امامت امام مهدی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۴۷

2024-09-12T09:47:25Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
	}}		}}

			'''امامت حضرت مهدی{{ع}}''' از سه راه نصّ‌ و [[معجزه]] و [[اخبار غیبی]] [[ثابت]] شده است: آیاتی همچون [[آیه]] ۱۰۵ [[سوره انبیاء]]: {{متن قرآن\|وَلَقَدْ كَتَبْنَا فِي الزَّبُورِ مِنْ بَعْدِ الذِّكْرِ أَنَّ الْأَرْضَ يَرِثُهَا عِبَادِيَ الصَّالِحُونَ}} و [[روایات]] فراوانی که از تمامی [[معصومین]]{{عم}} از [[رسول اکرم]]{{صل}} تا [[امام عسکری]]{{ع}} در این زمینه وارد شده است. علاوه بر [[آیات]] و روایات، [[معجزات]] و اخبار غیبی هم دال بر [[امامت]] آن حصرت بیان شده است.

	== راه‌های اثبات امامت ==		== راه‌های اثبات امامت ==

Bahmani: /* راه‌های اثبات امامت */

2024-09-12T09:41:51Z

راه‌های اثبات امامت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۱
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.		روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.

	افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref[[محمد رضا مصطفی‌پور\|مصطفی‌پور، مصطفی]]، [[امامت - مصطفی‌پور (مقاله)\|امامت]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]]، ص ۲۲۵.</ref>.		افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref>[[محمد رضا مصطفی‌پور\|مصطفی‌پور، مصطفی]]، [[امامت - مصطفی‌پور (مقاله)\|امامت]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]]، ص ۲۲۵.</ref>.

	== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==		== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==

Bahmani: /* راه‌های اثبات امامت */

2024-09-12T09:41:10Z

راه‌های اثبات امامت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۱
خط ۷:		خط ۷:

	== راه‌های اثبات امامت ==		== راه‌های اثبات امامت ==
	چون [[امامت]] دارای جایگاه والایی است، [[شیعه]] آن را همانند [[نبوت]] به [[نصّ]] و [[امر الهی]] و از اصول [[دین]] "[[مذهب]]" می‌‏داند؛ در حالی که در دیدگاه [[اهل سنت]]، از فروع [[دین]] شمرده شده و از این جهت، از [[افعال]] [[مکلفان]] به شمار ~~می‏آید~~<ref>~~جمعی از نویسندگان،~~ دائرة المعارف قرآن ~~کریم، ج ۴،~~ ص ۲۲۰.</ref>.		چون [[امامت]] دارای جایگاه والایی است، [[شیعه]] آن را همانند [[نبوت]] به [[نصّ]] و [[امر الهی]] و از اصول [[دین]] "[[مذهب]]" می‌‏داند؛ در حالی که در دیدگاه [[اهل سنت]]، از فروع [[دین]] شمرده شده و از این جهت، از [[افعال]] [[مکلفان]] به شمار می‏‌آید<ref>[[محمد رضا مصطفی‌پور\|مصطفی‌پور، مصطفی]]، [[امامت - مصطفی‌پور (مقاله)\|امامت]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]]، ص ۲۲۰.</ref>.

	[[شیعه]]، بر این [[باور]] است که [[پیامبران]] چون از جهت عمر و امکانات محدودند، برای محقق ساختن اهداف خود به [[امر الهی]]، [[جانشین]] خود را به [[مردم]] معرفی و [[مردم]] را به [[اطاعت]] از آنان سفارش می‏‌کنند. بر این اساس اگر [[پیامبر]] [[خلیفه]] و [[امام]] معرفی نکند، رسالتش را به انجام نرسانده است.		[[شیعه]]، بر این [[باور]] است که [[پیامبران]] چون از جهت عمر و امکانات محدودند، برای محقق ساختن اهداف خود به [[امر الهی]]، [[جانشین]] خود را به [[مردم]] معرفی و [[مردم]] را به [[اطاعت]] از آنان سفارش می‏‌کنند. بر این اساس اگر [[پیامبر]] [[خلیفه]] و [[امام]] معرفی نکند، رسالتش را به انجام نرسانده است.

	دیگر آنکه، [[وجود امام]] در هر عصر و زمان و در هر جامعه‏‌ای برای [[هدایت]] انسان‏ها به سوی کمال و [[برقراری نظم]] در [[جامعه]] [[ضرورت]] دارد. [[خداوند]] در این ‏باره فرمود: {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>و کافران می‌گویند: چرا نشانه‌ای از پروردگارش بر او فرو فرستاده نشده است؟ تو، تنها بیم‌دهنده‌ای و هر گروهی رهنمونی دارد؛ سوره رعد، آیه: ۷.</ref>		دیگر آنکه، [[وجود امام]] در هر عصر و زمان و در هر جامعه‏‌ای برای [[هدایت]] انسان‏ها به سوی کمال و [[برقراری نظم]] در [[جامعه]] [[ضرورت]] دارد. [[خداوند]] در این ‏باره فرمود: {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>و کافران می‌گویند: چرا نشانه‌ای از پروردگارش بر او فرو فرستاده نشده است؟ تو، تنها بیم‌دهنده‌ای و هر گروهی رهنمونی دارد؛ سوره رعد، آیه ۷.</ref>

	روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.		روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.

	افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref~~>جمعی از نویسندگان،~~ دائرة المعارف قرآن ~~کریم، ج ۴،~~ ص ۲۲۵.</ref>.		افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref[[محمد رضا مصطفی‌پور\|مصطفی‌پور، مصطفی]]، [[امامت - مصطفی‌پور (مقاله)\|امامت]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]]، ص ۲۲۵.</ref>.

	== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==		== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==

Bahmani: /* منابع */

2024-09-12T09:40:11Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۰
خط ۱۴۱:		خط ۱۴۱:
	# [[پرونده:1368142.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[درسنامه امام‌شناسی (کتاب)\|'''درسنامه امام‌شناسی''']]		# [[پرونده:1368142.jpg\|22px]] [[مهدی مقامی\|مقامی، مهدی]]، [[درسنامه امام‌شناسی (کتاب)\|'''درسنامه امام‌شناسی''']]
	# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید ۵ ج۲''']]		# [[پرونده:13681062.jpg\|22px]] [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|'''معارف و عقاید ۵ ج۲''']]
			# [[پرونده:000055.jpg\|22px]] [[محمد رضا مصطفی‌پور\|مصطفی‌پور، مصطفی]]، [[امامت - مصطفی‌پور (مقاله)\|'''امامت''']]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۴]]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* راه‌های اثبات امامت */

2024-09-12T09:37:59Z

راه‌های اثبات امامت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۷
خط ۹:		خط ۹:
	چون [[امامت]] دارای جایگاه والایی است، [[شیعه]] آن را همانند [[نبوت]] به [[نصّ]] و [[امر الهی]] و از اصول [[دین]] "[[مذهب]]" می‌‏داند؛ در حالی که در دیدگاه [[اهل سنت]]، از فروع [[دین]] شمرده شده و از این جهت، از [[افعال]] [[مکلفان]] به شمار می‏آید<ref>جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۰.</ref>.		چون [[امامت]] دارای جایگاه والایی است، [[شیعه]] آن را همانند [[نبوت]] به [[نصّ]] و [[امر الهی]] و از اصول [[دین]] "[[مذهب]]" می‌‏داند؛ در حالی که در دیدگاه [[اهل سنت]]، از فروع [[دین]] شمرده شده و از این جهت، از [[افعال]] [[مکلفان]] به شمار می‏آید<ref>جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۰.</ref>.

	[[شیعه]]، بر این [[باور]] است که [[پیامبران]] چون از جهت عمر و امکانات محدودند، برای محقق ساختن اهداف خود به [[امر الهی]]، [[جانشین]] خود را به [[مردم]] معرفی و [[مردم]] را به [[اطاعت]] از آنان سفارش ~~می‏کنند~~. بر این اساس اگر [[پیامبر]] [[خلیفه]] و [[امام]] معرفی نکند، رسالتش را به انجام نرسانده است.		[[شیعه]]، بر این [[باور]] است که [[پیامبران]] چون از جهت عمر و امکانات محدودند، برای محقق ساختن اهداف خود به [[امر الهی]]، [[جانشین]] خود را به [[مردم]] معرفی و [[مردم]] را به [[اطاعت]] از آنان سفارش می‏‌کنند. بر این اساس اگر [[پیامبر]] [[خلیفه]] و [[امام]] معرفی نکند، رسالتش را به انجام نرسانده است.

	دیگر آنکه، [[وجود امام]] در هر عصر و زمان و در هر جامعه‏‌ای برای [[هدایت]] انسان‏ها به سوی کمال و [[برقراری نظم]] در [[جامعه]] [[ضرورت]] دارد. [[خداوند]] در این ‏باره فرمود: {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>و کافران می‌گویند: چرا نشانه‌ای از پروردگارش بر او فرو فرستاده نشده است؟ تو، تنها بیم‌دهنده‌ای و هر گروهی رهنمونی دارد؛ سوره رعد، آیه: ۷.</ref>		دیگر آنکه، [[وجود امام]] در هر عصر و زمان و در هر جامعه‏‌ای برای [[هدایت]] انسان‏ها به سوی کمال و [[برقراری نظم]] در [[جامعه]] [[ضرورت]] دارد. [[خداوند]] در این ‏باره فرمود: {{متن قرآن\|وَيَقُولُ الَّذِينَ كَفَرُواْ لَوْلا أُنزِلَ عَلَيْهِ آيَةٌ مِّن رَّبِّهِ إِنَّمَا أَنتَ مُنذِرٌ وَلِكُلِّ قَوْمٍ هَادٍ}}<ref>و کافران می‌گویند: چرا نشانه‌ای از پروردگارش بر او فرو فرستاده نشده است؟ تو، تنها بیم‌دهنده‌ای و هر گروهی رهنمونی دارد؛ سوره رعد، آیه: ۷.</ref>
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.		روایات تفسیری این [[آیه]] نیز این [[حقیقت]] را [[تأیید]] می‏کنند که امامی زنده تا [[روز قیامت]] میان انسان‏ها حضور دارد. همچنین بر اساس روایاتی درباره [[سوره قدر]]، در [[شب قدر]] هر سال تا [[روز قیامت]]، [[فرشتگان]] بر [[امام]] آن زمان نازل می‌‏شوند و این [[سوره]] [[دلیل]] روشنی بر [[وجود امام]] در همه زمان‌هاست.

	افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref>جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۵.</ref>.		افزون بر [[آیات]]، از [[روایات]] فراوانی نیز استفاده می‏شود که [[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت الهی]] خالی نخواهد بود و هرگاه از [[حجت الهی]] تهی باشد، اهلش را فرو خواهد برد؛ به گونه‏‌ای که حتی اگر دو نفر بر روی [[زمین]] [[زندگی]] کنند، یکی از آنان [[حجت]] و [[امام]] خواهد بود<ref>جمعی از نویسندگان، دائرة المعارف قرآن کریم، ج ۴، ص ۲۲۵.</ref>.

	== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==		== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==

Bahmani: /* راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} */

2024-09-12T09:34:48Z

راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۱۸:		خط ۱۸:

	== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==		== راه‌های اثبات امامت امام مهدی{{ع}} ==
	[[امامت]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} ~~به دو~~ راه نصّ‌ و [[معجزه]] ثابت شده است:		[[امامت]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} از سه راه نصّ‌ و [[معجزه]] و اخبار غیبی ثابت شده است:
	=== نص ===		=== نص ===
	==== آیات ====		==== آیات ====

Bahmani: /* امامت در دوران کودکی */

2024-09-12T09:34:17Z

امامت در دوران کودکی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۴
خط ۵۴:		خط ۵۴:

	اگرچه برگزیدگانی از [[شیعه]] برای این مرحله آمادگی کامل داشتند، می‌‏بایست هردو رخداد "[[امامت]] و [[غیبت]]"، برای عموم [[شیعیان]] به اثبات برسد؛ چرا که [[حضرت مهدی]] {{ع}} نخستین روز [[امامت]] را در حالی آغاز کرد که جز افرادی اندک که پیش از آن، در دوره [[امام عسکری]] {{ع}} آن حضرت را دیده بودند، کسی او را ندیده بود<ref>ر. ک: [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۸۴ و ۴۵۷.</ref>. تا اینکه روز درگذشت [[امام یازدهم]] و نخستین روز [[امامت]] [[حضرت مهدی]] {{ع}}، فرارسید و آن حضرت، ناگزیر میان [[مردم]] آمده، بر پیکر پدر [[نماز]] گزارد<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۵۰-۶۲ و [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)\|درسنامه مهدویت ج۲]]، ص۱۶-۲۸.</ref>.		اگرچه برگزیدگانی از [[شیعه]] برای این مرحله آمادگی کامل داشتند، می‌‏بایست هردو رخداد "[[امامت]] و [[غیبت]]"، برای عموم [[شیعیان]] به اثبات برسد؛ چرا که [[حضرت مهدی]] {{ع}} نخستین روز [[امامت]] را در حالی آغاز کرد که جز افرادی اندک که پیش از آن، در دوره [[امام عسکری]] {{ع}} آن حضرت را دیده بودند، کسی او را ندیده بود<ref>ر. ک: [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۸۴ و ۴۵۷.</ref>. تا اینکه روز درگذشت [[امام یازدهم]] و نخستین روز [[امامت]] [[حضرت مهدی]] {{ع}}، فرارسید و آن حضرت، ناگزیر میان [[مردم]] آمده، بر پیکر پدر [[نماز]] گزارد<ref>[[خدامراد سلیمیان\|سلیمیان، خدامراد]]، [[فرهنگ‌نامه مهدویت (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مهدویت]]، ص۵۰-۶۲ و [[درسنامه مهدویت ج۲ (کتاب)\|درسنامه مهدویت ج۲]]، ص۱۶-۲۸.</ref>.

			=== [[اخبار غیبی]] ===
			# [[محمد بن ابراهیم بن مهزیار]] گوید: پس از [[وفات]] حضرت ابی محمد{{ع}} (درباره جانشینش) به [[شک]] افتادم و نزد پدرم [[مال]] بسیاری (از [[سهم امام]]{{ع}}) گرد آمده بود، آنها را برداشت و به کشتی نشست، من هم دنبال او رفتم، او را تب [[سختی]] گرفت و گفت: پسرجان! مرا برگردان که این [[بیماری]] [[مرگ]] است، آنگاه گفت: درباره این [[اموال]] از [[خدا]] بترس و به من [[وصیت]] نمود و سپس وفات کرد. من با خود گفتم: پدر من کسی نبود که وصیت نادرستی کند. من این اموال را به [[عراق]] می‌برم و در آنجا خانه‌ای بالای شط اجاره می‌کنم و به کسی چیزی نمی‌گویم، اگر موضوع برایم آشکار شد، چنان که [در] [[زمان]] [[امام حسن عسکری]]{{ع}} برایم واضح شد، به او می‌دهم و گرنه مدتی با آنها خوش می‌گذرانم. وارد عراق شدم و منزلی بالای شط اجاره کردم، و چند [[روز]] آنجام بودم، ناگاه فرستاده‌ای آمد و نامه‌ای همراه داشت که: ای محمد! تو چنین و چنان اموالی را در میان چنین و چنان ظروفی همراه داری تا آنجا که همه اموالی را که همراه من بود و خودم هم به تفصیل نمی‌دانستم برایم شرح داد، من آنها را به فرستاده [[تسلیم]] کردم و چند روز آنجا ماندم، کسی سربه سوی من بلند نکرد (و نزد من نیامد) من [[اندوهگین]] شدم، سپس نامه‌ای به من رسید که: ترا به جای پدرت [[منصوب]] ساختیم، خدا را [[شکر]] کن<ref>الکافی، ج ۱، ص۵۱۸، ارشاد مفید، ج ۲، ص۳۵۵، غیبت طوسی، ص۲۸۱.</ref>.
			# حسن بن نضر و ابوصدام و جماعتی بعد از رحلت امام حسن عسکری{{ع}} درباره آنچه در دست وکلای حضرت بود، گفتگو می‌کردند و می‌خواستند تحقیقاتی به عمل آورند. پس حسن بن نضر نزد ابو صدام آمد و گفت: من می‌خواهم به [[حج]] بروم. ابوصدام گفت: آن را امسال به تأخیر بیانداز. حسن بن نضر گفت: من به قدری ناراحت شده‌ام که خوابم نمی‌برد و ناچار به حرکت هستم. سپس احمد بن یعلی بن حماد را [[وصی]] خود گردانید و [[وصیت]] کرد که وی مقداری از مالش را به [[ناحیه مقدسه]] [[امام زمان]]{{ع}} [[تسلیم]] کند و چیزی از آن را بیرون ندهد مگر این که بعد از ظاهر شدن حضرت با دست خود به دست او بسپارد!. حسن بن نضر می‌گوید: هنگامی که به [[بغداد]] رسیدم؛ خانه‌ای اجاره کرده [[منزل]] نمودم. در آن اثنا یکی از وکلای حضرت نزد من آمد و مقداری پارچه و [[پول]] آورد و نزد من گذارد. گفتم: اینها چیست؟ گفت این است که می‌بینی! سپس وکیلی دیگر آمد و همین کار را کرد. آنگاه چند نفر آمدند تا آنکه [[خانه]] را پر کردند. بعد از آن احمد بن اسحق –قمی- با آنچه با خود داشت نزد من آمد. من در شگفت ماندم و به [[فکر]] فرو رفتم. سپس نامه‌ای رسید که چون قسمتی از [[روز]] بگذرد. آنچه [[مال]] با تو هست بردار و بیاور. من نیز همه آن [[اموال]] را برداشته و به راه افتادم شصت نفر (از مخالفین) سرراه را گرفته بودند ولی من از بین آنها گذشتم و [[خداوند]] مرا سالم نگاهداشت. وقتی به محله «[[عسکر]]» رسیدم فرود آمدم. در آنجا نامه‌ای به من دادند که آنچه با خودداری بیاور. من نیز آنچه آورده بودم. در زنبیل حمال‌ها نهادم و به راه افتادم. چون به دهلیزخانه رسیدم دیدم مردی سیاه آنجا ایستاده و از من پرسید: حسن بن نضر تو هستی؟ گفتم: آری. گفت: داخل شو! من به خانه درآمدم و به اطاقی رفتم و زنبیل حمال‌ها را خالی کردم دیدم در گوشه خانه نان بسیاری هست. دو دانه نان به هر کدام از حمال‌ها دادند و آنها را روانه کردند. بعد از آن اطاقی را دیدم که پرده به در آن آویخته‌اند. از پشت آن پرده کسی صدا زد: ای حسن بن نضر! [[خدا]] را [[شکر]] کن که بر تو [[منت]] نهاد و تردید مکن، چه که [[شیطان]] می‌خواهد تو [[شک]] کنی! پس دو قطعه پارچه از آنجا بیرون آمد و و به دادند و گفتند: اینها را بگیر که به آن احتیاج پیدا می‌کنی. من آنها را گرفتم و بیرون آمدم [[سعد بن عبدالله]] می‌گوید: حسن بن نضر رفت و [[ماه رمضان]] همان سال [[وفات]] یافت و او را با همان دو قطعه پارچه کفن کردند!<ref>الکافی، ج ۱، ص۵۱۷.</ref>
			# [[فضل بن شاذان]] در کتاب إثبات الرجعة از إبراهیم بن [[محمّد]] بن فارس نیسابور نقل می‌کند: زمانی که [[عمرو بن عوف]] که [[فرمانروایی]] [[ستمگر]] بود و به کشتن [[شیعیان]]، علاقه فراوان داشت قصد کشتن مرا کرد، به شدت بیمناک شدم و [[وحشت]] همه وجودم را فرا گرفت. پس با [[خاندان]] و [[دوستان]] خود خداحافظی کرده و رو به جانب [[خانه]] [[امام حسن عسکری]]{{ع}} کردم تا با ایشان نیز وداع کنم و در نظر داشتم که پس از آن بگریزم. چون به خانه امام وارد شدم، در کنار امام حسن عسکری{{ع}} پسری دیدم که رویش مانند ماه شب چهاردهم می‌درخشید، به گونه‌ای که از [[نور]] سیمای او حیران گشتم و نزدیک بود آنچه را در خاطر داشتم یعنی [[ترس]] از کشته شدن و تصمیم به فرار فراموش کنم. در این هنگام آن کودک به من گفت: «ای ابراهیم! نیازی به گریختن نیست. به زودی [[خدای متعال]]، [[شرّ]] او را از تو دور خواهد کرد». حیرتم بیشتر شد. به [[امام عسکری]]{{ع}} گفتم: «فدای شما شوم! این پسر کیست که از درون من خبر می‌دهد؟» آن حضرت فرمود: «او فرزند من و [[جانشین]] پس از من است». ابراهیم گوید: «بیرون آمدم؛ در حالی که به [[لطف خداوند]] [[امیدوار]] بودم و به آنچه از [[امام دوازدهم]]، شنیده بودم، اعتماد داشتم. چندی بعد، عمویم مرا به کشته شدن عمرو بن عوف، [[بشارت]] داد»<ref>اثبات الهداة، ج ۵، ص۳۲۸.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\| معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص۱۱۵-۱۲۱.</ref>

	== [[امامت]] در دوران کودکی ==		== [[امامت]] در دوران کودکی ==

Bahmani: /* معجزه */

2024-09-12T09:27:14Z

معجزه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۷
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	=== [[معجزه]] ===		=== [[معجزه]] ===
	یکی از [[راه‌های شناخت امام]] و [[حجت خدا]] توانمندی‌های خاصی است که از [[امام]] آشکار می‌شود و نشانه آن است که این شخص مورد [[تأیید الهی]] بوده و با قدرتی که [[پروردگار]] به او [[عنایت]] کرده، چنین توانائی‌هایی را دارد. این [[قدرت]] ویژه، گاه به صورت کارهای خارق‌العاده‌ای نمایان می‌شود و گاه در پاسخ به سؤالات و گاه در نوع برخوردهایی است که از امام ظاهر شده و حاکی از [[پشتیبانی]] و [[اراده]] و [[اذن]] خاص [[خداوند]] است. این فرازهای خواندنی از [[زندگی امام مهدی]]{{ع}}، هم در سال‌های نخستین تولد و پیش از [[دوران غیبت]] رخ داده، و هم در دوران غیبت کوتاه و بلند مدت. ما در این بخش به برخی از [[معجزات]] و کرامت‌هایی از ایشان می‌پردازیم که در [[دوران کودکی]] و یا [[غیبت]] کوتاه مدت انجام گرفته و معمولاً این بخش از [[حیات امام عصر]]{{ع}}، مورد [[غفلت]] واقع شده است.		یکی از [[راه‌های شناخت امام]] و [[حجت خدا]] توانمندی‌های خاصی است که از [[امام]] آشکار می‌شود و نشانه آن است که این شخص مورد تأیید الهی بوده و با قدرتی که [[پروردگار]] به او عنایت کرده، چنین توانائی‌هایی را دارد. این [[قدرت]] ویژه، گاه به صورت کارهای خارق‌العاده‌ای نمایان می‌شود و گاه در پاسخ به سؤالات و گاه در نوع برخوردهایی است که از امام ظاهر شده و حاکی از پشتیبانی و [[اراده]] و [[اذن]] خاص [[خداوند]] است. این فرازهای خواندنی از زندگی امام مهدی{{ع}}، هم در سال‌های نخستین تولد و پیش از دوران غیبت رخ داده، و هم در دوران غیبت کوتاه و بلند مدت. ما در این بخش به برخی از [[معجزات]] و کرامت‌هایی از ایشان می‌پردازیم که در دوران کودکی و یا [[غیبت]] کوتاه مدت انجام گرفته و معمولاً این بخش از حیات امام عصر{{ع}}، مورد [[غفلت]] واقع شده است.
	# [[سخن گفتن]] در آغاز تولد: [[حکیمه خاتون]]{{ع}} می‌گوید: فرزند را به نزد [[امام حسن]]{{ع}} بردم. آن حضرت به نوزاد فرمود: {{متن حدیث\|تكلم يا بني فقال أشهد أن لا إله الله و ثني بالصلاة علي محمد و علي أميرالمؤمنين و على الأئمة الطاهرين صلوات الله عليهم أجمعين حتي وقف علي أبيه ثم تلا هذه الآية بسم الله الرحمن الرحيم}} {{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص۴۲۵؛ غیبت طوسی، ص۲۳۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\| معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref>		# [[سخن گفتن]] در آغاز تولد: [[حکیمه خاتون]]{{ع}} می‌گوید: فرزند را به نزد [[امام حسن]]{{ع}} بردم. آن حضرت به نوزاد فرمود: {{متن حدیث\|تكلم يا بني فقال أشهد أن لا إله الله و ثني بالصلاة علي محمد و علي أميرالمؤمنين و على الأئمة الطاهرين صلوات الله عليهم أجمعين حتي وقف علي أبيه ثم تلا هذه الآية بسم الله الرحمن الرحيم}} {{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص۴۲۵؛ غیبت طوسی، ص۲۳۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\| معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref>
	# از [[علی بن محمد سمری]] [[نقل]] شده که به محضر [[مقدس]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} نامه نوشت و درخواست کفن کرد. جواب آمد که در سال هشتاد یا هشتاد و یکم به آن [[نیازمند]] خواهی شد. پس در همان وقتی که آن حضرت برایش تعیین کرده بود [[وفات]] یافت و یک ماه پیش از فوتش کفن برایش فرستاده شد<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۱. </ref>.		# از [[علی بن محمد سمری]] [[نقل]] شده که به محضر [[مقدس]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} نامه نوشت و درخواست کفن کرد. جواب آمد که در سال هشتاد یا هشتاد و یکم به آن [[نیازمند]] خواهی شد. پس در همان وقتی که آن حضرت برایش تعیین کرده بود [[وفات]] یافت و یک ماه پیش از فوتش کفن برایش فرستاده شد<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۱. </ref>.

Bahmani: /* معجزه */

2024-09-12T09:26:00Z

معجزه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۵۶
خط ۴۶:		خط ۴۶:

	=== [[معجزه]] ===		=== [[معجزه]] ===
	معجزات و ~~کرامات حضرت، دلیلی~~ بر [[~~اثبات امامت~~]] ~~اوست~~. از [[علی بن محمد سمری]] [[نقل]] شده که به محضر [[مقدس]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} نامه نوشت و درخواست کفن کرد. جواب آمد که در سال هشتاد یا هشتاد و یکم به آن [[نیازمند]] خواهی شد. پس در همان وقتی که آن حضرت برایش تعیین کرده بود [[وفات]] یافت و یک ماه پیش از فوتش کفن برایش فرستاده شد<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۱. </ref>.		یکی از [[راه‌های شناخت امام]] و [[حجت خدا]] توانمندی‌های خاصی است که از [[امام]] آشکار می‌شود و نشانه آن است که این شخص مورد [[تأیید الهی]] بوده و با قدرتی که [[پروردگار]] به او [[عنایت]] کرده، چنین توانائی‌هایی را دارد. این [[قدرت]] ویژه، گاه به صورت کارهای خارق‌العاده‌ای نمایان می‌شود و گاه در پاسخ به سؤالات و گاه در نوع برخوردهایی است که از امام ظاهر شده و حاکی از [[پشتیبانی]] و [[اراده]] و [[اذن]] خاص [[خداوند]] است. این فرازهای خواندنی از [[زندگی امام مهدی]]{{ع}}، هم در سال‌های نخستین تولد و پیش از [[دوران غیبت]] رخ داده، و هم در دوران غیبت کوتاه و بلند مدت. ما در این بخش به برخی از [[معجزات]] و کرامت‌هایی از ایشان می‌پردازیم که در [[دوران کودکی]] و یا [[غیبت]] کوتاه مدت انجام گرفته و معمولاً این بخش از [[حیات امام عصر]]{{ع}}، مورد [[غفلت]] واقع شده است.
			# [[سخن گفتن]] در آغاز تولد: [[حکیمه خاتون]]{{ع}} می‌گوید: فرزند را به نزد [[امام حسن]]{{ع}} بردم. آن حضرت به نوزاد فرمود: {{متن حدیث\|تكلم يا بني فقال أشهد أن لا إله الله و ثني بالصلاة علي محمد و علي أميرالمؤمنين و على الأئمة الطاهرين صلوات الله عليهم أجمعين حتي وقف علي أبيه ثم تلا هذه الآية بسم الله الرحمن الرحيم}} {{متن قرآن\|وَنُرِيدُ أَنْ نَمُنَّ عَلَى الَّذِينَ اسْتُضْعِفُوا فِي الْأَرْضِ وَنَجْعَلَهُمْ أَئِمَّةً وَنَجْعَلَهُمُ الْوَارِثِينَ}}<ref>«و برآنیم که بر آنان که در زمین ناتوان شمرده شده‌اند منّت گذاریم و آنان را پیشوا گردانیم و آنان را وارثان (روی زمین) کنیم» سوره قصص، آیه ۵.</ref>.<ref>کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص۴۲۵؛ غیبت طوسی، ص۲۳۶.</ref>.<ref>[[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\| معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref>
	از جمله [[معجزات]] آشکار حضرت، [[حاجت]] گرفتن [[مردم]] از آن حضرت است که هر از گاهی زبان به زبان می‌چرخد و [[مشتاقان]] را امیدوارتر و مشتاق‌تر می‌کند. شفا یافتن بیماران لاعلاج در [[مسجد جمکران]] از آن جمله است. در کتاب‌های [[کمال الدین]] [[شیخ صدوق]]، [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]] و [[نجم الثاقب]] [[میرزا حسین نوری]] از [[معجزات]] حضرت بسیار آمده است<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۶۹.</ref>.		# از [[علی بن محمد سمری]] [[نقل]] شده که به محضر [[مقدس]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} نامه نوشت و درخواست کفن کرد. جواب آمد که در سال هشتاد یا هشتاد و یکم به آن [[نیازمند]] خواهی شد. پس در همان وقتی که آن حضرت برایش تعیین کرده بود [[وفات]] یافت و یک ماه پیش از فوتش کفن برایش فرستاده شد<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج ۲، ص ۵۰۱. </ref>.
			# از جمله [[معجزات]] آشکار حضرت، [[حاجت]] گرفتن [[مردم]] از آن حضرت است که هر از گاهی زبان به زبان می‌چرخد و [[مشتاقان]] را امیدوارتر و مشتاق‌تر می‌کند. شفا یافتن بیماران لاعلاج در [[مسجد جمکران]] از آن جمله است. در کتاب‌های [[کمال الدین]] [[شیخ صدوق]]، [[بحارالانوار]] [[علامه مجلسی]] و [[نجم الثاقب]] [[میرزا حسین نوری]] از [[معجزات]] حضرت بسیار آمده است<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۶۹.</ref>.

	با [[شهادت]] یازدهمین پیشوای [[شیعیان]] در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ ق<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>، در حالی که بیش از پنج بهار<ref> شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹.</ref> از عمر آخرین ذخیره الهی سپری نشده بود، فصل بهره‏‌مندی مستقیم انسان‏ها از [[امام]] ظاهر به پایان رسید و در پی آن، دورانی بسیار مهّم در [[زندگی]] [[پیروان]] [[اهل بیت]] {{عم}} پیش آمد. این دوران، همزمان با دو رخداد مهم آغاز شد: رسیدن آخرین [[حجّت الهی]] به مقام [[امامت]] و دیگر؛ قرار گرفتن آن حضرت در پرده پنهان‌‏زیستی.		با [[شهادت]] یازدهمین پیشوای [[شیعیان]] در هشتم ربیع الاول سال ۲۶۰ ق<ref>محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج ۱، ص ۵۰۳.</ref>، در حالی که بیش از پنج بهار<ref> شیخ مفید، الارشاد، ج ۲، ص ۳۳۹.</ref> از عمر آخرین ذخیره الهی سپری نشده بود، فصل بهره‏‌مندی مستقیم انسان‏ها از [[امام]] ظاهر به پایان رسید و در پی آن، دورانی بسیار مهّم در [[زندگی]] [[پیروان]] [[اهل بیت]] {{عم}} پیش آمد. این دوران، همزمان با دو رخداد مهم آغاز شد: رسیدن آخرین [[حجّت الهی]] به مقام [[امامت]] و دیگر؛ قرار گرفتن آن حضرت در پرده پنهان‌‏زیستی.

Bahmani: /* روایات */

2024-09-12T09:19:40Z

روایات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۲:۴۹
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	# [[امام جواد]] {{ع}} نیز درباره آن حضرت، وی را سومین از [[فرزندان]] خود دانسته است<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۷۷.</ref>. آن حضرت فرمود: «[[امام]] پس از من فرزندم علیّ است، دستور او دستور من و سخن او سخن من و [[طاعت]] او طاعت من است و امام پس از او فرزندش حسن است، دستور او دستور من و دستور پدرش و سخن او سخن پدرش و طاعت او طاعت پدرش باشد، سپس [[سکوت]] کرد. گفتم: ای فرزند [[رسول خدا]]! امام پس از حسن کیست؟ او به شدّت گریست و سپس فرمود: پس از حسن فرزندش [[قائم]] به [[حقّ]] امام [[منتظر]] است»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَ بعْدِی ابنِی علِیٌ أَمرُهُ أَمرِی وَ قوْلُهُ قَوْلِی وَ طَاعَتُهُ طَاعَتِی وَ الْإِمَامُ بَعْدَهُ ابْنُهُ الْحَسَنُ أَمْرُهُ أَمْرُ أَبِیهِ وَ قَوْلُهُ قَوْلُ أَبِیهِ وَ طَاعَتُهُ طَاعَةُ أَبِیهِ ثُمَّ سَکَتَ فَقُلْتُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْإِمَامُ بَعْدَ الْحسَنِ فَبَکَی(بُکَاءً شَدِیداً ثُمَّ قَالَ إِنَّ مِنْ بَعْدِ الْحَسَنِ ابْنَهُ الْقَائِمَ بِالْحَقِّ الْمُنْتَظَرَ}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۷۸.</ref>.		# [[امام جواد]] {{ع}} نیز درباره آن حضرت، وی را سومین از [[فرزندان]] خود دانسته است<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۷۷.</ref>. آن حضرت فرمود: «[[امام]] پس از من فرزندم علیّ است، دستور او دستور من و سخن او سخن من و [[طاعت]] او طاعت من است و امام پس از او فرزندش حسن است، دستور او دستور من و دستور پدرش و سخن او سخن پدرش و طاعت او طاعت پدرش باشد، سپس [[سکوت]] کرد. گفتم: ای فرزند [[رسول خدا]]! امام پس از حسن کیست؟ او به شدّت گریست و سپس فرمود: پس از حسن فرزندش [[قائم]] به [[حقّ]] امام [[منتظر]] است»<ref>{{متن حدیث\|إِنَّ الْإِمَامَ بعْدِی ابنِی علِیٌ أَمرُهُ أَمرِی وَ قوْلُهُ قَوْلِی وَ طَاعَتُهُ طَاعَتِی وَ الْإِمَامُ بَعْدَهُ ابْنُهُ الْحَسَنُ أَمْرُهُ أَمْرُ أَبِیهِ وَ قَوْلُهُ قَوْلُ أَبِیهِ وَ طَاعَتُهُ طَاعَةُ أَبِیهِ ثُمَّ سَکَتَ فَقُلْتُ یَا ابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْإِمَامُ بَعْدَ الْحسَنِ فَبَکَی(بُکَاءً شَدِیداً ثُمَّ قَالَ إِنَّ مِنْ بَعْدِ الْحَسَنِ ابْنَهُ الْقَائِمَ بِالْحَقِّ الْمُنْتَظَرَ}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۷۸.</ref>.
	# [[امام هادی]] {{ع}}، جدّ بزرگوار آن حضرت نیز به [[پیشوایی]] آن حضرت پس از [[فرزند]] خود [[امام عسکری]] {{ع}} تأکید کرده است<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۸۳.</ref>. حضرت فرمود: «[[امام]] پس از من فرزندم حسن است و پس از حسن فرزندش [[قائم]] کسی که [[زمین]] را از [[عدل و داد]] آکنده سازد همچنان که پر از [[ظلم و جور]] شده باشد»<ref>{{متن حدیث\|إن الإمام بَعْدَ‌ الْحَسَنِ ابْنُهُ الْقَائِمُ الَّذِی یَمْلَأُ‌ الْأَرْضَ‌ قِسْطاً‌ وَ عَدْلًا كَمَا‌ مُلِئَتْ‌ جَوْراً وَ ظُلْماً}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۸۳.</ref>.		# [[امام هادی]] {{ع}}، جدّ بزرگوار آن حضرت نیز به [[پیشوایی]] آن حضرت پس از [[فرزند]] خود [[امام عسکری]] {{ع}} تأکید کرده است<ref>[[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۳۸۳.</ref>. حضرت فرمود: «[[امام]] پس از من فرزندم حسن است و پس از حسن فرزندش [[قائم]] کسی که [[زمین]] را از [[عدل و داد]] آکنده سازد همچنان که پر از [[ظلم و جور]] شده باشد»<ref>{{متن حدیث\|إن الإمام بَعْدَ‌ الْحَسَنِ ابْنُهُ الْقَائِمُ الَّذِی یَمْلَأُ‌ الْأَرْضَ‌ قِسْطاً‌ وَ عَدْلًا كَمَا‌ مُلِئَتْ‌ جَوْراً وَ ظُلْماً}}؛ کمال الدین و تمام النعمة، ج ۲، ص ۳۸۳.</ref>.
	# و سرانجام این تلاش پیوسته، به دست یازدهمین پیشوای [[معصوم]] {{ع}} به اوج خود رسید که در آن، آخرین ذخیره الهی به نیکوترین صورت ممکن، معرفی شده است؛ آن‏جا که از آن حضرت درباره درستی یا چگونگی این خبر که به [[نقل]] از پدران بزرگوارش رسیده است، پرسیدند که: "[[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت خدا]] بر خلقش خالی نیست. هرکس بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد، به [[مرگ جاهلیت]] مرده است<ref>{{متن حدیث\|أَنَ‏ الْأَرْضَ‏ لَا تَخْلُو مِنْ‏ حُجَّةِ اللَّهِ‏ عَلَى‏ خَلْقِهِ‏ إِلَى‏ يَوْمِ‏ الْقِيَامَةِ وَ أَنَ‏ مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ‏ يَعْرِفْ‏ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة‏‏}}، [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. آن حضرت فرمود: این‏ مطلب [[حق]] است؛ آن‏گونه که روز، [[حق]] است<ref>{{متن حدیث\|أَنَ‏ هَذَا حَقٌ‏ كَمَا أَنَ‏ النَّهَارَ حَقٌ‏‏‏}}؛ [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. سپس از آن حضرت سؤال شد: ای پسر [[پیامبر]]! [[حجت]] و [[امام]] پس از شما کیست؟ فرمود: فرزندم [[محمّد]]. او [[امام]] و [[حجّت]] پس از من است. هرکس بمیرد و او را نشناسد، به [[مرگ جاهلیت]] مرده است"<ref>{{متن حدیث\|ابْنِي‏ مُحَمَّدٌ وَ هُوَ الْإِمَامُ‏ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِي‏ مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ‏ يَعْرِفْهُ‏ مَاتَ‏ مِيتَةً جَاهِلِيَّة‏‏‏}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. همچنین [[محمد بن عثمان عمری]] می‌گوید از پدرم شنیدم که می‌گفت: من نزد [[امام عسکری]]{{ع}} بودم که از آن حضرت خبری که از [[پدران]] بزرگوارش [[روایت]] شده است [[پرسش]] کردند که [[زمین]] از [[حجّت الهی]] بر خلایق تا [[روز قیامت]] خالی نمی‌ماند و کسی که بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد به [[مرگ]] [[جاهلیّت]] درگذشته است. فرمود: این [[حقّ]] است همچنان که [[روز]] روشن حقّ است. گفتند: ای فرزند [[رسول خدا]] [[حجّت]] و امام پس از شما کیست؟ فرمود: فرزندم [[محمّد]]، او امام و حجّت پس از من است، کسی که بمیرد و او را نشناسد به مرگ جاهلیّت درگذشته است، [[آگاه]] باشید که برای او غیبتی است که [[نادان]] در آن [[سرگردان]] شوند و مبطلان در آن هلاک گردند و کسانی که برای آن وقت معیّن کنند [[دروغ]] گویند، سپس خروج می‌کند و گویا به پرچم‌های سپیدی می‌نگرم که بر بالای سر او در [[نجف]] [[کوفه]] در اهتراز است<ref>{{متن حدیث\|حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُوعَلِیِّ بْنِ هَمَّامٍ قالَ سمِعْتُ مُحَمَّدَ بنَ عُثْمَانَ الْعَمْرِیَّ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی یَقُولُ: سُئِلَ أَبُومُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنِ الْخَبَرِ الَّذِی رُوِیَ عنْ آبَائِهِ «أَنَّ الْأَرْضَ لَاتَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلهِ عَلَی خَلْقِهِ إِلَی یَوْمِ الْقیَامَةِ وَ أَن منْ مَاتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً» فَقَالَ: إِنَّ هَذَا حَقٌّ کمَا أَنَّ النَّهَارَ حَقٌ. فقِیلَ لَه: یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْحُجَّةُ وَ الْإِمَامُ بَعْدَک؟ فَقَالَ: ابْنِی مُحَمَّدٌ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِی منْ ماتَ وَ لَم یَعْرِفْهُ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً أَمَا إِنَّ لَهُ غَیْبَةً یَحَارُ فِیهَا الْجَاهِلُونَ وَ یَهْلِک فِیهَا الْمُبْطِلُونَ وَ یکذِبُ فِیهَا الْوَقَّاتُونَ ثُمَّ یَخْرُجُ فَکأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی الْأَعْلَامِ الْبِیضِ تَخْفِقُ فَوْقَ رَأْسِهِ بِنَجَفِ الْکوفةِ}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۶۹؛ [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref>		# و سرانجام این تلاش پیوسته، به دست یازدهمین پیشوای [[معصوم]] {{ع}} به اوج خود رسید که در آن، آخرین ذخیره الهی به نیکوترین صورت ممکن، معرفی شده است؛ آن‏جا که از آن حضرت درباره درستی یا چگونگی این خبر که به [[نقل]] از پدران بزرگوارش رسیده است، پرسیدند که: "[[زمین]]، هیچ‏گاه از [[حجت خدا]] بر خلقش خالی نیست. هرکس بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد، به [[مرگ جاهلیت]] مرده است<ref>{{متن حدیث\|أَنَ‏ الْأَرْضَ‏ لَا تَخْلُو مِنْ‏ حُجَّةِ اللَّهِ‏ عَلَى‏ خَلْقِهِ‏ إِلَى‏ يَوْمِ‏ الْقِيَامَةِ وَ أَنَ‏ مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ‏ يَعْرِفْ‏ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِيتَةً جَاهِلِيَّة‏‏}}، [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. آن حضرت فرمود: این‏ مطلب [[حق]] است؛ آن‏گونه که روز، [[حق]] است<ref>{{متن حدیث\|أَنَ‏ هَذَا حَقٌ‏ كَمَا أَنَ‏ النَّهَارَ حَقٌ‏‏‏}}؛ [[شیخ صدوق]]، [[کمال الدین و تمام النعمة (کتاب)\|کمال الدین و تمام النعمة]]، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. سپس از آن حضرت سؤال شد: ای پسر [[پیامبر]]! [[حجت]] و [[امام]] پس از شما کیست؟ فرمود: فرزندم [[محمّد]]. او [[امام]] و [[حجّت]] پس از من است. هرکس بمیرد و او را نشناسد، به [[مرگ جاهلیت]] مرده است"<ref>{{متن حدیث\|ابْنِي‏ مُحَمَّدٌ وَ هُوَ الْإِمَامُ‏ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِي‏ مَنْ‏ مَاتَ‏ وَ لَمْ‏ يَعْرِفْهُ‏ مَاتَ‏ مِيتَةً جَاهِلِيَّة‏‏‏}}؛ شیخ صدوق، کمال الدین و تمام النعمة، ج۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>. همچنین [[محمد بن عثمان عمری]] می‌گوید از پدرم شنیدم که می‌گفت: من نزد [[امام عسکری]]{{ع}} بودم که از آن حضرت خبری که از پدران بزرگوارش [[روایت]] شده است [[پرسش]] کردند که [[زمین]] از [[حجّت الهی]] بر خلایق تا [[روز قیامت]] خالی نمی‌ماند و کسی که بمیرد و [[امام]] زمانش را نشناسد به [[مرگ]] [[جاهلیّت]] درگذشته است. فرمود: این [[حقّ]] است همچنان که [[روز]] روشن حقّ است. گفتند: ای فرزند [[رسول خدا]] [[حجّت]] و امام پس از شما کیست؟ فرمود: فرزندم [[محمّد]]، او امام و حجّت پس از من است، کسی که بمیرد و او را نشناسد به مرگ جاهلیّت درگذشته است، [[آگاه]] باشید که برای او غیبتی است که [[نادان]] در آن سرگردان شوند و مبطلان در آن هلاک گردند و کسانی که برای آن وقت معیّن کنند [[دروغ]] گویند، سپس خروج می‌کند و گویا به پرچم‌های سپیدی می‌نگرم که بر بالای سر او در [[نجف]] [[کوفه]] در اهتراز است<ref>{{متن حدیث\|حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ إِبْرَاهِیمَ بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِی أَبُوعَلِیِّ بْنِ هَمَّامٍ قالَ سمِعْتُ مُحَمَّدَ بنَ عُثْمَانَ الْعَمْرِیَّ یَقُولُ سَمِعْتُ أَبِی یَقُولُ: سُئِلَ أَبُومُحَمَّدٍ الْحَسَنُ بْنُ عَلِیٍّ وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنِ الْخَبَرِ الَّذِی رُوِیَ عنْ آبَائِهِ «أَنَّ الْأَرْضَ لَاتَخْلُو مِنْ حُجَّةٍ لِلهِ عَلَی خَلْقِهِ إِلَی یَوْمِ الْقیَامَةِ وَ أَن منْ مَاتَ وَ لَمْ یَعْرِفْ إِمَامَ زَمَانِهِ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً» فَقَالَ: إِنَّ هَذَا حَقٌّ کمَا أَنَّ النَّهَارَ حَقٌ. فقِیلَ لَه: یَابْنَ رَسُولِ اللَّهِ فَمَنِ الْحُجَّةُ وَ الْإِمَامُ بَعْدَک؟ فَقَالَ: ابْنِی مُحَمَّدٌ هُوَ الْإِمَامُ وَ الْحُجَّةُ بَعْدِی منْ ماتَ وَ لَم یَعْرِفْهُ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّةً أَمَا إِنَّ لَهُ غَیْبَةً یَحَارُ فِیهَا الْجَاهِلُونَ وَ یَهْلِک فِیهَا الْمُبْطِلُونَ وَ یکذِبُ فِیهَا الْوَقَّاتُونَ ثُمَّ یَخْرُجُ فَکأَنِّی أَنْظُرُ إِلَی الْأَعْلَامِ الْبِیضِ تَخْفِقُ فَوْقَ رَأْسِهِ بِنَجَفِ الْکوفةِ}}؛ کمال الدین و تمام النعمه، ج ۲، ص ۴۰۹، ح ۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۶۹؛ [[عبدالمجید زهادت\|زهادت، عبدالمجید]]، [[معارف و عقاید ۵ ج۲ (کتاب)\|معارف و عقاید ۵ ج۲]]، ص ۱۱۵-۱۲۱.</ref>

	=== [[معجزه]] ===		=== [[معجزه]] ===