بلکه به مناسبت، از اقرار و برخی از مباحث آن سخن به میان آورده‌اند. از جمله می‌توان از کتاب حقائق الایمان [[شهید ثانی]](۹۶۵ق) یاد کرد<ref>شرح المواقف، ج۸ ص۳۳۰؛ حقایق الإیمان، ص۵۱.</ref>. او نیز از کتاب المسالک فی اصول الدین تألیف [[محقق حلی]] (۶۷۶ق) و کتاب النافع [[یوم]] الحشر فی شرح باب [[الحادی]] [[عشر]] تألیف [[مقداد]] سیوری (۸۲۶ق) نام برد که از [[وجوب]] اقرار به برخی از [[عقاید]] و [[امور غیبی]] همچون [[عذاب قبر]]، [[صراط]] و [[میزان]]، حساب و اصول [[قیامت]] سخن به میان آورده‌اند<ref>المسالک فی أصول الدین، ص۱۴۰؛ النافع یوم الحشر، ص۱۲۶.</ref>.		در تألیفات [[کلامی]]، [[کتابی]] خاص یا عنوان و بابی خاص به موضوع اقرار اختصاص داده نشده است بلکه به مناسبت، از اقرار و برخی از مباحث آن سخن به میان آورده‌اند. از جمله می‌توان از کتاب حقائق الایمان [[شهید ثانی]](۹۶۵ق) یاد کرد<ref>شرح المواقف، ج۸ ص۳۳۰؛ حقایق الإیمان، ص۵۱.</ref>. او نیز از کتاب المسالک فی اصول الدین تألیف [[محقق حلی]] (۶۷۶ق) و کتاب النافع [[یوم]] الحشر فی شرح باب [[الحادی]] [[عشر]] تألیف [[مقداد]] سیوری (۸۲۶ق) نام برد که از [[وجوب]] اقرار به برخی از [[عقاید]] و [[امور غیبی]] همچون [[عذاب قبر]]، [[صراط]] و [[میزان]]، حساب و اصول [[قیامت]] سخن به میان آورده‌اند<ref>المسالک فی أصول الدین، ص۱۴۰؛ النافع یوم الحشر، ص۱۲۶.</ref>.

	در [[منابع فقهی]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] به تفصیل این موضوع مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و بسیاری از [[فقیهان]] این موضوع را در تألیف‌ها و ابواب و فصول مختلف مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. از آن جمله می‌توان به [[محمد بن حسن شیبانی]](۱۸۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۷.</ref> و [[ابوبکر]] حضاف (۲۶۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۹؛ کتاب الوافی بالوفیات، ج۷، ص۱۵۷.</ref> و [[حسین بن علی بصری]] (۳۶۹ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۲۲؛ هدیة العارفین، ج۱، ص۳۰۷.</ref> اشاره کرد که هر یک [[کتابی]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در این موضوع تألیف کرده‌اند. از [[عالمان]] متأخر می‌توان به [[شیخ انصاری]] از فقیهان [[امامیه]] (۱۲۸۱ق) و حسین بن علی [[محمد]] محلی از فقهای [[شافعیه]](۱۷۵۷م) اشاره کرد که هر یک به ترتیب کتاب‌های قاعدة من [[ملک]] شیئاً ملک الاقرار به<ref>الأعلام، ج۲، ص۲۵۷.</ref> و [[کشف]] الاسرار عن مسألة الاقرار<ref>فهرس التراث، ج۲، ص۱۶۰؛ کتاب الطهارة، انصاری، ج۱، ص۱۹.</ref> را در این بحث تألیف نموده‌اند. افزون بر این بسیاری از فقیهان [[فریقین]] نیز در کتاب‌های جامع [[فقهی]] خود کتابی مستقل را به این موضوع اختصاص داده‌اند که از جمله فقهای متقدم امامیه می‌توان به [[شیخ مفید]] (۴۱۳ق) در کتاب المقنعة<ref>المقنعة، ص۶۶۱.</ref> و [[شیخ طوسی]] (۴۶۰ق) در کتاب الخلاف<ref>کتاب الخلاف، ج۳، ص۳۵۷.</ref> و از فقهای متأخر به [[محمد حسن نجفی]] (۱۲۶۶ق) در کتاب [[جواهر الکلام]]<ref>جواهر الکلام، ج۳۵، ص۲.</ref> و [[امام خمینی]] (۱۴۱۰ق) در کتاب تحریرالوسیلة<ref>تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۹.</ref> اشاره کرد که هر یک از آنان بحث [[اقرار]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در تألیف‌های فقهی مذکور مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند و از [[فقهای اهل سنت]] می‌توان به [[نووی]] (۶۷۶ق) از فقهای شافعیه در کتاب المجموع و حطاب رعینی (۹۵۴ق) از فقهای مالکیه در کتاب مواهب الجلیل و سرخسی (۴۸۳ق) از فقهای حنفیه در کتاب المبسوط و [[ابن‌قدامه]] (۶۲۰ق) در کتاب المغنی اشاره کرد که هر یک این موضوع را تحت عنوان «کتاب الاقرار»<ref>المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۲۸۸؛ المواهب الجلیل، ج۷، ص۲۱۵؛ المبسوط، سرخسی، ج۱۷، ص۱۸۴.</ref> یا «کتاب الاقرار بالحقوق»<ref>المغنی، ابن‌قدامه، ج۵، ص۲۷۱.</ref> مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. همچنین بسیاری از [[فقیهان]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] موضوع [[اقرار]] را در دایره‌ای محدودتر و تحت باب یا فصل با عنوانی مانند آنها مطرح کرده‌اند که از جمله این فقیهان می‌توان از ابنادریس حلی (۵۹۸ق) در کتاب السرائر<ref>کتاب السرائر، ج۲، ص۴۹۸.</ref> و [[امام شافعی]] (۲۰۴ق) در کتاب الأم<ref>کتاب الأم، ج۶، ص۱۰۵.</ref> یاد کرد که این بحث را تحت عنوان «باب الاقرار» مطرح کرده‌اند. برخی از فقیهان از جمله [[علامه حلی]] در مختلف الشیعه و فرزندش در ایضاح الفوائد<ref>مختلف الشیعة، ج۶، ص۴۶؛ إیضاح الفوائد، ج۲، ص۴۶۰.</ref> این بحث را در ذیل فصلی خاص «الفصل فی الاقرار» آورده و عده‌ای دیگر همچون [[شهید]] اول در غایة المراد و [[محقق اردبیلی]] در [[مجمع]] الفائدة و البرهان این موضوع را در زیر مقصدی خاص «المقصد السادس: فی الاقرار» مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند<ref>غایة المراد و حاشیة ~~الإرشاد،~~ ج۲، ص۲۴۳؛ مجمع الفائدة و البرهان، ج۹، ص۳۸۶.</ref>.		در [[منابع فقهی]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] به تفصیل این موضوع مورد بحث و بررسی قرار گرفته است و بسیاری از [[فقیهان]] این موضوع را در تألیف‌ها و ابواب و فصول مختلف مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. از آن جمله می‌توان به [[محمد بن حسن شیبانی]](۱۸۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۷.</ref> و [[ابوبکر]] حضاف (۲۶۱ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۵۹؛ کتاب الوافی بالوفیات، ج۷، ص۱۵۷.</ref> و [[حسین بن علی بصری]] (۳۶۹ق)<ref>الفهرست، ابن ندیم، ص۲۲۲؛ هدیة العارفین، ج۱، ص۳۰۷.</ref> اشاره کرد که هر یک [[کتابی]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در این موضوع تألیف کرده‌اند. از [[عالمان]] متأخر می‌توان به [[شیخ انصاری]] از فقیهان [[امامیه]] (۱۲۸۱ق) و حسین بن علی [[محمد]] محلی از فقهای [[شافعیه]](۱۷۵۷م) اشاره کرد که هر یک به ترتیب کتاب‌های قاعدة من [[ملک]] شیئاً ملک الاقرار به<ref>الأعلام، ج۲، ص۲۵۷.</ref> و [[کشف]] الاسرار عن مسألة الاقرار<ref>فهرس التراث، ج۲، ص۱۶۰؛ کتاب الطهارة، انصاری، ج۱، ص۱۹.</ref> را در این بحث تألیف نموده‌اند. افزون بر این بسیاری از فقیهان [[فریقین]] نیز در کتاب‌های جامع [[فقهی]] خود کتابی مستقل را به این موضوع اختصاص داده‌اند که از جمله فقهای متقدم امامیه می‌توان به [[شیخ مفید]] (۴۱۳ق) در کتاب المقنعة<ref>المقنعة، ص۶۶۱.</ref> و [[شیخ طوسی]] (۴۶۰ق) در کتاب الخلاف<ref>کتاب الخلاف، ج۳، ص۳۵۷.</ref> و از فقهای متأخر به [[محمد حسن نجفی]] (۱۲۶۶ق) در کتاب [[جواهر الکلام]]<ref>جواهر الکلام، ج۳۵، ص۲.</ref> و [[امام خمینی]] (۱۴۱۰ق) در کتاب تحریرالوسیلة<ref>تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۹.</ref> اشاره کرد که هر یک از آنان بحث [[اقرار]] را تحت عنوان «کتاب الاقرار» در تألیف‌های فقهی مذکور مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند و از [[فقهای اهل سنت]] می‌توان به [[نووی]] (۶۷۶ق) از فقهای شافعیه در کتاب المجموع و حطاب رعینی (۹۵۴ق) از فقهای مالکیه در کتاب مواهب الجلیل و سرخسی (۴۸۳ق) از فقهای حنفیه در کتاب المبسوط و [[ابن‌قدامه]] (۶۲۰ق) در کتاب المغنی اشاره کرد که هر یک این موضوع را تحت عنوان «کتاب الاقرار»<ref>المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۲۸۸؛ المواهب الجلیل، ج۷، ص۲۱۵؛ المبسوط، سرخسی، ج۱۷، ص۱۸۴.</ref> یا «کتاب الاقرار بالحقوق»<ref>المغنی، ابن‌قدامه، ج۵، ص۲۷۱.</ref> مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند. همچنین بسیاری از [[فقیهان]] [[شیعه]] و [[اهل سنت]] موضوع [[اقرار]] را در دایره‌ای محدودتر و تحت باب یا فصل با عنوانی مانند آنها مطرح کرده‌اند که از جمله این فقیهان می‌توان از ابنادریس حلی (۵۹۸ق) در کتاب السرائر<ref>کتاب السرائر، ج۲، ص۴۹۸.</ref> و [[امام شافعی]] (۲۰۴ق) در کتاب الأم<ref>کتاب الأم، ج۶، ص۱۰۵.</ref> یاد کرد که این بحث را تحت عنوان «باب الاقرار» مطرح کرده‌اند. برخی از فقیهان از جمله [[علامه حلی]] در مختلف الشیعه و فرزندش در ایضاح الفوائد<ref>مختلف الشیعة، ج۶، ص۴۶؛ إیضاح الفوائد، ج۲، ص۴۶۰.</ref> این بحث را در ذیل فصلی خاص «الفصل فی الاقرار» آورده و عده‌ای دیگر همچون [[شهید]] اول در غایة المراد و [[محقق اردبیلی]] در [[مجمع]] الفائدة و البرهان این موضوع را در زیر مقصدی خاص «المقصد السادس: فی الاقرار» مورد بحث و بررسی قرار داده‌اند<ref>غایة المراد و حاشیة الارشاد، ج۲، ص۲۴۳؛ مجمع الفائدة و البرهان، ج۹، ص۳۸۶.</ref>.

	[[امام رضا]] {{ع}} [[اقرار به توحید]] را قدم اول [[ایمان]] و اقرار به [[رسالت پیامبر اسلام]] {{صل}} را قدم بعدی و اقرار به این دو را اصل و اساس ایمان شمرده است<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۲۵۹؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۱۳.</ref> و نیز آن [[حضرت]] در پاسخ به [[پرسش]] از اولین [[واجبات الهی]]، [[اقرار به خداوند]] و [[رسول]] و [[حجت]] او و آنچه [[پیامبر]] آنها را از جانب [[خداوند]] آورده است را از جمله اولین واجبات الهی بر [[ذمه]] [[انسان‌ها]] دانسته است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. از کمترین مرحله [[معرفت]] از امام رضا {{ع}} سؤال شد<ref>الکافی، ج۱، ص۸۶.</ref>، آن حضرت در پاسخ، کمترین مرحله معرفت را اقرار به عدم وجود خدایی جز خدای یگانه و عدم وجود موجودی شبیه او دانست و اینکه او موجودی قدیم بوده و مفقود نبوده و اینکه خدایی همانند او وجود ندارد<ref>صفات الشیعة، ص۵۱.</ref>. آن حضرت [[مؤمن حقیقی]] را کسی می‌داند که به [[توحید]] اقرار کرده و [[خدا]] را از هر آنچه [[شایسته]] او نیست منزه بداند و نیز [[اقرار]] نماید. به اینکه [[خداوند]] دارای [[قدرت]] و قوت و [[اراده]] و [[مشیت]] و [[خلق]] و امر و [[قضا و قدر]] است و هم [[افعال]] [[بندگان]] مخلوق است و نیز به [[احکام]] و مسائل دیگری که [[پیامبر]] {{صل}} از جانب خداوند آورده همچون [[رجعت]]، [[متعه حج]] و [[متعه]] [[زنان]]، [[معراج]] و سؤال در [[قبر]] و [[شفاعت]] و [[صراط]] و [[میزان]] و [[جزا]] و حساب اقرار داشته و [[ایمان]] آورد<ref>صفات الشیعه، ص۵۱.</ref>. نیز آن [[حضرت]] به نقل از [[رسول خدا]] {{صل}} و آن حضرت به نقل از [[خداوند متعال]] آورده است که فرمود من خدایی هستم که جز من خدایی نیست پس کسی که به [[یگانگی]] من اقرار کرده داخل در [[حصن]] و حصار من خواهد شد و کسی که داخل حصار من شود از [[عذاب]] من در [[امان]] خواهد بود<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۴۴؛ الجواهر السنیة، ص۱۴۷.</ref>.		[[امام رضا]] {{ع}} [[اقرار به توحید]] را قدم اول [[ایمان]] و اقرار به [[رسالت پیامبر اسلام]] {{صل}} را قدم بعدی و اقرار به این دو را اصل و اساس ایمان شمرده است<ref>علل الشرایع، ج۱، ص۲۵۹؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۱۳.</ref> و نیز آن [[حضرت]] در پاسخ به [[پرسش]] از اولین [[واجبات الهی]]، [[اقرار به خداوند]] و [[رسول]] و [[حجت]] او و آنچه [[پیامبر]] آنها را از جانب [[خداوند]] آورده است را از جمله اولین واجبات الهی بر [[ذمه]] [[انسان‌ها]] دانسته است<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۰۶.</ref>. از کمترین مرحله [[معرفت]] از امام رضا {{ع}} سؤال شد<ref>الکافی، ج۱، ص۸۶.</ref>، آن حضرت در پاسخ، کمترین مرحله معرفت را اقرار به عدم وجود خدایی جز خدای یگانه و عدم وجود موجودی شبیه او دانست و اینکه او موجودی قدیم بوده و مفقود نبوده و اینکه خدایی همانند او وجود ندارد<ref>صفات الشیعة، ص۵۱.</ref>. آن حضرت [[مؤمن حقیقی]] را کسی می‌داند که به [[توحید]] اقرار کرده و [[خدا]] را از هر آنچه [[شایسته]] او نیست منزه بداند و نیز [[اقرار]] نماید. به اینکه [[خداوند]] دارای [[قدرت]] و قوت و [[اراده]] و [[مشیت]] و [[خلق]] و امر و [[قضا و قدر]] است و هم [[افعال]] [[بندگان]] مخلوق است و نیز به [[احکام]] و مسائل دیگری که [[پیامبر]] {{صل}} از جانب خداوند آورده همچون [[رجعت]]، [[متعه حج]] و [[متعه]] [[زنان]]، [[معراج]] و سؤال در [[قبر]] و [[شفاعت]] و [[صراط]] و [[میزان]] و [[جزا]] و حساب اقرار داشته و [[ایمان]] آورد<ref>صفات الشیعه، ص۵۱.</ref>. نیز آن [[حضرت]] به نقل از [[رسول خدا]] {{صل}} و آن حضرت به نقل از [[خداوند متعال]] آورده است که فرمود من خدایی هستم که جز من خدایی نیست پس کسی که به [[یگانگی]] من اقرار کرده داخل در [[حصن]] و حصار من خواهد شد و کسی که داخل حصار من شود از [[عذاب]] من در [[امان]] خواهد بود<ref>عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۱۴۴؛ الجواهر السنیة، ص۱۴۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

2022-09-08T10:29:31Z

جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:43:09Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:13:52Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اقرار		\| موضوع مرتبط = اقرار
خط ۵۴:		خط ۵۳:

	[[رده:اقرار]]		[[رده:اقرار]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:23:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۱:۵۳
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	در [[اجرای حد]] [[سرقت]] [[فقیهان]] [[امامیه]] گفته‌اند دو بار اقرار کردن کفایت می‌کند<ref>شرائع الإسلام، ج۴، ص۹۵۵؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۸۸.</ref>. مستند این دیدگاه [[روایت‌های اهل بیت]]{{عم}}<ref>الکافی، ج۷، ص۲۱۹.</ref> از جمله [[نقلی]] منسوب به امام رضا{{ع}} است که آن [[حضرت]] در این باره می‌فرماید: در صورت سرقت و نبودن شاهد زمانی حد سرقت جاری می‌شود که سارق دو بار به سرقت اقرار کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در مقابل در روایتی از امام صادق{{ع}} نقل شده است که یک بار اقرار در سرقت برای [[اثبات]] [[جرم]] کفایت می‌کند<ref>تهذیب الأحکام، ج۱۰، ص۱۲۶.</ref> ولی برخی فقیهان این [[روایت]] را از آن جهت که موافق با فتوای فقهای اهل سنت است حمل بر [[تقیه]] کرده‌اند<ref>کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۱۶؛ الاستبصار، ج۴، ۲۵۰.</ref>؛ زیرا فقیهان [[اهل سنت]] در اجرای حد سرقت یک بار اقرار کردن را کافی دانسته‌اند<ref>کتاب الأم، ج۷، ص۱۵۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۹، ص۲۰۴؛ المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۳۰۲.</ref>.		در [[اجرای حد]] [[سرقت]] [[فقیهان]] [[امامیه]] گفته‌اند دو بار اقرار کردن کفایت می‌کند<ref>شرائع الإسلام، ج۴، ص۹۵۵؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۸۸.</ref>. مستند این دیدگاه [[روایت‌های اهل بیت]]{{عم}}<ref>الکافی، ج۷، ص۲۱۹.</ref> از جمله [[نقلی]] منسوب به امام رضا{{ع}} است که آن [[حضرت]] در این باره می‌فرماید: در صورت سرقت و نبودن شاهد زمانی حد سرقت جاری می‌شود که سارق دو بار به سرقت اقرار کند<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۷۶.</ref>. در مقابل در روایتی از امام صادق{{ع}} نقل شده است که یک بار اقرار در سرقت برای [[اثبات]] [[جرم]] کفایت می‌کند<ref>تهذیب الأحکام، ج۱۰، ص۱۲۶.</ref> ولی برخی فقیهان این [[روایت]] را از آن جهت که موافق با فتوای فقهای اهل سنت است حمل بر [[تقیه]] کرده‌اند<ref>کشف اللثام، ج۱۰، ص۶۱۶؛ الاستبصار، ج۴، ۲۵۰.</ref>؛ زیرا فقیهان [[اهل سنت]] در اجرای حد سرقت یک بار اقرار کردن را کافی دانسته‌اند<ref>کتاب الأم، ج۷، ص۱۵۹؛ المبسوط، سرخسی، ج۹، ص۲۰۴؛ المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۳۰۲.</ref>.

	در مورد اجرای حاد [[رجم]] در [[زنا]] [[فقهای امامیه]] و برخی از [[فقهای اهل سنت]] گفته‌اند در صورتی که زنا با [[بیّنه]] ثابت شود نخست باید شاهدها [[اقدام]] به رجم نمایند و بعد از آنان [[امام]] و [[حاکم]] این کار را انجام دهد ولی اگر زنا با [[اقرار]] ثابت شود نخست باید امام و [[حاکم اسلامی]] اقدام به رجم نماید و سپس شاهدها اقدام به این عمل نمایند<ref>کتاب الخلاف، ج۵، ص۳۷۶؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۶۶؛ حاشیة رد المحتار، ج۴، ص۱۷۴؛ المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۴۳.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} این [[حکم]] به [[صراحت]] آمده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۳۰۹.</ref>. در [[حدیثی]] از [[امام صادق]]{{ع}} نیز به این حکم اشاره شده است<ref>الکافی، ج۷، ص۱۸۴.</ref>. ولی برخی از فقهای اهل سنت گفته‌اند بر هیچ یک از حاکم یا [[شاهدان]] آغاز کردن به رجم [[واجب]] نیست<ref>کتاب الخلاف، ج۵، ص۳۷۷.</ref>.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اقرار - رضوی (مقاله)\|مقاله «اقرار»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۳۲۳-۳۳۵.</ref>		در مورد اجرای حاد [[رجم]] در [[زنا]] [[فقهای امامیه]] و برخی از [[فقهای اهل سنت]] گفته‌اند در صورتی که زنا با [[بیّنه]] ثابت شود نخست باید شاهدها [[اقدام]] به رجم نمایند و بعد از آنان [[امام]] و [[حاکم]] این کار را انجام دهد ولی اگر زنا با [[اقرار]] ثابت شود نخست باید امام و [[حاکم اسلامی]] اقدام به رجم نماید و سپس شاهدها اقدام به این عمل نمایند<ref>کتاب الخلاف، ج۵، ص۳۷۶؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۴۶۶؛ حاشیة رد المحتار، ج۴، ص۱۷۴؛ المجموع شرح المهذب، ج۲۰، ص۴۳.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} این [[حکم]] به [[صراحت]] آمده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۳۰۹.</ref>. در [[حدیثی]] از [[امام صادق]]{{ع}} نیز به این حکم اشاره شده است<ref>الکافی، ج۷، ص۱۸۴.</ref>. ولی برخی از فقهای اهل سنت گفته‌اند بر هیچ یک از حاکم یا [[شاهدان]] آغاز کردن به رجم [[واجب]] نیست<ref>کتاب الخلاف، ج۵، ص۳۷۷.</ref><ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[اقرار - رضوی (مقاله)\|مقاله «اقرار»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۳۲۳-۳۳۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:46:58Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">این~~ مدخل مرتبط ~~با مباحث پیرامون [[~~اقرار~~]] است. "'''~~[[اقرار]]~~'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[اقرار در قرآن]] - [[اقرار در فقه اسلامی]] - [[اقرار در معارف و سیره رضوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = اقرار
			\| عنوان مدخل = [[اقرار]]
			\| مداخل مرتبط = [[اقرار در قرآن]] - [[اقرار در فقه اسلامی]] - [[اقرار در معارف و سیره رضوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

اقرار در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

Bahmani در ‏۲۰ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۴

Jaafari در ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۴۰

Wasity: جایگزینی متن - 'شهید اول' به 'شهید اول'

Wasity: جایگزینی متن - 'الإرشاد' به 'الارشاد'

Wasity: جایگزینی متن - 'تجدید' به 'تجدید'

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

Heydari: جایگزینی متن - '\(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '