امامت امام حسین در حدیث - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* حدیث امان */

2024-08-05T08:20:27Z

حدیث امان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	# [[حاکم نیشابوری]] به سند صحیح از [[ابن عباس]] نقل کرده که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[ستارگان]] وسیله [[ایمنی]] برای اهل [[زمین]] از غرق شدن هستند و [[اهل بیت]] من وسیله ایمنی برای [[امت]] من از اختلاف‌اند. پس هرگاه قبیله‌ای از [[عرب]] با آنها [[مخالفت]] کند، بین خود آنها [[اختلاف]] افتاده و حزب شیطان خواهند شد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَانٌ لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۶۲، حدیث ۴۷۱۵.</ref>.		# [[حاکم نیشابوری]] به سند صحیح از [[ابن عباس]] نقل کرده که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[ستارگان]] وسیله [[ایمنی]] برای اهل [[زمین]] از غرق شدن هستند و [[اهل بیت]] من وسیله ایمنی برای [[امت]] من از اختلاف‌اند. پس هرگاه قبیله‌ای از [[عرب]] با آنها [[مخالفت]] کند، بین خود آنها [[اختلاف]] افتاده و حزب شیطان خواهند شد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَانٌ لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۶۲، حدیث ۴۷۱۵.</ref>.
	#همچنین از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که فرمود: ستارگان وسیله ایمنی برای اهل زمین از غرق شدن هستند و اهل بیت من [[امان]] برای امتم از اختلاف- یعنی وسیله نابودی امت- می‌باشند و چون قبیله‌ای از عرب با آنان مخالفت کند، بین آنان اختلاف افتاده و جزو حزب شیطان در خواهند آمد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَان لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف أَي الْمُؤَدِّي لاستئصال الْأمة فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ احمد بن محمد ابن حجر هیتمی، الصواعق المحرقة، ج۲، ص۶۷۵.</ref>.		#همچنین از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که فرمود: ستارگان وسیله ایمنی برای اهل زمین از غرق شدن هستند و اهل بیت من [[امان]] برای امتم از اختلاف- یعنی وسیله نابودی امت- می‌باشند و چون قبیله‌ای از عرب با آنان مخالفت کند، بین آنان اختلاف افتاده و جزو حزب شیطان در خواهند آمد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَان لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف أَي الْمُؤَدِّي لاستئصال الْأمة فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ احمد بن محمد ابن حجر هیتمی، الصواعق المحرقة، ج۲، ص۶۷۵.</ref>.
	# [[احمد بن حنبل]] به سند خود از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده که فرمود: [[ستارگان]] مایه [[امنیت]] و [[آسایش]] اهالی [[آسمان]] هستند؛ اگر ستارگان از آسمان بروند [[اهل آسمان]] نیز از بین می‌روند و [[اهل بیت]] من نیز مایه امنیت و [[نجات]] [[اهل]] زمین‌اند و چون اهل بیت من نباشند اهل [[زمین]] از بین می‌روند<ref>{{متن حدیث\|النُّجُومُ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ، إِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ ذَهَبَ أَهْلُ السَّمَاءِ، وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ احمد بن محمد ابن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۶۷۱، حدیث ۱۱۴۵.</ref>.		# [[احمد بن حنبل]] به سند خود از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده که فرمود: [[ستارگان]] مایه [[امنیت]] و [[آسایش]] اهالی [[آسمان]] هستند؛ اگر ستارگان از آسمان بروند اهل آسمان نیز از بین می‌روند و [[اهل بیت]] من نیز مایه امنیت و [[نجات]] [[اهل]] زمین‌اند و چون اهل بیت من نباشند اهل [[زمین]] از بین می‌روند<ref>{{متن حدیث\|النُّجُومُ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ، إِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ ذَهَبَ أَهْلُ السَّمَاءِ، وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ احمد بن محمد ابن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۶۷۱، حدیث ۱۱۴۵.</ref>.

	این [[حدیث]] به مضامین دیگر، ولی قریب المعنی نقل شده است.		این [[حدیث]] به مضامین دیگر، ولی قریب المعنی نقل شده است.

Bahmani: /* حدیث امان */

2024-08-05T08:20:16Z

حدیث امان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۵۰
خط ۸۳:		خط ۸۳:

	== [[حدیث امان]] ==		== [[حدیث امان]] ==
	# [[حاکم نیشابوری]] به [[سند صحیح]] از [[ابن عباس]] نقل کرده که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[ستارگان]] وسیله [[ایمنی]] برای اهل [[زمین]] از [[غرق]] شدن هستند و [[اهل بیت]] من وسیله ایمنی برای [[امت]] من از اختلاف‌اند. پس هرگاه قبیله‌ای از [[عرب]] با آنها [[مخالفت]] کند، بین خود آنها [[اختلاف]] افتاده و [[حزب شیطان]] خواهند شد.<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَانٌ لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۶۲، حدیث ۴۷۱۵.</ref>.		# [[حاکم نیشابوری]] به سند صحیح از [[ابن عباس]] نقل کرده که [[رسول خدا]]{{صل}} فرمود: [[ستارگان]] وسیله [[ایمنی]] برای اهل [[زمین]] از غرق شدن هستند و [[اهل بیت]] من وسیله ایمنی برای [[امت]] من از اختلاف‌اند. پس هرگاه قبیله‌ای از [[عرب]] با آنها [[مخالفت]] کند، بین خود آنها [[اختلاف]] افتاده و حزب شیطان خواهند شد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَانٌ لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ حاکم نیشابوری، المستدرک علی الصحیحین، ج۳، ص۱۶۲، حدیث ۴۷۱۵.</ref>.
	#همچنین از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که فرمود: ستارگان وسیله ایمنی برای اهل زمین از غرق شدن هستند و اهل بیت من [[امان]] برای امتم از اختلاف- یعنی وسیله نابودی امت- می‌باشند و چون قبیله‌ای از عرب با آنان مخالفت کند، بین آنان اختلاف افتاده و جزو حزب شیطان در خواهند آمد.<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَان لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف أَي الْمُؤَدِّي لاستئصال الْأمة فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ احمد بن محمد ابن حجر هیتمی، الصواعق المحرقة، ج۲، ص۶۷۵.</ref>.		#همچنین از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده که فرمود: ستارگان وسیله ایمنی برای اهل زمین از غرق شدن هستند و اهل بیت من [[امان]] برای امتم از اختلاف- یعنی وسیله نابودی امت- می‌باشند و چون قبیله‌ای از عرب با آنان مخالفت کند، بین آنان اختلاف افتاده و جزو حزب شیطان در خواهند آمد<ref>{{متن حدیث\|النُّجُوم أَمَان لأهل الأَرْض من الْغَرق وَأهل بَيْتِي أَمَان لأمتي من الِاخْتِلَاف أَي الْمُؤَدِّي لاستئصال الْأمة فَإِذا خالفتها قَبيلَة من الْعَرَب اخْتلفُوا فصاروا حزب إِبْلِيس}}؛ احمد بن محمد ابن حجر هیتمی، الصواعق المحرقة، ج۲، ص۶۷۵.</ref>.
	# [[احمد بن حنبل]] به سند خود از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده که فرمود: [[ستارگان]] مایه [[امنیت]] و [[آسایش]] اهالی [[آسمان]] هستند؛ اگر ستارگان از آسمان بروند [[اهل آسمان]] نیز از بین می‌روند و [[اهل بیت]] من نیز مایه امنیت و [[نجات]] [[اهل]] زمین‌اند و چون اهل بیت من نباشند اهل [[زمین]] از بین می‌روند.<ref>{{متن حدیث\|النُّجُومُ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ، إِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ ذَهَبَ أَهْلُ السَّمَاءِ، وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ احمد بن محمد ابن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۶۷۱، حدیث ۱۱۴۵.</ref>.		# [[احمد بن حنبل]] به سند خود از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل کرده که فرمود: [[ستارگان]] مایه [[امنیت]] و [[آسایش]] اهالی [[آسمان]] هستند؛ اگر ستارگان از آسمان بروند [[اهل آسمان]] نیز از بین می‌روند و [[اهل بیت]] من نیز مایه امنیت و [[نجات]] [[اهل]] زمین‌اند و چون اهل بیت من نباشند اهل [[زمین]] از بین می‌روند<ref>{{متن حدیث\|النُّجُومُ أَمَانٌ لِأَهْلِ السَّمَاءِ، إِذَا ذَهَبَتِ النُّجُومُ ذَهَبَ أَهْلُ السَّمَاءِ، وَ أَهْلُ بَيْتِي أَمَانٌ لِأَهْلِ الْأَرْضِ فَإِذَا ذَهَبَ أَهْلُ بَيْتِي ذَهَبَ أَهْلُ الْأَرْضِ}}؛ احمد بن محمد ابن حنبل، فضائل الصحابه، ج۲، ص۶۷۱، حدیث ۱۱۴۵.</ref>.

	این [[حدیث]] به مضامین دیگر، ولی قریب المعنی نقل شده است.		این [[حدیث]] به مضامین دیگر، ولی قریب المعنی نقل شده است.

	'''نتیجه''': اگر [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} و از آن جمله [[امام حسین]]{{ع}} موجب [[امان]] [[امت]] از [[اختلاف]] می‌باشند، در نتیجه آنان [[مرجع]] [[دینی]] امت بوده و سنتشان [[حجت]] است<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین]]، ~~ج۱،~~ ص ۲۳۵.</ref>.		'''نتیجه''': اگر [[اهل بیت پیامبر]]{{صل}} و از آن جمله [[امام حسین]]{{ع}} موجب [[امان]] [[امت]] از [[اختلاف]] می‌باشند، در نتیجه آنان [[مرجع]] [[دینی]] امت بوده و سنتشان [[حجت]] است<ref>[[علی اصغر رضوانی\|رضوانی، علی اصغر]]، [[دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱ (کتاب)\|دانشنامه علمی کلمات امام حسین ج۱]]، ص ۲۳۵.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} */

2024-08-05T08:19:03Z

نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به دست خدا و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

Bahmani: /* نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} */

2024-08-05T08:18:41Z

نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.		[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.

	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

Bahmani: /* نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} */

2024-08-05T08:17:58Z

نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==		== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==
	{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}		{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}
	در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از [[نسل]] حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.		در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از نسل حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.

	[[سلیم بن قیس]] نقل کرده: شنیدم که [[عبدالله بن جعفر طیار]] می‌گوید: من، [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، [[عمر بن ام‌سلمه]] و [[اسامة بن زید]]، نزد [[معاویه]] بودیم که میان من و معاویه، گفتگویی در گرفت. من به معاویه گفتم: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «من از [[مؤمنان]]، به خودشان سزاوارترم. سپس برادرم [[علی بن ابی طالب]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و هر گاه [[علی]] [[شهید]] شد، [[حسن بن علی]] به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است. سپس پسرم حسین، پس از او به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و چون او شهید شد، پسرش [[علی بن الحسین]]، به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و تو - ای علی - او را می‌بینی. سپس پسرش [[محمد بن علی]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و - ای حسین - تو او را می‌بینی». سپس تا [[دوازده امام]] برشمرد که نُه تن، از [[فرزندان حسین]] {{ع}} هستند. [[عبدالله بن جعفر]] گفت: حسن و حسین {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، عمر بن ام‌سلمه و [[اسامة بن زید]] را [[گواه]] گرفتم و آنان نزد معاویه برای من، [[گواهی]] دادند. سُلَیم گوید: این را از [[سلمان]] و [[ابوذر]] و [[مقداد]]، شنیده بودم و ایشان گفتند که آن را از پیامبر خدا {{صل}} شنیده‌اند<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ الطَّيَّارِ يَقُولُ‏ كُنَّا عِنْدَ مُعَاوِيَةَ أَنَا وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَ عُمَرُ ابْنُ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَجَرَى‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ مُعَاوِيَةَ كَلَامٌ‏ فَقُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ أَنَا {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} ثُمَّ أَخِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ عَلِيٌّ فَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ ثُمَّ ابْنِيَ الْحُسَيْنُ مِنْ بَعْدِهِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا عَلِيُّ ثُمَّ ابْنُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا حُسَيْنُ ثُمَّ يُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةً مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ وَ اسْتَشْهَدْتُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ وَ عُمَرَ ابْنَ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَشَهِدُوا لِي عِنْدَ مُعَاوِيَةَ قَالَ سُلَيْمٌ وَ قَدْ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنْ سَلْمَانَ وَ أَبِي ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادِ وَ ذَكَرُوا أَنَّهُمْ سَمِعُوا ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۵۲۹، ح۴؛ الخصال، ص۴۷۷، ح۴۱).</ref>.		[[سلیم بن قیس]] نقل کرده: شنیدم که [[عبدالله بن جعفر طیار]] می‌گوید: من، [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، [[عمر بن ام‌سلمه]] و [[اسامة بن زید]]، نزد [[معاویه]] بودیم که میان من و معاویه، گفتگویی در گرفت. من به معاویه گفتم: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «من از [[مؤمنان]]، به خودشان سزاوارترم. سپس برادرم [[علی بن ابی طالب]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و هر گاه [[علی]] [[شهید]] شد، [[حسن بن علی]] به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است. سپس پسرم حسین، پس از او به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و چون او شهید شد، پسرش [[علی بن الحسین]]، به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و تو - ای علی - او را می‌بینی. سپس پسرش [[محمد بن علی]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و - ای حسین - تو او را می‌بینی». سپس تا [[دوازده امام]] برشمرد که نُه تن، از [[فرزندان حسین]] {{ع}} هستند. [[عبدالله بن جعفر]] گفت: حسن و حسین {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، عمر بن ام‌سلمه و [[اسامة بن زید]] را [[گواه]] گرفتم و آنان نزد معاویه برای من، [[گواهی]] دادند. سُلَیم گوید: این را از [[سلمان]] و [[ابوذر]] و [[مقداد]]، شنیده بودم و ایشان گفتند که آن را از پیامبر خدا {{صل}} شنیده‌اند<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ الطَّيَّارِ يَقُولُ‏ كُنَّا عِنْدَ مُعَاوِيَةَ أَنَا وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَ عُمَرُ ابْنُ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَجَرَى‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ مُعَاوِيَةَ كَلَامٌ‏ فَقُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ أَنَا {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} ثُمَّ أَخِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ عَلِيٌّ فَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ ثُمَّ ابْنِيَ الْحُسَيْنُ مِنْ بَعْدِهِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا عَلِيُّ ثُمَّ ابْنُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا حُسَيْنُ ثُمَّ يُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةً مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ وَ اسْتَشْهَدْتُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ وَ عُمَرَ ابْنَ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَشَهِدُوا لِي عِنْدَ مُعَاوِيَةَ قَالَ سُلَيْمٌ وَ قَدْ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنْ سَلْمَانَ وَ أَبِي ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادِ وَ ذَكَرُوا أَنَّهُمْ سَمِعُوا ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۵۲۹، ح۴؛ الخصال، ص۴۷۷، ح۴۱).</ref>.

	[[عبدالله بن بکیر]] از برخی [[راویان]] نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.		[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.

	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در [[حوض]] [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

	[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از [[نسل]] اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>		[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از نسل اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>

	== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==		== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==

Bahmani: /* احادیث قدسی درباره امامت امام حسین {{ع}} و فرزندانش */

2024-08-05T08:17:08Z

احادیث قدسی درباره امامت امام حسین {{ع}} و فرزندانش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۷:		خط ۷:

	== [[احادیث]] قدسی درباره [[امامت امام حسین]] {{ع}} و فرزندانش ==		== [[احادیث]] قدسی درباره [[امامت امام حسین]] {{ع}} و فرزندانش ==
	[[عبیدالله عمری]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: [[خدای عزوجل]] پیش از [[وفات]] پیامبرش {{صل}} نامه‌ای بر او نازل کرد و فرمود: «ای [[محمد]]! این، [[وصیت]] تو به نجیبان خاندانت است». [[پیامبر]] {{صل}} پرسید: ای [[جبرئیل]]! نجیبان، کیان‌اند؟ گفت: «[[علی بن ابی طالب]] و فرزندانش» و [[نامه]] را با طلا، [[مُهر]] کرده بودند. پیامبر {{صل}} آن را به [[امیر مؤمنان]] داد و به او [[فرمان]] داد که مُهرش را بگشاید و به آنچه در آن است، عمل کند. امیر مؤمنان، مُهر آن را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به فرزندش [[حسن]] {{ع}} داد. او نیز مُهر را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به [[حسین]] {{ع}} سپرد. او نیز مُهر را گشود و در آن یافت که: «گروهی را برای [[شهادت]] ببر، که جز در کنار تو به شهادت نمی‌رسند و جانت را در راه خدای عزوجل بفروش». او نیز چنین کرد و سپس نامه را [مُهر کرد و] به [[علی بن الحسین]] {{ع}} داد...<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَ عَلَى نَبِيِّهِ {{صل}} كِتَاباً قَبْلَ وَفَاتِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ وَصِيَّتُكَ إِلَى النُّجَبَةِ مِنْ أَهْلِكَ قَالَ وَ مَا النُّجَبَةُ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ وُلْدُهُ {{ع}}وَ كَانَ‏ عَلَى‏ الْكِتَابِ‏ خَوَاتِيمُ‏ مِنْ‏ ذَهَبٍ‏ فَدَفَعَهُ النَّبِيُّ {{صل}} إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} وَ أَمَرَهُ أَنْ يَفُكَّ خَاتَماً مِنْهُ وَ يَعْمَلَ بِمَا فِيهِ فَفَكَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى ابْنِهِ الْحَسَنِ {{ع}} فَفَكَّ خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى الْحُسَيْنِ {{ع}}فَفَكَّ خَاتَماً فَوَجَدَ فِيهِ أَنِ اخْرُجْ بِقَوْمٍ إِلَى الشَّهَادَةِ فَلَا شَهَادَةَ لَهُمْ إِلَّا مَعَكَ وَ اشْرِ نَفْسَكَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَفَعَلَ‏ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}}...}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۰، ح۲).</ref>.		عبیدالله عمری از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: [[خدای عزوجل]] پیش از [[وفات]] پیامبرش {{صل}} نامه‌ای بر او نازل کرد و فرمود: «ای [[محمد]]! این، [[وصیت]] تو به نجیبان خاندانت است». [[پیامبر]] {{صل}} پرسید: ای [[جبرئیل]]! نجیبان، کیان‌اند؟ گفت: «[[علی بن ابی طالب]] و فرزندانش» و نامه را با طلا، [[مُهر]] کرده بودند. پیامبر {{صل}} آن را به [[امیر مؤمنان]] داد و به او [[فرمان]] داد که مُهرش را بگشاید و به آنچه در آن است، عمل کند. امیر مؤمنان، مُهر آن را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به فرزندش [[حسن]] {{ع}} داد. او نیز مُهر را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به [[حسین]] {{ع}} سپرد. او نیز مُهر را گشود و در آن یافت که: «گروهی را برای [[شهادت]] ببر، که جز در کنار تو به شهادت نمی‌رسند و جانت را در راه خدای عزوجل بفروش». او نیز چنین کرد و سپس نامه را [مُهر کرد و] به [[علی بن الحسین]] {{ع}} داد...<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَ عَلَى نَبِيِّهِ {{صل}} كِتَاباً قَبْلَ وَفَاتِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ وَصِيَّتُكَ إِلَى النُّجَبَةِ مِنْ أَهْلِكَ قَالَ وَ مَا النُّجَبَةُ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ وُلْدُهُ {{ع}}وَ كَانَ‏ عَلَى‏ الْكِتَابِ‏ خَوَاتِيمُ‏ مِنْ‏ ذَهَبٍ‏ فَدَفَعَهُ النَّبِيُّ {{صل}} إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} وَ أَمَرَهُ أَنْ يَفُكَّ خَاتَماً مِنْهُ وَ يَعْمَلَ بِمَا فِيهِ فَفَكَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى ابْنِهِ الْحَسَنِ {{ع}} فَفَكَّ خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى الْحُسَيْنِ {{ع}}فَفَكَّ خَاتَماً فَوَجَدَ فِيهِ أَنِ اخْرُجْ بِقَوْمٍ إِلَى الشَّهَادَةِ فَلَا شَهَادَةَ لَهُمْ إِلَّا مَعَكَ وَ اشْرِ نَفْسَكَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَفَعَلَ‏ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}}...}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۰، ح۲).</ref>.

	[[حَریز]] نقل کرده است که: به امام صادق {{ع}} گفتم: فدایت شوم! شما [[اهل بیت]]، چه [[قدر]] کم می‌مانید و وفاتتان به یکدیگر نزدیک است، با آنکه [[مردم]] به شما نیاز دارند؟ فرمود: «ما هر یک، صحیفه‌ای داریم که در آن، هر چه برای عمل در مدت امامتمان به آن نیاز داریم، نوشته شده و چون مأموریت‌های نوشته شده در آن پایان می‌گیرد، [[امام]] می‌داند که اَجَلش در رسیده است. پس [[پیامبر]] {{صل}} می‌آید و [[وفات]] او را به وی خبر می‌دهد و اجرش را نزد [[خدا]] به او می‌آگاهاند. [[حسین]] {{ع}} صحیفه‌ای را که به او داده بودند، خواند و آنچه را برایش پیش می‌آید و از جمله خبر وفاتش برایش [[تفسیر]] شد و چیزهایی مانده بود که هنوز به انجام نرسیده بود. پس برای [[جهاد]]، بیرون شد<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا أَقَلَ‏ بَقَاءَكُمْ‏ أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏ وَ أَقْرَبَ آجَالَكُمْ بَعْضَهَا مِنْ بَعْضٍ مَعَ حَاجَةِ النَّاسِ إِلَيْكُمْ فَقَالَ إِنَّ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا صَحِيفَةً فِيهَا مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ فِي مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَى مَا فِيهَا مِمَّا أُمِرَ بِهِ عَرَفَ أَنَّ أَجَلَهُ قَدْ حَضَرَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صيَنْعَى إِلَيْهِ نَفْسَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِمَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَنَّ الْحُسَيْنَ {{ع}}قَرَأَ صَحِيفَتَهُ الَّتِي أُعْطِيَهَا وَ فُسِّرَ لَهُ مَا يَأْتِي بِنَعْيٍ وَ بَقِيَ فِيهَا أَشْيَاءُ لَمْ تُقْضَ فَخَرَجَ لِلْقِتَالِ}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۳؛ کامل الزیارات، ص۱۷۸، ح۲۴۰).</ref>.		حَریز نقل کرده است که: به امام صادق {{ع}} گفتم: فدایت شوم! شما [[اهل بیت]]، چه [[قدر]] کم می‌مانید و وفاتتان به یکدیگر نزدیک است، با آنکه [[مردم]] به شما نیاز دارند؟ فرمود: «ما هر یک، صحیفه‌ای داریم که در آن، هر چه برای عمل در مدت امامتمان به آن نیاز داریم، نوشته شده و چون مأموریت‌های نوشته شده در آن پایان می‌گیرد، [[امام]] می‌داند که اَجَلش در رسیده است. پس [[پیامبر]] {{صل}} می‌آید و [[وفات]] او را به وی خبر می‌دهد و اجرش را نزد [[خدا]] به او می‌آگاهاند. [[حسین]] {{ع}} صحیفه‌ای را که به او داده بودند، خواند و آنچه را برایش پیش می‌آید و از جمله خبر وفاتش برایش [[تفسیر]] شد و چیزهایی مانده بود که هنوز به انجام نرسیده بود. پس برای [[جهاد]]، بیرون شد<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا أَقَلَ‏ بَقَاءَكُمْ‏ أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏ وَ أَقْرَبَ آجَالَكُمْ بَعْضَهَا مِنْ بَعْضٍ مَعَ حَاجَةِ النَّاسِ إِلَيْكُمْ فَقَالَ إِنَّ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا صَحِيفَةً فِيهَا مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ فِي مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَى مَا فِيهَا مِمَّا أُمِرَ بِهِ عَرَفَ أَنَّ أَجَلَهُ قَدْ حَضَرَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صيَنْعَى إِلَيْهِ نَفْسَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِمَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَنَّ الْحُسَيْنَ {{ع}}قَرَأَ صَحِيفَتَهُ الَّتِي أُعْطِيَهَا وَ فُسِّرَ لَهُ مَا يَأْتِي بِنَعْيٍ وَ بَقِيَ فِيهَا أَشْيَاءُ لَمْ تُقْضَ فَخَرَجَ لِلْقِتَالِ}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۳؛ کامل الزیارات، ص۱۷۸، ح۲۴۰).</ref>.

	[[ابن عبّاس]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} آورده است: [[خداوند]] به [[زمین]] نگریست و از میان آن، مرا برگزید و مرا پیامبر قرار داد. سپس دوباره نگریست و [[علی]] را از میان آن برگزید و او را امام قرار داد. سپس به من [[فرمان]] داد که او را [[برادر]]، ولی، [[وصی]]، [[جانشین]] و [[وزیر]] خود بگیرم. پس، علی از من است و من از علی هستم و او [[همسر]] دخترم و [[پدر]] دو نوه‌ام، [[حسن]] و حسین، است. بدانید که خدای -تبارک و تعالی- من و آنان را [[حجّت]] بر بندگانش قرار داده و از پُشت [[حسین]]، امامانی قرار داده که به کار من، [[قیام]] می‌کنند و وصیتم را پاس می‌دارند<ref>{{متن حدیث\|‏إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ‏ إِلَى‏ الْأَرْضِ‏ اطِّلَاعَةً فَاخْتَارَنِي مِنْهَا فَجَعَلَنِي نَبِيّاً ثُمَّ اطَّلَعَ الثَّانِيَةَ فَاخْتَارَ مِنْهَا عَلِيّاً فَجَعَلَهُ إِمَاماً ثُمَّ أَمَرَنِي أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَلِيّاً وَ وَصِيّاً وَ خَلِيفَةً وَ وَزِيراً فَعَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي وَ أَبُو سِبْطَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَنِي وَ إِيَّاهُمْ حُجَجاً عَلَى عِبَادِهِ وَ جَعَلَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي وَ يَحْفَظُونَ وَصِيَّتِي}} (کمال الدین، ص۲۵۷، ح۲).</ref>.		[[ابن عبّاس]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} آورده است: [[خداوند]] به [[زمین]] نگریست و از میان آن، مرا برگزید و مرا پیامبر قرار داد. سپس دوباره نگریست و [[علی]] را از میان آن برگزید و او را امام قرار داد. سپس به من [[فرمان]] داد که او را [[برادر]]، ولی، [[وصی]]، [[جانشین]] و [[وزیر]] خود بگیرم. پس، علی از من است و من از علی هستم و او [[همسر]] دخترم و پدر دو نوه‌ام، [[حسن]] و حسین، است. بدانید که خدای -تبارک و تعالی- من و آنان را [[حجّت]] بر بندگانش قرار داده و از پُشت [[حسین]]، امامانی قرار داده که به کار من، [[قیام]] می‌کنند و وصیتم را پاس می‌دارند<ref>{{متن حدیث\|‏إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ‏ إِلَى‏ الْأَرْضِ‏ اطِّلَاعَةً فَاخْتَارَنِي مِنْهَا فَجَعَلَنِي نَبِيّاً ثُمَّ اطَّلَعَ الثَّانِيَةَ فَاخْتَارَ مِنْهَا عَلِيّاً فَجَعَلَهُ إِمَاماً ثُمَّ أَمَرَنِي أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَلِيّاً وَ وَصِيّاً وَ خَلِيفَةً وَ وَزِيراً فَعَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي وَ أَبُو سِبْطَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَنِي وَ إِيَّاهُمْ حُجَجاً عَلَى عِبَادِهِ وَ جَعَلَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي وَ يَحْفَظُونَ وَصِيَّتِي}} (کمال الدین، ص۲۵۷، ح۲).</ref>.

	[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>		[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>

	== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==		== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==
	{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}		{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}

Bahmani: /* پانویس */

2024-03-17T12:24:46Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ مارس ۲۰۲۴، ساعت ۱۵:۵۴
خط ۱۰۰:		خط ۱۰۰:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امام حسین]]		[[رده:امامت امام حسین]]

Wasity: /* تصریح پیامبر {{صل}} به امامت امام حسین {{ع}} و فرزندانش */

2023-07-31T10:13:22Z

تصریح پیامبر {{صل}} به امامت امام حسین {{ع}} و فرزندانش

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۳
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>		[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>

	== تصریح [[پیامبر]] {{صل}} ~~به [[~~امامت امام حسین~~]] {{ع~~}} ~~و فرزندانش ==~~		== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==
			{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}
	در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از [[نسل]] حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.		در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از [[نسل]] حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.

خط ۲۹:		خط ۳۰:

	[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از [[نسل]] اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>		[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از [[نسل]] اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>

	== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==		== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==
	[[جابر]] از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده: [[امیر مؤمنان]] - هنگامی که [[ابن ملجم]] بر او [[شمشیر]] زد - به حسن {{ع}} [[وصیت]] کرد و حسین {{ع}} و [[محمد]] [حنفیه] و همه [[فرزندان]] خود، سران [[شیعه]] و خاندانش را بر آن، [[گواه]] گرفت و سپس کتاب و [[سلاح]] را به او سپرد. آن گاه به پسرش حسن {{ع}} فرمود: «پسر عزیزم! [[پیامبر خدا]] {{صل}} به من [[فرمان]] داد که به تو وصیت کنم و کتاب‌ها و سلاحم را به تو بسپارم، همان‌گونه که پیامبر خدا {{صل}} به من وصیت کرد و کتاب‌ها و سلاحش را به من سپرد، و به من فرمان داد که به تو فرمان دهم که هنگام احتضارت، آن ([[امانت]]) را به برادرت حسین بسپاری». سپس به پسرش حسین {{ع}} رو کرد و فرمود: «پیامبر خدا {{صل}} به تو [[فرمان]] داده که آن ([[امانت]]) را به این پسرت بسپاری» و دست پسر او، [[علی بن الحسین]] را گرفت. آن گاه به علی بن الحسین {{ع}} فرمود: «پسرکم! [[پیامبر خدا]] {{صل}} به تو فرمان داده که آن را به پسرت [[محمد بن علی]] بسپاری. از طرف پیامبر خدا {{صل}} و من به او [[سلام]] برسان»<ref>{{متن حدیث\|أَوْصَى أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} إِلَى الْحَسَنِ وَ أَشْهَدَ عَلَى وَصِيَّتِهِ الْحُسَيْنَ {{ع}} وَ مُحَمَّداً وَ جَمِيعَ‏ وُلْدِهِ‏ وَ رُؤَسَاءَ شِيعَتِهِ وَ أَهْلَ بَيْتِهِ ثُمَّ دَفَعَ إِلَيْهِ الْكِتَابَ وَ السِّلَاحَ ثُمَّ قَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ يَا بُنَيَّ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ أَنْ أُوصِيَ إِلَيْكَ وَ أَنْ أَدْفَعَ إِلَيْكَ كُتُبِي وَ سِلَاحِي كَمَا أَوْصَى إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ وَ دَفَعَ إِلَيَّ كُتُبَهُ وَ سِلَاحَهُ وَ أَمَرَنِي أَنْ آمُرَكَ إِذَا حَضَرَكَ الْمَوْتُ أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى أَخِيكَ الْحُسَيْنِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى ابْنِهِ الْحُسَيْنِ وَ قَالَ أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى ابْنِكَ هَذَا ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ ابْنِ ابْنِهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ يَا بُنَيَّ وَ أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى ابْنِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَقْرِئْهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۲۹۸، ح۵).</ref>.		[[جابر]] از [[امام باقر]] {{ع}} نقل کرده: [[امیر مؤمنان]] - هنگامی که [[ابن ملجم]] بر او [[شمشیر]] زد - به حسن {{ع}} [[وصیت]] کرد و حسین {{ع}} و [[محمد]] [حنفیه] و همه [[فرزندان]] خود، سران [[شیعه]] و خاندانش را بر آن، [[گواه]] گرفت و سپس کتاب و [[سلاح]] را به او سپرد. آن گاه به پسرش حسن {{ع}} فرمود: «پسر عزیزم! [[پیامبر خدا]] {{صل}} به من [[فرمان]] داد که به تو وصیت کنم و کتاب‌ها و سلاحم را به تو بسپارم، همان‌گونه که پیامبر خدا {{صل}} به من وصیت کرد و کتاب‌ها و سلاحش را به من سپرد، و به من فرمان داد که به تو فرمان دهم که هنگام احتضارت، آن ([[امانت]]) را به برادرت حسین بسپاری». سپس به پسرش حسین {{ع}} رو کرد و فرمود: «پیامبر خدا {{صل}} به تو [[فرمان]] داده که آن ([[امانت]]) را به این پسرت بسپاری» و دست پسر او، [[علی بن الحسین]] را گرفت. آن گاه به علی بن الحسین {{ع}} فرمود: «پسرکم! [[پیامبر خدا]] {{صل}} به تو فرمان داده که آن را به پسرت [[محمد بن علی]] بسپاری. از طرف پیامبر خدا {{صل}} و من به او [[سلام]] برسان»<ref>{{متن حدیث\|أَوْصَى أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} إِلَى الْحَسَنِ وَ أَشْهَدَ عَلَى وَصِيَّتِهِ الْحُسَيْنَ {{ع}} وَ مُحَمَّداً وَ جَمِيعَ‏ وُلْدِهِ‏ وَ رُؤَسَاءَ شِيعَتِهِ وَ أَهْلَ بَيْتِهِ ثُمَّ دَفَعَ إِلَيْهِ الْكِتَابَ وَ السِّلَاحَ ثُمَّ قَالَ لِابْنِهِ الْحَسَنِ يَا بُنَيَّ أَمَرَنِي رَسُولُ اللَّهِ أَنْ أُوصِيَ إِلَيْكَ وَ أَنْ أَدْفَعَ إِلَيْكَ كُتُبِي وَ سِلَاحِي كَمَا أَوْصَى إِلَيَّ رَسُولُ اللَّهِ وَ دَفَعَ إِلَيَّ كُتُبَهُ وَ سِلَاحَهُ وَ أَمَرَنِي أَنْ آمُرَكَ إِذَا حَضَرَكَ الْمَوْتُ أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى أَخِيكَ الْحُسَيْنِ ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى ابْنِهِ الْحُسَيْنِ وَ قَالَ أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى ابْنِكَ هَذَا ثُمَّ أَخَذَ بِيَدِ ابْنِ ابْنِهِ عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ ثُمَّ قَالَ لِعَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ يَا بُنَيَّ وَ أَمَرَكَ رَسُولُ اللَّهِ {{صل}} أَنْ تَدْفَعَهُ إِلَى ابْنِكَ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِيٍّ وَ أَقْرِئْهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۲۹۸، ح۵).</ref>.

Bahmani در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۶

2023-07-31T09:56:06Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۰

2023-07-31T09:50:20Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۲۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امامت امام حسین		\| موضوع مرتبط = امامت امام حسین
	\| عنوان مدخل = امامت امام حسین		\| عنوان مدخل = امامت امام حسین
	\| مداخل مرتبط = [[امامت امام حسین در حدیث]] - [[امامت امام حسین در کلام اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امامت امام حسین در حدیث]] - [[امامت امام حسین در کلام اسلامی]] - [[امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به دست خدا و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۸
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.		[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.

	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر سَروری. تو [[امام]]، پسر امام، و پدر [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از نسل علی و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==		== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==
	{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}		{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}
	در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از [[نسل]] حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.		در کتاب [[عیون أخبار الرضا (کتاب)\|عیون أخبار الرضا]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} نقل شده: [[امامان]]، از نسل حسین‌اند. هر کس از آنان [[اطاعت]] کند، از خدا اطاعت کرده است و هر کس از آنان سر بپیچد، از خدای عزوجل [[سرپیچی]] کرده است. آنان، دستگیره محکم و وسیله[ی [[تقرّب]]] به خدای عزوجل هستند<ref>{{متن حدیث\|‏ الْأَئِمَّةُ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} مَنْ أَطَاعَهُمْ‏ فَقَدْ أَطَاعَ اللَّهَ وَ مَنْ‏ عَصَاهُمْ‏ فَقَدْ عَصَى‏ اللَّهَ‏ عَزَّ وَ جَلَّ هُمُ الْعُرْوَةُ الْوُثْقَى وَ هُمُ الْوَسِيلَةُ إِلَى اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۵۸، ح۲۱۷؛ بحار الأنوار، ج۳۶، ص۲۴۴، ح۵۴).</ref>.

	[[سلیم بن قیس]] نقل کرده: شنیدم که [[عبدالله بن جعفر طیار]] می‌گوید: من، [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، [[عمر بن ام‌سلمه]] و [[اسامة بن زید]]، نزد [[معاویه]] بودیم که میان من و معاویه، گفتگویی در گرفت. من به معاویه گفتم: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «من از [[مؤمنان]]، به خودشان سزاوارترم. سپس برادرم [[علی بن ابی طالب]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و هر گاه [[علی]] [[شهید]] شد، [[حسن بن علی]] به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است. سپس پسرم حسین، پس از او به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و چون او شهید شد، پسرش [[علی بن الحسین]]، به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و تو - ای علی - او را می‌بینی. سپس پسرش [[محمد بن علی]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و - ای حسین - تو او را می‌بینی». سپس تا [[دوازده امام]] برشمرد که نُه تن، از [[فرزندان حسین]] {{ع}} هستند. [[عبدالله بن جعفر]] گفت: حسن و حسین {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، عمر بن ام‌سلمه و [[اسامة بن زید]] را [[گواه]] گرفتم و آنان نزد معاویه برای من، [[گواهی]] دادند. سُلَیم گوید: این را از [[سلمان]] و [[ابوذر]] و [[مقداد]]، شنیده بودم و ایشان گفتند که آن را از پیامبر خدا {{صل}} شنیده‌اند<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ الطَّيَّارِ يَقُولُ‏ كُنَّا عِنْدَ مُعَاوِيَةَ أَنَا وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَ عُمَرُ ابْنُ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَجَرَى‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ مُعَاوِيَةَ كَلَامٌ‏ فَقُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ أَنَا {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} ثُمَّ أَخِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ عَلِيٌّ فَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ ثُمَّ ابْنِيَ الْحُسَيْنُ مِنْ بَعْدِهِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا عَلِيُّ ثُمَّ ابْنُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا حُسَيْنُ ثُمَّ يُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةً مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ وَ اسْتَشْهَدْتُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ وَ عُمَرَ ابْنَ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَشَهِدُوا لِي عِنْدَ مُعَاوِيَةَ قَالَ سُلَيْمٌ وَ قَدْ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنْ سَلْمَانَ وَ أَبِي ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادِ وَ ذَكَرُوا أَنَّهُمْ سَمِعُوا ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۵۲۹، ح۴؛ الخصال، ص۴۷۷، ح۴۱).</ref>.		[[سلیم بن قیس]] نقل کرده: شنیدم که [[عبدالله بن جعفر طیار]] می‌گوید: من، [[حسن]] و [[حسین]] {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، [[عمر بن ام‌سلمه]] و [[اسامة بن زید]]، نزد [[معاویه]] بودیم که میان من و معاویه، گفتگویی در گرفت. من به معاویه گفتم: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «من از [[مؤمنان]]، به خودشان سزاوارترم. سپس برادرم [[علی بن ابی طالب]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و هر گاه [[علی]] [[شهید]] شد، [[حسن بن علی]] به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است. سپس پسرم حسین، پس از او به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و چون او شهید شد، پسرش [[علی بن الحسین]]، به مؤمنان از خودشان سزاوارتر است و تو - ای علی - او را می‌بینی. سپس پسرش [[محمد بن علی]]، از مؤمنان به خودشان سزاوارتر است و - ای حسین - تو او را می‌بینی». سپس تا [[دوازده امام]] برشمرد که نُه تن، از [[فرزندان حسین]] {{ع}} هستند. [[عبدالله بن جعفر]] گفت: حسن و حسین {{عم}}، [[عبدالله بن عباس]]، عمر بن ام‌سلمه و [[اسامة بن زید]] را [[گواه]] گرفتم و آنان نزد معاویه برای من، [[گواهی]] دادند. سُلَیم گوید: این را از [[سلمان]] و [[ابوذر]] و [[مقداد]]، شنیده بودم و ایشان گفتند که آن را از پیامبر خدا {{صل}} شنیده‌اند<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ جَعْفَرٍ الطَّيَّارِ يَقُولُ‏ كُنَّا عِنْدَ مُعَاوِيَةَ أَنَا وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبَّاسٍ وَ عُمَرُ ابْنُ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةُ بْنُ زَيْدٍ فَجَرَى‏ بَيْنِي‏ وَ بَيْنَ‏ مُعَاوِيَةَ كَلَامٌ‏ فَقُلْتُ لِمُعَاوِيَةَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} يَقُولُ أَنَا {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}} ثُمَّ أَخِي عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ عَلِيٌّ فَالْحَسَنُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ ثُمَّ ابْنِيَ الْحُسَيْنُ مِنْ بَعْدِهِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}‏ فَإِذَا اسْتُشْهِدَ فَابْنُهُ عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا عَلِيُّ ثُمَّ ابْنُهُ مُحَمَّدُ بْنُ عَلِيٍّ‏ {{متن قرآن\|أَوْلَى بِالْمُؤْمِنِينَ مِنْ أَنْفُسِهِمْ}}وَ سَتُدْرِكُهُ يَا حُسَيْنُ ثُمَّ يُكَمِّلُهُ اثْنَيْ عَشَرَ إِمَاماً تِسْعَةً مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ قَالَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ جَعْفَرٍ وَ اسْتَشْهَدْتُ الْحَسَنَ وَ الْحُسَيْنَ وَ عَبْدَ اللَّهِ بْنَ عَبَّاسٍ وَ عُمَرَ ابْنَ أُمِّ سَلَمَةَ وَ أُسَامَةَ بْنَ زَيْدٍ فَشَهِدُوا لِي عِنْدَ مُعَاوِيَةَ قَالَ سُلَيْمٌ وَ قَدْ سَمِعْتُ ذَلِكَ مِنْ سَلْمَانَ وَ أَبِي ذَرٍّ وَ الْمِقْدَادِ وَ ذَكَرُوا أَنَّهُمْ سَمِعُوا ذَلِكَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ {{صل}}}} (الکافی، ج۱، ص۵۲۹، ح۴؛ الخصال، ص۴۷۷، ح۴۱).</ref>.

	[[عبدالله بن بکیر]] از برخی [[راویان]] نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.		[[عبدالله بن بکیر]] از برخی راویان نقل می‌کند: [[فاطمه]] {{س}} بر [[پیامبر]] {{صل}} درآمد و دید که چشمان او، گریان است. فاطمه {{س}} از ایشان پرسید: چه شده است؟ فرمود: «[[جبرئیل]] به من خبر داد که امّتم، [[حسین]] را می‌کُشند». فاطمه {{س}}، بی‌تاب شد و بر او گران آمد. پیامبر {{صل}} [[امامت]] فرزندانی از حسین {{ع}} را به او خبر داد. حال فاطمه خوش گردید و جانش آرام گرفت<ref>{{متن حدیث\|دَخَلَتْ فَاطِمَةُ {{س}} عَلَى رَسُولِ اللَّهِ {{صل}} وَ عَيْنَاهُ تَدْمَعُ فَسَأَلَتْهُ مَا لَكَ- فَقَالَ إِنَّ جَبْرَئِيلَ {{ع}} أَخْبَرَنِي أَنَّ أُمَّتِي تَقْتُلُ حُسَيْناً فَجَزِعَتْ‏ وَ شَقَّ‏ عَلَيْهَا فَأَخْبَرَهَا بِمَنْ يَمْلِكُ مِنْ وُلْدِهَا فَطَابَتْ نَفْسُهَا وَ سَكَنَتْ}} (کامل الزیارات، ص۱۲۵، ح۱۳۹؛ بحارالأنوار، ج۴۴، ص۲۳۳، ح۱۹).</ref>.

	از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.		از [[سلمان فارسی]] نقل شده: بر پیامبر {{صل}} در آمدم. دیدم حسین {{ع}} بر دو ران پیامبر {{صل}} است و ایشان، [[چشم‌ها]] و دهان او را می‌بوسد و می‌فرماید: «تو سَرور، پسر [[سَروری]]. تو [[امام]]، پسر امام، و [[پدر]] [[امامان]] هستی. تو [[حجّت]]، پسر حجّت هستی؛ پدر حجّت‌های نُه‌گانه از پشتت که نهمین آنان، قائمِ آنان است»<ref>{{متن حدیث\|دَخَلْتُ عَلَى النَّبِيِّ {{صل}} وَ إِذَا الْحُسَيْنُ عَلَى فَخِذَيْهِ وَ هُوَ يُقَبِّلُ عَيْنَيْهِ وَ يَلْثِمُ فَاهُ وَ هُوَ يَقُولُ أَنْتَ سَيِّدٌ ابْنُ سَيِّدٍ أَنْتَ إِمَامٌ ابْنُ إِمَامٍ أَبُو الْأَئِمَّةِ أَنْتَ‏ حُجَّةٌ ابْنُ‏ حُجَّةٍ أَبُو حُجَجٍ تِسْعَةٍ مِنْ صُلْبِكَ تَاسِعُهُمْ قَائِمُهُمْ}} (الخصال، ص۴۷۵، ح۳۸؛ کمال الدین، ص۲۶۲، ح۹).</ref>.

	[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در [[حوض]] [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.		[[عمر بن خطاب]] نقل می‌کند: شنیدم که [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: «ای [[مردم]]! من پیش‌گام شما هستم و شما در حوض [[کوثر]] بر من در می‌آیید؛ حوضی که عرضش از [[صنعا]]<ref>صنعا، بهترین قطعه از سرزمین یمن و در جنوب شبه جزیره عربستان است.</ref> تا بُصرا<ref>بُصرا، از مناطق شام است که تا شمال شبه جزیره عربستان، فاصله بسیاری دارد.</ref> ست و در آن، جام‌های سیمین به شمارِ [[ستارگان]] است و چون بر من در آیید، من درباره دو چیز گران‌سنگ از شما می‌پرسم. پس دقت کنید که چگونه پس از من با آنها [[رفتار]] می‌کنید: رشته بزرگ‌تر، کتاب خداست که یک سویش به [[دست خدا]] و سوی دیگرش به دست شماست. پس به آن، چنگ زنید و با چیز دیگری عوضش نکنید؛ و عترتم [یعنی] خاندانم. همانا خدای باریک‌بین [[آگاه]]، به من خبر داد که آن دو، هرگز از هم نمی‌گسلند تا در حوض [کوثر] بر من در آیند». گفتم: ای [[پیامبر خدا]]! [[عترت]] تو کیستند؟ فرمود: «خاندانم از [[نسل علی]] و [[فاطمه]] و [نیز] نُه تن از پُشت [[حسین]] که امامانی نیک‌اند. آنان، عترت من‌اند، از گوشت و [[خون]] من»<ref>{{متن حدیث\|سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّه‏{{صل}}: يَقُولُ‏ أَيُّهَا النَّاسُ إِنِّي‏ فَرَطٌ لَكُمْ‏ وَ إِنَّكُمْ وَارِدُونَ عَلَيَّ الْحَوْضَ حَوْضاً عَرْضُهُ مَا بَيْنَ صَنْعَاءَ إِلَى‏ بُصْرَى فِيهِ قِدْحَانٌ عَدَدَ النُّجُومِ مِنْ فِضَّةٍ وَ إِنِّي سَائِلُكُمْ حِينَ تَرِدُونَ عَلَيَّ عَنِ الثَّقَلَيْنِ فَانْظُرُوا كَيْفَ تَخْلُفُونِّي فِيهِمَا السَّبَبُ الْأَكْبَرُ كِتَابُ اللَّهِ طَرَفُهُ بِيَدِ اللَّهِ وَ طَرَفُهُ بِأَيْدِيكُمْ فَاسْتَمْسِكُوا بِهِ وَ لَا تُبَدِّلُوا وَ عِتْرَتِي أَهْلُ بَيْتِي فَإِنَّهُ قَدْ نَبَّأَنِيَ اللَّطِيفُ الْخَبِيرُ أَنَّهُمَا لَنْ يَفْتَرِقَا حَتَّى يَرِدَا عَلَيَّ الْحَوْضَ فَقُلْتُ يَا رَسُولَ اللَّهِ مَنْ عِتْرَتُكَ قَالَ أَهْلُ بَيْتِي مِنْ وُلْدِ عَلِيٍّ وَ فَاطِمَةَ {{عم}} وَ تِسْعَةٌ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةُ الْأَبْرَارِ هُمْ عِتْرَتِي مِنْ لَحْمِي وَ دَمِي}} (کفایة الأثر، ص۹۱؛ البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۲۰، ح۵۵).</ref>.

	[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.		[[ابن عبّاس]]، از پیامبر خدا {{صل}} نقل کرده: من و [[علی]] و [[حسن]] و حسین و نُه تن از [[فرزندان حسین]]، [[پاک]] و [[معصوم]] هستیم<ref>{{متن حدیث\|أَنَا وَ عَلِيٌّ وَ الْحَسَنُ وَ الْحُسَيْنُ وَ تِسْعَةٌ مِنْ‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏ مُطَهَّرُونَ‏ مَعْصُومُونَ‏}} (کمال الدین، ص۲۸۰، ح۲۸؛ عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۱، ص۶۴، ح۳۰).</ref>.

	[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از [[نسل]] اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>		[[سلیم بن قیس]]، از [[امام علی]] و ایشان از [[پیامبر خاتم]] نقل کرده که: [[علی]]، [[برادر]] من، [[وصیّ]] من، [[وارث]] من، [[جانشین]] من در امّتم و پس از من، [[ولیّ]] هر [[مؤمن]] است و یازده [[امام]]، از نسل اویند. اولینِ ایشان، پسرم [[حسن]] است، سپس پسرم [[حسین]]، و آن گاه نُه تن از [[فرزندان حسین]]، یک به یک، امام هستند. آنها همراه قرآن‌اند و [[قرآن]]، همراه آنان است. آنان، از قرآن جدا نمی‌شوند و قرآن، از آنها جدا نمی‌شود تا در [[حوض کوثر]] بر من وارد شوند<ref>{{متن حدیث\|عَلِيٌّ أَخِي وَ وَصِيِّي وَ وَارِثِي وَ خَلِيفَتِي‏ فِي‏ أُمَّتِي‏ وَ وَلِيُّ كُلِّ مُؤْمِنٍ بَعْدِي وَ أَحَدَ عَشَرَ إِمَاماً مِنْ وُلْدِهِ أَوَّلُهُمْ ابْنِي حَسَنٌ ثُمَّ ابْنِي حُسَيْنٌ ثُمَّ تِسْعَةٌ مِنْ وُلْدِ الْحُسَيْنِ وَاحِداً بَعْدَ وَاحِدٍ هُمْ مَعَ الْقُرْآنِ وَ الْقُرْآنُ مَعَهُمْ لَا يُفَارِقُونَهُ وَ لَا يُفَارِقُهُمْ حَتَّى يَرِدُوا عَلَيَّ الْحَوْضَ}} (الغیبة، نعمانی، ص۷۰، ح۸).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۵.</ref>

	== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==		== تصریح [[امامان]] {{عم}} به [[امامت]] حسین {{ع}} ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۷
خط ۷:		خط ۷:

	== [[احادیث]] قدسی درباره [[امامت امام حسین]] {{ع}} و فرزندانش ==		== [[احادیث]] قدسی درباره [[امامت امام حسین]] {{ع}} و فرزندانش ==
	[[عبیدالله عمری]] از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: [[خدای عزوجل]] پیش از [[وفات]] پیامبرش {{صل}} نامه‌ای بر او نازل کرد و فرمود: «ای [[محمد]]! این، [[وصیت]] تو به نجیبان خاندانت است». [[پیامبر]] {{صل}} پرسید: ای [[جبرئیل]]! نجیبان، کیان‌اند؟ گفت: «[[علی بن ابی طالب]] و فرزندانش» و [[نامه]] را با طلا، [[مُهر]] کرده بودند. پیامبر {{صل}} آن را به [[امیر مؤمنان]] داد و به او [[فرمان]] داد که مُهرش را بگشاید و به آنچه در آن است، عمل کند. امیر مؤمنان، مُهر آن را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به فرزندش [[حسن]] {{ع}} داد. او نیز مُهر را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به [[حسین]] {{ع}} سپرد. او نیز مُهر را گشود و در آن یافت که: «گروهی را برای [[شهادت]] ببر، که جز در کنار تو به شهادت نمی‌رسند و جانت را در راه خدای عزوجل بفروش». او نیز چنین کرد و سپس نامه را [مُهر کرد و] به [[علی بن الحسین]] {{ع}} داد...<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَ عَلَى نَبِيِّهِ {{صل}} كِتَاباً قَبْلَ وَفَاتِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ وَصِيَّتُكَ إِلَى النُّجَبَةِ مِنْ أَهْلِكَ قَالَ وَ مَا النُّجَبَةُ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ وُلْدُهُ {{ع}}وَ كَانَ‏ عَلَى‏ الْكِتَابِ‏ خَوَاتِيمُ‏ مِنْ‏ ذَهَبٍ‏ فَدَفَعَهُ النَّبِيُّ {{صل}} إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} وَ أَمَرَهُ أَنْ يَفُكَّ خَاتَماً مِنْهُ وَ يَعْمَلَ بِمَا فِيهِ فَفَكَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى ابْنِهِ الْحَسَنِ {{ع}} فَفَكَّ خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى الْحُسَيْنِ {{ع}}فَفَكَّ خَاتَماً فَوَجَدَ فِيهِ أَنِ اخْرُجْ بِقَوْمٍ إِلَى الشَّهَادَةِ فَلَا شَهَادَةَ لَهُمْ إِلَّا مَعَكَ وَ اشْرِ نَفْسَكَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَفَعَلَ‏ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}}...}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۰، ح۲).</ref>.		عبیدالله عمری از [[امام صادق]] {{ع}} نقل می‌کند: [[خدای عزوجل]] پیش از [[وفات]] پیامبرش {{صل}} نامه‌ای بر او نازل کرد و فرمود: «ای [[محمد]]! این، [[وصیت]] تو به نجیبان خاندانت است». [[پیامبر]] {{صل}} پرسید: ای [[جبرئیل]]! نجیبان، کیان‌اند؟ گفت: «[[علی بن ابی طالب]] و فرزندانش» و نامه را با طلا، [[مُهر]] کرده بودند. پیامبر {{صل}} آن را به [[امیر مؤمنان]] داد و به او [[فرمان]] داد که مُهرش را بگشاید و به آنچه در آن است، عمل کند. امیر مؤمنان، مُهر آن را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به فرزندش [[حسن]] {{ع}} داد. او نیز مُهر را گشود و به محتوای آن، عمل کرد و سپس آن را [مُهر کرد و] به [[حسین]] {{ع}} سپرد. او نیز مُهر را گشود و در آن یافت که: «گروهی را برای [[شهادت]] ببر، که جز در کنار تو به شهادت نمی‌رسند و جانت را در راه خدای عزوجل بفروش». او نیز چنین کرد و سپس نامه را [مُهر کرد و] به [[علی بن الحسین]] {{ع}} داد...<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ أَنْزَلَ عَلَى نَبِيِّهِ {{صل}} كِتَاباً قَبْلَ وَفَاتِهِ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ هَذِهِ وَصِيَّتُكَ إِلَى النُّجَبَةِ مِنْ أَهْلِكَ قَالَ وَ مَا النُّجَبَةُ يَا جَبْرَئِيلُ فَقَالَ عَلِيُّ بْنُ أَبِي طَالِبٍ وَ وُلْدُهُ {{ع}}وَ كَانَ‏ عَلَى‏ الْكِتَابِ‏ خَوَاتِيمُ‏ مِنْ‏ ذَهَبٍ‏ فَدَفَعَهُ النَّبِيُّ {{صل}} إِلَى أَمِيرِ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} وَ أَمَرَهُ أَنْ يَفُكَّ خَاتَماً مِنْهُ وَ يَعْمَلَ بِمَا فِيهِ فَفَكَّ أَمِيرُ الْمُؤْمِنِينَ {{ع}} خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى ابْنِهِ الْحَسَنِ {{ع}} فَفَكَّ خَاتَماً وَ عَمِلَ بِمَا فِيهِ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى الْحُسَيْنِ {{ع}}فَفَكَّ خَاتَماً فَوَجَدَ فِيهِ أَنِ اخْرُجْ بِقَوْمٍ إِلَى الشَّهَادَةِ فَلَا شَهَادَةَ لَهُمْ إِلَّا مَعَكَ وَ اشْرِ نَفْسَكَ لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ فَفَعَلَ‏ ثُمَّ دَفَعَهُ إِلَى عَلِيِّ بْنِ الْحُسَيْنِ {{ع}}...}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۰، ح۲).</ref>.

	[[حَریز]] نقل کرده است که: به امام صادق {{ع}} گفتم: فدایت شوم! شما [[اهل بیت]]، چه [[قدر]] کم می‌مانید و وفاتتان به یکدیگر نزدیک است، با آنکه [[مردم]] به شما نیاز دارند؟ فرمود: «ما هر یک، صحیفه‌ای داریم که در آن، هر چه برای عمل در مدت امامتمان به آن نیاز داریم، نوشته شده و چون مأموریت‌های نوشته شده در آن پایان می‌گیرد، [[امام]] می‌داند که اَجَلش در رسیده است. پس [[پیامبر]] {{صل}} می‌آید و [[وفات]] او را به وی خبر می‌دهد و اجرش را نزد [[خدا]] به او می‌آگاهاند. [[حسین]] {{ع}} صحیفه‌ای را که به او داده بودند، خواند و آنچه را برایش پیش می‌آید و از جمله خبر وفاتش برایش [[تفسیر]] شد و چیزهایی مانده بود که هنوز به انجام نرسیده بود. پس برای [[جهاد]]، بیرون شد<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا أَقَلَ‏ بَقَاءَكُمْ‏ أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏ وَ أَقْرَبَ آجَالَكُمْ بَعْضَهَا مِنْ بَعْضٍ مَعَ حَاجَةِ النَّاسِ إِلَيْكُمْ فَقَالَ إِنَّ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا صَحِيفَةً فِيهَا مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ فِي مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَى مَا فِيهَا مِمَّا أُمِرَ بِهِ عَرَفَ أَنَّ أَجَلَهُ قَدْ حَضَرَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صيَنْعَى إِلَيْهِ نَفْسَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِمَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَنَّ الْحُسَيْنَ {{ع}}قَرَأَ صَحِيفَتَهُ الَّتِي أُعْطِيَهَا وَ فُسِّرَ لَهُ مَا يَأْتِي بِنَعْيٍ وَ بَقِيَ فِيهَا أَشْيَاءُ لَمْ تُقْضَ فَخَرَجَ لِلْقِتَالِ}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۳؛ کامل الزیارات، ص۱۷۸، ح۲۴۰).</ref>.		حَریز نقل کرده است که: به امام صادق {{ع}} گفتم: فدایت شوم! شما [[اهل بیت]]، چه [[قدر]] کم می‌مانید و وفاتتان به یکدیگر نزدیک است، با آنکه [[مردم]] به شما نیاز دارند؟ فرمود: «ما هر یک، صحیفه‌ای داریم که در آن، هر چه برای عمل در مدت امامتمان به آن نیاز داریم، نوشته شده و چون مأموریت‌های نوشته شده در آن پایان می‌گیرد، [[امام]] می‌داند که اَجَلش در رسیده است. پس [[پیامبر]] {{صل}} می‌آید و [[وفات]] او را به وی خبر می‌دهد و اجرش را نزد [[خدا]] به او می‌آگاهاند. [[حسین]] {{ع}} صحیفه‌ای را که به او داده بودند، خواند و آنچه را برایش پیش می‌آید و از جمله خبر وفاتش برایش [[تفسیر]] شد و چیزهایی مانده بود که هنوز به انجام نرسیده بود. پس برای [[جهاد]]، بیرون شد<ref>{{متن حدیث\|قُلْتُ لِأَبِي عَبْدِ اللَّهِ {{ع}} جُعِلْتُ فِدَاكَ مَا أَقَلَ‏ بَقَاءَكُمْ‏ أَهْلَ‏ الْبَيْتِ‏ وَ أَقْرَبَ آجَالَكُمْ بَعْضَهَا مِنْ بَعْضٍ مَعَ حَاجَةِ النَّاسِ إِلَيْكُمْ فَقَالَ إِنَّ لِكُلِّ وَاحِدٍ مِنَّا صَحِيفَةً فِيهَا مَا يَحْتَاجُ إِلَيْهِ أَنْ يَعْمَلَ بِهِ فِي مُدَّتِهِ فَإِذَا انْقَضَى مَا فِيهَا مِمَّا أُمِرَ بِهِ عَرَفَ أَنَّ أَجَلَهُ قَدْ حَضَرَ فَأَتَاهُ النَّبِيُّ صيَنْعَى إِلَيْهِ نَفْسَهُ وَ أَخْبَرَهُ بِمَا لَهُ عِنْدَ اللَّهِ وَ أَنَّ الْحُسَيْنَ {{ع}}قَرَأَ صَحِيفَتَهُ الَّتِي أُعْطِيَهَا وَ فُسِّرَ لَهُ مَا يَأْتِي بِنَعْيٍ وَ بَقِيَ فِيهَا أَشْيَاءُ لَمْ تُقْضَ فَخَرَجَ لِلْقِتَالِ}} (الکافی، ج۱، ص۲۸۳؛ کامل الزیارات، ص۱۷۸، ح۲۴۰).</ref>.

	[[ابن عبّاس]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} آورده است: [[خداوند]] به [[زمین]] نگریست و از میان آن، مرا برگزید و مرا پیامبر قرار داد. سپس دوباره نگریست و [[علی]] را از میان آن برگزید و او را امام قرار داد. سپس به من [[فرمان]] داد که او را [[برادر]]، ولی، [[وصی]]، [[جانشین]] و [[وزیر]] خود بگیرم. پس، علی از من است و من از علی هستم و او [[همسر]] دخترم و [[پدر]] دو نوه‌ام، [[حسن]] و حسین، است. بدانید که خدای -تبارک و تعالی- من و آنان را [[حجّت]] بر بندگانش قرار داده و از پُشت [[حسین]]، امامانی قرار داده که به کار من، [[قیام]] می‌کنند و وصیتم را پاس می‌دارند<ref>{{متن حدیث\|‏إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ‏ إِلَى‏ الْأَرْضِ‏ اطِّلَاعَةً فَاخْتَارَنِي مِنْهَا فَجَعَلَنِي نَبِيّاً ثُمَّ اطَّلَعَ الثَّانِيَةَ فَاخْتَارَ مِنْهَا عَلِيّاً فَجَعَلَهُ إِمَاماً ثُمَّ أَمَرَنِي أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَلِيّاً وَ وَصِيّاً وَ خَلِيفَةً وَ وَزِيراً فَعَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي وَ أَبُو سِبْطَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَنِي وَ إِيَّاهُمْ حُجَجاً عَلَى عِبَادِهِ وَ جَعَلَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي وَ يَحْفَظُونَ وَصِيَّتِي}} (کمال الدین، ص۲۵۷، ح۲).</ref>.		[[ابن عبّاس]] از [[پیامبر خدا]] {{صل}} آورده است: [[خداوند]] به [[زمین]] نگریست و از میان آن، مرا برگزید و مرا پیامبر قرار داد. سپس دوباره نگریست و [[علی]] را از میان آن برگزید و او را امام قرار داد. سپس به من [[فرمان]] داد که او را [[برادر]]، ولی، [[وصی]]، [[جانشین]] و [[وزیر]] خود بگیرم. پس، علی از من است و من از علی هستم و او [[همسر]] دخترم و پدر دو نوه‌ام، [[حسن]] و حسین، است. بدانید که خدای -تبارک و تعالی- من و آنان را [[حجّت]] بر بندگانش قرار داده و از پُشت [[حسین]]، امامانی قرار داده که به کار من، [[قیام]] می‌کنند و وصیتم را پاس می‌دارند<ref>{{متن حدیث\|‏إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى اطَّلَعَ‏ إِلَى‏ الْأَرْضِ‏ اطِّلَاعَةً فَاخْتَارَنِي مِنْهَا فَجَعَلَنِي نَبِيّاً ثُمَّ اطَّلَعَ الثَّانِيَةَ فَاخْتَارَ مِنْهَا عَلِيّاً فَجَعَلَهُ إِمَاماً ثُمَّ أَمَرَنِي أَنْ أَتَّخِذَهُ أَخاً وَ وَلِيّاً وَ وَصِيّاً وَ خَلِيفَةً وَ وَزِيراً فَعَلِيٌّ مِنِّي وَ أَنَا مِنْ عَلِيٍّ وَ هُوَ زَوْجُ ابْنَتِي وَ أَبُو سِبْطَيَّ الْحَسَنِ وَ الْحُسَيْنِ أَلَا وَ إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى جَعَلَنِي وَ إِيَّاهُمْ حُجَجاً عَلَى عِبَادِهِ وَ جَعَلَ مِنْ صُلْبِ الْحُسَيْنِ أَئِمَّةً يَقُومُونَ بِأَمْرِي وَ يَحْفَظُونَ وَصِيَّتِي}} (کمال الدین، ص۲۵۷، ح۲).</ref>.

	[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>		[[محمد بن ابی یعقوب بلخی]] نقل می‌کند: از [[امام رضا]] {{ع}} پرسیدم و گفتم: به چه علت، [[امامت]] در [[فرزندان حسین]] {{ع}} و نه [[حسن]] {{ع}}، واقع شد؟ فرمود: «زیرا [[خدای عزوجل]] آن را در فرزندان حسین {{ع}} و نه حسن {{ع}}، قرار داد و [[خدا]] از آنچه می‌کند، سؤال نمی‌شود»<ref>{{متن حدیث\|سَأَلْتُ أَبَا الْحَسَنِ الرِّضَا {{ع}} فَقُلْتُ لَهُ لِأَيِّ عِلَّةٍ صَارَتِ‏ الْإِمَامَةُ فِي‏ وُلْدِ الْحُسَيْنِ‏{{ع}} دُونَ وُلْدِ الْحَسَنِ {{ع}} فَقَالَ لِأَنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَهَا فِي وُلْدِ الْحُسَيْنِ {{ع}} وَ لَمْ يَجْعَلْهَا فِي وُلْدِ الْحَسَنِ وَ اللَّهُ‏ {{متن قرآن\|لَا يُسْأَلُ عَمَّا يَفْعَلُ}}}} (عیون أخبار الرضا {{ع}}، ج۲، ص۸۲، ح۱۷؛ علل الشرائع، ص۲۰۸، ح۱۰).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]] ص ۱۶۲.</ref>

	== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==		== نص و تصریح پیامبر خاتم {{صل}} ==
	{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}		{{اصلی\|امامت امام حسین در معارف و سیره نبوی}}