الهام در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* منابع */

2025-04-10T09:46:19Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]		# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]
	# [[پرونده:1368251.jpg\|22px]] [[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|'''ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی''']]		# [[پرونده:1368251.jpg\|22px]] [[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|'''ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی''']]
	# [[پرونده:IM010856.jpg\|22px]] [[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|'''قرآن و علم کلام''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۵

2025-04-10T09:45:25Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2025-04-10T09:43:58Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۳
خط ۱۱۲:		خط ۱۱۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000055.jpg\|22px]] [[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴''']]		# [[پرونده:000055.jpg\|22px]] [[علی اسدی\|اسدی، علی]]، [[الهام - اسدی (مقاله)\|الهام]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴''']]
	# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[عبدالرحیم سلیمانی بهبهانی\|سلیمانی بهبهانی، عبدالرحیم]]، [[الهام ۱ (مقاله)\|مقاله «الهام»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[عبدالرحیم سلیمانی بهبهانی\|سلیمانی بهبهانی، عبدالرحیم]]، [[الهام ۱ (مقاله)\|مقاله «الهام»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]
	# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]		# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]

Bahmani: /* آیات ناظر بر الهام */

2025-04-10T09:42:23Z

آیات ناظر بر الهام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۳:۱۲
خط ۶۸:		خط ۶۸:
	برخی [[احادیث]]<ref>بحارالانوار، ج۹۳، ص۱۶؛ ج۱۳، ص۵۲؛ ج۱۹، ص۲۸۷.</ref> و به تبع آن، بسیاری از مفسران، تعداد دیگری از آیات را ناظر به الهام دانسته‌اند، از جمله [[وحی]] به مادر حضرت موسی{{ع}}: {{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَلا تَخَافِي وَلا تَحْزَنِي إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ}}<ref> و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده و اگر بر (جان) او ترسیدی او را (در صندوقی بنه و) به دریا فکن و مهراس و اندوهگین مباش! ما او را به تو باز می‌گردانیم و او را از پیامبران خواهیم کرد؛ سوره قصص، آیه ۷.</ref><ref>التبیان، ج۶، ص۴۰۳؛ مجمع البیان، ج۷، ص۳۷۷؛ المیزان، ج۱۶، ص۱۰؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۳۷.</ref>، وحی به حواریان [[حضرت عیسی]]{{ع}} {{متن قرآن\|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُواْ بِي وَبِرَسُولِي قَالُواْ آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ}}<ref> و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام [[ایمان]] آورید گفتند: (خداوندا) [[ایمان]] آوردیم و [[گواه]] باش که ما گردن نهاده‌ایم؛ [[سوره مائده]]، [[آیه]] ۱۱۱.</ref><ref>جامع البیان، ج۳، ص۳۶۲؛ التبیان، ج۲، ص۴۵۸.</ref>، [[آگاهی]] [[خضر]] [[نبی]]{{ع}} از [[تأویل]] حوادث {{متن قرآن\|قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِع عَّلَيْهِ صَبْرًا أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدتُّ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءهُم مَّلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا وَأَمَّا الْغُلامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَن يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا فَأَرَدْنَا أَن يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنزٌ لَّهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنزَهُمَا رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِع عَّلَيْهِ صَبْرًا}}<ref> گفت: اینک (هنگام) جدایی میان من و توست؛ اکنون تو را از معنی آنچه نتوانستی بر آن شکیبایی ورزی آگاه خواهم کرد: امّا آن کشتی از آن مستمندانی بود که (با آن) در دریا کار می‌کردند؛ بر آن شدم به آن آسیب رسانم چون در پی آن پادشاهی بود که هر کشتی (بی‌آسیب) را به زور می‌گرفت. امّا آن نوجوان، پدر و مادرش مؤمن بودند؛ ترسیدیم که آنان را به سرکشی و کفر وادارد. پس، خواستیم که پروردگارشان برای آنان فرزندی (دیگر) پاک‌جان‌تر و مهربان‌تر از او، جایگزین کند. و امّا آن دیوار، از آن دو نوجوان یتیم در آن شهر بود و زیر آن گنجی از آن آن دو و پدرشان مردی شایسته بود، بنابراین پروردگارت از سر بخشایش خویش اراده فرمود که آنان به برومندی خود برسند و گنجشان را بیرون کشند و من آن کارها را از پیش خویش نکردم، این بود معنی آنچه بر آن شکیبایی نتوانستی کرد؛ سوره کهف، آیه ۷۸ - ۸۲.</ref><ref>التبیان، ج۷، ص۶۹؛ المیزان، ج۱۳، ص. ۳۴۲</ref> [[علم]] [[حضرت یوسف]]{{ع}} به [[تعبیر خواب]]: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref> و بدین گونه پروردگارت تو را برمی‌گزیند و به تو از ([[دانش]]) خوابگزاری می‌آموزد و [[نعمت]] خویش را بر تو و بر [[خاندان]] [[یعقوب]] تمام می‌گرداند چنان‌که پیش از این بر پدرانت ابراهیم و اسحاق تمام گردانید که [[پروردگار]] تو [[دانایی]] فرزانه است؛ [[سوره یوسف]]، [[آیه]] ۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِي اشْتَرَاهُ مِن مِّصْرَ لاِمْرَأَتِهِ أَكْرِمِي مَثْوَاهُ عَسَى أَن يَنفَعَنَا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَدًا وَكَذَلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الأَرْضِ وَلِنُعَلِّمَهُ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ}}<ref> و آن مرد مصری که او را خریده بود به همسر خود گفت: جایگاه او را نیکو بدار و با خادمان مگمار باشد که به ما سود رساند یا او را به فرزندی بگزینیم؛ و بدین‌گونه یوسف را در آن سر زمین جای دادیم و بر آن شدیم تا بدو از دانش خوابگزاری بیاموزیم و خداوند بر کار خویش چیرگی دارد اما بسیاری از مردم نمی‌دانند؛ سوره یوسف، آیه ۲۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|قَالَ لاَ يَأْتِيكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقَانِهِ إِلاَّ نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيلِهِ قَبْلَ أَن يَأْتِيَكُمَا ذَلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي إِنِّي تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لاَّ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَهُم بِالآخِرَةِ هُمْ كَافِرُونَ}}<ref> یوسف گفت: خوراکی که روزی شماست نزدتان نمی‌رسد مگر آنکه پیش از رسیدن آن شما را از تعبیر آن آگاه می‌کنم. این از چیزهایی است که پروردگارم به من آموخته است؛ من آیین گروهی را که به خداوند ایمان ندارند و جهان واپسین را منکرند وانهاده‌ام؛ سوره یوسف، آیه ۳۷.</ref>؛ {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ أَنتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref> پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند؛ سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.<ref>مجمع ا لبیان، ج۵، ص۳۵۷؛ فتح القدیر، ج۳، ص۲۶.</ref>، آشنایی [[حضرت سلیمان]]{{ع}} با زبان دیگر موجودات {{متن قرآن\|وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِن كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ}}<ref> و سلیمان از داوود میراث برد و گفت: ای مردم! به ما زبان مرغان آموخته‌اند و از همه چیز (بهره‌ای) بخشیده‌اند؛ بی‌گمان این برتری آشکاری است؛ سوره نمل، آیه ۱۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ}}<ref> سلیمان از گفتار آن (مور) خندان لب گشود و گفت: پروردگارا! در دلم افکن تا نعمتت را که به من و به پدر و مادرم بخشیده‌ای سپاس بگزارم و کردار شایسته‌ای که تو را خشنود کند به جای آرم و مرا به بخشایش خود در زمره بندگان شایسته خویش درآور؛ سوره نمل، آیه ۱۹.</ref><ref>جامع البیان، ج۱۹، ص۱۷۲؛ التبیان، ج۸، ص۸۲؛ مجمع البیان، ج۵، ص۳۵۳؛ المیزان، ج۵، ص۷۹.</ref>، [[وحی]] به [[زنبور عسل]] {{متن قرآن\|وَإِذَا رَأى الَّذِينَ أَشْرَكُواْ شُرَكَاءَهُمْ قَالُواْ رَبَّنَا هَؤُلاء شُرَكَاؤُنَا الَّذِينَ كُنَّا نَدْعُوْ مِن دُونِكَ فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ إِنَّكُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref> و چون مشرکان شریک‌هایشان را (که برای خداوند می‌پنداشتند) ببینند می‌گویند: پروردگارا! اینانند شریک‌هایی که ما به جای تو (به پرستش) می‌خواندیم آنگاه (آن شریکان) به آنان پاسخ می‌دهند که: بی‌گمان شما دروغگویید؛ سوره نحل، آیه ۸۶.</ref><ref>التبیان، ج۳، ص۴۹۹؛ مجمع البیان، ج۳، ص۲۸۶.</ref>، و وحی به [[زمین]] {{متن قرآن\|بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا}}<ref> زیرا پروردگارت به آن، وحی کرده است؛ سوره زلزله، آیه ۵.</ref>.<ref>التبیان، ج۲، ص۴۵۸؛ مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۳؛ المیزان، ج۱۶، ص۱۰.</ref>		برخی [[احادیث]]<ref>بحارالانوار، ج۹۳، ص۱۶؛ ج۱۳، ص۵۲؛ ج۱۹، ص۲۸۷.</ref> و به تبع آن، بسیاری از مفسران، تعداد دیگری از آیات را ناظر به الهام دانسته‌اند، از جمله [[وحی]] به مادر حضرت موسی{{ع}}: {{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ وَلا تَخَافِي وَلا تَحْزَنِي إِنَّا رَادُّوهُ إِلَيْكِ وَجَاعِلُوهُ مِنَ الْمُرْسَلِينَ}}<ref> و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده و اگر بر (جان) او ترسیدی او را (در صندوقی بنه و) به دریا فکن و مهراس و اندوهگین مباش! ما او را به تو باز می‌گردانیم و او را از پیامبران خواهیم کرد؛ سوره قصص، آیه ۷.</ref><ref>التبیان، ج۶، ص۴۰۳؛ مجمع البیان، ج۷، ص۳۷۷؛ المیزان، ج۱۶، ص۱۰؛ جامع البیان، ج۲۰، ص۳۷.</ref>، وحی به حواریان [[حضرت عیسی]]{{ع}} {{متن قرآن\|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُواْ بِي وَبِرَسُولِي قَالُواْ آمَنَّا وَاشْهَدْ بِأَنَّنَا مُسْلِمُونَ}}<ref> و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام [[ایمان]] آورید گفتند: (خداوندا) [[ایمان]] آوردیم و [[گواه]] باش که ما گردن نهاده‌ایم؛ [[سوره مائده]]، [[آیه]] ۱۱۱.</ref><ref>جامع البیان، ج۳، ص۳۶۲؛ التبیان، ج۲، ص۴۵۸.</ref>، [[آگاهی]] [[خضر]] [[نبی]]{{ع}} از [[تأویل]] حوادث {{متن قرآن\|قَالَ هَذَا فِرَاقُ بَيْنِي وَبَيْنِكَ سَأُنَبِّئُكَ بِتَأْوِيلِ مَا لَمْ تَسْتَطِع عَّلَيْهِ صَبْرًا أَمَّا السَّفِينَةُ فَكَانَتْ لِمَسَاكِينَ يَعْمَلُونَ فِي الْبَحْرِ فَأَرَدتُّ أَنْ أَعِيبَهَا وَكَانَ وَرَاءهُم مَّلِكٌ يَأْخُذُ كُلَّ سَفِينَةٍ غَصْبًا وَأَمَّا الْغُلامُ فَكَانَ أَبَوَاهُ مُؤْمِنَيْنِ فَخَشِينَا أَن يُرْهِقَهُمَا طُغْيَانًا وَكُفْرًا فَأَرَدْنَا أَن يُبْدِلَهُمَا رَبُّهُمَا خَيْرًا مِّنْهُ زَكَاةً وَأَقْرَبَ رُحْمًا وَأَمَّا الْجِدَارُ فَكَانَ لِغُلامَيْنِ يَتِيمَيْنِ فِي الْمَدِينَةِ وَكَانَ تَحْتَهُ كَنزٌ لَّهُمَا وَكَانَ أَبُوهُمَا صَالِحًا فَأَرَادَ رَبُّكَ أَنْ يَبْلُغَا أَشُدَّهُمَا وَيَسْتَخْرِجَا كَنزَهُمَا رَحْمَةً مِّن رَّبِّكَ وَمَا فَعَلْتُهُ عَنْ أَمْرِي ذَلِكَ تَأْوِيلُ مَا لَمْ تَسْطِع عَّلَيْهِ صَبْرًا}}<ref> گفت: اینک (هنگام) جدایی میان من و توست؛ اکنون تو را از معنی آنچه نتوانستی بر آن شکیبایی ورزی آگاه خواهم کرد: امّا آن کشتی از آن مستمندانی بود که (با آن) در دریا کار می‌کردند؛ بر آن شدم به آن آسیب رسانم چون در پی آن پادشاهی بود که هر کشتی (بی‌آسیب) را به زور می‌گرفت. امّا آن نوجوان، پدر و مادرش مؤمن بودند؛ ترسیدیم که آنان را به سرکشی و کفر وادارد. پس، خواستیم که پروردگارشان برای آنان فرزندی (دیگر) پاک‌جان‌تر و مهربان‌تر از او، جایگزین کند. و امّا آن دیوار، از آن دو نوجوان یتیم در آن شهر بود و زیر آن گنجی از آن آن دو و پدرشان مردی شایسته بود، بنابراین پروردگارت از سر بخشایش خویش اراده فرمود که آنان به برومندی خود برسند و گنجشان را بیرون کشند و من آن کارها را از پیش خویش نکردم، این بود معنی آنچه بر آن شکیبایی نتوانستی کرد؛ سوره کهف، آیه ۷۸ - ۸۲.</ref><ref>التبیان، ج۷، ص۶۹؛ المیزان، ج۱۳، ص. ۳۴۲</ref> [[علم]] [[حضرت یوسف]]{{ع}} به [[تعبیر خواب]]: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ يَجْتَبِيكَ رَبُّكَ وَيُعَلِّمُكَ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَيُتِمُّ نِعْمَتَهُ عَلَيْكَ وَعَلَى آلِ يَعْقُوبَ كَمَا أَتَمَّهَا عَلَى أَبَوَيْكَ مِن قَبْلُ إِبْرَاهِيمَ وَإِسْحَاقَ إِنَّ رَبَّكَ عَلِيمٌ حَكِيمٌ}}<ref> و بدین گونه پروردگارت تو را برمی‌گزیند و به تو از ([[دانش]]) خوابگزاری می‌آموزد و [[نعمت]] خویش را بر تو و بر [[خاندان]] [[یعقوب]] تمام می‌گرداند چنان‌که پیش از این بر پدرانت ابراهیم و اسحاق تمام گردانید که [[پروردگار]] تو [[دانایی]] فرزانه است؛ [[سوره یوسف]]، [[آیه]] ۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|وَقَالَ الَّذِي اشْتَرَاهُ مِن مِّصْرَ لاِمْرَأَتِهِ أَكْرِمِي مَثْوَاهُ عَسَى أَن يَنفَعَنَا أَوْ نَتَّخِذَهُ وَلَدًا وَكَذَلِكَ مَكَّنَّا لِيُوسُفَ فِي الأَرْضِ وَلِنُعَلِّمَهُ مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ وَاللَّهُ غَالِبٌ عَلَى أَمْرِهِ وَلَكِنَّ أَكْثَرَ النَّاسِ لاَ يَعْلَمُونَ}}<ref> و آن مرد مصری که او را خریده بود به همسر خود گفت: جایگاه او را نیکو بدار و با خادمان مگمار باشد که به ما سود رساند یا او را به فرزندی بگزینیم؛ و بدین‌گونه یوسف را در آن سر زمین جای دادیم و بر آن شدیم تا بدو از دانش خوابگزاری بیاموزیم و خداوند بر کار خویش چیرگی دارد اما بسیاری از مردم نمی‌دانند؛ سوره یوسف، آیه ۲۱.</ref>؛ {{متن قرآن\|قَالَ لاَ يَأْتِيكُمَا طَعَامٌ تُرْزَقَانِهِ إِلاَّ نَبَّأْتُكُمَا بِتَأْوِيلِهِ قَبْلَ أَن يَأْتِيَكُمَا ذَلِكُمَا مِمَّا عَلَّمَنِي رَبِّي إِنِّي تَرَكْتُ مِلَّةَ قَوْمٍ لاَّ يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَهُم بِالآخِرَةِ هُمْ كَافِرُونَ}}<ref> یوسف گفت: خوراکی که روزی شماست نزدتان نمی‌رسد مگر آنکه پیش از رسیدن آن شما را از تعبیر آن آگاه می‌کنم. این از چیزهایی است که پروردگارم به من آموخته است؛ من آیین گروهی را که به خداوند ایمان ندارند و جهان واپسین را منکرند وانهاده‌ام؛ سوره یوسف، آیه ۳۷.</ref>؛ {{متن قرآن\|رَبِّ قَدْ آتَيْتَنِي مِنَ الْمُلْكِ وَعَلَّمْتَنِي مِن تَأْوِيلِ الأَحَادِيثِ فَاطِرَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ أَنتَ وَلِيِّي فِي الدُّنْيَا وَالآخِرَةِ تَوَفَّنِي مُسْلِمًا وَأَلْحِقْنِي بِالصَّالِحِينَ}}<ref> پروردگارا! به من از فرمانروایی پاره‌ای داده‌ای و از خوابگزاری بخشی آموختی؛ ای آفریدگار آسمان‌ها و زمین! تو سرور من در این جهان و در جهان واپسینی، مرا گردن نهاده (به فرمان خویش) بمیران و به شایستگان بپیوند؛ سوره یوسف، آیه ۱۰۱.</ref>.<ref>مجمع ا لبیان، ج۵، ص۳۵۷؛ فتح القدیر، ج۳، ص۲۶.</ref>، آشنایی [[حضرت سلیمان]]{{ع}} با زبان دیگر موجودات {{متن قرآن\|وَوَرِثَ سُلَيْمَانُ دَاوُودَ وَقَالَ يَا أَيُّهَا النَّاسُ عُلِّمْنَا مَنطِقَ الطَّيْرِ وَأُوتِينَا مِن كُلِّ شَيْءٍ إِنَّ هَذَا لَهُوَ الْفَضْلُ الْمُبِينُ}}<ref> و سلیمان از داوود میراث برد و گفت: ای مردم! به ما زبان مرغان آموخته‌اند و از همه چیز (بهره‌ای) بخشیده‌اند؛ بی‌گمان این برتری آشکاری است؛ سوره نمل، آیه ۱۶.</ref>؛ {{متن قرآن\|فَتَبَسَّمَ ضَاحِكًا مِّن قَوْلِهَا وَقَالَ رَبِّ أَوْزِعْنِي أَنْ أَشْكُرَ نِعْمَتَكَ الَّتِي أَنْعَمْتَ عَلَيَّ وَعَلَى وَالِدَيَّ وَأَنْ أَعْمَلَ صَالِحًا تَرْضَاهُ وَأَدْخِلْنِي بِرَحْمَتِكَ فِي عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ}}<ref> سلیمان از گفتار آن (مور) خندان لب گشود و گفت: پروردگارا! در دلم افکن تا نعمتت را که به من و به پدر و مادرم بخشیده‌ای سپاس بگزارم و کردار شایسته‌ای که تو را خشنود کند به جای آرم و مرا به بخشایش خود در زمره بندگان شایسته خویش درآور؛ سوره نمل، آیه ۱۹.</ref><ref>جامع البیان، ج۱۹، ص۱۷۲؛ التبیان، ج۸، ص۸۲؛ مجمع البیان، ج۵، ص۳۵۳؛ المیزان، ج۵، ص۷۹.</ref>، [[وحی]] به [[زنبور عسل]] {{متن قرآن\|وَإِذَا رَأى الَّذِينَ أَشْرَكُواْ شُرَكَاءَهُمْ قَالُواْ رَبَّنَا هَؤُلاء شُرَكَاؤُنَا الَّذِينَ كُنَّا نَدْعُوْ مِن دُونِكَ فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ إِنَّكُمْ لَكَاذِبُونَ}}<ref> و چون مشرکان شریک‌هایشان را (که برای خداوند می‌پنداشتند) ببینند می‌گویند: پروردگارا! اینانند شریک‌هایی که ما به جای تو (به پرستش) می‌خواندیم آنگاه (آن شریکان) به آنان پاسخ می‌دهند که: بی‌گمان شما دروغگویید؛ سوره نحل، آیه ۸۶.</ref><ref>التبیان، ج۳، ص۴۹۹؛ مجمع البیان، ج۳، ص۲۸۶.</ref>، و وحی به [[زمین]] {{متن قرآن\|بِأَنَّ رَبَّكَ أَوْحَى لَهَا}}<ref> زیرا پروردگارت به آن، وحی کرده است؛ سوره زلزله، آیه ۵.</ref>.<ref>التبیان، ج۲، ص۴۵۸؛ مجمع البیان، ج۶، ص۵۷۳؛ المیزان، ج۱۶، ص۱۰.</ref>

	از این رو، [[الهام]] در یک کاربرد عام، علاوه بر [[الهام]] اصطلاحی الهام [[قلبی]]، شامل الهام [[فطری]]، الهام غریزی و الهام [[تکوینی]] یا طبیعی برای جمادات هم می‌شود. البته بعضی، وحی طبیعی و فطری و غریزی را از سنخ [[علوم]] [[لدنّی]] دانسته و آن را به خلاف الهام، علمی‌ دانسته‌اند که عارضی و قابل زوال نیست<ref>الفتوحات، ج۱، ص۳۶۰ـ ۳۶۱.</ref>.<ref>سلیمانی بهبهانی، ~~عبدالرحیم،~~ مقاله ~~«الهام»،~~ [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص۳۹۶-۴۰۲</ref>		از این رو، [[الهام]] در یک کاربرد عام، علاوه بر [[الهام]] اصطلاحی الهام [[قلبی]]، شامل الهام [[فطری]]، الهام غریزی و الهام [[تکوینی]] یا طبیعی برای جمادات هم می‌شود. البته بعضی، وحی طبیعی و فطری و غریزی را از سنخ [[علوم]] [[لدنّی]] دانسته و آن را به خلاف الهام، علمی‌ دانسته‌اند که عارضی و قابل زوال نیست<ref>الفتوحات، ج۱، ص۳۶۰ـ ۳۶۱.</ref>.<ref>[[عبدالرحیم سلیمانی بهبهانی\|سلیمانی بهبهانی، عبدالرحیم]]، [[الهام ۱ (مقاله)\|مقاله «الهام»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص۳۹۶-۴۰۲</ref>

	== چگونگی تشخیص [[الهام]] [[مَلَک]] و [[وسوسه]] [[شیطان]] ==		== چگونگی تشخیص [[الهام]] [[مَلَک]] و [[وسوسه]] [[شیطان]] ==

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۴۱

2025-04-10T09:41:10Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۲۱

2025-04-10T09:21:57Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۴

2025-04-10T08:24:14Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۴
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = الهام		\| موضوع مرتبط = الهام
	\| عنوان مدخل = الهام		\| عنوان مدخل = الهام
	\| مداخل مرتبط = [[الهام در قرآن]] - [[الهام در علوم قرآنی]] - [[الهام در حدیث]] - [[الهام در کلام اسلامی]] - [[الهام در اخلاق اسلامی]] - [[الهام در معارف دعا و زیارات]] - [[الهام در معارف و سیره سجادی]] - [[الهام در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[الهام در لغت]] - [[الهام در قرآن]] - [[الهام در علوم قرآنی]] - [[الهام در حدیث]] - [[الهام در کلام اسلامی]] - [[الهام در اخلاق اسلامی]] - [[الهام در معارف دعا و زیارات]] - [[الهام در معارف و سیره سجادی]] - [[الهام در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Jaafari: /* الهام */

2025-03-13T09:00:43Z

الهام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۱۰۶:		خط ۱۰۶:
	اما الهام خاص بالاتر از فطرت و هدایت تکوینی است، چنانکه از اسمش مشخص است در موارد خاص از طرف [[خدا]] در [[حق بنده]] خاص صورت می‌گیرد که شامل [[انسان کامل]] مثل [[امامان]] و [[اولیاء]] می‌‌شود.		اما الهام خاص بالاتر از فطرت و هدایت تکوینی است، چنانکه از اسمش مشخص است در موارد خاص از طرف [[خدا]] در [[حق بنده]] خاص صورت می‌گیرد که شامل [[انسان کامل]] مثل [[امامان]] و [[اولیاء]] می‌‌شود.
	{{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند و به آنها انجام کارهای نیک و برپا داشتن نماز و دادن زکات را وحی کردیم و آنان پرستندگان ما بودند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref>.		{{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند و به آنها انجام کارهای نیک و برپا داشتن نماز و دادن زکات را وحی کردیم و آنان پرستندگان ما بودند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref>.
	آنان را [[پیشوایان]] قرار دادیم که به امر ما هدایت می‌کنند ما برای آنان انجام دادن کارهای خیر را [[وحی]] و الهام کردیم.
	در اصطلاح از این الهام به «[[وحی تسدیدی]] و تأییدی» تعبیر می‌شود، مرتبه [[پایین‌تر]] از آن به انسان‌های [[وارسته]] اما غیر [[پیشوا]] مربوط می‌‌شود؛ مانند [[مادر حضرت موسی]] و [[حواری]] که از آن به «الهام نفسی» یاد می‌شود<ref>ر.ک: سید محمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۴، ص۳۳۴ و ج۶، ص۲۶۱؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی، ج۷، ص۱۴۹؛ محمدهادی معرفت، التمهید فی علوم القرآن، ج۱، ص۲۷.</ref>.		در اصطلاح از این الهام به «[[وحی تسدیدی]] و تأییدی» تعبیر می‌شود، مرتبه [[پایین‌تر]] از آن به انسان‌های [[وارسته]] اما غیر [[پیشوا]] مربوط می‌‌شود؛ مانند [[مادر حضرت موسی]] و [[حواری]] که از آن به «الهام نفسی» یاد می‌شود<ref>ر.ک: سید محمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۴، ص۳۳۴ و ج۶، ص۲۶۱؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی، ج۷، ص۱۴۹؛ محمدهادی معرفت، التمهید فی علوم القرآن، ج۱، ص۲۷.</ref>.

	{{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده و اگر بر (جان) او ترسیدی او را (در صندوقی بنه و) به دریا فکن» سوره قصص، آیه ۷.</ref>.		{{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده و اگر بر (جان) او ترسیدی او را (در صندوقی بنه و) به دریا فکن» سوره قصص، آیه ۷.</ref>.
	~~ما به [[مادر موسی]] [[وحی]] کردیم که وی را شیر دهد و در صورت [[خوف]] وی را به دریا بیندازد.~~
	مورد دیگر [[الهام]] بر [[حواری]] [[حضرت عیسی]] است.		مورد دیگر [[الهام]] بر [[حواری]] [[حضرت عیسی]] است.
	{{متن قرآن\|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي}}<ref>«و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام ایمان آورید» سوره مائده، آیه ۱۱۱.</ref>.		{{متن قرآن\|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي}}<ref>«و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام ایمان آورید» سوره مائده، آیه ۱۱۱.</ref>.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|قرآن و علم کلام]]، ص۹۰</ref>
	~~یاد کن زمانی را که به حواری وحی کردم که به من و رسولم [[ایمان]] بیاورید~~.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|قرآن و علم کلام]]، ص۹۰</ref>

	== پرسش وابسته ==		== پرسش وابسته ==

Jaafari: /* پرسش وابسته */

2025-03-13T07:55:34Z

پرسش وابسته

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۹۷:		خط ۹۷:

	افزون بر اینها، در [[قرآن کریم]] از خطاب [[خداوند]] به [[ذوالقرنین]] خبر داده شده است: {{متن قرآن\|قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَنْ تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَنْ تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا}}<ref>«گفتیم: ای ذو القرنین! (خود دانی) یا آنان را عذاب می‌کنی و یا درباره آنان (راه) نیکی را در پیش می‌گیری» سوره کهف، آیه ۸۶.</ref>. مشهور آن است که جناب ذوالقرنین از [[پیامبران]] نبوده است<ref>این دیدگاه در میان مفسران - به ویژه مفسران شیعه مشهور است. ر. ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۳، ص۳۶۹؛ ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۵۴۲؛ یعقوب جعفری، کوثر، ج۶، ص۴۵۴؛ محمد بن جریر طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۶، ص۸؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۱، ص۴۹۳؛ سید محمود آلوسی، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، ج۸، ص۳۴۶. از روایات نیز می‌توان دریافت که جناب ذوالقرنین، پیامبر نبوده است (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۶۷۱)؛ {{عربی\|صاحب موسی و ذو القرنین، کانا عالمین و لم یکونا نبین}}؛ همچنین ر. ک: محمد بن مسعود عیاشی، کتاب التفسیر، ج۲، ص۳۳۰ و ۳۴۰؛ ابراهیم بن محمد ثقفی، الغارات، ج۲، ص۷۴۱.</ref>. بنابر این [[سخن گفتن]] [[خداوند]] با او، از نوع [[وحی پیامبرانه]] نبوده است. [[ابن عباس]] خطاب خداوند به [[ذوالقرنین]] را به [[الهام]] به او [[تفسیر]] کرده است<ref>نصر بن محمد بن احمد سمرقندی، بحر العلوم، ج۲، ص۳۶۰: {{متن قرآن\|قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ...}} {{عربی\|قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: أَلْهَمَهُ اللَّهُ تعالَى‌}}.</ref>. با توجه به این تفسیر، گاهی خداوند با برگزیدگانش از غیر [[پیامبران]]، [[سخن]] می‌گوید. این شیوه، شبیه به [[وحی نبوی]] است؛ اما قطعا وحی نبوی با الهام تفاوت‌هایی دارد که موجب می‌شود فردی که به او الهام می‌شود، [[پیامبر]] خوانده نشود<ref>در بحث از روایات این موضوع، به تمایزهای این دو اشاره خواهد شد.</ref>. مجموعه [[آیات]] یادشده به روشنی [[تأیید]] می‌کنند که [[ارتباط]] بین خداوند و غیر پیامبران، به شیوه الهام ممکن است<ref>[[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی]]، ص ۴۵.</ref>.		افزون بر اینها، در [[قرآن کریم]] از خطاب [[خداوند]] به [[ذوالقرنین]] خبر داده شده است: {{متن قرآن\|قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ إِمَّا أَنْ تُعَذِّبَ وَإِمَّا أَنْ تَتَّخِذَ فِيهِمْ حُسْنًا}}<ref>«گفتیم: ای ذو القرنین! (خود دانی) یا آنان را عذاب می‌کنی و یا درباره آنان (راه) نیکی را در پیش می‌گیری» سوره کهف، آیه ۸۶.</ref>. مشهور آن است که جناب ذوالقرنین از [[پیامبران]] نبوده است<ref>این دیدگاه در میان مفسران - به ویژه مفسران شیعه مشهور است. ر. ک: سیدمحمدحسین طباطبایی، المیزان فی تفسیر القرآن، ج۱۳، ص۳۶۹؛ ناصر مکارم شیرازی، تفسیر نمونه، ج۱۲، ص۵۴۲؛ یعقوب جعفری، کوثر، ج۶، ص۴۵۴؛ محمد بن جریر طبری، جامع البیان فی تفسیر القرآن، ج۱۶، ص۸؛ محمد بن عمر فخر رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۱، ص۴۹۳؛ سید محمود آلوسی، روح المعانی فی تفسیر القرآن العظیم، ج۸، ص۳۴۶. از روایات نیز می‌توان دریافت که جناب ذوالقرنین، پیامبر نبوده است (محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۶۷۱)؛ {{عربی\|صاحب موسی و ذو القرنین، کانا عالمین و لم یکونا نبین}}؛ همچنین ر. ک: محمد بن مسعود عیاشی، کتاب التفسیر، ج۲، ص۳۳۰ و ۳۴۰؛ ابراهیم بن محمد ثقفی، الغارات، ج۲، ص۷۴۱.</ref>. بنابر این [[سخن گفتن]] [[خداوند]] با او، از نوع [[وحی پیامبرانه]] نبوده است. [[ابن عباس]] خطاب خداوند به [[ذوالقرنین]] را به [[الهام]] به او [[تفسیر]] کرده است<ref>نصر بن محمد بن احمد سمرقندی، بحر العلوم، ج۲، ص۳۶۰: {{متن قرآن\|قُلْنَا يَا ذَا الْقَرْنَيْنِ...}} {{عربی\|قَالَ ابْنُ عَبَّاسٍ: أَلْهَمَهُ اللَّهُ تعالَى‌}}.</ref>. با توجه به این تفسیر، گاهی خداوند با برگزیدگانش از غیر [[پیامبران]]، [[سخن]] می‌گوید. این شیوه، شبیه به [[وحی نبوی]] است؛ اما قطعا وحی نبوی با الهام تفاوت‌هایی دارد که موجب می‌شود فردی که به او الهام می‌شود، [[پیامبر]] خوانده نشود<ref>در بحث از روایات این موضوع، به تمایزهای این دو اشاره خواهد شد.</ref>. مجموعه [[آیات]] یادشده به روشنی [[تأیید]] می‌کنند که [[ارتباط]] بین خداوند و غیر پیامبران، به شیوه الهام ممکن است<ref>[[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی]]، ص ۴۵.</ref>.

			==الهام==
			مقصود از الهام، تفهیم [[پیام]]، مطلب و حکمی از سوی [[خداوند]] در [[دل]] [[انسان‌ها]] به نحو عموم و در بعض موارد به نحو خاص است. این تفهیم می‌‌تواند به صورت [[تکوینی]] و دائمی همراه [[خلقت انسان]] یا در موارد و رخدادهای خاصی باشد. از اولی می‌‌توان به [[فطرت]] نیز تعبیر کرد یا حداقل به آن نزدیک است؛ همچنین بر آن می‌‌توان [[هدایت تکوینی]] اطلاق کرد. [[آیه]] زیر از الهامی خبر می‌دهد که خداوند [[قوه]] و [[قدرت]] [[درک]] باید و نبایدها را به [[نفس انسان]] اعطا و الهام کرده است:
			{{متن قرآن\|وَنَفْسٍ وَمَا سَوَّاهَا * فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا}}<ref>«و به جان (آدمی) و آنکه آن را بهنجار داشت * پس به او نافرمانی و پرهیزگاری را الهام کرد» سوره شمس، آیه ۷-۸.</ref>.
			چنین [[هدایت]] و الهامی دائمی است اما به شرط اینکه [[انسان]] به ندای [[غیبی]] گوش [[جان]] بسپارد.
			الهام به نفس از ناحیه او نیز دائمی است، ولی شنونده این صدا کم است؛ زیرا ما از خودمان آن قدر صدا به گوش جانمان میرسانیم که صدای [[حق]] شنیده نمی‌شود، وگرنه او همواره با جان ما سخن می‌گوید<ref>عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی، مراحل اخلاق در قرآن، ج۱۱، ص۱۵۹.</ref>.

			اما الهام خاص بالاتر از فطرت و هدایت تکوینی است، چنانکه از اسمش مشخص است در موارد خاص از طرف [[خدا]] در [[حق بنده]] خاص صورت می‌گیرد که شامل [[انسان کامل]] مثل [[امامان]] و [[اولیاء]] می‌‌شود.
			{{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند و به آنها انجام کارهای نیک و برپا داشتن نماز و دادن زکات را وحی کردیم و آنان پرستندگان ما بودند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref>.
			آنان را [[پیشوایان]] قرار دادیم که به امر ما هدایت می‌کنند ما برای آنان انجام دادن کارهای خیر را [[وحی]] و الهام کردیم.
			در اصطلاح از این الهام به «[[وحی تسدیدی]] و تأییدی» تعبیر می‌شود، مرتبه [[پایین‌تر]] از آن به انسان‌های [[وارسته]] اما غیر [[پیشوا]] مربوط می‌‌شود؛ مانند [[مادر حضرت موسی]] و [[حواری]] که از آن به «الهام نفسی» یاد می‌شود<ref>ر.ک: سید محمدحسین طباطبایی، المیزان، ج۴، ص۳۳۴ و ج۶، ص۲۶۱؛ عبدالله جوادی آملی، تفسیر موضوعی، ج۷، ص۱۴۹؛ محمدهادی معرفت، التمهید فی علوم القرآن، ج۱، ص۲۷.</ref>.

			{{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَى أُمِّ مُوسَى أَنْ أَرْضِعِيهِ فَإِذَا خِفْتِ عَلَيْهِ فَأَلْقِيهِ فِي الْيَمِّ}}<ref>«و به مادر موسی الهام کردیم که به او شیر بده و اگر بر (جان) او ترسیدی او را (در صندوقی بنه و) به دریا فکن» سوره قصص، آیه ۷.</ref>.
			ما به [[مادر موسی]] [[وحی]] کردیم که وی را شیر دهد و در صورت [[خوف]] وی را به دریا بیندازد.
			مورد دیگر [[الهام]] بر [[حواری]] [[حضرت عیسی]] است.
			{{متن قرآن\|وَإِذْ أَوْحَيْتُ إِلَى الْحَوَارِيِّينَ أَنْ آمِنُوا بِي وَبِرَسُولِي}}<ref>«و یاد کن که به حواریان وحی کردم که به من و فرستاده‌ام ایمان آورید» سوره مائده، آیه ۱۱۱.</ref>.
			یاد کن زمانی را که به حواری وحی کردم که به من و رسولم [[ایمان]] بیاورید.<ref>[[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|قرآن و علم کلام]]، ص۹۰</ref>

	== پرسش وابسته ==		== پرسش وابسته ==

Jaafari: /* منابع */

2025-03-13T07:55:12Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ مارس ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۲۵
خط ۱۱۶:		خط ۱۱۶:
	# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]		# [[پرونده:1100498.jpg\|22px]] [[عبدالله حق‌جو\|حق‌جو، عبدالله]]، [[ولایت در قرآن (کتاب)\| '''ولایت در قرآن''']]
	# [[پرونده:1368251.jpg\|22px]] [[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|'''ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی''']]		# [[پرونده:1368251.jpg\|22px]] [[سید علی هاشمی (زاده ۱۳۵۲)\|هاشمی، سید علی]]، [[ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی (کتاب)\|'''ماهیت علم امام بررسی تاریخی و کلامی''']]
			# [[پرونده:IM010856.jpg\|22px]] [[محمد حسن قدردان قراملکی\|قدردان قراملکی، محمد حسن]]، [[قرآن و علم کلام (کتاب)\|'''قرآن و علم کلام''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}