امانت الهی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: تغییرمسیر به مقام امین الله

2023-09-21T08:55:41Z

Bahmani: /* امناء الرحمان */

2023-09-21T06:46:10Z

امناء الرحمان

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	"امناء" جمع "[[امین]]" است. کتاب‌های لغت واژه "[[امین]]" را چنین معنا کرده‌اند: "کسی که در [[امانت]] [[خیانت]] نمی‌کند، مورد [[اطمینان]] و درستکار است"<ref> فرهنگ سخن: ۱/ ۵۷۶.</ref>.		"امناء" جمع "[[امین]]" است. کتاب‌های لغت واژه "[[امین]]" را چنین معنا کرده‌اند: "کسی که در [[امانت]] [[خیانت]] نمی‌کند، مورد [[اطمینان]] و درستکار است"<ref> فرهنگ سخن: ۱/ ۵۷۶.</ref>.

	واژه "رحمان" واژه‌ای است که در [[قرآن کریم]] ۵۷ بار [[خداوند]] به آن خوانده شده و "رحيم" به همراه واژه‌های: [[توّاب]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ}}<ref>ای مؤمنان! از بسیاری از گمان‌ها دوری کنید که برخی از گمان‌ها گناه است و (در کار مردم) کاوش نکنید و از یکدیگر غیبت نکنید؛ آیا هیچ یک از شما دوست می‌دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ پس آن را ناپسند می‌دارید و از خداوند پروا کنید که خداوند توبه‌پذیری بخشاینده است، سوره حجرات، آیه۱۲.</ref>، رئوف: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ}}<ref> و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید، و بی‌گمان آن جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده؛ سوره بقره، آیه۱۴۳.</ref>، [[غفور]]: {{متن قرآن\|إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>جز این نیست که (خداوند)، مردار و خون و گوشت خوک و آنچه را جز به نام خداوند ذبح شده باشد بر شما حرام کرده است؛ پس کسی که ناگزیر (از خوردن این چیزها) شده باشد در حالی که افزونخواه (برای رسیدن به لذّت) و متجاوز (از حدّ سدّ جوع) نباشد بر او گناهی نیست، که خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است؛ سوره بقره، آیه۱۷۳.</ref>، [[ودود]]: {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ}}<ref>و از پروردگارتان آمرزش بخواهید سپس به درگاه او توبه کنید، بی‌گمان پروردگار من بخشاینده‌ای دوستدار است؛ سوره هود، آیه۹۰.</ref>، ربّ: {{متن قرآن\|سَلامٌ قَوْلا مِن رَّبٍّ رَّحِيمٍ}}<ref>درود سخنی است که از سوی پروردگاری بخشاینده می‌شنوند؛ سوره یس، آیه۵۸.</ref>، [[عزیز]]: {{متن قرآن\|وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ}}<ref>و بی‌گمان پروردگار توست که پیروز بخشاینده است؛ سوره شعراء، آیه۹.</ref> و [[برّ]]: {{متن قرآن\|إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ}}<ref> ما از دیرباز او را می‌خواندیم که اوست که نیکوکار بخشاینده است؛ سوره طور، آیه۲۸.</ref> آمده است.		واژه "رحمان" واژه‌ای است که در [[قرآن کریم]] ۵۷ بار [[خداوند]] به آن خوانده شده و "رحيم" به همراه واژه‌های: [[توّاب]]: {{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا اجْتَنِبُوا كَثِيرًا مِّنَ الظَّنِّ إِنَّ بَعْضَ الظَّنِّ إِثْمٌ وَلا تَجَسَّسُوا وَلا يَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا أَيُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن يَأْكُلَ لَحْمَ أَخِيهِ مَيْتًا فَكَرِهْتُمُوهُ وَاتَّقُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ تَوَّابٌ رَّحِيمٌ}}<ref>ای مؤمنان! از بسیاری از گمان‌ها دوری کنید که برخی از گمان‌ها گناه است و (در کار مردم) کاوش نکنید و از یکدیگر غیبت نکنید؛ آیا هیچ یک از شما دوست می‌دارد که گوشت برادر مرده خود را بخورد؟ پس آن را ناپسند می‌دارید و از خداوند پروا کنید که خداوند توبه‌پذیری بخشاینده است، سوره حجرات، آیه۱۲.</ref>، رئوف: {{متن قرآن\|وَكَذَلِكَ جَعَلْنَاكُمْ أُمَّةً وَسَطًا لِّتَكُونُواْ شُهَدَاء عَلَى النَّاسِ وَيَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهِيدًا وَمَا جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتِي كُنتَ عَلَيْهَا إِلاَّ لِنَعْلَمَ مَن يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّن يَنقَلِبُ عَلَى عَقِبَيْهِ وَإِن كَانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاَّ عَلَى الَّذِينَ هَدَى اللَّهُ وَمَا كَانَ اللَّهُ لِيُضِيعَ إِيمَانَكُمْ إِنَّ اللَّهَ بِالنَّاسِ لَرَؤُوفٌ رَّحِيمٌ}}<ref> و بدین گونه شما را امّتی میانه کرده‌ایم تا گواه بر مردم باشید و پیامبر بر شما گواه باشد؛ و قبله‌ای که بر سوی آن بودی بر نگرداندیم مگر بدین روی که معلوم داریم چه کسی از پیامبر پیروی می‌کند و چه کسی واپس می‌گراید، و بی‌گمان آن جز بر آنان که خداوند رهنمونشان شد، گران بود و خداوند بر آن نیست که ایمانتان را تباه گرداند که خداوند با مردم، به راستی مهربانی است بخشاینده؛ سوره بقره، آیه۱۴۳.</ref>، غفور: {{متن قرآن\|إِنَّمَا حَرَّمَ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةَ وَالدَّمَ وَلَحْمَ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ بِهِ لِغَيْرِ اللَّهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ بَاغٍ وَلاَ عَادٍ فَلا إِثْمَ عَلَيْهِ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَّحِيمٌ}}<ref>جز این نیست که (خداوند)، مردار و خون و گوشت خوک و آنچه را جز به نام خداوند ذبح شده باشد بر شما حرام کرده است؛ پس کسی که ناگزیر (از خوردن این چیزها) شده باشد در حالی که افزونخواه (برای رسیدن به لذّت) و متجاوز (از حدّ سدّ جوع) نباشد بر او گناهی نیست، که خداوند آمرزنده‌ای بخشاینده است؛ سوره بقره، آیه۱۷۳.</ref>، ودود: {{متن قرآن\|وَاسْتَغْفِرُواْ رَبَّكُمْ ثُمَّ تُوبُواْ إِلَيْهِ إِنَّ رَبِّي رَحِيمٌ وَدُودٌ}}<ref>و از پروردگارتان آمرزش بخواهید سپس به درگاه او توبه کنید، بی‌گمان پروردگار من بخشاینده‌ای دوستدار است؛ سوره هود، آیه۹۰.</ref>، ربّ: {{متن قرآن\|سَلامٌ قَوْلا مِن رَّبٍّ رَّحِيمٍ}}<ref>درود سخنی است که از سوی پروردگاری بخشاینده می‌شنوند؛ سوره یس، آیه۵۸.</ref>، عزیز: {{متن قرآن\|وَإِنَّ رَبَّكَ لَهُوَ الْعَزِيزُ الرَّحِيمُ}}<ref>و بی‌گمان پروردگار توست که پیروز بخشاینده است؛ سوره شعراء، آیه۹.</ref> و [[برّ]]: {{متن قرآن\|إِنَّا كُنَّا مِن قَبْلُ نَدْعُوهُ إِنَّهُ هُوَ الْبَرُّ الرَّحِيمُ}}<ref> ما از دیرباز او را می‌خواندیم که اوست که نیکوکار بخشاینده است؛ سوره طور، آیه۲۸.</ref> آمده است.

	"رحمان" گویای [[رحمت]] گسترده ذات [[مقدّس]] ربوبی است که در [[قرآن]] از این [[رحمت]] با واژه‌های دیگر مثل: ~~[[رحیم]]،~~ ارحم الراحمین، ~~[[ودود]]،~~ [[رئوف]]، لطیف و [[صفی]] یاد شده است. [[جهان]] در پوشش [[رحمت]] گسترده ذات [[مقدّس]] ربوبی است و جلوه‌ای از [[رحمت]] گسترده‌اش "مِهْری" است که بین بندگانش دایر کرده است؛ مهر [[مادر]] به [[فرزند]] و بالعکس، مهر [[پدر]] به [[فرزند]] و بالعکس، مهر زوجین به یکدیگر، مهر [[برادران]] به یکدیگر.		"رحمان" گویای [[رحمت]] گسترده ذات [[مقدّس]] ربوبی است که در [[قرآن]] از این [[رحمت]] با واژه‌های دیگر مثل: رحیم، ارحم الراحمین، ودود، [[رئوف]]، لطیف و صفی یاد شده است. [[جهان]] در پوشش [[رحمت]] گسترده ذات [[مقدّس]] ربوبی است و جلوه‌ای از [[رحمت]] گسترده‌اش "مِهْری" است که بین بندگانش دایر کرده است؛ مهر مادر به [[فرزند]] و بالعکس، مهر پدر به [[فرزند]] و بالعکس، مهر زوجین به یکدیگر، مهر [[برادران]] به یکدیگر.

	جالب این‌جاست که در روایتی از [[مولا]] [[علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است که این همه [[مهربانی]]، یک صدم مهر ربوبی است: «[[خداوند]] نسبت به بندگانش [[رحیم]] است و از [[رحمت]] او این است که یک صد شاخه [[رحمت]] آفریده، یکی از آن را بین تمام [[بندگان]] تقسیم کرده و به واسطه آن [[مردم]] نسبت به یکدیگر مهربانند و [[مادر]] نسبت به [[فرزند]] خود مهر می‌ورزد ... در [[روز قیامت]] این [[رحمت]] را به ۹۹ قسمت دیگر اضافه می‌کند و با همه آنها [[امّت]] [[پیغمبر اسلام]] را مشمول رحمتش قرار می‌دهد»<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُ رَحِيمٌ بِعِبَادِهِ وَ مِنْ رَحْمَتِهِ أَنَّهُ خَلَقَ مِائَةَ رَحْمَةٍ جَعَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً فِي الْخَلْقِ كُلِّهِمْ فَبِهَا يَتَرَاحَمُ النَّاسُ وَ تَرْحَمُ الْوَالِدَةُ وَلَدَهَا وَ تَحَنَّنُ الْأُمَّهَاتُ مِنَ الْحَيَوَانَاتِ عَلَى أَوْلَادِهَا فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أَضَافَ هَذِهِ الرَّحْمَةَ الْوَاحِدَةَ إِلَى تِسْعٍ وَ تِسْعِينَ رَحْمَةً فَيَرْحَمُ بِهَا أُمَّةَ مُحَمَّد}}؛ بحارالأنوار: ۴/ ۱۸۳؛ ج ۸/ ۴۴؛ مستدرک سفینة البحار: ۴ / ۱۰۰.</ref>.		جالب این‌جاست که در روایتی از [[مولا]] [[علی]] {{ع}} [[نقل]] شده است که این همه [[مهربانی]]، یک صدم مهر ربوبی است: «[[خداوند]] نسبت به بندگانش رحیم است و از [[رحمت]] او این است که یک صد شاخه [[رحمت]] آفریده، یکی از آن را بین تمام [[بندگان]] تقسیم کرده و به واسطه آن [[مردم]] نسبت به یکدیگر مهربانند و مادر نسبت به [[فرزند]] خود مهر می‌ورزد ... در [[روز قیامت]] این [[رحمت]] را به ۹۹ قسمت دیگر اضافه می‌کند و با همه آنها [[امّت]] [[پیغمبر اسلام]] را مشمول رحمتش قرار می‌دهد»<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُ رَحِيمٌ بِعِبَادِهِ وَ مِنْ رَحْمَتِهِ أَنَّهُ خَلَقَ مِائَةَ رَحْمَةٍ جَعَلَ مِنْهَا رَحْمَةً وَاحِدَةً فِي الْخَلْقِ كُلِّهِمْ فَبِهَا يَتَرَاحَمُ النَّاسُ وَ تَرْحَمُ الْوَالِدَةُ وَلَدَهَا وَ تَحَنَّنُ الْأُمَّهَاتُ مِنَ الْحَيَوَانَاتِ عَلَى أَوْلَادِهَا فَإِذَا كَانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ أَضَافَ هَذِهِ الرَّحْمَةَ الْوَاحِدَةَ إِلَى تِسْعٍ وَ تِسْعِينَ رَحْمَةً فَيَرْحَمُ بِهَا أُمَّةَ مُحَمَّد}}؛ بحارالأنوار: ۴/ ۱۸۳؛ ج ۸/ ۴۴؛ مستدرک سفینة البحار: ۴ / ۱۰۰.</ref>.

	[[امامان معصوم]] {{عم}} امنای خدای رحمان‌اند. از کانال این امناست که [[رحمت]] [[خداوند]] شامل حال [[بندگان]] می‌گردد<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)\| در آستان امامان معصوم ج۱]]، ص ۲۵۵.</ref>.		[[امامان معصوم]] {{عم}} امنای خدای رحمان‌اند. از کانال این امناست که [[رحمت]] [[خداوند]] شامل حال [[بندگان]] می‌گردد<ref>[[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)\| در آستان امامان معصوم ج۱]]، ص ۲۵۵.</ref>.

Bahmani: /* معناشناسی */

2023-09-21T06:44:22Z

معناشناسی

@@ خط ۱۰: / خط ۱۰: @@
 == معناشناسی ==
 [[امانت]] ضد [[خیانت]] است<ref>لسان العرب، ج ۱، ص ۲۲۳، «امن»؛ لغت‌نامه، ج ۲، ص ۲۸۴۱.</ref>. و از "ا ـ م ـ ن" به معنای [[آرامش]]، سکون و بر طرف شدن [[خوف]] و [[اضطراب]]<ref>التحقيق، ج ۱، ص ۱۵۰، «امن».</ref> گرفته شده و به معنای تأمین امنیت حقی از [[حقوق]] به وسیله [[عهد]]، [[وصیت]] و مانند آن<ref> الميزان، ج ۹، ص ۵۴.</ref> یا به معنای حالتی است که [[انسان]] را به حفظ [[حقوق]] دیگران برانگیخته و او را از تضییع یا تصرف در آن باز می‌دارد<ref>التحرير والتنوير، ج ۸، ص ۲۰۳.</ref>. این واژه بر اعیان نیز اطلاق شده و به [[مالی]] که در نزد دیگری به امانت سپرده شود امانت<ref>مفردات، ص ۹۰؛ التحقيق، ج ۱، ص ۱۵۰، «امن».</ref> و به شخص مورد اعتماد که امانت به او سپرده می‌شود «[[امین]]»<ref>لسان العرب، ج‌۱، ص‌۲۲۳؛ فرهنگ معارف اسلامى، ج‌۱، ص‌۲۲۸.</ref>گویند<ref>[[حمیده عبداللهی|عبداللهی، حمیده]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)| دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴]]، ص ۲۴۶ - ۵۲۴</ref>.
 == امانت الهی در [[قرآن]] ==

Bahmani: /* منابع */

2023-09-21T06:41:41Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۱
خط ۸۲:		خط ۸۲:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
			# [[پرونده:10115976.jpg\|22px]] [[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۱ (کتاب)\|'''در آستان امامان معصوم ج۱''']]
	# [[پرونده:10115976.jpg\|22px]] [[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|'''در آستان امامان معصوم ج۲''']]		# [[پرونده:10115976.jpg\|22px]] [[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|'''در آستان امامان معصوم ج۲''']]
	# [[پرونده:1100557.jpg\|22px]] [[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|'''نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه''']]		# [[پرونده:1100557.jpg\|22px]] [[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|'''نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه''']]

Bahmani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۶:۳۹

2023-09-21T06:39:52Z

نمایش تغییرات

Bahmani: /* منابع */

2023-09-21T06:24:40Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۴
خط ۷۷:		خط ۷۷:
	# [[پرونده:10115976.jpg\|22px]] [[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|'''در آستان امامان معصوم ج۲''']]		# [[پرونده:10115976.jpg\|22px]] [[سید احمد خاتمی\|خاتمی، سید احمد]]، [[در آستان امامان معصوم ج۲ (کتاب)\|'''در آستان امامان معصوم ج۲''']]
	# [[پرونده:1100557.jpg\|22px]] [[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|'''نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه''']]		# [[پرونده:1100557.jpg\|22px]] [[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|'''نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه''']]
			# [[پرونده:000055.jpg\|22px]] [[حمیده عبداللهی\|عبداللهی، حمیده]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۴''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* پانویس */

2023-09-21T05:38:55Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۸۵:		خط ۸۵:

	[[رده:مقام معصوم]]		[[رده:مقام معصوم]]
	[[رده:امانت ~~الهی~~]]		[[رده:امانت]]

Bahmani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۸

2023-09-21T05:38:37Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امانت		\| موضوع مرتبط = امانت
	\| عنوان مدخل = [[امانت]]		\| عنوان مدخل = امانت
	\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[مقام امانت الهی]] - [[مقام امین الله]] - [[امانت در سیره معصوم]]		\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[مقام امانت الهی]] - [[مقام امین الله]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'روایان' به 'راویان'

2022-11-16T21:21:31Z

جایگزینی متن - 'روایان' به 'راویان'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۰:۵۱
خط ۶۹:		خط ۶۹:
	== رابطه مقام امین الله با نظریه [[نصب الهی امام]] ==		== رابطه مقام امین الله با نظریه [[نصب الهی امام]] ==
	یکی از واژگانی که در [[روایات]] به طور متعدد درباره [[نبی اعظم]] {{صل}} و [[امامان معصوم]] به کار رفته است، “امین‌الله” می‌باشد. “امین” در لغت از ریشه “الأمن” به معنای [[آرامش]] خاطر و نقیضِ [[ترس]]، بوده<ref>ر. ک: احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج۱، ص۱۳۳-۱۳۴؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۹۰.</ref>، صفت مشبّهه به معنای اسم مفعول از “أمن” می‌باشد که می‌توان آن را به معنای [[فرد]] مورد [[اطمینان]] دانست<ref>ر. ک: نشوان بن سعید حمیری، شمس‌العلوم، ج۱، ص۳۲۵؛ فخرالدین بن محمد طریحی، مجمع البحرین، تحقیق احمد حسینی اشکوری، ج۶، ص۲۰۹.</ref>. بنابراین “امین‌الله” در لغت به معنای کسی است که. مورد [[اعتماد]] و [[اطمینان]] [[خداوند]] باشد.		یکی از واژگانی که در [[روایات]] به طور متعدد درباره [[نبی اعظم]] {{صل}} و [[امامان معصوم]] به کار رفته است، “امین‌الله” می‌باشد. “امین” در لغت از ریشه “الأمن” به معنای [[آرامش]] خاطر و نقیضِ [[ترس]]، بوده<ref>ر. ک: احمد بن فارس، معجم مقاییس اللغه، ج۱، ص۱۳۳-۱۳۴؛ حسین بن محمد راغب اصفهانی، مفردات الفاظ القرآن، ص۹۰.</ref>، صفت مشبّهه به معنای اسم مفعول از “أمن” می‌باشد که می‌توان آن را به معنای [[فرد]] مورد [[اطمینان]] دانست<ref>ر. ک: نشوان بن سعید حمیری، شمس‌العلوم، ج۱، ص۳۲۵؛ فخرالدین بن محمد طریحی، مجمع البحرین، تحقیق احمد حسینی اشکوری، ج۶، ص۲۰۹.</ref>. بنابراین “امین‌الله” در لغت به معنای کسی است که. مورد [[اعتماد]] و [[اطمینان]] [[خداوند]] باشد.
	هرچند در بیشتر این مجموعه از [[روایات]]، [[نبی اکرم]] {{صل}} یا [[امامان معصوم]]، به طور مطلق به عنوان “امین‌الله” خوانده شده‌اند، در برخی [[روایات]]، متعلق این عنوان را نیز توضیح داده‌اند. ایشان خود را امینان بر [[وحی]] [[خداوند]] یا امینان بر همه علومی که از سوی [[خداوند]] نازل شده است، معرفی کرده‌اند<ref>ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، کمال‌الدین، ج۱، ص۲۵۹ و ۲۶۰؛ محمد بن حسن صفار، بصائرالدرجات، ج۱، ص۶۲؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۸۷.</ref>. این [[روایات]] را می‌توان به این معنی دانست که [[اهل بیت]] {{عم}} از جهت [[شناخت صحیح قرآن]] و [[علوم]] الهیِ دیگر یا تبلیع و [[تفسیر]] آن، مورد [[اعتماد]] باری‌تعالی می‌باشند. ~~روایانی~~ نیز در [[تأیید]] این [نوع] [[تفسیر]] از روایاتِ ذکر شده وجود دارد که در آنها [[امامان]] [[همام]]، خود را [[راسخان]] [[علم]] و عالم به [[قرآن]]<ref>ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۳؛ محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۲۲۳-۲۲۴.</ref>، همچنین [[مفسّران]] [[آیات شریفه]]<ref>ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۱۱؛ محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، معانی‌الاخبار، ص۳۵؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۲ و ۲۶۹.</ref> خوانده‌اند.		هرچند در بیشتر این مجموعه از [[روایات]]، [[نبی اکرم]] {{صل}} یا [[امامان معصوم]]، به طور مطلق به عنوان “امین‌الله” خوانده شده‌اند، در برخی [[روایات]]، متعلق این عنوان را نیز توضیح داده‌اند. ایشان خود را امینان بر [[وحی]] [[خداوند]] یا امینان بر همه علومی که از سوی [[خداوند]] نازل شده است، معرفی کرده‌اند<ref>ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، کمال‌الدین، ج۱، ص۲۵۹ و ۲۶۰؛ محمد بن حسن صفار، بصائرالدرجات، ج۱، ص۶۲؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۴۸۷.</ref>. این [[روایات]] را می‌توان به این معنی دانست که [[اهل بیت]] {{عم}} از جهت [[شناخت صحیح قرآن]] و [[علوم]] الهیِ دیگر یا تبلیع و [[تفسیر]] آن، مورد [[اعتماد]] باری‌تعالی می‌باشند. راویانی نیز در [[تأیید]] این [نوع] [[تفسیر]] از روایاتِ ذکر شده وجود دارد که در آنها [[امامان]] [[همام]]، خود را [[راسخان]] [[علم]] و عالم به [[قرآن]]<ref>ر. ک: محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۲۱۳؛ محمد بن حسن صفار، بصائر الدرجات، ج۱، ص۲۲۳-۲۲۴.</ref>، همچنین [[مفسّران]] [[آیات شریفه]]<ref>ر. ک: محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، من لا یحضره الفقیه، ج۲، ص۶۱۱؛ محمد بن علی بن بابویه قمی (شیخ صدوق)، معانی‌الاخبار، ص۳۵؛ محمد بن یعقوب کلینی، الکافی، ج۱، ص۱۹۲ و ۲۶۹.</ref> خوانده‌اند.
	بنابراین با توجه به توضیح متعلق “امین‌الله” در [[روایات]]، می‌توان گفت که [[تطبیق]] این واژه به [[اهل بیت]] {{عم}} به این معناست که [[خداوند]] در [[شناخت]] صحیح [[آیات شریفه]] و [[علوم]] [[الهی]] و [[تبلیغ]] و [[تفسیر]] آن، به [[اهل بیت]] {{عم}} [[اطمینان]] داشته، درباره آن احتمال [[خطا]] و [[خیانت]] را نمی‌دهد. روشن است که این همان معنای [[عصمت]] است. پس، از اطلاق واژه “امین‌الله” به [[امامان]] بزرگوار، [[عصمت]] ایشان بر می‌آید و چون تشخیص [[معصوم]] تنها در توان باری‌تعالی است، به همین [[دلیل]]، این افراد، [[برگزیدگان خداوند]] هستند. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از [[نصب الهی]] [[اهل بیت]] {{عم}} به عنوان امینان [[وحی]] سخن گفته است. آن [[حضرت]] می‌فرمایند: “خداوند تبارک و تعالی ما را برای خود برگزید، پس ما را برگزیدگان از [[خلق]] خود و امینان بر [[وحی]] خود قرار داد”<ref>محمد بن حسن صفار، بصائرالدرجات، ج۱، ص۶۲.</ref>.		بنابراین با توجه به توضیح متعلق “امین‌الله” در [[روایات]]، می‌توان گفت که [[تطبیق]] این واژه به [[اهل بیت]] {{عم}} به این معناست که [[خداوند]] در [[شناخت]] صحیح [[آیات شریفه]] و [[علوم]] [[الهی]] و [[تبلیغ]] و [[تفسیر]] آن، به [[اهل بیت]] {{عم}} [[اطمینان]] داشته، درباره آن احتمال [[خطا]] و [[خیانت]] را نمی‌دهد. روشن است که این همان معنای [[عصمت]] است. پس، از اطلاق واژه “امین‌الله” به [[امامان]] بزرگوار، [[عصمت]] ایشان بر می‌آید و چون تشخیص [[معصوم]] تنها در توان باری‌تعالی است، به همین [[دلیل]]، این افراد، [[برگزیدگان خداوند]] هستند. [[امام صادق]] {{ع}} نیز از [[نصب الهی]] [[اهل بیت]] {{عم}} به عنوان امینان [[وحی]] سخن گفته است. آن [[حضرت]] می‌فرمایند: “خداوند تبارک و تعالی ما را برای خود برگزید، پس ما را برگزیدگان از [[خلق]] خود و امینان بر [[وحی]] خود قرار داد”<ref>محمد بن حسن صفار، بصائرالدرجات، ج۱، ص۶۲.</ref>.
	از مجموع آنچه درباره “امین‌الله” گفته شد، چنین بر می‌آید که کاربرد این واژه در [[کلام]] [[اهل بیت]] {{عم}}، حداقل بر [[نصب الهی]] شخص به عنوان [[مرجع]] و [[امام]] [[دینی]] دلالت دارد<ref>[[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه]]، ص ۵۹.</ref>.		از مجموع آنچه درباره “امین‌الله” گفته شد، چنین بر می‌آید که کاربرد این واژه در [[کلام]] [[اهل بیت]] {{عم}}، حداقل بر [[نصب الهی]] شخص به عنوان [[مرجع]] و [[امام]] [[دینی]] دلالت دارد<ref>[[سید احمد حسینی\|حسینی، سید احمد]]، [[نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه (کتاب)\|نظریه نصب الهی امام معصوم در تاریخ تفکر امامیه]]، ص ۵۹.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T09:59:58Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات