امام حسین در زمان معاویه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۲۰

2025-02-22T05:20:36Z

Bahmani: /* مظلومیت سیدالشهداء در تطمیع معاویه */

2024-12-31T07:59:49Z

مظلومیت سیدالشهداء در تطمیع معاویه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۱۵۸:		خط ۱۵۸:
	معاویه با اغفال مردم توانست در طرح علی‌زدائی و [[تکفیر]] [[امیرالمؤمنین]] و جلب [[اعتماد عمومی]] و [[نفوذ]] در اذهان چنان موفق شود که در نظر بعض افراد به عنوان [[امین الله]] مطرح گردد، [[ابوموسی اشعری]] روزی بر معاویه وارد شد و خطاب کرد: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَمِينَ اللَّهِ}} او به عنوان [[امین خدا]]، [[خلافت]] را از امامت [[نور]] به [[غارت]] برد و سال‌ها بر [[افکار عمومی]] [[حکومت]] نمود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۴۵.</ref>		معاویه با اغفال مردم توانست در طرح علی‌زدائی و [[تکفیر]] [[امیرالمؤمنین]] و جلب [[اعتماد عمومی]] و [[نفوذ]] در اذهان چنان موفق شود که در نظر بعض افراد به عنوان [[امین الله]] مطرح گردد، [[ابوموسی اشعری]] روزی بر معاویه وارد شد و خطاب کرد: {{متن حدیث\|السَّلَامُ عَلَيْكَ يَا أَمِينَ اللَّهِ}} او به عنوان [[امین خدا]]، [[خلافت]] را از امامت [[نور]] به [[غارت]] برد و سال‌ها بر [[افکار عمومی]] [[حکومت]] نمود<ref>تاریخ ابن اثیر، ج۴، ص۱۴.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۴۵.</ref>

	==[[مظلومیت سیدالشهداء]] در [[تطمیع]] معاویه==		==[[مظلومیت سیدالشهداء]] در تطمیع معاویه==
	یکی از شگردهای حکومت‌های [[باطل]] برای ابقای [[سلطنت]] خود این است که گاهی به چهره‌های شاخص [[رشوه]] می‌دهند، گاهی [[حق]] السکوت می‌پردازند و نسبت به [[عامه]] مردم با سفره‌های چرب و هدایای خاص تطمیع کرده و نمک‌گیر می‌کنند.		یکی از شگردهای حکومت‌های [[باطل]] برای ابقای [[سلطنت]] خود این است که گاهی به چهره‌های شاخص [[رشوه]] می‌دهند، گاهی [[حق]] السکوت می‌پردازند و نسبت به [[عامه]] مردم با سفره‌های چرب و هدایای خاص تطمیع کرده و نمک‌گیر می‌کنند.
	سیدالشهداء هم در [[کلامی]] [[نورانی]] فرمود: {{متن حدیث\|النَّاسُ عَبِيدُ الدُّنْيَا}} مردم [[بنده]] دنیایند، وقتی شکم را از سفره معاویه [[سیر]] کرد و جیبش از رشوه معاویه پر شد، [[فکر]] و ذکرش به وجود معاویه [[راضی]] و آرام می‌گیرد. طبیعی است که هرگز در برابر [[ستم]] و [[تجاوز]] معاویه آتشفشانی نخواهد بود، چون حرارتش را از دست داده است.		سیدالشهداء هم در [[کلامی]] [[نورانی]] فرمود: {{متن حدیث\|النَّاسُ عَبِيدُ الدُّنْيَا}} مردم [[بنده]] دنیایند، وقتی شکم را از سفره معاویه [[سیر]] کرد و جیبش از رشوه معاویه پر شد، [[فکر]] و ذکرش به وجود معاویه [[راضی]] و آرام می‌گیرد. طبیعی است که هرگز در برابر [[ستم]] و [[تجاوز]] معاویه آتشفشانی نخواهد بود، چون حرارتش را از دست داده است.

Bahmani: /* نگاهی به جامعه‌شناسی عصر سیدالشهداء در زمان معاویه */

2024-12-31T07:59:32Z

نگاهی به جامعه‌شناسی عصر سیدالشهداء در زمان معاویه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	معاویه پرسید: صیلم چیست؟ گفت افراد [[حلف الفضول]] را ندا می‌دهم و به حلف الفضول [[دعوت]] می‌کنم. آنگاه در حالی که [[خشمگین]] بود برخاست و از نزد معاویه رفت. فضای [[عدالت‌خواهی]] که [[امام]] ایجاد کرده بود معاویه را ناچار کرد که بگوید ما را نیازی به صیلم نیست و برای حسین{{ع}} [[پیام]] فرستاد که کسی را بفرست و [[مال]] خود را بگیر که ما آن زمین را از تو خریداری کردیم<ref>نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۵ ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۵-۱۲.</ref>		معاویه پرسید: صیلم چیست؟ گفت افراد [[حلف الفضول]] را ندا می‌دهم و به حلف الفضول [[دعوت]] می‌کنم. آنگاه در حالی که [[خشمگین]] بود برخاست و از نزد معاویه رفت. فضای [[عدالت‌خواهی]] که [[امام]] ایجاد کرده بود معاویه را ناچار کرد که بگوید ما را نیازی به صیلم نیست و برای حسین{{ع}} [[پیام]] فرستاد که کسی را بفرست و [[مال]] خود را بگیر که ما آن زمین را از تو خریداری کردیم<ref>نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۵ ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۵-۱۲.</ref>

	==نگاهی به [[جامعه‌شناسی]] عصر [[سیدالشهداء]] در [[زمان معاویه]]==		==نگاهی به [[جامعه‌شناسی]] عصر [[سیدالشهداء]] در زمان معاویه==
	در بحث [[مظلومیت امام حسن]]{{ع}} مفصل اشاره شد که معاویه در [[سیاست خارجی]] چهره‌ای [[ذلیل]] و [[زبون]] و حقیر است و در برابر کشورهای خارجی مثل [[روم]] شرقی به شدت زیردست و [[ناتوان]]، ولی در [[سیاست]] داخلی‌اش چهره‌ای مکار و [[حیله‌گر]] و خون‌آشام و [[قدرتمند]] ظاهر می‌شد.		در بحث مظلومیت امام حسن{{ع}} مفصل اشاره شد که معاویه در [[سیاست خارجی]] چهره‌ای [[ذلیل]] و زبون و حقیر است و در برابر کشورهای خارجی مثل [[روم]] شرقی به شدت زیردست و [[ناتوان]]، ولی در [[سیاست]] داخلی‌اش چهره‌ای مکار و [[حیله‌گر]] و خون‌آشام و [[قدرتمند]] ظاهر می‌شد.
	[[والیان]] و کارگزارانش چهره‌هایی بودند که نگاهشان چون برق [[شمشیر]]، رعب‌آور و از کلامشان [[خون]] می‌بارید و [[اندیشه]] و تفکرشان فقط متوجه [[نسل‌کشی]] [[شیعه]] و علی‌زدایی از [[دل‌ها]] بود. [[بسر بن ارطاه]] و [[مغیره بن شعبه]] و [[زیاد بن ابیه]] و [[عمرو عاص]] و... پلنگانی بودند که شب هنگام وقتی که به [[نور]] ماه [[امیرالمؤمنین]] [[خیره]] می‌شدند برای شکار آن به هوا می‌پریدند.		[[والیان]] و کارگزارانش چهره‌هایی بودند که نگاهشان چون برق [[شمشیر]]، رعب‌آور و از کلامشان [[خون]] می‌بارید و [[اندیشه]] و تفکرشان فقط متوجه [[نسل‌کشی]] [[شیعه]] و علی‌زدایی از [[دل‌ها]] بود. [[بسر بن ارطاه]] و [[مغیره بن شعبه]] و [[زیاد بن ابیه]] و [[عمرو عاص]] و... پلنگانی بودند که شب هنگام وقتی که به [[نور]] ماه [[امیرالمؤمنین]] [[خیره]] می‌شدند برای شکار آن به هوا می‌پریدند.
	امیرالمؤمنین علی{{ع}} بر بالای هفتاد هزار [[منبر]] [[لعن]] و [[نفرین]] می‌شد. [[خاندان پیامبر]] و [[اهل‌بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] در نزد [[حکومت اموی]] نه تنها هیچ [[امنیت]] و اعتباری نداشتند بلکه تمام قوای [[امت]] در جهت ضدیت و [[رویارویی]] با علی{{ع}} و [[شیعیان]] و اولادش صرف می‌شد.		امیرالمؤمنین علی{{ع}} بر بالای هفتاد هزار [[منبر]] [[لعن]] و [[نفرین]] می‌شد. [[خاندان پیامبر]] و [[اهل‌بیت]] [[عصمت]] و [[طهارت]] در نزد [[حکومت اموی]] نه تنها هیچ [[امنیت]] و اعتباری نداشتند بلکه تمام قوای [[امت]] در جهت ضدیت و [[رویارویی]] با علی{{ع}} و [[شیعیان]] و اولادش صرف می‌شد.

Bahmani: /* مظلومیت سیدالشهداء در آغاز امامتش در عصر معاویه */

2024-12-31T07:59:15Z

مظلومیت سیدالشهداء در آغاز امامتش در عصر معاویه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۴۱:		خط ۴۱:
	از کتاب [[أنساب الأشراف (کتاب)\|أنساب الأشراف]]نقل شده است که: هنگامی که [[حسن بن علی]] {{ع}} درگذشت، شیعیان در [[خانه]] [[سلیمان بن صرد خزاعی]]، گرد آمدند و پسران [[جعده]] - که مادرش [[ام هانی دختر ابوطالب]]، و پدرش [[هبیرة بن ابی وهب مخزومی]] بود - نیز با آنان بودند. آنان به حسین {{ع}} نامه تسلیتی نوشتند و در آن گفتند: [[خداوند]] برایت بزرگ‌تر از آنکه رفت، [[جانشین]] سازد! ما شیعیانت، خود را مانند تو مصیبت‌زده می‌دانیم و به اندوهت، اندوهناکیم و به شادی‌ات شادیم و فرمانت را چشم به راهیم. [[پسران]] جعده نیز در نامه‌ای، حسن‌نظر [[کوفیان]] به حسین {{ع}} و علاقه‌شان به آمدن وی و [[انتظار]] کشیدن آنها را به او خبر دادند... حسین {{ع}} به آنان نوشت: «من [[امید]] می‌برم که [[رأی]] برادرم - که خدایش [[رحمت]] کند - در [[صلح]]، و رأی من در [[جهاد]] با [[ستمگران]]، درست و [[استوار]] باشد<ref>گمان نرود که امام حسن و امام حسین {{ع}}، با هم اختلاف نظر داشته‌اند؛ بلکه تصمیم هر دو امام، بر اساس مقتضیات زمان بود. در گزارش‌های متعددی آمده است که امام حسین {{ع}} نیز در روزگار معاویه، قیام را صلاح نمی‌دانست. امام حسین {{ع}} در این نامه، بر این نکته پا می‌فشرد که هر دو امام، مظهر آرزو و استواری میان این امت هستند و تفاوت عملکرد آنها، تابع شرایط مختلف در زمان‌های متفاوت است.</ref>. پس، تا زمانی که پسر [[هند]] زنده است، حرکتی نکنید، خود را پنهان و قصدتان را پوشیده بدارید و خود را از [[شک]] [[جاسوسان]] بپایید. پس اگر حادثه‌ای برای او پیش آمد و من زنده بودم، نظرم به شما می‌رسد، إن شاء [[الله]]»<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا تُوُفِّيَ الحَسَنُ بنُ عَلِيٍّ {{ع}} اجْتَمَعَتِ الشّيعَةُ وَ‌مَعَهُمْ بَنُو جَعدَةَ بنِ هُبَيرَةَ بنِ أبي وَهَبٍ المَخْزومِيِّ - وَ‌اُمُّ جَعدَةَ اُمُّ هانِئٍ بِنتُ أبي طالِبٍ - فِي دارِ سُلَيمانَ بنِ صُرَدٍ، فَكَتَبوا إلَى الحُسَينِ {{ع}} كِتاباً بِالتَّعزِيَةِ، وَ‌قَالُوا فِي كِتَابِهِم: إنَّ اللّهَ قَد جَعَلَ فيكَ أعظَمَ الخَلَفِ مِمَّن مَضى، وَ نَحنُ شيعَتُكَ المُصَابَةُ بِمُصيبَتِكَ، المَحزونَةُ بِحُزنِكَ، المَسرورَةُ بِسُرورِكَ، المُنتَظِرَةُ لِأَمرِكَ. وَ كَتَبَ إلَيهِ بَنُو جَعْدَةَ يُخبِرونَهُ بِحُسْنِ رَأيِ أهْلِ الكُوفَةِ فِيهِ وَ‌حُبِّهِمْ لِقُدومِهِ وَ‌تَطَلُّعِهِم إلَيهِ... فَكَتَبَ [الحُسَينُ {{ع}}] إلَيْهِمْ: إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ رَأيُ أخِي رَحِمَهُ اللّهُ فِي المُوادَعَةِ، وَ‌رَأيي فِي جِهَادِ الظَّلَمَةِ رُشدَاً وَ سَداداً، فَالصَقُوا بِالأَرْضِ وَ‌أخفُوا الشَّخْصَ، وَاكتُمُوا الهَوى، وَاحْتَرِسوا مِنَ الأَظِنّاءِ مادامَ ابنُ هِندٍ حَيّا، فَإِنْ يَحدُثْ بِهِ حَدَثٌ وَ‌أنَا حَيٌّ يَأتِكُم رَأيي إنْ شاءَ اللّهُ}} (أنساب الأشراف، ج۳، ص۳۶۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۲۲۰.</ref>		از کتاب [[أنساب الأشراف (کتاب)\|أنساب الأشراف]]نقل شده است که: هنگامی که [[حسن بن علی]] {{ع}} درگذشت، شیعیان در [[خانه]] [[سلیمان بن صرد خزاعی]]، گرد آمدند و پسران [[جعده]] - که مادرش [[ام هانی دختر ابوطالب]]، و پدرش [[هبیرة بن ابی وهب مخزومی]] بود - نیز با آنان بودند. آنان به حسین {{ع}} نامه تسلیتی نوشتند و در آن گفتند: [[خداوند]] برایت بزرگ‌تر از آنکه رفت، [[جانشین]] سازد! ما شیعیانت، خود را مانند تو مصیبت‌زده می‌دانیم و به اندوهت، اندوهناکیم و به شادی‌ات شادیم و فرمانت را چشم به راهیم. [[پسران]] جعده نیز در نامه‌ای، حسن‌نظر [[کوفیان]] به حسین {{ع}} و علاقه‌شان به آمدن وی و [[انتظار]] کشیدن آنها را به او خبر دادند... حسین {{ع}} به آنان نوشت: «من [[امید]] می‌برم که [[رأی]] برادرم - که خدایش [[رحمت]] کند - در [[صلح]]، و رأی من در [[جهاد]] با [[ستمگران]]، درست و [[استوار]] باشد<ref>گمان نرود که امام حسن و امام حسین {{ع}}، با هم اختلاف نظر داشته‌اند؛ بلکه تصمیم هر دو امام، بر اساس مقتضیات زمان بود. در گزارش‌های متعددی آمده است که امام حسین {{ع}} نیز در روزگار معاویه، قیام را صلاح نمی‌دانست. امام حسین {{ع}} در این نامه، بر این نکته پا می‌فشرد که هر دو امام، مظهر آرزو و استواری میان این امت هستند و تفاوت عملکرد آنها، تابع شرایط مختلف در زمان‌های متفاوت است.</ref>. پس، تا زمانی که پسر [[هند]] زنده است، حرکتی نکنید، خود را پنهان و قصدتان را پوشیده بدارید و خود را از [[شک]] [[جاسوسان]] بپایید. پس اگر حادثه‌ای برای او پیش آمد و من زنده بودم، نظرم به شما می‌رسد، إن شاء [[الله]]»<ref>{{متن حدیث\|لَمَّا تُوُفِّيَ الحَسَنُ بنُ عَلِيٍّ {{ع}} اجْتَمَعَتِ الشّيعَةُ وَ‌مَعَهُمْ بَنُو جَعدَةَ بنِ هُبَيرَةَ بنِ أبي وَهَبٍ المَخْزومِيِّ - وَ‌اُمُّ جَعدَةَ اُمُّ هانِئٍ بِنتُ أبي طالِبٍ - فِي دارِ سُلَيمانَ بنِ صُرَدٍ، فَكَتَبوا إلَى الحُسَينِ {{ع}} كِتاباً بِالتَّعزِيَةِ، وَ‌قَالُوا فِي كِتَابِهِم: إنَّ اللّهَ قَد جَعَلَ فيكَ أعظَمَ الخَلَفِ مِمَّن مَضى، وَ نَحنُ شيعَتُكَ المُصَابَةُ بِمُصيبَتِكَ، المَحزونَةُ بِحُزنِكَ، المَسرورَةُ بِسُرورِكَ، المُنتَظِرَةُ لِأَمرِكَ. وَ كَتَبَ إلَيهِ بَنُو جَعْدَةَ يُخبِرونَهُ بِحُسْنِ رَأيِ أهْلِ الكُوفَةِ فِيهِ وَ‌حُبِّهِمْ لِقُدومِهِ وَ‌تَطَلُّعِهِم إلَيهِ... فَكَتَبَ [الحُسَينُ {{ع}}] إلَيْهِمْ: إِنِّي لَأَرْجُو أَنْ يَكُونَ رَأيُ أخِي رَحِمَهُ اللّهُ فِي المُوادَعَةِ، وَ‌رَأيي فِي جِهَادِ الظَّلَمَةِ رُشدَاً وَ سَداداً، فَالصَقُوا بِالأَرْضِ وَ‌أخفُوا الشَّخْصَ، وَاكتُمُوا الهَوى، وَاحْتَرِسوا مِنَ الأَظِنّاءِ مادامَ ابنُ هِندٍ حَيّا، فَإِنْ يَحدُثْ بِهِ حَدَثٌ وَ‌أنَا حَيٌّ يَأتِكُم رَأيي إنْ شاءَ اللّهُ}} (أنساب الأشراف، ج۳، ص۳۶۶).</ref>.<ref>[[محمد محمدی ری‌شهری\|محمدی ری‌شهری، محمد]]، [[گزیده دانشنامه امام حسین (کتاب)\|گزیده دانشنامه امام حسین]]، ص ۲۲۰.</ref>

	==[[مظلومیت سیدالشهداء]] در آغاز امامتش در [[عصر معاویه]]==		==[[مظلومیت سیدالشهداء]] در آغاز امامتش در عصر معاویه==
	[[سال ۵۰ هجری]] تجسم [[حلم]] و حسن و [[صبر]] یعنی [[امام حسن]]{{ع}} به زیر خاک رفت، [[مدینه]] در [[ماتم]] [[مظلومیت امام]] [[مجتبی]] زانوی [[غم]] به بغل گرفت و [[مردم]] در فراق [[امام]] [[صبور]] و [[مظلوم]] خود [[اشک]] [[حسرت]] ریختند.		سال ۵۰ هجری تجسم [[حلم]] و حسن و [[صبر]] یعنی [[امام حسن]]{{ع}} به زیر خاک رفت، [[مدینه]] در [[ماتم]] مظلومیت امام [[مجتبی]] زانوی [[غم]] به بغل گرفت و [[مردم]] در فراق [[امام]] صبور و [[مظلوم]] خود [[اشک]] [[حسرت]] ریختند.
	ده سال [[امامت امام مجتبی]] در عصر عفریتی سپری شد که به هیچ یک از [[مبانی دینی]] و [[اخلاقی]] و [[انسانی]] پایبند نبود، معاویه [[پیمان]] صلحی با [[امام مجتبی]] منعقد کرد و شرایطی را برای [[الزام]] به پذیرش آن [[آتش بس]] بر امام [[تحمیل]] کرد و در آخر هم اعلام نمود این [[قرارداد]] را زیر پا می‌گذارم.		ده سال [[امامت امام مجتبی]] در عصر عفریتی سپری شد که به هیچ یک از [[مبانی دینی]] و [[اخلاقی]] و [[انسانی]] پایبند نبود، معاویه [[پیمان]] صلحی با [[امام مجتبی]] منعقد کرد و شرایطی را برای [[الزام]] به پذیرش آن [[آتش بس]] بر امام [[تحمیل]] کرد و در آخر هم اعلام نمود این [[قرارداد]] را زیر پا می‌گذارم.
	[[عطش]] [[قدرت]] و رسیدن به [[خلافت ظاهری]] با هر [[نیرنگ]] و حقه‌ای، در [[فرهنگ]] [[امویان]] [[رسوخ]] کرده بود و [[سیدالشهداء]] به این [[بت‌پرستی]] آنها [[آگاه]] بود. سیدالشهداء از [[زمان]] [[ابوسفیان]] موضوع [[تشنه]] کامی به [[قدرت‌طلبی]] را در این [[شجره خبیثه]] [[کشف]] کرده بود. بعد از [[ترور]] عمر که مردم با عثمان [[بیعت]] کرده بودند، ابوسفیان روزی دست [[امام حسین]]{{ع}} را گرفت و گفت: پسر برادرم با من بیا تا به [[بقیع]] برویم! امام حسین{{ع}} همراه شد تا به وسط بقیع رسیدند، ابوسفیان با صدای بلند فریاد زد: ای [[اهل قبور]] که با ما بر سر [[حکومت]] [[نبرد]] می‌کردید، اکنون [[حکومتی]] که برایش با ما می‌جنگیدید به دست ما افتاده و شما خاک شده‌اید.		[[عطش]] [[قدرت]] و رسیدن به [[خلافت ظاهری]] با هر [[نیرنگ]] و حقه‌ای، در [[فرهنگ]] [[امویان]] [[رسوخ]] کرده بود و [[سیدالشهداء]] به این [[بت‌پرستی]] آنها [[آگاه]] بود. سیدالشهداء از [[زمان]] [[ابوسفیان]] موضوع [[تشنه]] کامی به [[قدرت‌طلبی]] را در این [[شجره خبیثه]] [[کشف]] کرده بود. بعد از [[ترور]] عمر که مردم با عثمان [[بیعت]] کرده بودند، ابوسفیان روزی دست [[امام حسین]]{{ع}} را گرفت و گفت: پسر برادرم با من بیا تا به [[بقیع]] برویم! امام حسین{{ع}} همراه شد تا به وسط بقیع رسیدند، ابوسفیان با صدای بلند فریاد زد: ای [[اهل قبور]] که با ما بر سر [[حکومت]] [[نبرد]] می‌کردید، اکنون [[حکومتی]] که برایش با ما می‌جنگیدید به دست ما افتاده و شما خاک شده‌اید.

Bahmani در ‏۳۱ دسامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۵۸

2024-12-31T07:58:45Z

نمایش تغییرات

Jaafari: /* مظلومیت سیدالشهداء در تطمیع معاویه */

2024-10-15T06:29:14Z

مظلومیت سیدالشهداء در تطمیع معاویه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۵۹
خط ۱۷۱:		خط ۱۷۱:
	امام دستور داد تا هزار دینار دیگر به او بدهند<ref>تاریخ مدینه دمشق، تراجم النساء، ص۴۶۹.</ref>.		امام دستور داد تا هزار دینار دیگر به او بدهند<ref>تاریخ مدینه دمشق، تراجم النساء، ص۴۶۹.</ref>.

	معاویه کوشید تا دختر [[عبدالله بن جعفر]] را برای فرزندش یزید [[خواستگاری]] کند، عبدالله با امام [[مشورت]] کرد حضرت فرمود: {{متن حدیث\|اتزوجه و سيوفهم تقطر من دمائنا؟}} آیا در حالی که از شمشیرهایشان [[خون]] ما می‌چکد دختر به او می‌دهی؟ دخترت را به [[عقد]] فرزند برادرت [[قاسم بن محمد]] درآر، چنان که در [[نقلی]] دیگر آمده: [[هدف]] معاویه از این اقدام ایجاد [[آشتی]] بین [[بنی‌امیه]] و [[بنی‌هاشم]] یا به عبارتی [[تسلیم]] کردن و [[حق]] السکوت [[هاشمیان]] در برابر [[امویان]] بوده است<ref>ترجمه الامام الحسین از ابن سعد، ص۱۴۵.</ref>.		معاویه کوشید تا دختر [[عبدالله بن جعفر]] را برای فرزندش یزید [[خواستگاری]] کند، عبدالله با امام [[مشورت]] کرد حضرت فرمود: {{متن حدیث\|اتزوجه و سيوفهم تقطر من دمائنا؟}} آیا در حالی که از شمشیرهایشان [[خون]] ما می‌چکد دختر به او می‌دهی؟ دخترت را به [[عقد]] فرزند برادرت [[قاسم بن محمد]] درآر، چنان که در [[نقلی]] دیگر آمده: [[هدف]] معاویه از این اقدام ایجاد [[آشتی]] بین [[بنی‌امیه]] و [[بنی‌هاشم]] یا به عبارتی [[تسلیم]] کردن و [[حق]] السکوت [[هاشمیان]] در برابر [[امویان]] بوده است<ref>ترجمه الامام الحسین از ابن سعد، ص۱۴۵.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۴۶.</ref>
	~~[[مظلومیت سیدالشهداء]] در تأثیر [[مسیحیت]] در [[حادثه کربلا]]~~
	[[خودباختگی]] [[فرهنگی]] نمودی از [[بی‌هویتی]] فرد و [[جامعه]] است به میزانی که افراد بر شوره‌زار خودباختگی تکیه دهند، نشان می‌دهد که از [[هویت]] اصیل و سالمی برخوردار نیستند فاقد پشتوانه فرهنگی و [[معنوی]] می‌باشند. اینکه امروز یک [[جوانی]] دست گدایی به سوی [[فرهنگ بیگانه]] دراز کند و [[لباس]] و [[اخلاق]] و [[منش]] و [[رفتار]] خود را از آنها [[تقلید]] کند، دلیلش اینست که در [[قاموس]] [[فکری]] او اتصال و ارتباط با [[علی اکبر]] ندارد و اصولاً [[معرفتی]] به این [[ارزش‌ها]] نیست و لذا دوان دوان به دنبال غیرخودی می‌گردد، چون خود را فراموش کرده و خودی نمی‌شناسد. یکی از [[مشکلات]] عصر [[امامت]] [[سیدالشهداء]] تأثیر‌پذیری بنی‌امیه از فرهنگ بیگانه بود.

	یزید از طرف مادر از [[بنی‌کلاب]] است که پیش از [[اسلام]] [[دین]] [[مسیحی]] داشتند و از بدیهیات [[جامعه‌شناسی]] این است که ریشه یزید متأثر از آن [[فرهنگ]] است. یزید در چنین قبیله‌ای که هنوز [[افکار]] و [[عادات]] [[مسیحیت]] را پشت نگذاشته بود [[تربیت]] شد. علاوه بر این بنا به نظر گروهی از [[مورخین]] بعضی از [[استادان]] یزید هم مسیحی بودهاند و به همین جهت بود که یزید [[مسیحیان]] را به خود نزدیک کرد و به خلاف دستور [[قرآن]] که فرمود: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى أَوْلِيَاءَ}}<ref>«ای مؤمنان! یهودیان و مسیحیان را دوست مگیرید که آنان (در برابر شما) هوادار یکدیگرند و هر کس از شما آنان را دوست بگیرد از آنان است؛ بی‌گمان خداوند گروه ستمگران را راهنمایی نمی‌کند» سوره مائده، آیه ۵۱.</ref> به آنها [[اعتماد]] کرد و آنها را از [[خواص]] و [[محرم اسرار]] [[حکومت]] کرده بود و به قدری به آنها [[اطمینان]] داشت که تربیت فرزندش خالد را به اتفاق [[مورخان]] به یک نفر مسیحی واگذار کرد و همچنین با اخطل [[شاعر]] [[نصرانی]] روابط صمیمانه‌ای داشت و او را به هجو [[انصار پیامبر]] واداشت و رابطه‌اش با اخطل چنان گرم بود که وقتی مُرد، یزید برایش مرثیه گفت، تمام این قرائن [[تاریخی]] [[شهادت]] می‌دهد که یزید از [[تربیت اسلامی]] [[محروم]] بود و مانند بعضی غرب‌زده‌های [[زمان]] ما از عادات [[بیگانگان]] به شدت متأثر بود.

	رقص، [[اشتغال]] به [[غنا]] و [[لهو]]، می‌گساری، سگ‌بازی همه از عادات مسیحیان بود که یزید تحت تأثیر آن تربیت [[فاسد]] به آنها معتاد شد و [[شعائر اسلامی]] را [[محترم]] نمی‌شمرد و علناً مرتکب این [[معاصی]] می‌گشت و به [[خاندان رسالت]] و [[مقام]] [[روحانی]] و [[معنوی]] [[امام حسین]]{{ع}} اعتنا و توجهی نمی‌کرد. یزید در کارها با مسیحی‌ها و بیگانگان چون [[سرجون]] [[مشورت]] می‌کرد و [[رأی]] آنها را به کار می‌بست. سرجون [[غلام]] [[رومی]] بود که به عنوان [[اسیر]] به دستگاه معاویه وارد شد. و پس از اندک زمانی در تمام امور مملکتی مورد [[مشورت]] قرار می‌گرفت. حتی معاویه به یزید [[وصیت]] کرد که در مواقع [[لزوم]] با [[سرجون]] مشورت کن که بسیار [[عاقل]] است<ref>کامل ابن اثیر، ج۳، ص۲۶۸؛ حجه السعاده، ج۲، ص۶.</ref>.
	وقتی [[مسلم بن عقیل]] بر [[کوفه]] مسلط شد یکی از طرفداران [[بنی‌امیه]] نزد [[نعمان بن بشیر]] [[فرماندار]] رفت و گفت: تو ضعیفی یا ضعیف‌نما که [[ولایت]] را به [[تباهی]] داده‌ای؟ نعمان گفت: اینکه [[ضعیف]] باشم اما [[مطیع خدا]] بهتر از آن است که در کار [[معصیت خدا]] نیرومند باشم، من کسی نیستم که پرده‌ای را که [[خدا]] پوشانیده بدرم.
	آن کس گفته نعمان را برای یزید نوشت و او با سرجون مشورت کرد، سرجون گفت: اگر معاویه زنده بود از او می‌پذیرفتی؟ گفت: آری! گفت: از من بپذیر که کسی جز [[ابن زیاد]] شایسته کوفه نیست، او را ولایت‌دار کوفه کن. یزید نسبت به ابن زیاد [[خشم]] آورده بود و قرار بود او را از [[بصره]] بردارد، پس به او نوشت که از او [[راضی]] شده و کوفه را نیز با بصره به او داده و نوشت که مسلم را بجوید و اگر به دست آورد خونش را بریزد.

	شاید [[خباثت]] و [[پلیدی]] ابن زیاد از [[عمر سعد]] و یزید هم بیشتر باشد و در صحنه [[کربلا]] قبل از شروع [[جنگ]]، عمر سعد [[تمایل]] به مماشات و ختم غائله به یک [[صلح]] بیشتر داشت و یزید هم در برخورد با [[اسرای اهل بیت]] می‌گوید: خدا [[لعنت]] کند ابن زیاد را که من راضی به اینکار نبودم. ولی ابن زیاد از آنهاست که [[اصرار]] به [[خونریزی]] و برخورد شدید با [[اهل بیت]] دارد. در [[شهادت سیدالشهداء]] باز رد پای [[یهود]] و [[نصاری]] [[مشاهده]] می‌شود.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۴۶.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-10-15T06:25:47Z

منابع

@@ خط ۱۴۲: / خط ۱۴۲: @@
 وقتی امر به معروف و نهی از منکر ترک شده و [[جامعه]] در برابر قدرت‌های [[خودکامه]] [[تسلیم]] گردید و خود را به آنها فروخت، نتیجه همین می‌شود که در [[حکومت بنی‌امیه]] گرفتار آن شدند، [[اموال]] [[بیت المال]] صرف [[عیاشی]] و [[هرزگی]] می‌گردد، حتی به [[ناموس]] افراد [[تجاوز]] و [[احکام]] و حدود تعطیل و [[شعائر اسلامی]] را [[تحقیر]] می‌نمایند و [[کنیزکان]] و زنها را به کارهای مختص به مردها می‌گمارند. ولید [[کنیز]] خودش را با [[حال]] جنابت به [[مسجد]] می‌فرستد تا بر مردها [[امامت]] کند و [[فرماندار کوفه]] با حال مستی به مسجد می‌رود و [[زنا]] و [[بی‌عفتی]] رایج می‌شود.
 با این همه فجایع چشم همه مسلمین به [[سیدالشهداء]] که [[رهبر معنوی]] و اسلامی مسلم بود{{ع}} دوخته شده و [[اکثریت]] [[مردم]] پیش خود می‌گفتند در صورتی که حسین{{ع}} در برابر این اوضاع [[مصلحت]] را بر [[سکوت]] بداند [[تکلیف]] دیگران معلوم است؛ زیرا کسی از حسین{{ع}} بیناتر به اوضاع و داناتر به [[احکام]] نیست. چه کسی از حسین{{ع}} سزاوارتر به [[مبارزه]] با این همه [[منکرات]] بود؟ حسین{{ع}} [[وظیفه]] داشت و [[مکلف]] بود که برای [[نهی از منکر]] به پا خیزد و عالم [[اسلام]] را [[بیدار]] کند.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۴۶.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-10-15T06:09:50Z

منابع

@@ خط ۱۱۳: / خط ۱۱۳: @@
 درست در این مقطع [[تاریخی]] است که زیاد بن ابیه، [[عبدالرحمن بن حسان]] را به [[جرم]] [[دوستی]] با علی{{ع}} [[زنده به گور]] کرد. این هم از ثمرات [[مکر]] معاویه در [[الحاق]] زیاد به اوست که زیاد را از علی{{ع}} جدا کردند و به [[جان]] [[شیعه علی]]{{ع}} انداختند<ref>تحفه الاحباب، ص۱۶۳.</ref>.
 در این مقطع حساس [[تاریخ]] است که [[حجر بن عدی]] و یارانش در سال ۵۳ دست بسته به [[شهادت]] می‌رسند و پس از [[حجر]]، [[عمرو بن حمق]] به [[جرم]] [[شیعه]] بودن به شهادت می‌رسد.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۲۷.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2024-10-15T05:37:19Z

منابع

@@ خط ۹۴: / خط ۹۴: @@
 از اینجا معلوم می‌شود که بر اثر شرایطی که حکومت ۲۰ ساله معاویه به‌وجود آورده بود، [[خاندان پیامبر]] در چه شرایط [[ناگواری]] قرار داشتند و دوری عموم [[مردم]] از آن حضرت در چه حد بوده؟ و چه [[روزگار]] [[تاریکی]] را می‌گذرانیده‌اند. [[شیخ صدوق]] نقل می‌کند که این ازرق در حضور [[حجت خدا]] [[امام حسین]]{{ع}} از [[ابن عباس]] درباره [[خداوند]] مطلبی سؤال کرد و ابن عباس مدتی ساکت شد. [[سیدالشهدا]] [[ابن ازرق]] را به حضور خود فراخواند تا پاسخ گوید و او در کمال [[بی‌ادبی]] گفت از تو نپرسیدم! ابن عباس به وی گفت او از [[خاندان نبوت]] است و اینها [[میراث]] بر [[علم]] خدایند<ref>توحید، صدوق، صفحه ۸۰.</ref>.
 [[خفقان]] [[سیاسی]] و [[تبلیغات سوء]] علیه امامت [[شیعه]] به جایی رسیده بود که شاگردان [[اهل بیت]] یعنی ابن عباس باید معرف علم آنان باشند گرچه آغازگر این تبلیغات سوء [[خلفای جور]] از [[زمان امیرالمؤمنین]] بودند.<ref>[[علی راجی|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۱۲.</ref>
 == منابع ==

Jaafari: /* مظلومیت سیدالشهداء در آغاز امامتش در عصر معاویه */

2024-10-15T04:58:51Z

مظلومیت سیدالشهداء در آغاز امامتش در عصر معاویه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۸
خط ۸۰:		خط ۸۰:
	در کتاب [[مناقب]] آمده: یکی از نمونه‌های [[شجاعت امام حسین]]{{ع}} این بود که بین آن حضرت و [[ولید بن عقبه]] «آن [[روز]] [[فرماندار مدینه]] بود» راجع به یک آب و ملکی [[منازعه]] در گرفت. [[امام حسین]] [[عمامه]] ولید را از سرش گرفت و آن را به گردنش بست! [[مروان]] گفت: {{متن حدیث\|بِاللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ جُرْأَةَ رَجُلٍ عَلَى أَمِيرِهِ}} به خدا قسم تا به امروز ندیده بودم که مردی چون حسین نسبت به [[فرماندار]] خود یک چنین جرأتی پیدا کرده باشد! ولید به امام حسین{{ع}} گفت: [[قسم به خدا]] من این سخن را از روی [[غضب]] و [[خشم]] نگفتم، ولی تو برای این حلمی که من دارم با من حسودی کردی، آن آب و [[ملک]] از تو می‌باشد. امام به ولید فرمود ملک [[مال]] تو باشد و برخاست<ref>بحار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.		در کتاب [[مناقب]] آمده: یکی از نمونه‌های [[شجاعت امام حسین]]{{ع}} این بود که بین آن حضرت و [[ولید بن عقبه]] «آن [[روز]] [[فرماندار مدینه]] بود» راجع به یک آب و ملکی [[منازعه]] در گرفت. [[امام حسین]] [[عمامه]] ولید را از سرش گرفت و آن را به گردنش بست! [[مروان]] گفت: {{متن حدیث\|بِاللَّهِ مَا رَأَيْتُ كَالْيَوْمِ جُرْأَةَ رَجُلٍ عَلَى أَمِيرِهِ}} به خدا قسم تا به امروز ندیده بودم که مردی چون حسین نسبت به [[فرماندار]] خود یک چنین جرأتی پیدا کرده باشد! ولید به امام حسین{{ع}} گفت: [[قسم به خدا]] من این سخن را از روی [[غضب]] و [[خشم]] نگفتم، ولی تو برای این حلمی که من دارم با من حسودی کردی، آن آب و [[ملک]] از تو می‌باشد. امام به ولید فرمود ملک [[مال]] تو باشد و برخاست<ref>بحار، ج۴۴، ص۱۹۱.</ref>.
	[[روایت]] شده که میان امام حسین{{ع}} و معاویه در مورد قطعه زمینی در [[مدینه]] که از مال امام حسین{{ع}} بود [[اختلاف]] پیش آمد و [[حق]] حسین{{ع}} در این مورد نادیده گرفته شد، امام حسین{{ع}} برای گرفتن [[حق]] خود سه راه پیش پای معاویه گذاشت و فرمود: باید یکی از این سه پیشنهاد مرا بپذیری، یا حق من در این [[زمین]] را خریداری کنی یا آن را در اختیارم بگذاری یا در این مورد عبدالله عمر یا عبدالله [[زبیر]] را میان من و خودت [[حکم]] قرار دهی و اگر هیچ کدام از این سه پیشنهاد را نپذیری راه چهار می‌خواهد بود که صَیلَم است.		[[روایت]] شده که میان امام حسین{{ع}} و معاویه در مورد قطعه زمینی در [[مدینه]] که از مال امام حسین{{ع}} بود [[اختلاف]] پیش آمد و [[حق]] حسین{{ع}} در این مورد نادیده گرفته شد، امام حسین{{ع}} برای گرفتن [[حق]] خود سه راه پیش پای معاویه گذاشت و فرمود: باید یکی از این سه پیشنهاد مرا بپذیری، یا حق من در این [[زمین]] را خریداری کنی یا آن را در اختیارم بگذاری یا در این مورد عبدالله عمر یا عبدالله [[زبیر]] را میان من و خودت [[حکم]] قرار دهی و اگر هیچ کدام از این سه پیشنهاد را نپذیری راه چهار می‌خواهد بود که صَیلَم است.
	معاویه پرسید: صیلم چیست؟ گفت افراد [[حلف الفضول]] را ندا می‌دهم و به حلف الفضول [[دعوت]] می‌کنم. آنگاه در حالی که [[خشمگین]] بود برخاست و از نزد معاویه رفت. فضای [[عدالت‌خواهی]] که [[امام]] ایجاد کرده بود معاویه را ناچار کرد که بگوید ما را نیازی به صیلم نیست و برای حسین{{ع}} [[پیام]] فرستاد که کسی را بفرست و [[مال]] خود را بگیر که ما آن زمین را از تو خریداری کردیم<ref>نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۵ ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۶۰.</ref>		معاویه پرسید: صیلم چیست؟ گفت افراد [[حلف الفضول]] را ندا می‌دهم و به حلف الفضول [[دعوت]] می‌کنم. آنگاه در حالی که [[خشمگین]] بود برخاست و از نزد معاویه رفت. فضای [[عدالت‌خواهی]] که [[امام]] ایجاد کرده بود معاویه را ناچار کرد که بگوید ما را نیازی به صیلم نیست و برای حسین{{ع}} [[پیام]] فرستاد که کسی را بفرست و [[مال]] خود را بگیر که ما آن زمین را از تو خریداری کردیم<ref>نهج البلاغه، ابن ابی الحدید، ج۱۵ ص۲۲۷.</ref>.<ref>[[علی راجی\|راجی، علی]]، [[مظلومیت سیدالشهداء ج۱ (کتاب)\|مظلومیت سیدالشهداء]]، ج۱، ص ۵-۱۲.</ref>

	==نگاهی به [[جامعه‌شناسی]] عصر [[سیدالشهداء]] در [[زمان معاویه]]==		==نگاهی به [[جامعه‌شناسی]] عصر [[سیدالشهداء]] در [[زمان معاویه]]==