امانت‌داری - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: تغییرمسیر به امانت

2020-02-27T16:06:34Z

تغییرمسیر به امانت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ فوریهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۹:۳۶
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{ویرایش غیرنهایی}}~~		#تغییر_مسیر [[امانت]]
	~~{{امامت}}~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	~~: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>~~
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امانت‌داری در قرآن]] \| [[امانت‌داری در حدیث]] \| [[امانت‌داری در نهج البلاغه]] \| [[امانت‌داری در معارف دعا و زیارات]] \| [[امانت‌داری در کلام اسلامی]] \| [[امانت‌داری در اخلاق اسلامی]]</div>
	~~<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">~~
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امانت‌داری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>
	~~<div style="padding: 0.4em 0em 0.0em;">~~

	~~==مقدمه==~~
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶: {{متن حدیث\| وَ مَنِ اسْتَهَانَ بِالْأَمَانَةِ وَ رَتَعَ فِي الْخِيَانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دِينَهُ عَنْهَا فَقَدْ أَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُّلَّ وَ الْخِزْيَ فِي الدُّنْيَا وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ أَذَلُّ وَ أَخْزَى‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

	~~== پرسش‌های وابسته ==~~

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	~~==منابع==~~
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]

	~~==پانویس==~~
	~~{{یادآوری پانویس}}~~
	~~{{پانویس2}}~~

	~~[[رده:مدخل]]~~
	~~[[رده:امانت‌داری]]~~
	~~[[رده:فضایل اخلاقی]]~~
	~~[[رده:مدخل اخلاقی نهج البلاغه~~]]

Wasity: /* پانویس */

2020-01-07T07:59:14Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۱۱:۲۹
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

	[[رده:~~امام علی~~]]		[[رده:مدخل]]
	[[رده:امانت‌داری]]		[[رده:امانت‌داری]]
	[[رده:مدخل نهج البلاغه]]		[[رده:فضایل اخلاقی]]
			[[رده:مدخل اخلاقی نهج البلاغه]]

Wasity: جایگزینی متن - '''']]؛' به '''']]'

2019-07-28T23:12:35Z

جایگزینی متن - '''']]؛' به '''']]'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۹ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۲:۴۲
خط ۲۰:		خط ۲۰:

	==منابع==		==منابع==
	* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]؛		* [[پرونده:13681048.jpg\|22px]] [[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه نهج البلاغه ج۱''']]

	==پانویس==		==پانویس==

Bahmani: /* مقدمه */

2019-07-26T06:12:10Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶: {{متن حدیث\| وَ مَنِ اسْتَهَانَ بِالْأَمَانَةِ وَ رَتَعَ فِي الْخِيَانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دِينَهُ عَنْهَا فَقَدْ أَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُّلَّ وَ الْخِزْيَ فِي الدُّنْيَا وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ أَذَلُّ وَ أَخْزَى‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

Bahmani: /* مقدمه */

2019-07-26T06:09:54Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

Admin: جایگزینی متن - '{{خرد}}' به '{{ویرایش غیرنهایی}}'

2019-07-24T06:30:55Z

جایگزینی متن - '{{خرد}}' به '{{ویرایش غیرنهایی}}'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۰:۰۰
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~خرد~~}}		{{ویرایش غیرنهایی}}
	{{امامت}}		{{امامت}}
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">

Msadeq در ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۷:۳۳

2019-07-23T07:33:10Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۳ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'نهج البلاغه، خطبه ۱' به 'نهج البلاغه، خطبه ۱'

2019-07-15T23:32:11Z

جایگزینی متن - '<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱</ref>' به '<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱</ref>'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۳:۰۲
خط ۱۰:		خط ۱۰:

	==مقدمه==		==مقدمه==
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>نهج ~~البلاغه،~~ خطبه ۱</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref>.

Msadeq در ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۵:۵۲

2019-07-07T05:52:24Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۴:		خط ۴:
	: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>		: <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">مدخل‌های وابسته به این بحث:</div>
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
	: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امانت‌داری در قرآن]] \| [[امانت‌داری در حدیث]] \| [[امانت‌داری در ~~کلام اسلامی~~]] \| [[امانت‌داری در ~~فلسفه~~ اسلامی]] \| [[امانت‌داری در ~~عرفان~~ اسلامی]]</div>		: <div style="background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">[[امانت‌داری در قرآن]] \| [[امانت‌داری در حدیث]] \| [[امانت‌داری در نهج البلاغه]] \| [[امانت‌داری در معارف دعا و زیارات]] \| [[امانت‌داری در کلام اسلامی]] \| [[امانت‌داری در اخلاق اسلامی]]</div>
	<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">		<div style="padding: 0.0em 0em 0.0em;">
	: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امانت‌داری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>		: <div style="background-color: rgb(206,242, 299); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">در این باره، تعداد بسیاری از پرسش‌های عمومی و مصداقی مرتبط، وجود دارند که در مدخل '''[[امانت‌داری (پرسش)]]''' قابل دسترسی خواهند بود.</div>

Wasity: جایگزینی متن - '|دانشنامه نهج البلاغه]]؛' به '|دانشنامه نهج البلاغه]]،'

2019-07-06T22:56:43Z

جایگزینی متن - '|دانشنامه نهج البلاغه]]؛' به '|دانشنامه نهج البلاغه]]،'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۲:۲۶
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]؛ ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۴۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶: {{متن حدیث\| وَ مَنِ اسْتَهَانَ بِالْأَمَانَةِ وَ رَتَعَ فِي الْخِيَانَةِ وَ لَمْ يُنَزِّهْ نَفْسَهُ وَ دِينَهُ عَنْهَا فَقَدْ أَحَلَّ بِنَفْسِهِ الذُّلَّ وَ الْخِزْيَ فِي الدُّنْيَا وَ هُوَ فِي الْآخِرَةِ أَذَلُّ وَ أَخْزَى‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئیهٔ ۲۰۱۹، ساعت ۰۹:۳۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری از [[ملکات اخلاقی]] و صفات پسندیده‌ای است که موجب کمال [[انسان]] می‌شود. اهمیت امانت‌داری به‌قدری است که [[خداوند متعال]] از [[پیامبران]] خویش [[پیمان]] گرفت تا در امر [[رسالت]] امانت‌دار باشند<ref>[[نهج البلاغه]]، [[خطبه ۱ نهج البلاغه\|خطبه ۱]]</ref> و امانت‌داری را یکی از شرایط اصلی [[پیامبران]] برگزید<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*امانت‌داری نزد [[امام علی]] {{ع}} از اهمیت ویژه‌ای برخوردار است. [[امام]] {{ع}} از امانت‌داری با عباراتی چون رأس [[اسلام]]، رأس مسلمانی، نتیجه [[دین‌داری]]، نتیجه تقواپیشگی، اصل [[ایمان]]، [[دلیل]] گرایش به‌راستی، [[دلیل]] [[صدق]]، روش [[نیکان]] و... یاد می‌کند. [[امام علی]] {{ع}} در سفارش‌های خویش همواره مردمان را بر سه اصل [[نماز]]، [[زکات]] و امانت‌داری سفارش می‌کرد<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰</ref>. [[فضیلت]] امانت‌داری از جمله فضایلی است که رابطه مستقیم با [[ایمان]] دارد. در این راستا هرقدر [[ایمان]] فرد بیشتر باشد، [[تعهد]] او نسبت به ادای [[امانت]] بیشتر خواهد بود. تلقی امانت‌دارانه در امور و [[حس]] [[مسئولیت]] نسبت به تعهداتی که [[آدمی]] در همه امور زندگی بر عهده دارد، عملی ارزشی است که شمول بسیار دارد. [[پیامبر اکرم]] در [[حدیث شریف]] [[ثقلین]]، [[قرآن]] ([[کتاب خدا]]) و [[اهل‌بیت]] خویش را نزد [[امت]] خویش به [[امانت]] سپرد. نیز اعضا و جوارح نزد [[انسان]] [[امانت]] است. [[امام علی]] {{ع}} آن‌جا که [[عهد]] [[انسان]] با [[خداوند]] را یاد می‌کند و درباره امانتی سخن می‌گوید که [[انسان]] از خدای خویش پذیرا شد، می‌فرماید: "بی‌شک آنچه [[بندگان]] در شب و روز انجام دهند، از دیدگاه [[خدای سبحان]] مخفی نمانَد و او از کوچک‌ترین کارها با خبر است و [[دانش]] او بر آن‌ها احاطه دارد. آری، عضوهای خودتان [[گواه]] اوست، جوارحتان سپاهیانش، باطنتان دیده‌بانش و خلوت‌هاتان محضرش<ref>نهج البلاغه، خطبه ۱۹۰: {{متن حدیث\| إِنَّ اللَّهَ سُبْحَانَهُ وَ تَعَالَى لَا يَخْفَى عَلَيْهِ مَا الْعِبَادُ مُقْتَرِفُونَ فِي لَيْلِهِمْ وَ نَهَارِهِمْ لَطُفَ بِهِ خُبْراً وَ أَحَاطَ بِهِ عِلْماً أَعْضَاؤُكُمْ شُهُودُهُ وَ جَوَارِحُكُمْ جُنُودُهُ وَ ضَمَائِرُكُمْ عُيُونُهُ وَ خَلَوَاتُكُمْ عِيَانُه‏}}</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.		*[[اموال]] [[انسان]] نزد او امانتی است که از سوی [[خدای متعال]] به [[امانت]] گذاشته شده است. ادای [[حقوق]] همه افراد [[جامعه]] به‌مثابه امانتی در نزد [[آدمی]] است و نیز تعهدات و پیمان‌های بین افراد [[جامعه]] همچون امانتی است که ادای آن‌ها فعل [[اخلاقی]] تلقی می‌شود. پس اهمیت این موضوع در حوزه [[اخلاق]] و عمل نیک، بسیار پررنگ خواهد بود. از این‌رو [[امام]] {{ع}} فرمود: هرکه [[امانت]] را بی‌ارج شمارد و در مزرع [[خیانت]] چرد و خود و [[دین]] خود را از لوث آن [[پاکیزه]] نسازد، خود را در [[دنیا]] گرفتار [[خواری]] و رسوایی ساخته و در [[آخرت]] خوارتر و رسواتر است<ref>نهج البلاغه، نامه ۲۶</ref><ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130.</ref>.
	*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.		*اهمیت موضوع به قدری است که حتی ادای [[امانت]] بر شقی‌ترین افراد و [[دشمنان]] [[خدا]] نیز امری [[واجب]] است. از این پس از جریان [[حکمیت]]، وقتی به [[امام]] گفتند عهدنامه خود را زیر پا بگذارد، [[امام]] نپذیرفت. نیز در سفارش حکومتی خود به مالک‌اشتر او را بر ادای [[امانت]] و وفای بر [[پیمان]] خویش حتی با [[کافران]] فرامی‌خواند و در روایتی دیگر، ادای [[امانت]] را حتی نسبت به [[قاتلان]] [[فرزندان]] [[انبیا]] که بزرگ‌ترین [[گناه]] را مرتکب شده‌اند، [[واجب]] می‌داند<ref>[[دانشنامه نهج البلاغه ج۱ (کتاب)\|دانشنامه نهج البلاغه]]، ج۱، ص 130- 131.</ref>.