امام علی در نهج البلاغه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مباهله */

2025-01-02T08:57:44Z

مباهله

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژانویهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۱۲:۲۷
خط ۴۲:		خط ۴۲:

	== [[مباهله]] ==		== [[مباهله]] ==
	با وجود [[پیشرفت]] [[اسلام]] در [[شبه جزیره عربستان]]، هنوز ساکنان بخشی از شبه جزیره که میان [[یمن]] و [[حجاز]] قرار داشت و سالیان سال از [[دوران جاهلیت]]، [[محل زندگی]] [[مسیحیان]] بود، [[اسلام]] نیاوردند و به [[آیین مسیحیت]] بودند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در نامه‌ای آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و در غیر این‌صورت آنها را به پرداخت [[جزیه]] هشدار داد. در صورتی‌که هیچ‌یک از دو امر را نپذیرند، تهدید به [[جنگ]] شدند. [[مسیحیان]] هیئتی را برای بررسی به [[مدینه]] فرستادند و با وجود استدلال‌های [[پیامبر]]، قانع نشدند. در این هنگام [[آیه مباهله]] بر [[پیامبر]] نازل شد.		با وجود [[پیشرفت]] [[اسلام]] در [[شبه جزیره عربستان]]، هنوز ساکنان بخشی از شبه جزیره که میان [[یمن]] و [[حجاز]] قرار داشت و سالیان سال از [[دوران جاهلیت]]، محل زندگی [[مسیحیان]] بود، [[اسلام]] نیاوردند و به [[آیین مسیحیت]] بودند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در نامه‌ای آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و در غیر این‌صورت آنها را به پرداخت [[جزیه]] هشدار داد. در صورتی‌که هیچ‌یک از دو امر را نپذیرند، تهدید به [[جنگ]] شدند. [[مسیحیان]] هیئتی را برای بررسی به [[مدینه]] فرستادند و با وجود استدلال‌های [[پیامبر]]، قانع نشدند. در این هنگام [[آیه مباهله]] بر [[پیامبر]] نازل شد.

	از آن پس که به [[آگاهی]] رسیده‌ای، هرکس که درباره او ([[حضرت مسیح]]) با تو مجادله کند، بگو بایید تا حاضر کنیم ما [[فرزندان]] خود را و شما [[فرزندان]] خود را، ما زنان خود را و شما زنان خود را، آن‌گاه [[دعا]] و [[تضرع]] کنیم و [[لعنت]] خود را بر [[دروغ‌گویان]] بفرستیم<ref>{{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۱</ref>.		از آن پس که به [[آگاهی]] رسیده‌ای، هرکس که درباره او ([[حضرت مسیح]]) با تو مجادله کند، بگو بایید تا حاضر کنیم ما [[فرزندان]] خود را و شما [[فرزندان]] خود را، ما زنان خود را و شما زنان خود را، آن‌گاه [[دعا]] و [[تضرع]] کنیم و [[لعنت]] خود را بر [[دروغ‌گویان]] بفرستیم<ref>{{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۱</ref>.
	* [[مسیحیان]] این طرح را پسندیدند. روز بعد [[پیامبر]] به همراه [[امام علی]] {{ع}}، [[فاطمه]] {{س}} و [[حسنین]] {{عم}} برای [[مباهله]] حاضر شدند. [[اسقف]] [[نجران]] با مشاهده سیمای مصمم و [[نورانی]] آنان، به [[مسیحیان]] گفت: "چهره‌هایی که من می‌بینم اگر از [[خدا]] درخواست کنند کوهی را از جا برکَنَد، برخواهد کند. زنهار [[مباهله]] نکنید که هلاک می‌شوید." آنان [[مباهله]] نکردند. [[پیامبر]] بار دیگر آنها را به [[اسلام]] فراخواند. آنها نپذیرفت. قرار شد سالانه دو هزار حله ([[لباس]] نو) و سی هزار زره آهنی به عنوان [[جزیه]] بپردازند. [[پیامبر]] پذیرفت و قرارداد صلحی میان آنان بسته شد که [[علی]] {{ع}} کاتب آن بود.
			[[مسیحیان]] این طرح را پسندیدند. روز بعد [[پیامبر]] به همراه [[امام علی]] {{ع}}، [[فاطمه]] {{س}} و حسنین {{عم}} برای [[مباهله]] حاضر شدند. اسقف [[نجران]] با مشاهده سیمای مصمم و [[نورانی]] آنان، به [[مسیحیان]] گفت: "چهره‌هایی که من می‌بینم اگر از [[خدا]] درخواست کنند کوهی را از جا برکَنَد، برخواهد کند. زنهار [[مباهله]] نکنید که هلاک می‌شوید." آنان [[مباهله]] نکردند. [[پیامبر]] بار دیگر آنها را به [[اسلام]] فراخواند. آنها نپذیرفت. قرار شد سالانه دو هزار حله ([[لباس]] نو) و سی هزار زره آهنی به عنوان [[جزیه]] بپردازند. [[پیامبر]] پذیرفت و قرارداد صلحی میان آنان بسته شد که [[علی]] {{ع}} کاتب آن بود.

	== [[غدیر خم]] ==		== [[غدیر خم]] ==

Bahmani در ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲

2024-08-21T07:32:19Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = امام علی		\| عنوان مدخل = امام علی
	\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در معارف و سیره نبوی]] - [[امام علی در معارف و سیره حسینی]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در معارف و سیره نبوی]] - [[امام علی در معارف و سیره علوی]] - [[امام علی در معارف و سیره حسینی]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در معارف و سیره معصومان]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

Bahmani: /* امام علی {{ع}} در روزگار خلفا */

2024-01-16T08:16:31Z

امام علی {{ع}} در روزگار خلفا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۶
خط ۶۱:		خط ۶۱:
	[[پیامبر اکرم]] {{صل}} پس از بازگشت از آخرین سفر [[حج]] [[بیمار]] شد. در نخستین شب [[بیماری]] همراه با خدمت‌کار خود به قبرستان رفت و مدت‌ها با گورها خاموش [[نجوا]] کرد: "خوش بیاسایید، خوشا به حالتان که حال شما را از حال این [[قوم]] بهتر است." هرچه پیش می‌رفت و هنگام رحلتش نزدیک‌تر می‌شد بیشتر تکرار می‌کرد که [[فتنه‌ها]] همچون پاره‌های شب سیاه روی آورده‌اند. روز بعد سپاهی را به [[فرماندهی]] [[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هفده تا بیست ساله) به سرزمین بلقاء در شرق امپراتوری [[روم]] فرستاد. [[ابوبکر]] و [[عمر]] با وجود تأکید [[پیامبر]] بر تجهیز و اعزام [[سپاه اسامه]] و [[لعنت]] کردن متخلفان از [[سپاه]] او، چو آن [[حضرت]] را در آستانل [[مرگ]] می‌دیدند، در [[مدینه]] ماندند و از [[فرمان پیامبر]] سرباز زدند. [[پیامبر]] از این موضوع برآشفته شد. حال [[پیامبر]] رو به وخامت می‌گذاشت، به‌گونه‌ای که برای [[اقامه نماز]] با کمک [[علی]] {{ع}} و [[فضل]]، پسر عموی خویش، به [[مسجدالنبی]] وارد شد. [[مردم]] که به [[ابوبکر]] [[اقتدا]] کرده بودند [[نماز]] خود را شکستند و به [[پیامبر]] [[اقتدا]] کردند. پس از [[نماز]] فرمود: "برایم دواتی بیاورید تا برایتان چیزی بنویسم که پس از من هرگز [[گمراه]] نشوید." [[عمر]] مانع شد و گفت که [[پیامبر]] هذیان می‌گوید. [[پیامبر]] که سخت آزرده بود، فرمود: "با [[اهل بیت]] من به خوبی [[رفتار]] کنید." روز بعد [[امام علی]] {{ع}} را طلبید و مدت زمانی طولانی با او [[نجوا]] کرد. [[امیرالمؤمنین]] در پاسخ سؤال کنندگان فرمود: "آن [[حضرت]] [[هزار در علم]] را به رویم گشود که از هر در آن هزار در دیگر گشوده می‌شود و سفارشی کرد که ان‌شاء [[الله]] به آن عمل خواهم کرد." هنگام احتضار [[پیامبر]] فرارسید. [[پیامبر]] به [[علی]] فرمود: "ای [[علی]]! سرم را در دامان خود بگیر، زیرا [[امر الهی]] رسید. چون [[جان]] از بدنم خارج شد، مرا به به [[قبله]] کن و کار [[غسل]] و [[کفن]] را خود برعهده بگیر و پیش از همه [[مردم]] بر من [[نماز]] گزار و از من جدا نشو تا این‌که در قبرم [[نهی]] و در همه حال از [[خدا]] [[یاری]] بخواه." آن‌گاه در حالی‌که دست راست [[امیرالمؤمنین]] زیر چانه [[پیامبر]] بود، [[جان]] به جان‌آفرین [[تسلیم]] کرد (۲۸ صفر سال ۱۱ هجری). [[امام علی]] {{ع}} دست خویش را بر صورت [[پیامبر]] کشید، سپس دست را بر صورت خود کشید. [[پیکر مطهر]] [[پیامبر]] را رو به [[قبله]] خوابانید، چشمانش را بست و جامه بر بدنش کشید. [[بدن]] وا را [[غسل]] داد، [[کفن]] کرد، بر او [[نماز]] گزارد و به خاکش سپرد.		[[پیامبر اکرم]] {{صل}} پس از بازگشت از آخرین سفر [[حج]] [[بیمار]] شد. در نخستین شب [[بیماری]] همراه با خدمت‌کار خود به قبرستان رفت و مدت‌ها با گورها خاموش [[نجوا]] کرد: "خوش بیاسایید، خوشا به حالتان که حال شما را از حال این [[قوم]] بهتر است." هرچه پیش می‌رفت و هنگام رحلتش نزدیک‌تر می‌شد بیشتر تکرار می‌کرد که [[فتنه‌ها]] همچون پاره‌های شب سیاه روی آورده‌اند. روز بعد سپاهی را به [[فرماندهی]] [[اسامة بن زید]] ([[جوانی]] هفده تا بیست ساله) به سرزمین بلقاء در شرق امپراتوری [[روم]] فرستاد. [[ابوبکر]] و [[عمر]] با وجود تأکید [[پیامبر]] بر تجهیز و اعزام [[سپاه اسامه]] و [[لعنت]] کردن متخلفان از [[سپاه]] او، چو آن [[حضرت]] را در آستانل [[مرگ]] می‌دیدند، در [[مدینه]] ماندند و از [[فرمان پیامبر]] سرباز زدند. [[پیامبر]] از این موضوع برآشفته شد. حال [[پیامبر]] رو به وخامت می‌گذاشت، به‌گونه‌ای که برای [[اقامه نماز]] با کمک [[علی]] {{ع}} و [[فضل]]، پسر عموی خویش، به [[مسجدالنبی]] وارد شد. [[مردم]] که به [[ابوبکر]] [[اقتدا]] کرده بودند [[نماز]] خود را شکستند و به [[پیامبر]] [[اقتدا]] کردند. پس از [[نماز]] فرمود: "برایم دواتی بیاورید تا برایتان چیزی بنویسم که پس از من هرگز [[گمراه]] نشوید." [[عمر]] مانع شد و گفت که [[پیامبر]] هذیان می‌گوید. [[پیامبر]] که سخت آزرده بود، فرمود: "با [[اهل بیت]] من به خوبی [[رفتار]] کنید." روز بعد [[امام علی]] {{ع}} را طلبید و مدت زمانی طولانی با او [[نجوا]] کرد. [[امیرالمؤمنین]] در پاسخ سؤال کنندگان فرمود: "آن [[حضرت]] [[هزار در علم]] را به رویم گشود که از هر در آن هزار در دیگر گشوده می‌شود و سفارشی کرد که ان‌شاء [[الله]] به آن عمل خواهم کرد." هنگام احتضار [[پیامبر]] فرارسید. [[پیامبر]] به [[علی]] فرمود: "ای [[علی]]! سرم را در دامان خود بگیر، زیرا [[امر الهی]] رسید. چون [[جان]] از بدنم خارج شد، مرا به به [[قبله]] کن و کار [[غسل]] و [[کفن]] را خود برعهده بگیر و پیش از همه [[مردم]] بر من [[نماز]] گزار و از من جدا نشو تا این‌که در قبرم [[نهی]] و در همه حال از [[خدا]] [[یاری]] بخواه." آن‌گاه در حالی‌که دست راست [[امیرالمؤمنین]] زیر چانه [[پیامبر]] بود، [[جان]] به جان‌آفرین [[تسلیم]] کرد (۲۸ صفر سال ۱۱ هجری). [[امام علی]] {{ع}} دست خویش را بر صورت [[پیامبر]] کشید، سپس دست را بر صورت خود کشید. [[پیکر مطهر]] [[پیامبر]] را رو به [[قبله]] خوابانید، چشمانش را بست و جامه بر بدنش کشید. [[بدن]] وا را [[غسل]] داد، [[کفن]] کرد، بر او [[نماز]] گزارد و به خاکش سپرد.

	== [[امام علی]] {{ع}} در [[روزگار خلفا]] ==		== [[امام علی]] {{ع}} در روزگار خلفا ==
	پس از [[ماجرای سقیفه]]، [[امام]] از مسند [[خلافت]] و [[حق]] مسلم خویش به مدت ۲۵ سال کنار گذاشته شد و در اولین گام، [[ابوبکر]] بر مسند [[خلافت]] نشست. [[امام]] {{ع}} درباره او چنین می‌فرماید: [[آگاه]] باشید، به [[خدا]] [[سوگند]] که "فلان" [[ابوبکر]] [[خلافت]] را چون جامه‌ای بر تن کرد و نیک می‌دانست که پایگاه من نسبت به آن چونان محور است نسبت به آسیاب... (در حالی‌که می‌دیدم [[میراث]] من به [[غارت]] می‌رود) دیدم که [[شکیبایی]] در ان حالت خردمندانه‌تر است و من طریق [[شکیبایی]] گزیدم، همانند کسی که خاشاک به چشمش رفته و استخوان در گلویش مانده باشد<ref>{{متن حدیث\|أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلَانٌ [ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ] وَ إِنَّهُ لَيَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحَى، يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ وَ لَا يَرْقَى إِلَيَّ الطَّيْرُ، فَسَدَلْتُ دُونَهَا ثَوْباً وَ طَوَيْتُ عَنْهَا كَشْحاً وَ طَفِقْتُ أَرْتَئِي بَيْنَ أَنْ أَصُولَ بِيَدٍ جَذَّاءَ أَوْ أَصْبِرَ عَلَى طَخْيَةٍ عَمْيَاءَ، يَهْرَمُ فِيهَا الْكَبِيرُ وَ يَشِيبُ فِيهَا الصَّغِيرُ وَ يَكْدَحُ فِيهَا مُؤْمِنٌ حَتَّى يَلْقَى رَبَّهُ، فَرَأَيْتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَى هَاتَا أَحْجَى فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذًى وَ فِي الْحَلْقِ شَجًا، أَرَى تُرَاثِي نَهْباً}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. [[عمر]] [[خلافت ابوبکر]] دو و سه ماه بیشتر دوام نیاورد، [[ابوبکر]] پیش از مرگش [[عمر]] را به [[جانشینی]] برگزید. [[امام علی]] {{ع}} درباره این [[انتخاب]] می‌گوید: این چنین بود تا روزگار [[خلیفه اول]] به‌سر آمد و او [[خلافت]] را به دیگری پاس داد... شگفتا او که در زندگی‌اش می‌خواست از مرکب [[خلافت]] به زیر آید، چگونه آن را برای دیگری پس از مرگش زین کرد. [[راستی]] هر یک تا توانستند ناقه [[خلافت]] را به سهم خود دوشیدند. به هر صورت او که طبیعتی [[خشن]] داشت، [[خلافت]] را در آن مستقر ساخت، طبیعتی که برخورد با آن "جراحت [[شمشیر]]" بود و ارتباط با آن "سوهان [[روح]]" و مالامال از لغزش‌ها و عذرخواهی‌ها. مرکب [[خلافت]] زیر پای راکب تندخویِ آن [[تعادل]] از کف داد و همه راه‌های چاره را هم بست، بدین سان که اگر افسارش را تنگ می‌گرفت بینی‌اش مجروح می‌شد و اگر رهایش می‌ساخت سقوط می‌کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، [[مردم]] در [[بیراهه]] و بی‌ثباتی گرفتار آمدند و من، هرچه بود، بر این [[رنج]] طولانی و [[اندوه]] جان‌کاه [[شکیبا]] بودم<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى مَضَى الْأَوَّلُ لِسَبِيلِهِ فَأَدْلَى بِهَا إِلَى فُلَانٍ [ابْنِ الْخَطَّابِ] بَعْدَهُ. ... فَيَا عَجَباً بَيْنَا هُوَ يَسْتَقِيلُهَا فِي حَيَاتِهِ إِذْ عَقَدَهَا لِآخَرَ بَعْدَ وَفَاتِهِ، لَشَدَّ مَا تَشَطَّرَا ضَرْعَيْهَا، فَصَيَّرَهَا فِي حَوْزَةٍ خَشْنَاءَ يَغْلُظُ كَلْمُهَا وَ يَخْشُنُ مَسُّهَا وَ يَكْثُرُ الْعِثَارُ فِيهَا وَ الِاعْتِذَارُ مِنْهَا، فَصَاحِبُهَا كَرَاكِبِ الصَّعْبَةِ إِنْ أَشْنَقَ لَهَا خَرَمَ وَ إِنْ أَسْلَسَ لَهَا تَقَحَّمَ، فَمُنِيَ النَّاسُ لَعَمْرُ اللَّهِ بِخَبْطٍ وَ شِمَاسٍ وَ تَلَوُّنٍ وَ اعْتِرَاضٍ، فَصَبَرْتُ عَلَى طُولِ الْمُدَّةِ وَ شِدَّةِ الْمِحْنَةِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>. [[عمر]] نیز پس از ده سال و شش ماه به‌دست شخصی به‌نام [[ابولؤلؤ]] به [[قتل]] رسید. او پیش از [[مرگ]] شورایی متشکل از شش نفر (شامل [[امام علی]] {{ع}}، [[عثمان]]، [[طلحه]]، [[زبیر]]، [[عبدالرحمن بن عوف]] و [[سعد بن ابی وقاص]]) تشکیل داد و [[نصب]] [[خلیفه]] بعدی را به این [[شورا]] واگذار کرد. [[امام]] درباره [[شورا]] و کسانی که در این [[شورا]] هم‌تراز او انگاشته شده‌اند فرمود: بار خدایا، در این [[شورا]] از تو مدد می‌جویم، چه‌سان در [[منزلت]] و [[مرتبت]] من نسبت به [[خلیفه]] نخستین [[تردید]] روا داشتند، که اینک با چنین مردمی هم‌سنگ و هم‌ترازم شمارند<ref>{{متن حدیث\|فَيَا لَلَّهِ وَ لِلشُّورَى! مَتَى اعْتَرَضَ الرَّيْبُ فِيَّ مَعَ الْأَوَّلِ مِنْهُمْ حَتَّى صِرْتُ أُقْرَنُ إِلَى هَذِهِ النَّظَائِرِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. پس از [[عمر]]، [[عثمان بن عفان]] به [[خلافت]] رسید. [[امام]] درباره دوران او می‌فرماید: آن‌گاه سومی برخاست. در حالی‌که از پرخوراگی باد به پهلوها افکنده بود، چونان ستوری که همی جز خوردن در اصطبل نداشت. [[خویشاوندان]] پدری‌اش با او همدست شدند و [[مال]] [[خدا]] را چنان با [[شوق]] و میل فراوان خوردند که اشتران، گیاه بهاری را. تا سرانجام، آنچه را تابیده بود باز شد و کردارش قتلش را در پی داشت و شکمبارگی‌اش به سر در آوردش<ref>{{متن حدیث\|إِلَى أَنْ قَامَ ثَالِثُ الْقَوْمِ نَافِجاً حِضْنَيْهِ بَيْنَ نَثِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ وَ قَامَ مَعَهُ بَنُو أَبِيهِ يَخْضَمُونَ مَالَ اللَّهِ [خَضْمَ] خِضْمَةَ الْإِبِلِ نِبْتَةَ الرَّبِيعِ إِلَى أَنِ انْتَكَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ وَ أَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. او نیز ۱۲ سال بر مسند [[خلافت]] تکیه زد.		پس از [[ماجرای سقیفه]]، [[امام]] از مسند [[خلافت]] و [[حق]] مسلم خویش به مدت ۲۵ سال کنار گذاشته شد و در اولین گام، [[ابوبکر]] بر مسند [[خلافت]] نشست. [[امام]] {{ع}} درباره او چنین می‌فرماید: [[آگاه]] باشید، به [[خدا]] [[سوگند]] که "فلان" [[ابوبکر]] [[خلافت]] را چون جامه‌ای بر تن کرد و نیک می‌دانست که پایگاه من نسبت به آن چونان محور است نسبت به آسیاب... (در حالی‌که می‌دیدم [[میراث]] من به [[غارت]] می‌رود) دیدم که [[شکیبایی]] در ان حالت خردمندانه‌تر است و من طریق [[شکیبایی]] گزیدم، همانند کسی که خاشاک به چشمش رفته و استخوان در گلویش مانده باشد<ref>{{متن حدیث\|أَمَا وَ اللَّهِ لَقَدْ تَقَمَّصَهَا فُلَانٌ [ابْنُ أَبِي قُحَافَةَ] وَ إِنَّهُ لَيَعْلَمُ أَنَّ مَحَلِّي مِنْهَا مَحَلُّ الْقُطْبِ مِنَ الرَّحَى، يَنْحَدِرُ عَنِّي السَّيْلُ وَ لَا يَرْقَى إِلَيَّ الطَّيْرُ، فَسَدَلْتُ دُونَهَا ثَوْباً وَ طَوَيْتُ عَنْهَا كَشْحاً وَ طَفِقْتُ أَرْتَئِي بَيْنَ أَنْ أَصُولَ بِيَدٍ جَذَّاءَ أَوْ أَصْبِرَ عَلَى طَخْيَةٍ عَمْيَاءَ، يَهْرَمُ فِيهَا الْكَبِيرُ وَ يَشِيبُ فِيهَا الصَّغِيرُ وَ يَكْدَحُ فِيهَا مُؤْمِنٌ حَتَّى يَلْقَى رَبَّهُ، فَرَأَيْتُ أَنَّ الصَّبْرَ عَلَى هَاتَا أَحْجَى فَصَبَرْتُ وَ فِي الْعَيْنِ قَذًى وَ فِي الْحَلْقِ شَجًا، أَرَى تُرَاثِي نَهْباً}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. [[عمر]] [[خلافت ابوبکر]] دو و سه ماه بیشتر دوام نیاورد، [[ابوبکر]] پیش از مرگش [[عمر]] را به [[جانشینی]] برگزید. [[امام علی]] {{ع}} درباره این [[انتخاب]] می‌گوید: این چنین بود تا روزگار [[خلیفه اول]] به‌سر آمد و او [[خلافت]] را به دیگری پاس داد... شگفتا او که در زندگی‌اش می‌خواست از مرکب [[خلافت]] به زیر آید، چگونه آن را برای دیگری پس از مرگش زین کرد. [[راستی]] هر یک تا توانستند ناقه [[خلافت]] را به سهم خود دوشیدند. به هر صورت او که طبیعتی [[خشن]] داشت، [[خلافت]] را در آن مستقر ساخت، طبیعتی که برخورد با آن "جراحت [[شمشیر]]" بود و ارتباط با آن "سوهان [[روح]]" و مالامال از لغزش‌ها و عذرخواهی‌ها. مرکب [[خلافت]] زیر پای راکب تندخویِ آن [[تعادل]] از کف داد و همه راه‌های چاره را هم بست، بدین سان که اگر افسارش را تنگ می‌گرفت بینی‌اش مجروح می‌شد و اگر رهایش می‌ساخت سقوط می‌کرد. به [[خدا]] [[سوگند]]، [[مردم]] در [[بیراهه]] و بی‌ثباتی گرفتار آمدند و من، هرچه بود، بر این [[رنج]] طولانی و [[اندوه]] جان‌کاه [[شکیبا]] بودم<ref>{{متن حدیث\|حَتَّى مَضَى الْأَوَّلُ لِسَبِيلِهِ فَأَدْلَى بِهَا إِلَى فُلَانٍ [ابْنِ الْخَطَّابِ] بَعْدَهُ. ... فَيَا عَجَباً بَيْنَا هُوَ يَسْتَقِيلُهَا فِي حَيَاتِهِ إِذْ عَقَدَهَا لِآخَرَ بَعْدَ وَفَاتِهِ، لَشَدَّ مَا تَشَطَّرَا ضَرْعَيْهَا، فَصَيَّرَهَا فِي حَوْزَةٍ خَشْنَاءَ يَغْلُظُ كَلْمُهَا وَ يَخْشُنُ مَسُّهَا وَ يَكْثُرُ الْعِثَارُ فِيهَا وَ الِاعْتِذَارُ مِنْهَا، فَصَاحِبُهَا كَرَاكِبِ الصَّعْبَةِ إِنْ أَشْنَقَ لَهَا خَرَمَ وَ إِنْ أَسْلَسَ لَهَا تَقَحَّمَ، فَمُنِيَ النَّاسُ لَعَمْرُ اللَّهِ بِخَبْطٍ وَ شِمَاسٍ وَ تَلَوُّنٍ وَ اعْتِرَاضٍ، فَصَبَرْتُ عَلَى طُولِ الْمُدَّةِ وَ شِدَّةِ الْمِحْنَةِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳.</ref>. [[عمر]] نیز پس از ده سال و شش ماه به‌دست شخصی به‌نام [[ابولؤلؤ]] به [[قتل]] رسید. او پیش از [[مرگ]] شورایی متشکل از شش نفر (شامل [[امام علی]] {{ع}}، [[عثمان]]، [[طلحه]]، [[زبیر]]، [[عبدالرحمن بن عوف]] و [[سعد بن ابی وقاص]]) تشکیل داد و [[نصب]] [[خلیفه]] بعدی را به این [[شورا]] واگذار کرد. [[امام]] درباره [[شورا]] و کسانی که در این [[شورا]] هم‌تراز او انگاشته شده‌اند فرمود: بار خدایا، در این [[شورا]] از تو مدد می‌جویم، چه‌سان در [[منزلت]] و [[مرتبت]] من نسبت به [[خلیفه]] نخستین [[تردید]] روا داشتند، که اینک با چنین مردمی هم‌سنگ و هم‌ترازم شمارند<ref>{{متن حدیث\|فَيَا لَلَّهِ وَ لِلشُّورَى! مَتَى اعْتَرَضَ الرَّيْبُ فِيَّ مَعَ الْأَوَّلِ مِنْهُمْ حَتَّى صِرْتُ أُقْرَنُ إِلَى هَذِهِ النَّظَائِرِ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. پس از [[عمر]]، [[عثمان بن عفان]] به [[خلافت]] رسید. [[امام]] درباره دوران او می‌فرماید: آن‌گاه سومی برخاست. در حالی‌که از پرخوراگی باد به پهلوها افکنده بود، چونان ستوری که همی جز خوردن در اصطبل نداشت. [[خویشاوندان]] پدری‌اش با او همدست شدند و [[مال]] [[خدا]] را چنان با [[شوق]] و میل فراوان خوردند که اشتران، گیاه بهاری را. تا سرانجام، آنچه را تابیده بود باز شد و کردارش قتلش را در پی داشت و شکمبارگی‌اش به سر در آوردش<ref>{{متن حدیث\|إِلَى أَنْ قَامَ ثَالِثُ الْقَوْمِ نَافِجاً حِضْنَيْهِ بَيْنَ نَثِيلِهِ وَ مُعْتَلَفِهِ وَ قَامَ مَعَهُ بَنُو أَبِيهِ يَخْضَمُونَ مَالَ اللَّهِ [خَضْمَ] خِضْمَةَ الْإِبِلِ نِبْتَةَ الرَّبِيعِ إِلَى أَنِ انْتَكَثَ عَلَيْهِ فَتْلُهُ وَ أَجْهَزَ عَلَيْهِ عَمَلُهُ وَ كَبَتْ بِهِ بِطْنَتُهُ}}؛ نهج البلاغه، خطبه ۳</ref>. او نیز ۱۲ سال بر مسند [[خلافت]] تکیه زد.

Bahmani: /* جنگ‌های امام علی {{ع}} در دوران پیامبر {{صل}} */

2024-01-16T08:16:07Z

جنگ‌های امام علی {{ع}} در دوران پیامبر {{صل}}

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۴۶
خط ۳۰:		خط ۳۰:
	[[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] دختر گرامی خود، [[فاطمه زهرا]] {{س}} را امری از جانب [[خداوند]] قلمداد می‌کرد. از این‌رو در جواب برخی کسان که قبل از [[امام]] از [[فاطمه]] {{س}} خواستگاری کرده بودند، به این امر اشاره کرده بود. [[علی]] {{ع}} در سال دوم [[هجرت]] از [[فاطمه]] {{س}} خواستگاری کرد. [[پیامبر]] نیز بنابر [[فرمان]] [[الهی]] با این وصلت موافقت فرمود و خود، آن دو را به [[عقد]] هم درآورد. در شب عروسی میان آن دو ایستاد و دستان آن دو را در دست هم قرار داد. به [[فاطمه]] فرمود: "تو را به همسری کسی درآوردم که در [[دنیا]] سرور و در [[آخرت]] از شایستگان و [[صالحان]] است." و به [[علی]] {{ع}} نیز فرمود: "تو را نزد نیرومندترین [[مردم]] در [[ایمان]] و بیشترینشان در [[دانش]] و [[برترین]] در [[اخلاق]] و بلندترین [[مردم]] در [[ایمان]] و بیشترینشان در [[دانش]] و [[برترین]] در [[اخلاق]] و بلندترنشان در [[روح]]، [[ودیعه]] نهادم. حاصل [[ازدواج علی]] و [[فاطمه]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}}، [[جوانان اهل بهشت]] و دو دختر به نام‌های [[زینب]]، قهرمان [[کربلا]] و ام‌کلثوم بودند. [[علی]] نیز به [[فاطمه]] مهر می‌ورزید و [[احترام]] او را پاس می‌داشت. [[امام]] {{ع}} تا [[فاطمه]] {{س}} زنده بود، همسری [[اختیار]] نکرد.		[[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[ازدواج]] دختر گرامی خود، [[فاطمه زهرا]] {{س}} را امری از جانب [[خداوند]] قلمداد می‌کرد. از این‌رو در جواب برخی کسان که قبل از [[امام]] از [[فاطمه]] {{س}} خواستگاری کرده بودند، به این امر اشاره کرده بود. [[علی]] {{ع}} در سال دوم [[هجرت]] از [[فاطمه]] {{س}} خواستگاری کرد. [[پیامبر]] نیز بنابر [[فرمان]] [[الهی]] با این وصلت موافقت فرمود و خود، آن دو را به [[عقد]] هم درآورد. در شب عروسی میان آن دو ایستاد و دستان آن دو را در دست هم قرار داد. به [[فاطمه]] فرمود: "تو را به همسری کسی درآوردم که در [[دنیا]] سرور و در [[آخرت]] از شایستگان و [[صالحان]] است." و به [[علی]] {{ع}} نیز فرمود: "تو را نزد نیرومندترین [[مردم]] در [[ایمان]] و بیشترینشان در [[دانش]] و [[برترین]] در [[اخلاق]] و بلندترین [[مردم]] در [[ایمان]] و بیشترینشان در [[دانش]] و [[برترین]] در [[اخلاق]] و بلندترنشان در [[روح]]، [[ودیعه]] نهادم. حاصل [[ازدواج علی]] و [[فاطمه]]، [[امام حسن]] و [[امام حسین]] {{عم}}، [[جوانان اهل بهشت]] و دو دختر به نام‌های [[زینب]]، قهرمان [[کربلا]] و ام‌کلثوم بودند. [[علی]] نیز به [[فاطمه]] مهر می‌ورزید و [[احترام]] او را پاس می‌داشت. [[امام]] {{ع}} تا [[فاطمه]] {{س}} زنده بود، همسری [[اختیار]] نکرد.

	== [[جنگ‌های امام علی]] {{ع}} در [[دوران پیامبر]] {{صل}} ==		== [[جنگ‌های امام علی]] {{ع}} در دوران پیامبر {{صل}} ==
	[[امام علی]] {{ع}} در همه غزوات<ref>عزوه به جنگ‌هایی می‌گویند که پیامبر در آنها حضور داشت.</ref> (جز [[غزوه تبوک]]) و سرایا<ref>سریه به جنگ‌هایی گفته‌ می‌شود که پیامبر در آن حضور نداشت و فرماندهی سپاه را به دیگری می‌سپرد.</ref> شرکت داشت و در [[جنگ]] نقش مهمی ایفا می‌کرد. بسیاری از سران [[مشرکان]] به دست او کشته شدند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در اکثر پیکارها [[پرچم]] [[سپاه اسلام]] را به دست [[علی]] {{ع}} می‌سپرد. نخستین جنگی که بین مسلمانن و [[مشرکان]] درگرفت، [[غزوه بدر]] (هفدهم [[رمضان]] سال دوم [[هجرت]]) بود. [[هدف]] از این [[جنگ]] حمله به کاروان تجاری [[قریش]] به [[فرماندهی]] [[ابوسفیان]] و مصادره [[اموال]] آنان در پاسخ به مصادره [[اموال]] [[مهاجران]] در [[مکه]] بود. قریشیان که احتمال این حمله را می‌دادند به درخواست [[ابوسفیان]] لشکری حدود ده هزار نفر را با امکانات برای [[حمایت]] از کاروان و سرکوبی [[مسلمانان]] تدارک دیده بودند. در پایان، [[جنگ]] با [[پیروزی]] [[مسلمانان]] خاتمه یافت و هفتاد تن از [[مشرکان]] به [[هلاکت]] رسیدند. بیشتر سیره‌نویسان [[سهم امام]] [[علی]] {{ع}} را در به [[هلاکت]] اندختن [[مشرکان]] بیشترین سهم می‌دانند.		[[امام علی]] {{ع}} در همه غزوات<ref>عزوه به جنگ‌هایی می‌گویند که پیامبر در آنها حضور داشت.</ref> (جز [[غزوه تبوک]]) و سرایا<ref>سریه به جنگ‌هایی گفته‌ می‌شود که پیامبر در آن حضور نداشت و فرماندهی سپاه را به دیگری می‌سپرد.</ref> شرکت داشت و در [[جنگ]] نقش مهمی ایفا می‌کرد. بسیاری از سران [[مشرکان]] به دست او کشته شدند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در اکثر پیکارها [[پرچم]] سپاه اسلام را به دست [[علی]] {{ع}} می‌سپرد. نخستین جنگی که بین مسلمانن و [[مشرکان]] درگرفت، [[غزوه بدر]] (هفدهم [[رمضان]] سال دوم [[هجرت]]) بود. [[هدف]] از این [[جنگ]] حمله به کاروان تجاری [[قریش]] به [[فرماندهی]] [[ابوسفیان]] و مصادره [[اموال]] آنان در پاسخ به مصادره [[اموال]] [[مهاجران]] در [[مکه]] بود. قریشیان که احتمال این حمله را می‌دادند به درخواست [[ابوسفیان]] لشکری حدود ده هزار نفر را با امکانات برای [[حمایت]] از کاروان و سرکوبی [[مسلمانان]] تدارک دیده بودند. در پایان، [[جنگ]] با [[پیروزی]] [[مسلمانان]] خاتمه یافت و هفتاد تن از [[مشرکان]] به [[هلاکت]] رسیدند. بیشتر سیره‌نویسان [[سهم امام]] [[علی]] {{ع}} را در به [[هلاکت]] اندختن [[مشرکان]] بیشترین سهم می‌دانند.

	یک‌سال بعد (۹ [[شوال]] سال سوم [[هجرت]]) [[مشرکان]] به تلافی [[جنگ بدر]]، [[جنگ احد]] را برپا کردند. دلاوری‌های [[امام علی]] {{ع}} که در این [[جنگ]] نیز [[پرچم‌دار]] [[سپاه اسلام]] بود، آن‌چنان تأثیری داشت که [[ندای آسمانی]] "شمشیری جز [[ذوالفقار]] و [[جوان‌مردی]] چون [[علی]] نیست" به گوش رسید. هنگامی‌که برخی [[مسلمانان]] به [[طمع]] [[غنیمت]] از [[فرمان پیامبر]] [[سرپیچی]] کردند و تنگه "عینین" را رها کردند، همین امر باعث شد [[جنگ]] مغلوبه شود و [[کفار]] از پشت به [[مسلمانان]] حمله کنند. در چنین شرایطی، [[امام]] پروانه‌وار از [[پیامبر]] محافظت کرد، به‌گونه‌ای که نود زخم بر سر و صورت و [[بدن]] او نشست و مچ‌دست ایشان نیز شکست.		یک‌سال بعد (۹ [[شوال]] سال سوم [[هجرت]]) [[مشرکان]] به تلافی [[جنگ بدر]]، [[جنگ احد]] را برپا کردند. دلاوری‌های [[امام علی]] {{ع}} که در این [[جنگ]] نیز [[پرچم‌دار]] [[سپاه اسلام]] بود، آن‌چنان تأثیری داشت که [[ندای آسمانی]] "شمشیری جز [[ذوالفقار]] و [[جوان‌مردی]] چون [[علی]] نیست" به گوش رسید. هنگامی‌که برخی [[مسلمانان]] به [[طمع]] [[غنیمت]] از [[فرمان پیامبر]] [[سرپیچی]] کردند و تنگه "عینین" را رها کردند، همین امر باعث شد [[جنگ]] مغلوبه شود و [[کفار]] از پشت به [[مسلمانان]] حمله کنند. در چنین شرایطی، [[امام]] پروانه‌وار از [[پیامبر]] محافظت کرد، به‌گونه‌ای که نود زخم بر سر و صورت و [[بدن]] او نشست و مچ‌دست ایشان نیز شکست.

Bahmani در ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۰۳

2024-01-16T08:03:35Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۳۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = امام علی		\| عنوان مدخل = امام علی
	\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در معارف ~~مهدویت~~]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در معارف و سیره نبوی]] - [[امام علی در معارف و سیره حسینی]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۵

2023-02-26T10:15:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۴۵
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = امام علی		\| عنوان مدخل = امام علی
	\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ ~~اسلامی]] - [[امام علی در کلام~~ اسلامی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۰۶

2023-02-26T10:06:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۳:۳۶
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = امام علی		\| عنوان مدخل = امام علی
	\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در کلام اسلامی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در کلام اسلامی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]] - [[امام علی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۷

2022-11-21T10:07:15Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امام علی		\| موضوع مرتبط = امام علی
	\| عنوان مدخل = [[امام علی]]		\| عنوان مدخل = امام علی
	\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث~~]] - [[امام علی در کلام اسلامی]] - [[امام علی در فلسفه اسلامی~~]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در ~~معارف مهدویت~~]] - [[امام علی در ~~عرفان~~ اسلامی]] - [[امام علی در معارف ~~و سیره نبوی~~]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]]		\| مداخل مرتبط = [[امام علی در قرآن]] - [[امام علی در حدیث]] - [[امام علی در نهج البلاغه]] - [[امام علی در تاریخ اسلامی]] - [[امام علی در کلام اسلامی]] - [[امام علی در معارف مهدویت]] - [[امام علی در معارف و سیره رضوی]]
	\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)		\| پرسش مرتبط = امام علی (پرسش)
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'شبه جزیره عربستان' به 'شبه جزیره عربستان'

2022-10-17T19:35:25Z

جایگزینی متن - 'شبه جزیره عربستان' به 'شبه جزیره عربستان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۴۲:		خط ۴۲:

	== [[مباهله]] ==		== [[مباهله]] ==
	با وجود [[پیشرفت]] [[اسلام]] در ~~شبه~~ [[جزیره عربستان]]، هنوز ساکنان بخشی از شبه جزیره که میان [[یمن]] و [[حجاز]] قرار داشت و سالیان سال از [[دوران جاهلیت]]، [[محل زندگی]] [[مسیحیان]] بود، [[اسلام]] نیاوردند و به [[آیین مسیحیت]] بودند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در نامه‌ای آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و در غیر این‌صورت آنها را به پرداخت [[جزیه]] هشدار داد. در صورتی‌که هیچ‌یک از دو امر را نپذیرند، تهدید به [[جنگ]] شدند. [[مسیحیان]] هیئتی را برای بررسی به [[مدینه]] فرستادند و با وجود استدلال‌های [[پیامبر]]، قانع نشدند. در این هنگام [[آیه مباهله]] بر [[پیامبر]] نازل شد.		با وجود [[پیشرفت]] [[اسلام]] در [[شبه جزیره عربستان]]، هنوز ساکنان بخشی از شبه جزیره که میان [[یمن]] و [[حجاز]] قرار داشت و سالیان سال از [[دوران جاهلیت]]، [[محل زندگی]] [[مسیحیان]] بود، [[اسلام]] نیاوردند و به [[آیین مسیحیت]] بودند. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} در نامه‌ای آنها را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد و در غیر این‌صورت آنها را به پرداخت [[جزیه]] هشدار داد. در صورتی‌که هیچ‌یک از دو امر را نپذیرند، تهدید به [[جنگ]] شدند. [[مسیحیان]] هیئتی را برای بررسی به [[مدینه]] فرستادند و با وجود استدلال‌های [[پیامبر]]، قانع نشدند. در این هنگام [[آیه مباهله]] بر [[پیامبر]] نازل شد.

	از آن پس که به [[آگاهی]] رسیده‌ای، هرکس که درباره او ([[حضرت مسیح]]) با تو مجادله کند، بگو بایید تا حاضر کنیم ما [[فرزندان]] خود را و شما [[فرزندان]] خود را، ما زنان خود را و شما زنان خود را، آن‌گاه [[دعا]] و [[تضرع]] کنیم و [[لعنت]] خود را بر [[دروغ‌گویان]] بفرستیم<ref>{{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۱</ref>.		از آن پس که به [[آگاهی]] رسیده‌ای، هرکس که درباره او ([[حضرت مسیح]]) با تو مجادله کند، بگو بایید تا حاضر کنیم ما [[فرزندان]] خود را و شما [[فرزندان]] خود را، ما زنان خود را و شما زنان خود را، آن‌گاه [[دعا]] و [[تضرع]] کنیم و [[لعنت]] خود را بر [[دروغ‌گویان]] بفرستیم<ref>{{متن قرآن\|فَمَنْ حَاجَّكَ فِيهِ مِن بَعْدِ مَا جَاءَكَ مِنَ الْعِلْمِ فَقُلْ تَعَالَوْا نَدْعُ أَبْنَاءَنَا وَأَبْنَاءَكُمْ وَنِسَاءنَا وَنِسَاءكُمْ وَأَنفُسَنَا وأَنفُسَكُمْ ثُمَّ نَبْتَهِلْ فَنَجْعَل لَّعْنَةَ اللَّهِ عَلَى الْكَاذِبِينَ }}؛ سوره آل عمران، آیه ۶۱</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

2022-10-09T19:40:27Z

جایگزینی متن - 'ref>[[دانشنامه نهج البلاغه' به 'ref>دین‌پرور، سید حسین، [[دانشنامه نهج البلاغه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۱۰
خط ۷۸:		خط ۷۸:

	== [[شهادت امام علی]] {{ع}} ==		== [[شهادت امام علی]] {{ع}} ==
	[[خوارج]]، پس از پایان [[جنگ نهروان]] گرد آمدند و آبستن [[فتنه‌ها]] را از سه تن دانستند: [[امام علی]] {{ع}}، [[معاویه]] و [[عمروعاص]]. آنان [[معتقد]] بودند تا این سه تن زنده‌اند کار [[مسلمانان]] درست نخواهد شد. سه تن از آن جمع کشتن آنها را بر عهده گرفتند. [[عبدالرحمان بن ملجم]] مرادی ([[ابن ملجم مرادی]]) نیز کشتن [[امام]] را بر عهده گرفت. در جریان [[قتل]] [[امام علی]] {{ع}} ردپای [[معاویه]] و [[اشعث بن قیس]] ([[اشعث بن قیس]]) وجود دارد. در هر حال [[سحر]] نوزدهم [[ماه مبارک رمضان]] در اولین [[سجده]] [[نماز صبح]] فرق [[امام]] در اثر [[ضربت ابن ملجم]] شکافته شد. [[امام]] فریاد برآورد "به خدای [[کعبه]] [[سوگند]] [[رستگار]] شدم" و آخرین سخن او [[آیه]] "فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره" بود. سرانجام [[امام]] {{ع}} در روز ۲۱ [[رمضان]] سال ۴۰ هجری به [[دیدار]] معبود شتافت و بدین سان [[حماسه]] حضور این جهانیِ مردی که جز [[توحید]] و [[عدالت]] و [[سعادت]] [[بشریت]] به چیز دیگری نمی‌اندیشید، به پایان رسید. اما [[حماسه]] حضور او در دل‌های بیداردلان و عدالت‌ورزان عالم هم‌چنان زنده و پاینده است و پاینده خواهد ماند. پس از خاک‌سپاری او [[امام حسن]] {{ع}} بر فراز [[منبر]] آمد و با [[مردمان]] چنین گفت: [[مردم]]! مردی از میان شما رفت که از پیشینیان و پسینیان کسی به رتبت او نخواهد رسید. [[رسول الله]] [[پرچم]] را به دست او می‌سپرد و به رزمگاهش می‌فرستاد و جز با [[پیروزی]] بازنمی‌گشت. [[جبرائیل]] از سوی راست او بود و [[میکائیل]] از سوی چپش. آخرین [[وصیت]] [[امام]] به فرزندانش و تمام کسانی که [[وصیت]] او را می‌خوانند حاوی نکات دقیق و برجسته‌ای است<ref>{{متن حدیث\|أُوصِيكُمَا وَ جَمِيعَ وَلَدِي وَ أَهْلِي وَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِي بِتَقْوَى اللَّهِ، وَ نَظْمِ أَمْرِكُمْ، وَ صَلَاحِ ذَاتِ بَيْنِكُمْ، فَإِنِّي سَمِعْتُ جَدَّكُمَا (صلی الله علیه وآله) يَقُولُ: صَلَاحُ ذَاتِ الْبَيْنِ أَفْضَلُ مِنْ عَامَّةِ الصَّلَاةِ وَ الصِّيَامِ. اللَّهَ اللَّهَ فِي الْأَيْتَامِ، فَلَا تُغِبُّوا أَفْوَاهَهُمْ وَ لَا يَضِيعُوا بِحَضْرَتِكُمْ. اللَّهَ اللَّهَ فِي جِيرَانِكُمْ، فَإِنَّهُمْ وَصِيَّةُ نَبِيِّكُمْ مَا زَالَ يُوصِي بِهِمْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْقُرْآنِ لَا يَسْبِقُكُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَيْرُكُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا عَمُودُ دِينِكُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي بَيْتِ رَبِّكُمْ لَا تُخَلُّوهُ مَا بَقِيتُمْ، فَإِنَّهُ إِنْ تُرِكَ لَمْ تُنَاظَرُوا. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْجِهَادِ بِأَمْوَالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ وَ أَلْسِنَتِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ. وَ عَلَيْكُمْ بِالتَّوَاصُلِ وَ التَّبَاذُلِ، وَ إِيَّاكُمْ وَ التَّدَابُرَ وَ التَّقَاطُعَ. لَا تَتْرُكُوا الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ، فَيُوَلَّى عَلَيْكُمْ [أَشْرَارُكُمْ] شِرَارُكُمْ، ثُمَّ تَدْعُونَ فَلَا يُسْتَجَابُ لَكُمْ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۴۷</ref> که توجه به آنها در شرایط ویژه پیش‌آمده و به‌عنوان آخرین [[وصیت]] مردی که در تمام [[زندگی]] خویش در حیات معقول به‌سر می‌برد، بسیار مفید و سودمند است<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۷۱-۵۸۶.</ref>.		[[خوارج]]، پس از پایان [[جنگ نهروان]] گرد آمدند و آبستن [[فتنه‌ها]] را از سه تن دانستند: [[امام علی]] {{ع}}، [[معاویه]] و [[عمروعاص]]. آنان [[معتقد]] بودند تا این سه تن زنده‌اند کار [[مسلمانان]] درست نخواهد شد. سه تن از آن جمع کشتن آنها را بر عهده گرفتند. [[عبدالرحمان بن ملجم]] مرادی ([[ابن ملجم مرادی]]) نیز کشتن [[امام]] را بر عهده گرفت. در جریان [[قتل]] [[امام علی]] {{ع}} ردپای [[معاویه]] و [[اشعث بن قیس]] ([[اشعث بن قیس]]) وجود دارد. در هر حال [[سحر]] نوزدهم [[ماه مبارک رمضان]] در اولین [[سجده]] [[نماز صبح]] فرق [[امام]] در اثر [[ضربت ابن ملجم]] شکافته شد. [[امام]] فریاد برآورد "به خدای [[کعبه]] [[سوگند]] [[رستگار]] شدم" و آخرین سخن او [[آیه]] "فمن یعمل مثقال ذرة خیراً یره و من یعمل مثقال ذرة شراً یره" بود. سرانجام [[امام]] {{ع}} در روز ۲۱ [[رمضان]] سال ۴۰ هجری به [[دیدار]] معبود شتافت و بدین سان [[حماسه]] حضور این جهانیِ مردی که جز [[توحید]] و [[عدالت]] و [[سعادت]] [[بشریت]] به چیز دیگری نمی‌اندیشید، به پایان رسید. اما [[حماسه]] حضور او در دل‌های بیداردلان و عدالت‌ورزان عالم هم‌چنان زنده و پاینده است و پاینده خواهد ماند. پس از خاک‌سپاری او [[امام حسن]] {{ع}} بر فراز [[منبر]] آمد و با [[مردمان]] چنین گفت: [[مردم]]! مردی از میان شما رفت که از پیشینیان و پسینیان کسی به رتبت او نخواهد رسید. [[رسول الله]] [[پرچم]] را به دست او می‌سپرد و به رزمگاهش می‌فرستاد و جز با [[پیروزی]] بازنمی‌گشت. [[جبرائیل]] از سوی راست او بود و [[میکائیل]] از سوی چپش. آخرین [[وصیت]] [[امام]] به فرزندانش و تمام کسانی که [[وصیت]] او را می‌خوانند حاوی نکات دقیق و برجسته‌ای است<ref>{{متن حدیث\|أُوصِيكُمَا وَ جَمِيعَ وَلَدِي وَ أَهْلِي وَ مَنْ بَلَغَهُ كِتَابِي بِتَقْوَى اللَّهِ، وَ نَظْمِ أَمْرِكُمْ، وَ صَلَاحِ ذَاتِ بَيْنِكُمْ، فَإِنِّي سَمِعْتُ جَدَّكُمَا (صلی الله علیه وآله) يَقُولُ: صَلَاحُ ذَاتِ الْبَيْنِ أَفْضَلُ مِنْ عَامَّةِ الصَّلَاةِ وَ الصِّيَامِ. اللَّهَ اللَّهَ فِي الْأَيْتَامِ، فَلَا تُغِبُّوا أَفْوَاهَهُمْ وَ لَا يَضِيعُوا بِحَضْرَتِكُمْ. اللَّهَ اللَّهَ فِي جِيرَانِكُمْ، فَإِنَّهُمْ وَصِيَّةُ نَبِيِّكُمْ مَا زَالَ يُوصِي بِهِمْ حَتَّى ظَنَنَّا أَنَّهُ سَيُوَرِّثُهُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْقُرْآنِ لَا يَسْبِقُكُمْ بِالْعَمَلِ بِهِ غَيْرُكُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الصَّلَاةِ فَإِنَّهَا عَمُودُ دِينِكُمْ. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي بَيْتِ رَبِّكُمْ لَا تُخَلُّوهُ مَا بَقِيتُمْ، فَإِنَّهُ إِنْ تُرِكَ لَمْ تُنَاظَرُوا. وَ اللَّهَ اللَّهَ فِي الْجِهَادِ بِأَمْوَالِكُمْ وَ أَنْفُسِكُمْ وَ أَلْسِنَتِكُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ. وَ عَلَيْكُمْ بِالتَّوَاصُلِ وَ التَّبَاذُلِ، وَ إِيَّاكُمْ وَ التَّدَابُرَ وَ التَّقَاطُعَ. لَا تَتْرُكُوا الْأَمْرَ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْيَ عَنِ الْمُنْكَرِ، فَيُوَلَّى عَلَيْكُمْ [أَشْرَارُكُمْ] شِرَارُكُمْ، ثُمَّ تَدْعُونَ فَلَا يُسْتَجَابُ لَكُمْ}}؛ نهج البلاغه، نامه ۴۷</ref> که توجه به آنها در شرایط ویژه پیش‌آمده و به‌عنوان آخرین [[وصیت]] مردی که در تمام [[زندگی]] خویش در حیات معقول به‌سر می‌برد، بسیار مفید و سودمند است<ref>[[سید حسین دین‌پرور\|دین‌پرور، سید حسین]]، [[دانشنامه نهج البلاغه ج۲ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۲، ص ۵۷۱-۵۸۶.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==