الگو:صفحهٔ اصلی/مدخل برگزیده - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۵۹

2026-04-18T09:59:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۲۹
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~امام صادق~~\|~~امام صادق~~]]''' ~~روز هفدهم ربیع الاوّل سال۸۳ در~~ [[~~مدینه~~]] ~~دیده~~ به [[~~جهان~~]] ~~گشود~~. ~~پدر والامقامش،~~ [[امام ~~باقر~~]] {{ع}} ~~و مادر ارجمندش ام فَرْوَه دختر قاسم بن محمد بن ابی بکر~~ است. ~~القاب مشهور ایشان،~~ [[~~صادق~~]]، [[~~صابر~~]]، [[~~فاضل~~]] ~~و ظاهر است~~.		'''[[حضرت فاطمه معصومه\|حضرت فاطمه معصومه]]''' {{س}} پس از [[امام رضا]] {{ع}}، دومین [[شخصیت]] [[خاندان]] [[موسی بن جعفر]] {{ع}} به شمار می‌آید و به [[القاب]] والایی چون معصومه، کریمه [[اهل بیت]] و اخت [[الرضا]] {{ع}}، خوانده شده است. شخصیت معنوی و ملکوتی حضرت فاطمه معصومه {{س}} به اندازه‌ای است که [[زیارت]] وی از سوی [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} ترغیب شده است. امام رضا {{ع}} در جواب [[سعد بن سعد]] فرمود: {{متن حدیث\|مَنْ زَارَهَا فَلَهُ الْجَنَّةُ}} (هر کس او را زیارت کند، ثوابش [[بهشت]] خواهد بود.). همچنین [[امام جواد]] {{ع}} می‌فرمایند: {{متن حدیث\|مَنْ زَارَ عَمَّتِي بِقُمَ فَلَهُ الْجَنَّةُ}} (هر که عمه‌ام را در [[قم]] زیارت کند، بهشت از آن اوست.).

	~~۱۲ سال~~ از ~~عمر حضرت در عصر [[امامت]]~~ [[امام ~~سجاد~~]] {{ع}} ~~و بعد از آن ۱۹ سال با~~ [[~~امام باقر~~]] {{ع}} ~~سپری شد و ایام امامتش مصادف با~~ [[~~خلافت~~]] [[~~هشام بن عبدالملک~~]]، [[~~ولید بن یزید بن عبدالملک~~]]، [[~~یزید بن ولید بن عبدالملک~~]]~~، ابراهیم بن ولید~~ و [[~~مروان بن محمد~~]]~~، از~~ [[~~خلفای اموی~~]] و [[~~سفاح~~]] و [[~~منصور دوانیقی~~]]~~، از~~ [[~~خلفای عباسی~~]] ~~بوده است~~. ~~عصر [[امامت~~ حضرت ~~صادق]]~~ {{ع}} از ~~پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ اسلام بود~~ و ~~قیام‌های~~ [[~~بنی العباس~~]] ~~در سراسر عالم~~ [[~~اسلام~~]] با [[~~شعار~~]] ~~"الرضا من آل محمد" جریان داشت~~ و ~~برخی از~~ [[~~علویان~~]] و [[~~شیعیان~~]] ~~که از~~ [[~~حقیقت~~]] ~~امر مطلع نبودند فریفته این~~ [[~~شعار~~]] ~~می‌شدند.~~ [[~~امام صادق~~]] ~~{{ع}} در جمع~~ [[~~علویان~~]] ~~حاضر شد و آنان را از~~ [[~~قیام~~]] ~~منع کرد~~.		بعد از اینکه [[امام رضا]] {{ع}} توسط مامون عباسی به مرو فراخوانده شد، [[حضرت معصومه]] {{س}} در سال ۲۰۱ هجری به [[شوق دیدار]] [[برادر]] از [[مدینه]] حرکت کردد. کاروان حامل حضرت معصومه {{س}}، از [[مدینه]] به راه افتاد و [[شهرها]] و روستاهای زیادی را پشت سر نهاد و سرانجام به شهر «ساوه» رسید. مأموران [[حکومتی]] زمانی که از وجود این کاروان مطلع شدند، به کاروان حمله کردند. بین جنگاوران کاروان و مأموران عباسی [[جنگ]] درگرفت که در درگیری، عده‌ای از [[علویان]] و همراهان حضرت به [[شهادت]] رسیدند. حضرت معصومه {{س}} در [[غم]] از دست دادن عزیزانش، بسیار [[اندوهگین]] شدند و همین امر ایشان را [[بیمار]] کرد. زنی ملعونه از اهالی ساوه که به ظاهر خود را محبّ [[اهل بیت]] {{عم}} معرفی کرده بود، به جهت التیام بخشیدن به حضرت معصومه {{س}} غذایی [[آلوده]] به سمّ را برای حضرت می‌آورد و ایشان با خوردن آن غذا [[مسموم]] می‌گردد و بیماریشان عود می‌کند. حضرت چون از موقعیت این [[شهر]] و [[شهر قم]] [[آگاهی]] یافتند، [[دستور]] دادند به [[قم]] برویم که آنجا پایگاه [[شیعیان]] است.

	~~روزگار~~ [[~~امامت~~]] ~~امام صادق {{ع}} را عصر شکوفایی~~ [[~~تشیع~~]] ~~دانسته‌اند.~~ [[~~حکومت اموی~~]] ~~در روزگار [[امامت~~ حضرت ~~صادق]]~~ {{ع}} ~~رو به [[ضعف]] نهاده بود و [[عباسیان]] کم‌کم [[قدرت]] می‌یافتند و در این میان، مجالی دست یافت تا امام صادق~~ {{ع}} ~~تعالیم راستین~~ [[~~دینی~~]] را به [[~~مردم~~]] ~~نشان دهد~~ و ~~آنان را از~~ [[~~دانش~~]] ~~خویش بهره‌مند سازد~~. ~~بدین‌سان، حوزه~~ [[~~علمی~~]] ~~گسترده‌ای پدید آمد~~ و ~~بیش از چهار هزار نفر~~ به ~~دست [[امام]] {{ع}} [[تربیت]] یافتند~~.		چون خبر ورود ایشان به [[مردم]] قم رسید، بزرگان [[قبیله]] [[اشعری]] به همراه دیگر مردم به استقبال کاروان حامل حضرت معصومه {{س}} رفتند. حضرت معصومه {{س}}، در مدتی که در شهر مقدس [[قم]] به سر می‌بردند، در [[حزن]] و [[اندوه]] از دست دادن عزیزانش بسیار نالان و اندوهگین بودند. و پس از ۱۶ یا ۱۷ [[روز]] آن بانوی ارجمند، بر اثر جراحات وارده و خوردن غذای زهر آلود، به شهادت رسیدند و مردم قم را سوگوار نمود.

	~~شیوه امام صادق {{ع}} در مواجهه با [[حکومت جور]]، روشنگری و [[هدایت]] [[جامعه]] بود~~ و ~~هیچ گاه~~ [[~~امام~~]] ~~{{ع}} به دستگاه~~ [[~~حاکم~~]] ~~نپیوست و مهر تأیید بر [[مشروعیت]] آنها ننهاد؛~~ این ~~شیوه، بر~~ [[~~عباسیان~~]] ~~گران آمد~~ و ~~سرانجام تصمیم بر~~ [[~~شهادت~~]] [[~~امام~~]] ~~بستند~~. ~~بنابر~~ [[~~روایات~~]]~~، امام صادق {{ع}} به~~ [[~~دستور~~]] [[~~منصور دوانیقی~~]] ~~[[مسموم]] گشت~~ و ~~روز ۲۵ شوّال سال ۱۴۸ هجری، در شصت و پنج سالگی~~ به ~~شهادت رسید و در [[خانه]] [[عقیل بن ابی‌طالب]] در~~ [[~~قبرستان بقیع~~]] [[~~دفن~~]] شد.		از آنجا که از حضرت و [[شهر قم]] [[ستایش]] فراوان شده است، این [[شهر]] موقعیت ویژه‌ای یافت و در کنار بارگاه او [[حوزه علمیه]] [[قم]] شکل گرفت. امروز [[قم]] که مدفن اوست، یکی از مقدس‌ترین شهرهاست که در نشر [[علوم]] [[اهل بیت]]، نقش بسزایی دارد و سالانه میلیون‌ها نفر به [[زیارت]] [[قبر]] مطهرش می‌آیند.

	<div class="mainpage_box_more">[[ ~~امام صادق~~\|ادامه]]</div>		<div class="mainpage_box_more">[[حضرت فاطمه معصومه\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۴۱

2026-04-13T09:41:58Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~ویژگی~~ امام\|~~ویژگی~~ امام]]''' به معنای صفاتی است که [[امام]] [[معصوم]] بدان متصف می‌‌شود. بنابر باورهای [[شیعیان]]، [[امامان دوازده‌گانه]] {{ع}} دارای صفات ویژه‌ای هستند که آنان را از دیگر [[مردم]] متمایز می‌سازد؛ زیرا هر کس منصب الهی [[امامت]] را برعهده بگیرد، باید دارای آن صفات باشد.		'''[[امام صادق\|امام صادق]]''' روز هفدهم ربیع الاوّل سال۸۳ در [[مدینه]] دیده به [[جهان]] گشود. پدر والامقامش، [[امام باقر]] {{ع}} و مادر ارجمندش ام فَرْوَه دختر قاسم بن محمد بن ابی بکر است. القاب مشهور ایشان، [[صادق]]، [[صابر]]، [[فاضل]] و ظاهر است.
	~~# '''صفات مرتبط با امامت:'''~~
	## '''نخست: حجت الهی ([[حجة الله]]):''' [[امام]] [[معصوم]]، [[حجت خدا]] بر روی [[زمین]] است؛ بدین معنا که [[خداوند]] [[سیره]] و [[رفتار]] و گفتار او را در ~~تمام شئون زندگی بر~~ [[~~بندگان~~]] [[~~حجت]] قرار داده است. اثر این منصب که از ناحیه خداوند است، [[ولایت]] بر [[جان]] و [[مال]] [[مردم]] است.~~
	## '''دوم: ولایت الهی ([[ولی الله]]):''' در [[آیه ولایت]]، ولایت امام [[معصوم]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}. براساس آیه، ولایت امام [[ولایت]] ~~اعطایی از سوی [[خداوند]] و از جنس [[ولایت الهی]] است~~.
	~~## '''سوم: ریاست فراگیر:'''~~ [[امام~~]] ـ به دلیل ولایتی که دارد ـ ریاستی عام، در حوزه‌های [[تبلیغی]] و [[حکومتی]] دارد که همچون [[ابراهیم خلیل الله~~]]{{ع}} ~~افزون بر بُعد [[هدایتگری]]، [[شأن]] [[اجرای احکام]] را نیز داراست.~~
	~~## '''چهارم علم لدنی (معدن علم):''' پیشوای [[جامعه اسلامی]] باید از دو گونه [[معرفت]] برخوردار باشد: یکی [[شناخت]] معارف~~ و [[احکام اسلامی]] و دیگری معرفت به [[مصالح]] و [[مفاسد]] امور و شئون مربوط به مدیریت جامعه که از آن به عنوان کفایت در رهبری یاد می‌شود. امام باید به همه معارف و [[احکام اسلامی]] [[علم بالفعل]] و [[خطا]] ناپذیر داشته باشد؛ زیرا بدون داشتن چنین [[علمی]]، غرض از امامت که [[حفظ]] و تبیین احکام شریعت است ~~به صورت کامل به دست نخواهد آمد~~.
	~~## '''پنجم عصمت (~~[[معصوم]]):''' عصمت مهم‌ترین شرط [[رهبران الهی]] است؛ زیرا [[وظیفه]] اصلی آنان [[راهنمایی]] مردم به [[رستگاری]] [[دنیوی]] و [[اخروی]] است. هر کس [[معصوم]] نباشد، [[دست]] کم، ستمی به خود کرده است و از این رو، شایسته [[مقام امامت]] نمی‌شود.
	~~## '''ششم: عدالت و تقوا:''' عدالت مجموعه‌ای از [[صفات اخلاقی]] است که عبارت از [[تقوا]]، ورع، [[صدق]]، [[امانت~~]]، [[~~عدل~~]]، [[~~رعایت ادب]] [[اجتماعی~~]] و ~~مراعات هر چیزی~~ است که [[شریعت]] [[التزام]] به آن را [[واجب]] کرده است. [[شیعیان]] قائل به [[عصمت امام]] هستند، بنابر این صفت [[عدالت]] یا [[تقوا]] ـ خود به خود ـ برای [[امام]] [[اثبات]] می‌‌شود.
	## '''هفتم: افضلیت (افضل الخلق):''' معنای این صفت آن است که [[امام]] معصوم {{ع}} باید در صفات کمال ـ مانند [[دانایی]] و [[پارسایی]] و [[دادگری]] ـ از دیگر [[انسان‌ها]] [[برتر]] باشد. [[منصب امامت]]، به دست خداست و او کسی را به این مقام نمی‌گمارد مگر از دیگران برتر باشد.
	## '''هشتم: نصب الهی (منصوب من عند الله):''' [[مقام امامت]]، یعنی همان [[پیشوایی]] بر [[مردم]]، تنها با جعل الهی به کسی داده می‌شود: {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}.
	# '''صفات مرتبط با کمالات اخلاقی:''' [[امام]] که [[پیشوا]] و [[راهبر]] [[جامعه]] است باید از همه بدی‌ها و [[رذائل اخلاقی]] دور باشد و در مقابل، همه [[کمالات]] [[اخلاقی]] را در عالی‌ترین حدّ آن دارا باشد؛ زیرا او به عنوان [[انسان کامل]] [[بهترین]] [[الگو]] برای [[پیروان]] خود به شمار می‌رود. به علاوه او در مقام [[جانشینی]] [[پیامبر]] {{صل}}، در پی [[تعلیم و تربیت]] انسان‌هاست. بنابراین خود باید پیش از همگان و بیشتر از [[مردمان]]، به اخلاق الهی آراسته باشد.

	<div class="mainpage_box_more">[[~~ویژگی~~ امام\|ادامه]]</div>		۱۲ سال از عمر حضرت در عصر [[امامت]] [[امام سجاد]] {{ع}} و بعد از آن ۱۹ سال با [[امام باقر]] {{ع}} سپری شد و ایام امامتش مصادف با [[خلافت]] [[هشام بن عبدالملک]]، [[ولید بن یزید بن عبدالملک]]، [[یزید بن ولید بن عبدالملک]]، ابراهیم بن ولید و [[مروان بن محمد]]، از [[خلفای اموی]] و [[سفاح]] و [[منصور دوانیقی]]، از [[خلفای عباسی]] بوده است. عصر [[امامت حضرت صادق]] {{ع}} از پرآشوب‌ترین دوره‌های تاریخ اسلام بود و قیام‌های [[بنی العباس]] در سراسر عالم [[اسلام]] با [[شعار]] "الرضا من آل محمد" جریان داشت و برخی از [[علویان]] و [[شیعیان]] که از [[حقیقت]] امر مطلع نبودند فریفته این [[شعار]] می‌شدند. [[امام صادق]] {{ع}} در جمع [[علویان]] حاضر شد و آنان را از [[قیام]] منع کرد.

			روزگار [[امامت]] امام صادق {{ع}} را عصر شکوفایی [[تشیع]] دانسته‌اند. [[حکومت اموی]] در روزگار [[امامت حضرت صادق]] {{ع}} رو به [[ضعف]] نهاده بود و [[عباسیان]] کم‌کم [[قدرت]] می‌یافتند و در این میان، مجالی دست یافت تا امام صادق {{ع}} تعالیم راستین [[دینی]] را به [[مردم]] نشان دهد و آنان را از [[دانش]] خویش بهره‌مند سازد. بدین‌سان، حوزه [[علمی]] گسترده‌ای پدید آمد و بیش از چهار هزار نفر به دست [[امام]] {{ع}} [[تربیت]] یافتند.

			شیوه امام صادق {{ع}} در مواجهه با [[حکومت جور]]، روشنگری و [[هدایت]] [[جامعه]] بود و هیچ گاه [[امام]] {{ع}} به دستگاه [[حاکم]] نپیوست و مهر تأیید بر [[مشروعیت]] آنها ننهاد؛ این شیوه، بر [[عباسیان]] گران آمد و سرانجام تصمیم بر [[شهادت]] [[امام]] بستند. بنابر [[روایات]]، امام صادق {{ع}} به [[دستور]] [[منصور دوانیقی]] [[مسموم]] گشت و روز ۲۵ شوّال سال ۱۴۸ هجری، در شصت و پنج سالگی به شهادت رسید و در [[خانه]] [[عقیل بن ابی‌طالب]] در [[قبرستان بقیع]] [[دفن]] شد.

			<div class="mainpage_box_more">[[ امام صادق\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۶

2026-04-06T07:46:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~تطبیق دادن نشانه‌های ظهور با وقایع~~\|~~تطبیق دادن نشانه‌های ظهور~~ با ~~وقایع~~]]''' ~~به‌معنای مطابقت دادن~~ [[~~نشانه‌های ظهور~~]] بر ~~وضعیت هر زمان~~ است؛ به این ~~معنا~~ که ~~عده‌ای با خواندن یا شنیدن چند~~ [[~~روایت~~]] در [[~~نشانه‌های ظهور~~]]، ~~آنها~~ را ~~بر افراد یا حوادثی خاص، بدون تشخیص صحیح بودن~~ آن و بدون ~~بررسی~~ [[~~آیات~~]] و [[~~روایات~~]] ~~دیگر، تطبیق می‌دهند~~. ~~نفسِ تطبیق~~ [[~~روایات~~]] ~~بر حوادث پیش‌آمده در~~ [[~~جهان~~]]~~، آفت~~ و ~~آسیب نیست، بلکه آفت اساسی~~ و ~~اصلی، مطالب~~ و ~~ادعاهایی~~ است که ~~افرادی~~ به ~~صرف خواندن یک~~ یا دو [[~~روایت~~]] و ~~بدون بررسی~~ [[~~آیات~~]] و [[~~روایات~~]] و ~~مطالب~~ [[~~تاریخی~~]] و [[~~قدرت~~]] ~~تشخیص صحیح~~ و ~~ناصحیح،~~ به ~~اظهارنظر می‌پردازند~~.		'''[[ویژگی امام\|ویژگی امام]]''' به معنای صفاتی است که [[امام]] [[معصوم]] بدان متصف می‌‌شود. بنابر باورهای [[شیعیان]]، [[امامان دوازده‌گانه]] {{ع}} دارای صفات ویژه‌ای هستند که آنان را از دیگر [[مردم]] متمایز می‌سازد؛ زیرا هر کس منصب الهی [[امامت]] را برعهده بگیرد، باید دارای آن صفات باشد.
			# '''صفات مرتبط با امامت:'''
			## '''نخست: حجت الهی ([[حجة الله]]):''' [[امام]] [[معصوم]]، [[حجت خدا]] بر روی [[زمین]] است؛ بدین معنا که [[خداوند]] [[سیره]] و [[رفتار]] و گفتار او را در تمام شئون زندگی بر [[بندگان]] [[حجت]] قرار داده است. اثر این منصب که از ناحیه خداوند است، [[ولایت]] بر [[جان]] و [[مال]] [[مردم]] است.
			## '''دوم: ولایت الهی ([[ولی الله]]):''' در [[آیه ولایت]]، ولایت امام [[معصوم]] بیان شده است: {{متن قرآن\|وَالَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلَاةَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَهُمْ رَاكِعُونَ}}. براساس آیه، ولایت امام [[ولایت]] اعطایی از سوی [[خداوند]] و از جنس [[ولایت الهی]] است.
			## '''سوم: ریاست فراگیر:''' [[امام]] ـ به دلیل ولایتی که دارد ـ ریاستی عام، در حوزه‌های [[تبلیغی]] و [[حکومتی]] دارد که همچون [[ابراهیم خلیل الله]]{{ع}} افزون بر بُعد [[هدایتگری]]، [[شأن]] [[اجرای احکام]] را نیز داراست.
			## '''چهارم علم لدنی (معدن علم):''' پیشوای [[جامعه اسلامی]] باید از دو گونه [[معرفت]] برخوردار باشد: یکی [[شناخت]] معارف و [[احکام اسلامی]] و دیگری معرفت به [[مصالح]] و [[مفاسد]] امور و شئون مربوط به مدیریت جامعه که از آن به عنوان کفایت در رهبری یاد می‌شود. امام باید به همه معارف و [[احکام اسلامی]] [[علم بالفعل]] و [[خطا]] ناپذیر داشته باشد؛ زیرا بدون داشتن چنین [[علمی]]، غرض از امامت که [[حفظ]] و تبیین احکام شریعت است به صورت کامل به دست نخواهد آمد.
			## '''پنجم عصمت ([[معصوم]]):''' عصمت مهم‌ترین شرط [[رهبران الهی]] است؛ زیرا [[وظیفه]] اصلی آنان [[راهنمایی]] مردم به [[رستگاری]] [[دنیوی]] و [[اخروی]] است. هر کس [[معصوم]] نباشد، [[دست]] کم، ستمی به خود کرده است و از این رو، شایسته [[مقام امامت]] نمی‌شود.
			## '''ششم: عدالت و تقوا:''' عدالت مجموعه‌ای از [[صفات اخلاقی]] است که عبارت از [[تقوا]]، ورع، [[صدق]]، [[امانت]]، [[عدل]]، [[رعایت ادب]] [[اجتماعی]] و مراعات هر چیزی است که [[شریعت]] [[التزام]] به آن را [[واجب]] کرده است. [[شیعیان]] قائل به [[عصمت امام]] هستند، بنابر این صفت [[عدالت]] یا [[تقوا]] ـ خود به خود ـ برای [[امام]] [[اثبات]] می‌‌شود.
			## '''هفتم: افضلیت (افضل الخلق):''' معنای این صفت آن است که [[امام]] معصوم {{ع}} باید در صفات کمال ـ مانند [[دانایی]] و [[پارسایی]] و [[دادگری]] ـ از دیگر [[انسان‌ها]] [[برتر]] باشد. [[منصب امامت]]، به دست خداست و او کسی را به این مقام نمی‌گمارد مگر از دیگران برتر باشد.
			## '''هشتم: نصب الهی (منصوب من عند الله):''' [[مقام امامت]]، یعنی همان [[پیشوایی]] بر [[مردم]]، تنها با جعل الهی به کسی داده می‌شود: {{متن قرآن\|إِنِّي جَاعِلُكَ لِلنَّاسِ إِمَامًا}}.
			# '''صفات مرتبط با کمالات اخلاقی:''' [[امام]] که [[پیشوا]] و [[راهبر]] [[جامعه]] است باید از همه بدی‌ها و [[رذائل اخلاقی]] دور باشد و در مقابل، همه [[کمالات]] [[اخلاقی]] را در عالی‌ترین حدّ آن دارا باشد؛ زیرا او به عنوان [[انسان کامل]] [[بهترین]] [[الگو]] برای [[پیروان]] خود به شمار می‌رود. به علاوه او در مقام [[جانشینی]] [[پیامبر]] {{صل}}، در پی [[تعلیم و تربیت]] انسان‌هاست. بنابراین خود باید پیش از همگان و بیشتر از [[مردمان]]، به اخلاق الهی آراسته باشد.

	~~در زمینۀ تطبیق توجه به نکات زیر مهم است:~~		<div class="mainpage_box_more">[[ویژگی امام\|ادامه]]</div>
	# منابع اصلی و قدیمی [[شیعه]] معمولاً از نشانه‌هایی محدود نام برده‌اند و برخی از این نشانه‌هایی که مطرح می‌شود، در این منابع ذکر نشده است.
	# اَسناد برخی از [[احادیث]] در این زمینه دارای اشکال است و شاید علت ذکر این [[روایات]] این باشد که اصل [[روایات]] برای تحقیق و [[تأمل]] درباره آن باقی بماند و روشن شود که همۀ گروه‌ها چه مخالفین و چه موافقین اهلبیت {{ع}} در اصل [[ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} اتفاق دارند.
	# تطبیق [[علایم ظهور]] معمولا کار مدّعیان دروغینی است که درصدد [[انحراف]] [[افکار]] [[جامعه]] هستند، چه اینکه بعضی از [[علایم ظهور]] قطعی نیست و در [[روایات]] معتبرِ هم نیامده است، مواردی هم که قابل استناد هست، چنین نیست که بتوان آنها را تطبیق کرد.
	# تطبیق علایم بر افراد و اشخاص، نوعی [[تعیین وقت ظهور]] است. براساس [[حکمت]] [[خداوند]] وقت ظهور امام زمان مخفی است و کسی نمی‌‌تواند زمانی را برای [[ظهور]] تعیین کند لذا اگر شخصی [[تعیین وقت]] می‌کند از [[مدّعیان دروغین]] است که [[ائمه]] آنها را، [[کذاب]] معرفی می‌کنند.
	# شاید مراد [[امام]]، واقعۀ خارجی دیگری باشد. در مواردی که سخن از وقوع یک نشانه و [[فرج]] بعد از آن بیان شده است، گویا مراد، [[فرج]] و [[ظهور امام زمان]] {{ع}} نیست، بلکه یک [[گشایش]] و [[آرامش]] و راحتی برای [[مؤمنان]] مورد نظر است.

	مهم‌ترین و اساسی‌ترین پیامد تطبیق دادن [[نشانه‌های ظهور]] با حوادث و اتفاقات [[جامعه]]، ایجاد [[امید]] کاذب برای [[منتظران]] و دیگر انسان‌هاست؛ نتیجه این [[امید]] کاذب دلسردی نسبت به [[ظهور]] و [[امام مهدی]] می‌شود؛ زیرا با [[تطبیق نشانه‌های ظهور]] [[انتظار]] دارد [[امام مهدی]] [[ظهور]] کند و وقتی [[ظهور]] محقق نمی‌شود، نسبت به [[مهدویت]] تردید پیدا می‌کند و چه‌بسا از [[ایمان]] و باورهای او نیز کاسته شود.

	<div class="mainpage_box_more">[[~~تطبیق دادن نشانه‌های ظهور با وقایع~~\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۸

2026-03-14T07:18:16Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~شب قدر~~\| ~~شب قدر~~]]'''~~، شب~~ [[~~نزول قرآن~~]] بر [[~~پیامبر اکرم~~]] ~~{{صل}} است که~~ در [[~~ماه رمضان~~]] ~~اتفاق افتاده است. از لیلة القدر به عنوان شب اندازه‌گیری امور~~ و ~~عمرها نیز یاد می‌شود. شبی که در تعیین آن~~ [[~~اختلاف~~]] ~~وجود دارد~~ و ~~یکی از شب‌های دهه آخر~~ [[~~ماه مبارک رمضان~~]] ~~است که نزد~~ [[~~شیعیان~~]] ~~یکی از سه شب نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم و نزد اکثر~~ [[~~اهل سنت~~]]، ~~احتمالاً شب بیست~~ و ~~هفتم~~ است. به ~~هرحال، شب قدر، از شب‌های متبرک~~ [[~~اسلامی~~]] ~~است که در~~ [[~~سوره قدر~~]] ~~بزرگی~~ و ~~اهمیت آن یادآوری شده و به عنوان شبی که از هزار ماه بهتر است معرفی گردیده است که~~ [[~~فرشتگان~~]] و [[~~روح~~]] ~~در آن شب به~~ [[~~اذن پروردگار~~]] خویش فرود می‌آیند. [[قرآن کریم]] درباره شب قدر می‌فرماید: {{متن قرآن\|لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ * تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ * سَلَامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ}}.		'''[[تطبیق دادن نشانه‌های ظهور با وقایع\|تطبیق دادن نشانه‌های ظهور با وقایع]]''' به‌معنای مطابقت دادن [[نشانه‌های ظهور]] بر وضعیت هر زمان است؛ به این معنا که عده‌ای با خواندن یا شنیدن چند [[روایت]] در [[نشانه‌های ظهور]]، آنها را بر افراد یا حوادثی خاص، بدون تشخیص صحیح بودن آن و بدون بررسی [[آیات]] و [[روایات]] دیگر، تطبیق می‌دهند. نفسِ تطبیق [[روایات]] بر حوادث پیش‌آمده در [[جهان]]، آفت و آسیب نیست، بلکه آفت اساسی و اصلی، مطالب و ادعاهایی است که افرادی به صرف خواندن یک یا دو [[روایت]] و بدون بررسی [[آیات]] و [[روایات]] و مطالب [[تاریخی]] و [[قدرت]] تشخیص صحیح و ناصحیح، به اظهارنظر می‌پردازند.

	در ~~روایتی~~ از [[~~امام صادق~~]] {{ع}} ~~نقل شده~~ که~~: «تقدیر مقدرات،~~ در ~~شب نوزدهم، تحکیم~~ آن ~~در شب بیست~~ و ~~یکم~~ و ~~امضاء آن در شب بیست~~ و ~~سوم است»~~.		در زمینۀ تطبیق توجه به نکات زیر مهم است:
			# منابع اصلی و قدیمی [[شیعه]] معمولاً از نشانه‌هایی محدود نام برده‌اند و برخی از این نشانه‌هایی که مطرح می‌شود، در این منابع ذکر نشده است.
			# اَسناد برخی از [[احادیث]] در این زمینه دارای اشکال است و شاید علت ذکر این [[روایات]] این باشد که اصل [[روایات]] برای تحقیق و [[تأمل]] درباره آن باقی بماند و روشن شود که همۀ گروه‌ها چه مخالفین و چه موافقین اهلبیت {{ع}} در اصل [[ظهور حضرت مهدی]] {{ع}} اتفاق دارند.
			# تطبیق [[علایم ظهور]] معمولا کار مدّعیان دروغینی است که درصدد [[انحراف]] [[افکار]] [[جامعه]] هستند، چه اینکه بعضی از [[علایم ظهور]] قطعی نیست و در [[روایات]] معتبرِ هم نیامده است، مواردی هم که قابل استناد هست، چنین نیست که بتوان آنها را تطبیق کرد.
			# تطبیق علایم بر افراد و اشخاص، نوعی [[تعیین وقت ظهور]] است. براساس [[حکمت]] [[خداوند]] وقت ظهور امام زمان مخفی است و کسی نمی‌‌تواند زمانی را برای [[ظهور]] تعیین کند لذا اگر شخصی [[تعیین وقت]] می‌کند از [[مدّعیان دروغین]] است که [[ائمه]] آنها را، [[کذاب]] معرفی می‌کنند.
			# شاید مراد [[امام]]، واقعۀ خارجی دیگری باشد. در مواردی که سخن از وقوع یک نشانه و [[فرج]] بعد از آن بیان شده است، گویا مراد، [[فرج]] و [[ظهور امام زمان]] {{ع}} نیست، بلکه یک [[گشایش]] و [[آرامش]] و راحتی برای [[مؤمنان]] مورد نظر است.

	دلیل [[فضیلت]] این شب بر شب‌های دیگر به اعتبار اموری است که در این شب برآورده می‌شود که بر اساس [[آموزه‌های دینی]] مهم‌ترین ~~آنها عبارت‌اند از:~~		مهم‌ترین و اساسی‌ترین پیامد تطبیق دادن [[نشانه‌های ظهور]] با حوادث و اتفاقات [[جامعه]]، ایجاد [[امید]] کاذب برای [[منتظران]] و دیگر انسان‌هاست؛ نتیجه این [[امید]] کاذب دلسردی نسبت به [[ظهور]] و [[امام مهدی]] می‌شود؛ زیرا با [[تطبیق نشانه‌های ظهور]] [[انتظار]] دارد [[امام مهدی]] [[ظهور]] کند و وقتی [[ظهور]] محقق نمی‌شود، نسبت به [[مهدویت]] تردید پیدا می‌کند و چه‌بسا از [[ایمان]] و باورهای او نیز کاسته شود.
	~~# '''شب نزول قرآن:''' از~~ [[~~آیات قرآن~~]] ~~به‌خوبی استفاده می‌شود که این کتاب در~~ [[~~ماه مبارک رمضان~~]] ~~نازل شده است‌.~~ [[~~خداوند متعال~~]] ~~می‌فرماید: {{متن قرآن\|شَهْرُ رَمَضَانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ}}؛ ظاهر [[آیه]] آن است که تمام~~ [[~~قرآن~~]] ~~در این ماه نازل گردید~~ و ~~در نخستین آیۀ [[سوره قدر]] نیز می‌فرماید‌: {{متن قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةِ الْقَدْرِ}}.~~
	~~# '''شب تقدیر امور:''' [[قرآن کریم]] علت~~ دیگر ~~[[فضیلت]]~~ این ~~شب بزرگ را تعیین~~ [[~~مقدرات~~]] [[~~انسان~~]] ~~قلمداد کرده~~ و می‌فرماید‌: {{متن قرآن\|إِنَّا أَنْزَلْنَاهُ فِي لَيْلَةٍ مُبَارَكَةٍ إِنَّا كُنَّا مُنْذِرِينَ فِيهَا يُفْرَقُ كُلُّ أَمْرٍ حَكِيمٍ}}.
	~~# '''شب نزول فرشتگان:'''~~ [[~~قرآن کریم~~]] ~~شب قدر را شب نزول فرشتگان و~~ [[~~روح~~]] بر [[~~زمین~~]]، برای تقدیر و تعیین سرنوشت بندگان‌ و آوردن هر خیر و برکتی معرفی می‌کند: {{متن قرآن\|تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ}}.
	# '''شب [[مغفرت]] و [[آمرزش گناهان]]''': از فضیلت‌های شب قدر این است که هر مؤمنی آن را احیا بدارد، گناهانش آمرزیده می‌شود.
	~~# '''شب مخصوص~~ [[امام ~~زمان~~]]~~{{ع}}:''' از دیگر ویژگی‌های شب قدر این است که~~ [[~~خداوند متعال~~]]~~، کامل‌ترین~~ و ~~شایسته‌ترین و برترین~~ [[~~انسان~~]] ~~را از~~ [[~~برنامه‌ریزی~~]] و ~~[[حکم]] خود [[آگاه]] می‌کند‌؛ چراکه [[قرآن کریم]]~~ از ~~استمرار تنزل~~ [[~~فرشتگان~~]] و [[روح]] از جانب [[خدای متعال]] خبر می‌دهد و این امر یک ولی می‌خواهد که متولی آن باشد و آن همان [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} است.

	برخی از آداب و اعمال در شب قدر [[مستحب]] است به جا آورده شوند؛ از جمله: [[غسل]] کردن در آغاز شب‌های نوزده، بیست و یک و بیست و سوم و نیز در آخر شب بیست و سوم؛ احیای شب به [[ذکر]] و [[دعا]] و [[شب‌زنده‌داری]] به [[عبادت]] و [[تلاوت قرآن]]؛ [[زیارت امام حسین]] {{ع}} و غیره.		<div class="mainpage_box_more">[[تطبیق دادن نشانه‌های ظهور با وقایع\|ادامه]]</div>

	<div class="mainpage_box_more">[[~~شب قدر~~\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۸ مارس ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۰۰

2026-03-08T08:00:48Z

@@ خط ۱: / خط ۱: @@
-'''[[روزه| روزه]]''' به معنای ترک خوردن، [[سکوت]] و ترک عمل آمده است و در اصطلاح آن است که [[انسان]] برای انجام [[فرمان خداوند]] از [[اذان]] صبح تا [[مغرب]] از چیزهایی که روزه را [[باطل]] می‌کند، خودداری نماید.
+'''[[شب قدر| شب قدر]]'''، شب [[نزول قرآن]] بر [[پیامبر اکرم]] {{صل}} است که در [[ماه رمضان]] اتفاق افتاده است. از لیلة القدر به عنوان شب اندازه‌گیری امور و عمرها نیز یاد می‌شود. شبی که در تعیین آن [[اختلاف]] وجود دارد و یکی از شب‌های دهه آخر [[ماه مبارک رمضان]] است که نزد [[شیعیان]] یکی از سه شب نوزدهم، بیست و یکم و بیست و سوم و نزد اکثر [[اهل سنت]]، احتمالاً شب بیست و هفتم است. به هرحال، شب قدر، از شب‌های متبرک [[اسلامی]] است که در [[سوره قدر]] بزرگی و اهمیت آن یادآوری شده و به عنوان شبی که از هزار ماه بهتر است معرفی گردیده است که [[فرشتگان]] و [[روح]] در آن شب به [[اذن پروردگار]] خویش فرود می‌آیند. [[قرآن کریم]] درباره شب قدر می‌فرماید: {{متن قرآن|لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ * تَنَزَّلُ الْمَلَائِكَةُ وَالرُّوحُ فِيهَا بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ كُلِّ أَمْرٍ * سَلَامٌ هِيَ حَتَّى مَطْلَعِ الْفَجْرِ}}.
-روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و جسمانی است که برخی از آنها عبارت‌اند از:
+در روایتی از [[امام صادق]] {{ع}} نقل شده که: «تقدیر مقدرات، در شب نوزدهم، تحکیم آن در شب بیست و یکم و امضاء آن در شب بیست و سوم است».
-<div class="mainpage_box_more">[[روزه|ادامه]]</div>
+دلیل [[فضیلت]] این شب بر شب‌های دیگر به اعتبار اموری است که در این شب برآورده می‌شود که بر اساس [[آموزه‌های دینی]] مهم‌ترین آنها عبارت‌اند از:

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۴۱

2026-02-26T04:41:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۲:		خط ۲:

	روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و جسمانی است که برخی از آنها عبارت‌اند از:		روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و جسمانی است که برخی از آنها عبارت‌اند از:
	# [[تقوا]]: به تعبیر [[قرآن کریم]]، محصول روزه [[تقوا]] و [[دوری از گناهان]] است: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ }}. [[انسان]] با روزه‌داری می‌تواند با ایجاد پوششی مناسب در برابر [[گناهان]]، خود را از آسیب‌های آنها سالم نگه‌ دارد.		# '''[[تقوا]]:''' به تعبیر [[قرآن کریم]]، محصول روزه [[تقوا]] و [[دوری از گناهان]] است: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ }}. [[انسان]] با روزه‌داری می‌تواند با ایجاد پوششی مناسب در برابر [[گناهان]]، خود را از آسیب‌های آنها سالم نگه‌ دارد.
	# [[خضوع]] و [[خشوع]]: [[فروتنی]] به درگاه [[الهی]] از دیگر فلسفه‌های وجودی [[عبادات]] از جمله روزه بیان شده است. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: "و از این‌جاست که [[خدا]] [[بندگان]] [[مؤمن]] خود را با [[نماز]] و [[زکات]] و سخت‌کوشی ایام روزه‌داری حفظ فرماید تا اندامشان از [[گناه]] بیمه شود و چشم‌هاشان [[فروتنی]] آموزد و جانشان خاکساری گیرد و دل‌هاشان فروهشتگی پذیرد و [[خودپسندی]] از آن به کلی رخت بربندد... و از سر [[فروتنی]] در روزه، پرواری و شکمبارگی فراموش شود... به [[اسرار]] آنچه در این کارهاست با همه وجود بنگرید، از سرکوبی جوانه‌های نازیدن و ریشه‌کن کردن درخت [[کبر]] ورزیدن".		# '''[[خضوع]] و [[خشوع]]:''' [[فروتنی]] به درگاه [[الهی]] از دیگر فلسفه‌های وجودی [[عبادات]] از جمله روزه بیان شده است. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: "و از این‌جاست که [[خدا]] [[بندگان]] [[مؤمن]] خود را با [[نماز]] و [[زکات]] و سخت‌کوشی ایام روزه‌داری حفظ فرماید تا اندامشان از [[گناه]] بیمه شود و چشم‌هاشان [[فروتنی]] آموزد و جانشان خاکساری گیرد و دل‌هاشان فروهشتگی پذیرد و [[خودپسندی]] از آن به کلی رخت بربندد... و از سر [[فروتنی]] در روزه، پرواری و شکمبارگی فراموش شود... به [[اسرار]] آنچه در این کارهاست با همه وجود بنگرید، از سرکوبی جوانه‌های نازیدن و ریشه‌کن کردن درخت [[کبر]] ورزیدن".
	# روزه، آزمونی برای [[اخلاص]] [[بندگان]]: یکی از آفات و آسیب‌های [[عبادات]]، ریا و خودنمایی است که باعث بطلان عمل می‌شود. برخی از عبادت‌ها به‌دلیل ویژگی‌هایی که دارند کمتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. روزه از جمله اعمالی است که تا [[انسان]] خود در آن ریا نکند برای کسی معلوم نیست که آن شخص روزه گرفته است یا نه.		# '''روزه، آزمونی برای [[اخلاص]] [[بندگان]]:''' یکی از آفات و آسیب‌های [[عبادات]]، ریا و خودنمایی است که باعث بطلان عمل می‌شود. برخی از عبادت‌ها به‌دلیل ویژگی‌هایی که دارند کمتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. روزه از جمله اعمالی است که تا [[انسان]] خود در آن ریا نکند برای کسی معلوم نیست که آن شخص روزه گرفته است یا نه.
	# مصونیت از [[عذاب]] [[جهنم]]، ثمره اخروی روزه: همان طور که ثمره روزه تقواست، نتیجه [[تقوا]] و دوری جستن از [[گناهان]] نیز [[مصونیت]] از [[عذاب]] است و ... .		# '''مصونیت از [[عذاب]] [[جهنم]]، ثمره اخروی روزه:''' همان طور که ثمره روزه تقواست، نتیجه [[تقوا]] و دوری جستن از [[گناهان]] نیز [[مصونیت]] از [[عذاب]] است و ... .

	<div class="mainpage_box_more">[[روزه\|ادامه]]</div>		<div class="mainpage_box_more">[[روزه\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۴۱

2026-02-26T04:41:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[روزه\| روزه]]''' به معنای ترک خوردن، [[سکوت]] و ترک عمل آمده است و در اصطلاح آن است که [[انسان]] برای انجام [[فرمان خداوند]] از [[اذان]] صبح تا [[مغرب]] از چیزهایی که روزه را [[باطل]] می‌کند، خودداری نماید.		'''[[روزه\| روزه]]''' به معنای ترک خوردن، [[سکوت]] و ترک عمل آمده است و در اصطلاح آن است که [[انسان]] برای انجام [[فرمان خداوند]] از [[اذان]] صبح تا [[مغرب]] از چیزهایی که روزه را [[باطل]] می‌کند، خودداری نماید.

	روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و [[جسمانی]] است که برخی از آنها عبارت‌اند از:		روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و جسمانی است که برخی از آنها عبارت‌اند از:
	# [[تقوا]]: به تعبیر [[قرآن کریم]]، محصول روزه [[تقوا]] و [[دوری از گناهان]] است: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ }}. [[انسان]] با روزه‌داری می‌تواند با ایجاد پوششی مناسب در برابر [[گناهان]]، خود را از آسیب‌های آنها سالم نگه‌ دارد.		# [[تقوا]]: به تعبیر [[قرآن کریم]]، محصول روزه [[تقوا]] و [[دوری از گناهان]] است: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ }}. [[انسان]] با روزه‌داری می‌تواند با ایجاد پوششی مناسب در برابر [[گناهان]]، خود را از آسیب‌های آنها سالم نگه‌ دارد.
	# [[خضوع]] و [[خشوع]]: [[فروتنی]] به درگاه [[الهی]] از دیگر فلسفه‌های وجودی [[عبادات]] از جمله روزه بیان شده است. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: "و از این‌جاست که [[خدا]] [[بندگان]] [[مؤمن]] خود را با [[نماز]] و [[زکات]] و سخت‌کوشی ایام روزه‌داری حفظ فرماید تا اندامشان از [[گناه]] بیمه شود و چشم‌هاشان [[فروتنی]] آموزد و جانشان خاکساری گیرد و دل‌هاشان فروهشتگی پذیرد و [[خودپسندی]] از آن به کلی رخت بربندد... و از سر [[فروتنی]] در روزه، پرواری و شکمبارگی فراموش شود... به [[اسرار]] آنچه در این کارهاست با همه وجود بنگرید، از سرکوبی جوانه‌های [[نازیدن]] و ریشه‌کن کردن درخت [[کبر]] ورزیدن".		# [[خضوع]] و [[خشوع]]: [[فروتنی]] به درگاه [[الهی]] از دیگر فلسفه‌های وجودی [[عبادات]] از جمله روزه بیان شده است. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: "و از این‌جاست که [[خدا]] [[بندگان]] [[مؤمن]] خود را با [[نماز]] و [[زکات]] و سخت‌کوشی ایام روزه‌داری حفظ فرماید تا اندامشان از [[گناه]] بیمه شود و چشم‌هاشان [[فروتنی]] آموزد و جانشان خاکساری گیرد و دل‌هاشان فروهشتگی پذیرد و [[خودپسندی]] از آن به کلی رخت بربندد... و از سر [[فروتنی]] در روزه، پرواری و شکمبارگی فراموش شود... به [[اسرار]] آنچه در این کارهاست با همه وجود بنگرید، از سرکوبی جوانه‌های نازیدن و ریشه‌کن کردن درخت [[کبر]] ورزیدن".
	# روزه، آزمونی برای [[اخلاص]] [[بندگان]]: یکی از آفات و آسیب‌های [[عبادات]]، ریا و خودنمایی است که باعث بطلان عمل می‌شود. برخی از عبادت‌ها به‌دلیل ویژگی‌هایی که دارند کمتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. روزه از جمله اعمالی است که تا [[انسان]] خود در آن ریا نکند برای کسی معلوم نیست که آن شخص روزه گرفته است یا نه.		# روزه، آزمونی برای [[اخلاص]] [[بندگان]]: یکی از آفات و آسیب‌های [[عبادات]]، ریا و خودنمایی است که باعث بطلان عمل می‌شود. برخی از عبادت‌ها به‌دلیل ویژگی‌هایی که دارند کمتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. روزه از جمله اعمالی است که تا [[انسان]] خود در آن ریا نکند برای کسی معلوم نیست که آن شخص روزه گرفته است یا نه.
	# مصونیت از [[عذاب]] [[جهنم]]، ثمره اخروی روزه: همان طور که ثمره روزه تقواست، نتیجه [[تقوا]] و دوری جستن از [[گناهان]] نیز [[مصونیت]] از [[عذاب]] است و ... .		# مصونیت از [[عذاب]] [[جهنم]]، ثمره اخروی روزه: همان طور که ثمره روزه تقواست، نتیجه [[تقوا]] و دوری جستن از [[گناهان]] نیز [[مصونیت]] از [[عذاب]] است و ... .

	<div class="mainpage_box_more">[[روزه\|ادامه]]</div>		<div class="mainpage_box_more">[[روزه\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۴:۴۱

2026-02-26T04:41:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۱۱
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~ماه رمضان~~\| ~~ماه رمضان~~]]''' ~~ماه نهم از ماه‌های قمری و یکی از ماه‌های بافضیلت و ماه~~ [[~~رحمت~~]] و ~~[[آمرزش]]~~ است ~~که روزه گرفتن~~ در آن ~~بر مسلمانان [[واجب]] شده~~ است~~. در روایات از آن به عنوان "~~[[~~شهر الله~~]]~~" یعنی ماه~~ [[~~خدا~~]] ~~یاد شده است. یکی از شب‌های بسیار مهم در این ماه، "شب قدر" است که بهتر~~ از ~~هزار ماه است و~~ [[~~قرآن~~]] نیز در این شب نازل شده است. در نوزدهمین روز این ماه حضرت علی {{ع}} ضربت خوردند و در روز بیست و یکم به [[شهادت]] رسیدند. [[~~مسلمانان~~]] از ~~چند روز به ماه رمضان مانده، خود~~ را برای روزه‌داری و [[عبادت]] در این ماه آماده می‌‌کنند و مجالس [[دینی]] و مساجد و نمازهای جماعت رونق بیشتری دارد و فرصت خوبی برای انس با خدا و قرآن و [[~~توبه~~]] ~~از گناهان است~~.		'''[[روزه\| روزه]]''' به معنای ترک خوردن، [[سکوت]] و ترک عمل آمده است و در اصطلاح آن است که [[انسان]] برای انجام [[فرمان خداوند]] از [[اذان]] صبح تا [[مغرب]] از چیزهایی که روزه را [[باطل]] می‌کند، خودداری نماید.

	~~ماه رمضان تنها ماهی~~ است که ~~در قرآن~~ به ~~صراحت نام آن آمده و به سبب نزول قرآن و~~ [[~~وجوب~~]] [[~~روزه‌داری~~]] ~~در آن از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، تا جایی که شب~~ [[~~قدر~~]] ~~آن معادل هزار ماه دانسته شده~~ است: {{متن قرآن\|~~لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ~~}}. در ~~باب فضیلت این ماه در حدیثی~~ از [[~~پیامبر اکرم~~]] {{صل}} ~~آمده~~ که ~~ایشان فرموده است: «ای~~ [[~~مردم~~]]~~! شما~~ در ~~ماه رمضان~~ به ~~میهمانی~~ [[~~خدا~~]] [[~~دعوت~~]] ~~شده~~ و ~~مورد~~ [[~~لطف~~]] او قرار ~~گرفته‌اید~~. در ~~این ماه، نَفَس‌های شما~~ [[~~تسبیح~~]]، ~~خوابتان~~ [[~~عبادت~~]]~~، عملتان مقبول~~ و ~~دعایتان~~ [[~~مستجاب~~]] ~~است»~~.		روزه گرفتن دارای آثار [[معنوی]] و [[جسمانی]] است که برخی از آنها عبارت‌اند از:
			# [[تقوا]]: به تعبیر [[قرآن کریم]]، محصول روزه [[تقوا]] و [[دوری از گناهان]] است: {{متن قرآن\| يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِن قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ }}. [[انسان]] با روزه‌داری می‌تواند با ایجاد پوششی مناسب در برابر [[گناهان]]، خود را از آسیب‌های آنها سالم نگه‌ دارد.
			# [[خضوع]] و [[خشوع]]: [[فروتنی]] به درگاه [[الهی]] از دیگر فلسفه‌های وجودی [[عبادات]] از جمله روزه بیان شده است. [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: "و از این‌جاست که [[خدا]] [[بندگان]] [[مؤمن]] خود را با [[نماز]] و [[زکات]] و سخت‌کوشی ایام روزه‌داری حفظ فرماید تا اندامشان از [[گناه]] بیمه شود و چشم‌هاشان [[فروتنی]] آموزد و جانشان خاکساری گیرد و دل‌هاشان فروهشتگی پذیرد و [[خودپسندی]] از آن به کلی رخت بربندد... و از سر [[فروتنی]] در روزه، پرواری و شکمبارگی فراموش شود... به [[اسرار]] آنچه در این کارهاست با همه وجود بنگرید، از سرکوبی جوانه‌های [[نازیدن]] و ریشه‌کن کردن درخت [[کبر]] ورزیدن".
			# روزه، آزمونی برای [[اخلاص]] [[بندگان]]: یکی از آفات و آسیب‌های [[عبادات]]، ریا و خودنمایی است که باعث بطلان عمل می‌شود. برخی از عبادت‌ها به‌دلیل ویژگی‌هایی که دارند کمتر در معرض این آسیب قرار می‌گیرند. روزه از جمله اعمالی است که تا [[انسان]] خود در آن ریا نکند برای کسی معلوم نیست که آن شخص روزه گرفته است یا نه.
			# مصونیت از [[عذاب]] [[جهنم]]، ثمره اخروی روزه: همان طور که ثمره روزه تقواست، نتیجه [[تقوا]] و دوری جستن از [[گناهان]] نیز [[مصونیت]] از [[عذاب]] است و ... .

	روزه یکی از فروع دین اسلام و از مهم‌ترین مصادیق عبادت‌ها و [[واجبات]] است. از آنجا که با نازل شدن [[آیه]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}}، روزه بر [[مسلمانان]] [[واجب]] شد، این آیه را [[آیه صوم]] نامیده‌اند. برای روزه‌داری، آثاری مانند: تقویت [[تقوا]]، [[پرهیزگاری]]؛ پیشگیری از عذاب‌های دنیوی و [[اخروی]]؛ جلوگیری از نفوذ [[شیطان]] و سلامت جسم بیان شده است. مهم‌ترین امتیاز ماه رمضان، توجه بیشتر [[مؤمنان]] به [[قرآن کریم]] است.		<div class="mainpage_box_more">[[روزه\|ادامه]]</div>

	<div class="mainpage_box_more">[[~~ماه رمضان~~\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۴۸

2026-02-18T07:48:40Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۱:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~شناخت امام مهدی~~\|~~شناخت امام مهدی~~]] ~~{{ع}}~~''' ~~اوّلین~~ و ~~مهم‌ترین [[وظیفه امّت]] در قبال [[امام]] است؛ زیرا بهره‌گیری~~ از ~~وجود امام~~ و ~~هدایت‌های او فرع بر~~ [[~~شناخت~~]] ~~اوست~~ و ~~اگر کسی~~ [[~~امام~~]] ~~خود را نشناسد~~ در [[~~گمراهی~~]] و [[~~جهل~~]] ~~خواهد بود؛ به همین~~ [[~~دلیل~~]] از [[~~پیامبر اسلام~~]] {{صل}} [[~~نقل~~]] ~~شده که فرمود: «هرکس بمیرد در حالی که~~ [[~~امام زمان~~]] خود را ~~نشناخته باشد، با~~ [[~~مرگ~~]] [[~~جاهلیّت~~]] ~~مرده است»~~.		'''[[ماه رمضان\| ماه رمضان]]''' ماه نهم از ماه‌های قمری و یکی از ماه‌های بافضیلت و ماه [[رحمت]] و [[آمرزش]] است که روزه گرفتن در آن بر مسلمانان [[واجب]] شده است. در روایات از آن به عنوان "[[شهر الله]]" یعنی ماه [[خدا]] یاد شده است. یکی از شب‌های بسیار مهم در این ماه، "شب قدر" است که بهتر از هزار ماه است و [[قرآن]] نیز در این شب نازل شده است. در نوزدهمین روز این ماه حضرت علی {{ع}} ضربت خوردند و در روز بیست و یکم به [[شهادت]] رسیدند. [[مسلمانان]] از چند روز به ماه رمضان مانده، خود را برای روزه‌داری و [[عبادت]] در این ماه آماده می‌‌کنند و مجالس [[دینی]] و مساجد و نمازهای جماعت رونق بیشتری دارد و فرصت خوبی برای انس با خدا و قرآن و [[توبه]] از گناهان است.

	~~برپایه [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} کمترین درجۀ [[معرفت]]~~ به [[~~امامان معصوم~~]] ~~از جمله~~ [[~~امام عصر~~]]~~، چه~~ در ~~امور تشریعی و چه امور~~ [[~~تکوینی~~]]~~، این~~ است ~~که بدانیم و [[باور]] داشته باشیم آنان همسنگ با [[پیامبر]]~~ {{صل}} ~~هستند و تنها تفاوت آنها~~ در ~~مسئلۀ [[نبوت]] است؛ یعنی [[امام]] نمی‌تواند [[نبی]] باشد. لازمه سخن~~ این ~~است که بدانیم [[ائمۀ معصومین]] به‌‌سبب این ادعا (همسنگ بود با~~ [[پیامبر]]~~) و با کمک [[آیات قرآن]] همچنان~~ که ~~بر ما~~ [[~~ولایت~~]] ~~دارند، اطاعتشان هم [[واجب]] است؛ یعنی~~ به ~~عبارتی~~ [[~~شناخت~~]] [[~~ائمۀ معصومین~~]] ~~توسط~~ [[~~شیعیان~~]] در این ~~است که~~ [[~~اوامر~~]] [[~~معصومین~~]] را [[~~واجب~~]] ~~الإطاعه بدانیم~~.		ماه رمضان تنها ماهی است که در قرآن به صراحت نام آن آمده و به سبب نزول قرآن و [[وجوب]] [[روزه‌داری]] در آن از جایگاه ویژه‌ای برخوردار است، تا جایی که شب [[قدر]] آن معادل هزار ماه دانسته شده است: {{متن قرآن\|لَيْلَةُ الْقَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ}}. در باب فضیلت این ماه در حدیثی از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} آمده که ایشان فرموده است: «ای [[مردم]]! شما در ماه رمضان به میهمانی [[خدا]] [[دعوت]] شده و مورد [[لطف]] او قرار گرفته‌اید. در این ماه، نَفَس‌های شما [[تسبیح]]، خوابتان [[عبادت]]، عملتان مقبول و دعایتان [[مستجاب]] است».

	[[~~معرفت~~]] ~~پیدا کردن به~~ [[~~امام~~]] ~~شامل ویژگی‌ها و ابعاد وجودی حضرت، مثل~~ [[~~امامت~~]]، [[~~عصمت~~]]، [[~~علم~~]]، [[~~حیات~~]]، ~~طول عمر و~~ [[~~اندیشیدن~~]] ~~در کلمات~~ و [[~~اوامر~~]] و [[~~تأمل~~]] ~~در [[حکمت]] نام‌ها~~ و [[~~نشانه‌ها~~]] و [[~~علائم ظهور~~]] ~~و نیز دانستن سبب و حکمت غیبت پر رمز و راز ایشان می‌‌شود~~.		روزه یکی از فروع دین اسلام و از مهم‌ترین مصادیق عبادت‌ها و [[واجبات]] است. از آنجا که با نازل شدن [[آیه]] {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا كُتِبَ عَلَيْكُمُ الصِّيَامُ كَمَا كُتِبَ عَلَى الَّذِينَ مِنْ قَبْلِكُمْ لَعَلَّكُمْ تَتَّقُونَ}}، روزه بر [[مسلمانان]] [[واجب]] شد، این آیه را [[آیه صوم]] نامیده‌اند. برای روزه‌داری، آثاری مانند: تقویت [[تقوا]]، [[پرهیزگاری]]؛ پیشگیری از عذاب‌های دنیوی و [[اخروی]]؛ جلوگیری از نفوذ [[شیطان]] و سلامت جسم بیان شده است. مهم‌ترین امتیاز ماه رمضان، توجه بیشتر [[مؤمنان]] به [[قرآن کریم]] است.

	~~دو راه برای [[شناخت]] [[امامان معصوم]] {{ع}} از جمله [[امام عصر]] {{ع}} وجود دارد:~~		<div class="mainpage_box_more">[[ماه رمضان\|ادامه]]</div>
	# '''معرفت علمی''': این [[معرفت]] از طریق تجربه، حال چه تجربه شخصی و یا از تجارب بزرگان و یا مطالعه‌ کتاب‌ و یا [[روایات]] مختلفی که درباره [[شناخت]] [[امامان معصوم]] {{ع}} وارده شده حاصل می‌‌شود.
	# '''معرفت قلبی و [[روحی]]''': این [[معرفت]] از طریق [[الهام]] و [[دعا]] و [[توسل]] (مخصوصا [[توسل]] به خود [[امام عصر]]) حاصل می‌‌شود.

	[[شناخت]] و اعتقاد به امام زمان {{ع}} دارای آثاری است که [[ضرورت]] آن را نشان می‌دهد. از جمله این آثار عبارت است از: ۱. [[محبت]] و [[دوستی]] امام‌: شناخت به هر [[میزان]] بیشتر باشد، محبت فزون‌تر می‌شود. ۲. [[نجات]] از [[مرگ]] جاهلی‌: در [[روایت]] آمده است: "هرکس از [[دنیا]] برود و [[امام زمان]] خود را نشناسد، به [[مرگ جاهلی]] از دنیا رفته است".

	<div class="mainpage_box_more">[[~~شناخت امام مهدی~~\|ادامه]]</div>

Bahmani در ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۲۵

2026-02-08T05:25:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۸:۵۵
خط ۱:		خط ۱:
	'''[[~~ولادت~~ امام مهدی\|~~ولادت~~ امام مهدی]]''' ~~از حوادث مهم در~~ [[~~تاریخ~~]] [[~~بشر~~]]~~‏ است که~~ از ~~مسلمات [[تاریخ]] به شمار می‌‏آید~~ و [[~~امامان~~]] ~~{{ع}}، دانشمندان~~ و ~~تاریخ‌نویسان~~ [[~~شیعه]~~]~~، بلکه مورخان و محدثانی از [[اهل سنت~~]~~] به این حادثه بزرگ تصریح نموده، آن~~ را ~~یک واقعیت دانسته‌‏اند. [[حضرت مهدی]] {{ع}} [[امام دوازدهم]] [[شیعیان]]، [[شب جمعه]] [[نیمۀ شعبان]] ۲۵۵ قمری~~ در [[~~شهر~~]] [[~~سامرا~~]] به [[~~دنیا~~]] ~~آمد و یکی~~ از ~~ویژگی‏‌های ولادت حضرت‏، پنهان بودن آن است که~~ [[~~امام سجاد~~]] {{ع}} ~~فرمود: «در~~ [[~~قائم~~]] ~~ما سنت‌‏هایی از~~ [[~~پیامبران~~]] ~~وجود دارد... و اما از~~ [[~~ابراهیم~~]] ~~پنهانی ولادت و کناره‏‌گیری از~~ [[~~مردم~~]]».		'''[[شناخت امام مهدی\|شناخت امام مهدی]] {{ع}}''' اوّلین و مهم‌ترین [[وظیفه امّت]] در قبال [[امام]] است؛ زیرا بهره‌گیری از وجود امام و هدایت‌های او فرع بر [[شناخت]] اوست و اگر کسی [[امام]] خود را نشناسد در [[گمراهی]] و [[جهل]] خواهد بود؛ به همین [[دلیل]] از [[پیامبر اسلام]] {{صل}} [[نقل]] شده که فرمود: «هرکس بمیرد در حالی که [[امام زمان]] خود را نشناخته باشد، با [[مرگ]] [[جاهلیّت]] مرده است».

	~~از نگاه~~ [[~~شیعه~~]]، [[~~تولد~~ امام ~~مهدی~~]] {{ع}} ~~اجماعی و~~ از [[~~ضروریات مذهب~~]] ~~قلمداد می‌شود~~ و ~~کسی را نمی‌توان یافت~~ که ~~کوچک‌ترین تردیدی~~ در ~~آن داشته~~ باشد. این [[~~باور~~]] ~~در آثار~~ [[~~شیعه~~]] ~~از کهن‌ترین آنها تا دوره‌های کنونی آمده است. بسیاری از عالمان شیعه~~ در ~~کتب خود،~~ این [[~~باور~~]] را [[~~اثبات~~]] ~~نموده‌اند~~		برپایه [[حدیثی]] از [[امام صادق]] {{ع}} کمترین درجۀ [[معرفت]] به [[امامان معصوم]] از جمله [[امام عصر]]، چه در امور تشریعی و چه امور [[تکوینی]]، این است که بدانیم و [[باور]] داشته باشیم آنان همسنگ با [[پیامبر]] {{صل}} هستند و تنها تفاوت آنها در مسئلۀ [[نبوت]] است؛ یعنی [[امام]] نمی‌تواند [[نبی]] باشد. لازمه سخن این است که بدانیم [[ائمۀ معصومین]] به‌‌سبب این ادعا (همسنگ بود با [[پیامبر]]) و با کمک [[آیات قرآن]] همچنان که بر ما [[ولایت]] دارند، اطاعتشان هم [[واجب]] است؛ یعنی به عبارتی [[شناخت]] [[ائمۀ معصومین]] توسط [[شیعیان]] در این است که [[اوامر]] [[معصومین]] را [[واجب]] الإطاعه بدانیم.

	از [[~~روایات~~]] ~~استفاده می‌شود، مهم‏ترین فلسفۀ~~ [[~~غیبت~~]]، در [[~~امان~~]] ~~ماندن~~ [[~~حضرت مهدی~~]] ~~{{ع}} از خطر نابودی است. به همین خاطر ولادت ایشان نیز مخفی بوده است همانطور که ولادت~~ [[~~ابراهیم خلیل~~]] ~~{{ع}} از~~ [[~~ترس~~]] ~~کشته شدن به دست~~ [[~~پادشاه~~]] ~~زمانش مخفیانه بوده~~ و ~~ولادت~~ [[~~موسی بن عمران~~]] ~~{{ع}} از~~ [[~~ترس~~]] ~~کشته شدن به دست~~ [[~~فرعون~~]] ~~پنهانی بوده است؛ لذا ولادت پنهانی~~ [[~~حضرت مهدی~~]] ~~{{ع}} امری عادی~~ و ~~معمولی است~~.		[[معرفت]] پیدا کردن به [[امام]] شامل ویژگی‌ها و ابعاد وجودی حضرت، مثل [[امامت]]، [[عصمت]]، [[علم]]، [[حیات]]، طول عمر و [[اندیشیدن]] در کلمات و [[اوامر]] و [[تأمل]] در [[حکمت]] نام‌ها و [[نشانه‌ها]] و [[علائم ظهور]] و نیز دانستن سبب و حکمت غیبت پر رمز و راز ایشان می‌‌شود.

	~~روایاتی وجود دارد مبنی بر~~ [[~~اثبات~~]] ~~ولادت امام مهدی~~ {{ع}} ~~مانند اینکه~~ از [[امام ~~حسن~~]] {{ع}} ~~چنین~~ [[~~روایت~~]] ~~شده: "هر یک~~ از ~~ما ائمّه،~~ [[~~بیعت~~]] [[~~سلطان~~]] ~~متجاوز زمانش، ناگزیر به‌گردنش می‌افتد، مگر قائمی‌که~~ [[~~عیسی~~]] [[~~روح الله~~]] ~~پشت سر او~~ [[~~نماز~~]] ~~می‌گذارد؛ زیرا~~ [[~~خداوند متعال~~]] ~~ولادت او را پنهان می‌دارد~~ و ~~خودش را~~ [[~~غائب~~]] ~~می‌گرداند، تا هنگامی‌که [[ظهور]] می‌کند، بیعتی در گردنش نباشد. او~~ [[~~نهمین امام~~]] از [[~~فرزندان~~]] ~~برادرم~~ [[~~حسین~~]] ~~{{ع}} است"~~.		دو راه برای [[شناخت]] [[امامان معصوم]] {{ع}} از جمله [[امام عصر]] {{ع}} وجود دارد:
			# '''معرفت علمی''': این [[معرفت]] از طریق تجربه، حال چه تجربه شخصی و یا از تجارب بزرگان و یا مطالعه‌ کتاب‌ و یا [[روایات]] مختلفی که درباره [[شناخت]] [[امامان معصوم]] {{ع}} وارده شده حاصل می‌‌شود.
			# '''معرفت قلبی و [[روحی]]''': این [[معرفت]] از طریق [[الهام]] و [[دعا]] و [[توسل]] (مخصوصا [[توسل]] به خود [[امام عصر]]) حاصل می‌‌شود.

	~~بیشتر~~ [[~~اهل سنت~~]] به ~~تولد [[~~امام ~~مهدی\|حضرت مهدی]]~~ {{ع}} [[~~اعتقادی~~]] ~~ندارند~~ و ~~قائل‌اند~~ [[~~مهدی~~]] ~~موعودی {{ع}} که در~~ [[~~احادیث~~]] [[~~اسلامی~~]] ~~به آن نوید داده شده، هنوز متولد نشده است و~~ در [[~~آخرالزمان~~]] به [[دنیا]] ~~خواهد آمد؛ اما برخی از دانشمندان آنان علاوه بر اشاره~~ به ~~ولادت آن حضرت در سال ۲۵۵ ق، ایشان را همان~~ [[~~موعود~~]] ~~مورد اشاره می‌دانند~~.		[[شناخت]] و اعتقاد به امام زمان {{ع}} دارای آثاری است که [[ضرورت]] آن را نشان می‌دهد. از جمله این آثار عبارت است از: ۱. [[محبت]] و [[دوستی]] امام‌: شناخت به هر [[میزان]] بیشتر باشد، محبت فزون‌تر می‌شود. ۲. [[نجات]] از [[مرگ]] جاهلی‌: در [[روایت]] آمده است: "هرکس از [[دنیا]] برود و [[امام زمان]] خود را نشناسد، به [[مرگ جاهلی]] از دنیا رفته است".

	<div class="mainpage_box_more">[[~~ولادت~~ امام مهدی\|ادامه]]</div>		<div class="mainpage_box_more">[[شناخت امام مهدی\|ادامه]]</div>