امام کاظم از دیدگاه اهل سنت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-09T07:52:11Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بسیاری از دانشمندان [[اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند عابدترین فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، عالم‌ترین [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «عبد صالح»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به عظمت و جایگاه امام کاظم{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] علم پیامبران می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. ربیع بن عبدالرحمن می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی منکر امامت [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>		بسیاری از دانشمندان [[اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند عابدترین فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، عالم‌ترین [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «عبد صالح»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به عظمت و جایگاه امام کاظم{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] علم پیامبران می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. ربیع بن عبدالرحمن می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی منکر امامت [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]]، ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-01-13T10:32:49Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۳ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بسیاری از دانشمندان [[اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند عابدترین فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «عبد صالح»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به عظمت و جایگاه امام کاظم{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] علم پیامبران می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. ربیع بن عبدالرحمن می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی منکر امامت [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>		بسیاری از دانشمندان [[اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند عابدترین فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، عالم‌ترین [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «عبد صالح»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به عظمت و جایگاه امام کاظم{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] علم پیامبران می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. ربیع بن عبدالرحمن می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی منکر امامت [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-06-14T03:42:05Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ ژوئن ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	بسیاری از [[~~دانشمندان~~ اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را ~~«[[عبد صالح]]»~~<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>		بسیاری از دانشمندان [[اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند عابدترین فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «عبد صالح»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به عظمت و جایگاه امام کاظم{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] علم پیامبران می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. ربیع بن عبدالرحمن می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی منکر امامت [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani در ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۶:۵۳

2022-11-22T06:53:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~اهل بیت پیامبر خاتم~~		\| موضوع مرتبط = امام کاظم
	\| عنوان مدخل = [[امام کاظم]]		\| عنوان مدخل = امام کاظم
	\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	بسیاری از [[دانشمندان اهل سنت]] جایگاه رفیع آن [[~~حضرت~~]] را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «[[عبد صالح]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>		بسیاری از [[دانشمندان اهل سنت]] جایگاه رفیع [[امام کاظم]]{{ع}} را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «[[عبد صالح]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:امام کاظم]]

Wasity: /* مقدمه */

2022-11-15T07:00:52Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۳۰
خط ۷:		خط ۷:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	~~علاوه بر [[علمای شیعه]]،~~ بسیاری از [[دانشمندان اهل سنت]] جایگاه رفیع آن [[حضرت]] را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «[[عبد صالح]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>		بسیاری از [[دانشمندان اهل سنت]] جایگاه رفیع آن [[حضرت]] را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «[[عبد صالح]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)\|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۴۳

2022-11-15T04:43:44Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم		\| موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل = امام کاظم		\| عنوان مدخل = [[امام کاظم]]
	\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Jaafari در ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۴۳

2022-11-15T04:43:33Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم		\| موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل = امام کاظم
	\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]		\| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = امام کاظم در کلام اسلامی - امام کاظم در تاریخ اسلامی - امام کاظم در معارف و سیره رضوی - امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - امام کاظم از دیدگاه اهل سنت | پ...» ایجاد کرد

2022-11-15T04:43:22Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = امام کاظم در کلام اسلامی - امام کاظم در تاریخ اسلامی - امام کاظم در معارف و سیره رضوی - امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی - امام کاظم از دیدگاه اهل سنت | پ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اهل بیت پیامبر خاتم
| عنوان مدخل =
| مداخل مرتبط = [[امام کاظم در کلام اسلامی]] - [[امام کاظم در تاریخ اسلامی]] - [[امام کاظم در معارف و سیره رضوی]] - [[امام کاظم در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امام کاظم از دیدگاه اهل سنت]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
علاوه بر [[علمای شیعه]]، بسیاری از [[دانشمندان اهل سنت]] جایگاه رفیع آن [[حضرت]] را با کلماتی مانند [[عابدترین]] فرد [[روزگار]] خویش<ref>یعقوبی، تاریخ، ج۲، ص۴۱۴؛ ابن خلدون، العبر، ج۱، ص۲۲۲.</ref>، [[عالم‌ترین]] [[اهل]] [[زمان]] خود، [[امام]] و [[اسوه]]<ref>ذهبی، سیر اعلام النبلاء، ج۶، ص۲۷۰.</ref>، دارنده همه [[کمالات]]<ref>شوشتری، إحقاق الحق، ج۲۸، ص۵۶۷.</ref>، [[انسانی]] [[بخشنده]] و [[بردبار]]<ref>یافعی یمنی، مرآة الجنان، ج۱، ص۳۰۵.</ref>، حجتی که روزها [[روزه‌دار]] بود و شب‌ها را به [[شب زنده‌داری]] سپری می‌کرد<ref>ابن خلکان، وفیات الاعیان، ج۵، ص۲۰۸.</ref>؛ به جهت دارا بودن همه صفات [[برتری]] و [[فضیلت]] و کمال، او را «[[عبد صالح]]»<ref>خطیب بغدادی، تاریخ بغداد، ج۱۳، ص۲۹.</ref> دارای [[مناقب]] و کراماتی آشکار و [[فضائل]] [[خیره]] کننده<ref>ابن صباغ، فصول المهمه، ص۲۲۲.</ref> و در قدر و [[منزلت]]، بزرگ‌ترین اهل عالم<ref>زرکلی، الأعلام، ج۸، ص۲۷۰.</ref> وصف کرده‌اند. این صفات چنان آشکار بود که حتی [[دشمنی]] چون [[هارون عباسی]]، به [[عظمت]] و [[جایگاه امام کاظم]]{{ع}} اعتراف کرده و آن حضرت را [[حجت]] [[خداوند متعال]] بر [[مردمان]]، سزاوار به [[خلافت]] و [[وارث]] [[علم پیامبران]] می‌دانست<ref>ر.ک: ابوحنیفه دینوری، اخبار الطوال، ص۳۸۹؛ قرشی، حیاة الإمام موسی بن جعفر{{ع}}، ج۱، ص۱۶۶.</ref>. [[ربیع بن عبدالرحمن]] می‌گوید: به [[خدا]] قسم [[موسی بن جعفر]]{{ع}} از کسانی بود که [[عبادت]] در چهره‌اش کاملاً اثر گذاشته بود، می‌دانست پس از مرگش چه اشخاصی [[منکر امامت]] [[جانشین]] او می‌شوند و [[مذهب]] [[واقفه]] ([[واقفیه]]) را به وجود می‌آورند، ولی [[خشم]] خود را فرو می‌خورد و به آنها چیزی نمی‌گفت و به همین جهت کاظم نامیده شد<ref>صدوق، عیون اخبار الرضا{{ع}}، ج۱، ص۱۱۲؛ مجلسی، بحارالأنوار، ج۴۸، ص۱۰.</ref>.<ref>پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)|تاریخ اسلام بخش دوم ج۲]] ص ۱۸.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010507.jpg|22px]] پژوهشگاه حوزه و دانشگاه، [[تاریخ اسلام بخش دوم ج۲ (کتاب)|'''تاریخ اسلام بخش دوم ج۲''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}