امام در تفسیر و علوم قرآنی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۰۲

2025-07-13T06:02:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۳۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امام		\| موضوع مرتبط = امام
	\| عنوان مدخل = امام		\| عنوان مدخل = امام
	\| مداخل مرتبط = [[امام در لغت]] - [[امام در قرآن]] - [[امام در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[امام در کلام اسلامی]] - [[امام در معارف و سیره علوی]] - [[امام در فقه سیاسی]] - [[مقام امام]] - [[امام از دیدگاه اهل سنت~~]] - [[امام در فقه اسلامی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[امام در لغت]] - [[امام در قرآن]] - [[امام در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[امام در کلام اسلامی]] - [[امام در معارف و سیره علوی]] - [[امام در فقه اسلامی]] - [[امام در فقه سیاسی]] - [[مقام امام]] - [[امام از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:31:35Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۱
خط ۱۳۵:		خط ۱۳۵:
	این دیدگاه با چند اشکال مواجه است:		این دیدگاه با چند اشکال مواجه است:

	۱. پیشوایی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} در خطوط کلی [[دین]]، یا هسته مرکزی آن، که توحیدباوری و [[بیزاری]] از [[شرک]] است، برای دیگر انبیا نیز هست، بلکه [[خدای متعال]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} را در این باره، [[شیعه]] [[حضرت نوح]] نامید و فرمود: {{متن قرآن\|وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ}}<ref>«و از پیروان وی ابراهیم بود» سوره صافات، آیه ۸۳.</ref>. به تعبیر استاد [[آیت‌الله]] جوادی که می‌فرماید: حضرت ابراهیم در وسط [[تاریخ]] است نه آغاز آن. گرچه وی به تعبیر [[قرآن کریم]] پدر [[مسلمانان]] و نسبت به آیندگانِ خود، امام است، ~~لیکن~~ خود مأموم نوح{{ع}} و از [[شیعیان]] وی است... حضرت نوح نخستین کسی است که برای [[دعوت به توحید]] و شرک‌زدایی [[قیام]] کرده و نظیری برای وی نیست<ref>جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ج۳، ص۴۴۶.</ref>.		۱. پیشوایی [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} در خطوط کلی [[دین]]، یا هسته مرکزی آن، که توحیدباوری و [[بیزاری]] از [[شرک]] است، برای دیگر انبیا نیز هست، بلکه [[خدای متعال]] [[حضرت ابراهیم]]{{ع}} را در این باره، [[شیعه]] [[حضرت نوح]] نامید و فرمود: {{متن قرآن\|وَإِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْرَاهِيمَ}}<ref>«و از پیروان وی ابراهیم بود» سوره صافات، آیه ۸۳.</ref>. به تعبیر استاد [[آیت‌الله]] جوادی که می‌فرماید: حضرت ابراهیم در وسط [[تاریخ]] است نه آغاز آن. گرچه وی به تعبیر [[قرآن کریم]] پدر [[مسلمانان]] و نسبت به آیندگانِ خود، امام است، لکن خود مأموم نوح{{ع}} و از [[شیعیان]] وی است... حضرت نوح نخستین کسی است که برای [[دعوت به توحید]] و شرک‌زدایی [[قیام]] کرده و نظیری برای وی نیست<ref>جوادی آملی، تفسیر تسنیم، ج۳، ص۴۴۶.</ref>.

	افزون بر آن، [[خداوند]] ما را به آیینی فراخواند که در [[آیین حضرت نوح]]{{ع}} و دیگر انبیا، بی‌آنکه اختصاص به حضرت ابراهیم داشته باشد، حضور و بروز دارد. [[قرآن]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ...}}<ref>«از دین، همان را برای شما بیان داشت که نوح را بدان سفارش کرده بود و نیز آنچه را که به تو وحی کردیم و آنچه را که به ابراهیم و موسی و عیسی، سفارش کردیم که دین را استوار بدارید و در آن به پراکندگی نیفتید؛ بر مشرکان آنچه آنان را بدان می‌خوانی گران است، خداوند است که هر که را بخواهد به سوی خود برمی‌گزیند و هر که را (به درگاه او) بازگردد به سوی خویش رهنمون می‌گردد» سوره شوری، آیه ۱۳.</ref>.		افزون بر آن، [[خداوند]] ما را به آیینی فراخواند که در [[آیین حضرت نوح]]{{ع}} و دیگر انبیا، بی‌آنکه اختصاص به حضرت ابراهیم داشته باشد، حضور و بروز دارد. [[قرآن]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|شَرَعَ لَكُمْ مِنَ الدِّينِ مَا وَصَّى بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَى وَعِيسَى أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِ...}}<ref>«از دین، همان را برای شما بیان داشت که نوح را بدان سفارش کرده بود و نیز آنچه را که به تو وحی کردیم و آنچه را که به ابراهیم و موسی و عیسی، سفارش کردیم که دین را استوار بدارید و در آن به پراکندگی نیفتید؛ بر مشرکان آنچه آنان را بدان می‌خوانی گران است، خداوند است که هر که را بخواهد به سوی خود برمی‌گزیند و هر که را (به درگاه او) بازگردد به سوی خویش رهنمون می‌گردد» سوره شوری، آیه ۱۳.</ref>.

Jaafari در ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۴:۴۰

2025-05-24T04:40:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۱۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام		\| موضوع مرتبط = امام
	\| عنوان مدخل = امام		\| عنوان مدخل = امام
	\| مداخل مرتبط = [[امام در لغت]] - [[امام در قرآن]] - [[امام در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[امام در کلام اسلامی]] - [[امام در فقه سیاسی]] - [[مقام امام]] - [[امام از دیدگاه اهل سنت]] - [[امام در فقه اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام در لغت]] - [[امام در قرآن]] - [[امام در تفسیر و علوم قرآنی]] - [[امام در کلام اسلامی]] - [[امام در معارف و سیره علوی]] - [[امام در فقه سیاسی]] - [[مقام امام]] - [[امام از دیدگاه اهل سنت]] - [[امام در فقه اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امامت (پرسش)
	}}		}}

Bahmani: /* وجوه معنایی امام از دیدگاه مفسران فریقین */

2025-04-09T05:05:51Z

وجوه معنایی امام از دیدگاه مفسران فریقین

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۵
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	احتمال دیگر بر اساس ترادف معنای [[ائمه]] با [[انبیا]] است. مانند این قول از [[قرطبی]] که می‌گوید: {{عربی\|يهدون بأمرنا بما أنزلنا عليهم من الوحي فكأنّه قال يهدون بكتابنا}}<ref>قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۱۱، ص۳۰۵.</ref>.		احتمال دیگر بر اساس ترادف معنای [[ائمه]] با [[انبیا]] است. مانند این قول از [[قرطبی]] که می‌گوید: {{عربی\|يهدون بأمرنا بما أنزلنا عليهم من الوحي فكأنّه قال يهدون بكتابنا}}<ref>قرطبی، الجامع لاحکام القرآن، ج۱۱، ص۳۰۵.</ref>.

	[[ابو مسلم]] از [[مفسران]] متقدم معتزلی نیز به صراحت امامت در این [[آیات]] را به معنای نبوت دانسته است<ref>به نقل از: رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۲، ص۱۶۰.</ref>. از نظر اهل تسنن آیات مورد بحث دلالت بر این دارد که [[حضرت ابراهیم]]، اسحاق و [[یعقوب]]{{عم}} مراتبی را پشت سر گذاشته‌اند؛ ابتدا آنان با [[اصلاح]] و [[تزکیه]] [[جان]] خویش به مرتبه [[صالحان]] رسیدند. [[قرآن]] در این باره فرمود: {{متن قرآن\|وَكُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِينَ}}<ref>«و همه را (مردمی) شایسته کردیم» سوره انبیاء، آیه ۷۲.</ref> سپس به [[مقام امامت]] که [[اصلاح جامعه]] و انتشار [[ایمان]] و تزکیه سایر انسان‌هاست، راه یافتند. قرآن در این باره فرمود: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}. آن‎گاه به مقام نبوت باریافتند و وحی را دریافت کردند: {{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ...}}. پس، از نظر مفسران [[سنی]]، [[وحی]] در این تعبیر، [[وحی تشریعی]] رسالی است. [[فخر رازی]] این مراتب را چنین گزارش کرده است: بدان، [[خداوند سبحان]] ابتدا آنان را به صلاح توصیف کرد چون صلاح آغاز مراتب سالکان الی [[الله]] است؛ سپس به مرتبه بالاتر که [[امامت]] است توصیف کرد. آن‌گاه مرتبه بالاتر را فرمود و آنان را به [[نبوت]] و [[وحی]] نواخت<ref>رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۲، ص۱۶۰.</ref>.		[[ابو مسلم]] از [[مفسران]] متقدم معتزلی نیز به صراحت امامت در این [[آیات]] را به معنای نبوت دانسته است<ref>به نقل از: رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۲، ص۱۶۰.</ref>. از نظر اهل تسنن آیات مورد بحث دلالت بر این دارد که [[حضرت ابراهیم]]، اسحاق و [[یعقوب]]{{عم}} مراتبی را پشت سر گذاشته‌اند؛ ابتدا آنان با [[اصلاح]] و [[تزکیه]] [[جان]] خویش به مرتبه [[صالحان]] رسیدند. [[قرآن]] در این باره فرمود: {{متن قرآن\|وَكُلًّا جَعَلْنَا صَالِحِينَ}}<ref>«و همه را (مردمی) شایسته کردیم» سوره انبیاء، آیه ۷۲.</ref> سپس به [[مقام امامت]] که [[اصلاح جامعه]] و انتشار [[ایمان]] و تزکیه سایر انسان‌هاست، راه یافتند. قرآن در این باره فرمود: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}. آن‎گاه به مقام نبوت باریافتند و وحی را دریافت کردند: {{متن قرآن\|وَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِمْ فِعْلَ الْخَيْرَاتِ...}}. پس، از نظر مفسران [[سنی]]، [[وحی]] در این تعبیر، [[وحی تشریعی]] رسالی است. [[فخر رازی]] این مراتب را چنین گزارش کرده است: بدان، [[خداوند سبحان]] ابتدا آنان را به صلاح توصیف کرد چون صلاح آغاز مراتب سالکان الی [[الله]] است؛ سپس به مرتبه بالاتر که [[امامت]] است توصیف کرد. آن‌گاه مرتبه بالاتر را فرمود و آنان را به [[نبوت]] و [[وحی]] نواخت<ref>رازی، مفاتیح الغیب، ج۲۲، ص۱۶۰.</ref>.

	حاصل آنکه چون [[مفسران]] [[سنی]]، امامت را مقامی فراتر از نبوت نمی‌دانند، ناگزیر یا امامتِ در این [[آیات]] را فروتر از نبوت و به معنای [[پیشوایی]] [[صالحان]]، یا مترادف با آن به حساب می‌آورند.		حاصل آنکه چون [[مفسران]] [[سنی]]، امامت را مقامی فراتر از نبوت نمی‌دانند، ناگزیر یا امامتِ در این [[آیات]] را فروتر از نبوت و به معنای [[پیشوایی]] [[صالحان]]، یا مترادف با آن به حساب می‌آورند.

Bahmani: /* ارزیابی دیدگاه‌های فریقین */

2025-04-09T05:03:56Z

ارزیابی دیدگاه‌های فریقین

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۵۵

2025-04-06T06:55:48Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* پانویس */

2025-04-06T06:20:49Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۰
خط ۲۹۶:		خط ۲۹۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~امامت~~]]		[[رده:امام]]

Jaafari در ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۵:۱۰

2025-01-04T05:10:26Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۴۰
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[۱۹]]\|سال=[[۱۴۰۳]]\|کاربر=Jaafari}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام		\| موضوع مرتبط = امام

Jaafari: /* منابع */

2025-01-04T05:10:17Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* =استناد به روایات */

2025-01-04T05:03:40Z

=استناد به روایات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۱۶۶:		خط ۱۶۶:
	وجه تناسب معنای [[مُلک]] عظیم، به طاعت مفروضه، به این دلیل است که [[فرمانروایی]] تنها برای مُلک [[زمین]] نیست، بلکه فراتر از آن، [[پیشوایی]] بر [[اعمال]] [[مؤمنان]] است؛ تناسب «مُلک عظیم» با معنای «[[ائمه هدی]]» نیز به لحاظ علت فاعلی در امر فرمانروایی است. حاصل آنکه مفاد [[آیات]] و [[روایات]]، دلالت بر [[جعل]] [[مقام امامت]] در «[[آل ابراهیم]]» دارد و [[اطاعت]] آنان را بدون قید و شرط [[واجب]] شمرده است. پس می‌توان گفت: مقام امامت، مرتبه‌ای از جعل پیشوایی از ناحیه [[حق‌تعالی]] برای [[انسانی]] است که اطاعتش - در طول [[اطاعت خداوند]]- مستقل است و باید به طور مطلق به وی [[اقتدا]] شود. اطاعت از چنین انسانی [[اطاعت از خدا]] و [[عصیان]] وی عصیان خداست؛ چه اینکه این فرد در [[مقام]] [[زعامت سیاسی]] و [[اجتماعی]] قرار گیرد، یا امکان چنین امری برای وی نباشد در هر شرایطی باز هم مقام «طاعت مفروضه» بالعرض - در برابر طاعت مفروضه بالذات که تنها برای [[حق تعالی]] است- برای او بدون قید و شرط هست.<ref>[[فتح‌الله نجارزادگان\|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)\|بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین]] ص ۱۵۸</ref>		وجه تناسب معنای [[مُلک]] عظیم، به طاعت مفروضه، به این دلیل است که [[فرمانروایی]] تنها برای مُلک [[زمین]] نیست، بلکه فراتر از آن، [[پیشوایی]] بر [[اعمال]] [[مؤمنان]] است؛ تناسب «مُلک عظیم» با معنای «[[ائمه هدی]]» نیز به لحاظ علت فاعلی در امر فرمانروایی است. حاصل آنکه مفاد [[آیات]] و [[روایات]]، دلالت بر [[جعل]] [[مقام امامت]] در «[[آل ابراهیم]]» دارد و [[اطاعت]] آنان را بدون قید و شرط [[واجب]] شمرده است. پس می‌توان گفت: مقام امامت، مرتبه‌ای از جعل پیشوایی از ناحیه [[حق‌تعالی]] برای [[انسانی]] است که اطاعتش - در طول [[اطاعت خداوند]]- مستقل است و باید به طور مطلق به وی [[اقتدا]] شود. اطاعت از چنین انسانی [[اطاعت از خدا]] و [[عصیان]] وی عصیان خداست؛ چه اینکه این فرد در [[مقام]] [[زعامت سیاسی]] و [[اجتماعی]] قرار گیرد، یا امکان چنین امری برای وی نباشد در هر شرایطی باز هم مقام «طاعت مفروضه» بالعرض - در برابر طاعت مفروضه بالذات که تنها برای [[حق تعالی]] است- برای او بدون قید و شرط هست.<ref>[[فتح‌الله نجارزادگان\|نجارزادگان، فتح‌الله]]، [[بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین (کتاب)\|بررسی تطبیقی معناشناسی امام و مقام امامت از دیدگاه مفسران فریقین]] ص ۱۵۸</ref>

	===استناد به [[روایات]]==		===استناد به [[روایات]]===
	افزون بر روایات یاد شده که [[امامت]] در [[آیه]] «ابتلی» را به معنای [[مفترض الطاعه]] می‌داند، برخی [[احادیث]] دیگر در این زمینه نقل شده است، که پیش‌تر در لابه‌لای مباحث گذشته به بخشی از آنها اشاره شد. این احادیث برای [[درک]] این معنا از امامت راهگشاست. مانند [[حدیث]] مرحوم [[کلینی]] از طریق [[محمد بن یحیی]] عن [[احمد بن محمد]] و [[محمد بن الحسین عن محمد بن یحیی عن [[طلحة بن زید]]، از [[امام صادق]]{{ع}} که می‌فرماید:		افزون بر روایات یاد شده که [[امامت]] در [[آیه]] «ابتلی» را به معنای [[مفترض الطاعه]] می‌داند، برخی [[احادیث]] دیگر در این زمینه نقل شده است، که پیش‌تر در لابه‌لای مباحث گذشته به بخشی از آنها اشاره شد. این احادیث برای [[درک]] این معنا از امامت راهگشاست. مانند [[حدیث]] مرحوم [[کلینی]] از طریق [[محمد بن یحیی]] عن [[احمد بن محمد]] و [[محمد بن الحسین عن محمد بن یحیی عن [[طلحة بن زید]]، از [[امام صادق]]{{ع}} که می‌فرماید:
	{{متن حدیث\|إِنَّ الْأَئِمَّةَ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِمَامَانِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref> لَا بِأَمْرِ النَّاسِ يُقَدِّمُونَ أَمْرَ اللَّهِ قَبْلَ أَمْرِهِمْ وَ حُكْمَ اللَّهِ قَبْلَ حُكْمِهِمْ قَالَ: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ}}<ref>«و آنان را (به کیفر کفرشان) پیشوایانی کردیم که (مردم را) به سوی آتش دوزخ فرا می‌خوانند» سوره قصص، آیه ۴۱.</ref> يُقَدِّمُونَ أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَمْرِ اللَّهِ وَ حُكْمَهُمْ قَبْلَ حُكْمِ اللَّهِ وَ يَأْخُذُونَ بِأَهْوَائِهِمْ خِلَافَ مَا فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۶، ح۲.</ref>؛ همانا [[پیشوایان]] در [[کتاب خدا]] دو گروه‌اند، [[خداوند متعال]] می‌فرماید: «و ما آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به امر ما [[هدایت]] می‌کنند» نه به دستور و [[خواست مردم]]؛ پس [[امر خدا]] را بر امر خود مقدم می‌دارند و [[حکم خدا]] را پیش از [[حکم]] خود قرار می‌دهند. [[حق‌تعالی]] می‌فرماید: «و ما آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به سوی [[آتش]] [[دعوت]] می‌کنند» یعنی خواست و دستور خود را پیش از [[خواست خداوند]] و حکم خویش را پیش از حکم خدا قرار می‌دهند و [[خواهش‌های نفسانی]] را گرفته برخلاف آموزه‌های [[کتاب خداوند]] حکم می‌رانند.		{{متن حدیث\|إِنَّ الْأَئِمَّةَ فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ إِمَامَانِ قَالَ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَهْدُونَ بِأَمْرِنَا}}<ref>«و آنان را پیشوایانی کردیم که به فرمان ما راهبری می‌کردند» سوره انبیاء، آیه ۷۳.</ref> لَا بِأَمْرِ النَّاسِ يُقَدِّمُونَ أَمْرَ اللَّهِ قَبْلَ أَمْرِهِمْ وَ حُكْمَ اللَّهِ قَبْلَ حُكْمِهِمْ قَالَ: {{متن قرآن\|وَجَعَلْنَاهُمْ أَئِمَّةً يَدْعُونَ إِلَى النَّارِ}}<ref>«و آنان را (به کیفر کفرشان) پیشوایانی کردیم که (مردم را) به سوی آتش دوزخ فرا می‌خوانند» سوره قصص، آیه ۴۱.</ref> يُقَدِّمُونَ أَمْرَهُمْ قَبْلَ أَمْرِ اللَّهِ وَ حُكْمَهُمْ قَبْلَ حُكْمِ اللَّهِ وَ يَأْخُذُونَ بِأَهْوَائِهِمْ خِلَافَ مَا فِي كِتَابِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ}}<ref>کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۶، ح۲.</ref>؛ همانا [[پیشوایان]] در [[کتاب خدا]] دو گروه‌اند، [[خداوند متعال]] می‌فرماید: «و ما آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به امر ما [[هدایت]] می‌کنند» نه به دستور و [[خواست مردم]]؛ پس [[امر خدا]] را بر امر خود مقدم می‌دارند و [[حکم خدا]] را پیش از [[حکم]] خود قرار می‌دهند. [[حق‌تعالی]] می‌فرماید: «و ما آنان را پیشوایانی قرار دادیم که به سوی [[آتش]] [[دعوت]] می‌کنند» یعنی خواست و دستور خود را پیش از [[خواست خداوند]] و حکم خویش را پیش از حکم خدا قرار می‌دهند و [[خواهش‌های نفسانی]] را گرفته برخلاف آموزه‌های [[کتاب خداوند]] حکم می‌رانند.