امانت در معارف و سیره نبوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۰۸:۲۳

2025-04-06T08:23:22Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۵، ساعت ۱۱:۵۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امانت		\| موضوع مرتبط = امانت
	\| عنوان مدخل = امانت		\| عنوان مدخل = امانت
	\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]] - [[امانت در سبک زندگی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۰

2023-09-21T09:00:17Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۳۰
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = امانت		\| موضوع مرتبط = امانت
	\| عنوان مدخل = امانت		\| عنوان مدخل = امانت
	\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت~~]] - [[مقام امانت الهی]] - [[مقام امین الله~~]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani: /* مقدمه */

2023-09-21T07:17:07Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۴۷
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	ایشان حتی نخ و سوزن را به صاحبش برمی‌گرداند<ref>سنن النبی، ص۱۳۰.</ref>. آن حضرت امانتداری در سخن را نیز توصیه فرموده‌اند: وقتی کسی سخنی گفت و به اطراف خود نگریست، آن سخن نزد شما امانت است<ref>الجامع الصغیر، ج۱، ص۸۷.</ref>.		ایشان حتی نخ و سوزن را به صاحبش برمی‌گرداند<ref>سنن النبی، ص۱۳۰.</ref>. آن حضرت امانتداری در سخن را نیز توصیه فرموده‌اند: وقتی کسی سخنی گفت و به اطراف خود نگریست، آن سخن نزد شما امانت است<ref>الجامع الصغیر، ج۱، ص۸۷.</ref>.

	در [[نبرد خیبر]]، [[مسلمانان]] دچار کم‌غذایی شدیدی شدند، به گونه‌ای که برای رفع [[گرسنگی]]، از گوشت برخی حیوانات که خوردن آنها [[مکروه]] است، استفاده می‌کردند. مسلمانان چند [[دژ]] از دژهای [[خیبر]] را گشوده بودند، ولی دژی که مواد غذایی فراوانی در آنجا [[انبار]] کرده بودند، به دست مسلمانان نیفتاده بود. در این هنگام، چوپان سیه‌چرده‌ای که برای [[یهودیان]] خیبر گله‌داری می‌کرد، به حضور حضرت شرفیاب شد و درخواست کرد که [[اسلام]] را بر او عرضه کند. وی در همان نخستین جلسه، بر اثر گفتار مستدل و منطقی پیامبر [[ایمان]] آورد. سپس گفت: همه این گوسفندان، متعلق به یهودیان خیبر و در دست من امانت است. اکنون که رابطه من به جهت [[مسلمان]] شدن با صاحبان گوسفند قطع شده است، [[تکلیف]] من چیست؟ حضرت در برابر چشم صدها سرباز گرسنه، با کمال صراحت فرمود: در آیین ما، خیانت به امانت، یکی از بزرگ‌ترین [[گناهان]] است. بر تو لازم است همه گوسفندان را تا در قلعه ببری و به دست صاحبانشان برسانی. او نیز از دستور پیامبر [[پیروی]] کرد و بی‌درنگ در [[جنگ]] علیه [[یهود]] به [[جهاد]] پرداخت و در راه [[اسلام]] به [[شهادت]] رسید<ref>حسین سیدی، هم نام گل‌های بهاری، صص ۶۴ و ۶۵.</ref>.		در [[نبرد خیبر]]، [[مسلمانان]] دچار کم‌غذایی شدیدی شدند، به گونه‌ای که برای رفع [[گرسنگی]]، از گوشت برخی حیوانات که خوردن آنها [[مکروه]] است، استفاده می‌کردند. مسلمانان چند دژ از دژهای [[خیبر]] را گشوده بودند، ولی دژی که مواد غذایی فراوانی در آنجا [[انبار]] کرده بودند، به دست مسلمانان نیفتاده بود. در این هنگام، چوپان سیه‌چرده‌ای که برای [[یهودیان]] خیبر گله‌داری می‌کرد، به حضور حضرت شرفیاب شد و درخواست کرد که [[اسلام]] را بر او عرضه کند. وی در همان نخستین جلسه، بر اثر گفتار مستدل و منطقی پیامبر [[ایمان]] آورد. سپس گفت: همه این گوسفندان، متعلق به یهودیان خیبر و در دست من امانت است. اکنون که رابطه من به جهت [[مسلمان]] شدن با صاحبان گوسفند قطع شده است، [[تکلیف]] من چیست؟ حضرت در برابر چشم صدها سرباز گرسنه، با کمال صراحت فرمود: در آیین ما، خیانت به امانت، یکی از بزرگ‌ترین [[گناهان]] است. بر تو لازم است همه گوسفندان را تا در قلعه ببری و به دست صاحبانشان برسانی. او نیز از دستور پیامبر [[پیروی]] کرد و بی‌درنگ در [[جنگ]] علیه [[یهود]] به [[جهاد]] پرداخت و در راه [[اسلام]] به [[شهادت]] رسید<ref>حسین سیدی، هم نام گل‌های بهاری، صص ۶۴ و ۶۵.</ref>.

	همچنین نقل است که [[پیامبر]] هنگام ورود به [[مسجدالحرام]]، [[عثمان بن طلحه]] را که [[کلیددار]] [[کعبه]] بود، نزد خود‌طلبید تا در کعبه را باز کند و درون کعبه را از وجود [[بت‌ها]] [[پاک]] سازد. پس از پاکسازی کعبه، [[عباس]] عموی پیامبر، از حضرت خواست تا کلید [[خانه خدا]] را به او تحویل دهد و مقام کلیدداری بیت الله را که در میان [[عرب]]، مقامی برجسته و شامخ بود، به او بسپرد. پیامبر بر خلاف این تقاضا، کلید را به عثمان بن طلحه تحویل داد، در حالی که این [[آیه]] راتلاوت می‌کرد: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}<ref>«خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحب آنها باز گردانید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref>.<ref>داستان‌های شنیدنی از فتح مکه و جنگ حنین، ص۵۷؛ به نقل از: مجمع البیان، ج۳، ذیل آیه ۵۸ نساء.</ref>		همچنین نقل است که [[پیامبر]] هنگام ورود به [[مسجدالحرام]]، [[عثمان بن طلحه]] را که [[کلیددار]] [[کعبه]] بود، نزد خود‌طلبید تا در کعبه را باز کند و درون کعبه را از وجود [[بت‌ها]] [[پاک]] سازد. پس از پاکسازی کعبه، [[عباس]] عموی پیامبر، از حضرت خواست تا کلید [[خانه خدا]] را به او تحویل دهد و مقام کلیدداری بیت الله را که در میان [[عرب]]، مقامی برجسته و شامخ بود، به او بسپرد. پیامبر بر خلاف این تقاضا، کلید را به عثمان بن طلحه تحویل داد، در حالی که این [[آیه]] راتلاوت می‌کرد: {{متن قرآن\|إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَمَانَاتِ إِلَى أَهْلِهَا}}<ref>«خداوند به شما فرمان می‌دهد که امانت‌ها را به صاحب آنها باز گردانید» سوره نساء، آیه ۵۸.</ref>.<ref>داستان‌های شنیدنی از فتح مکه و جنگ حنین، ص۵۷؛ به نقل از: مجمع البیان، ج۳، ذیل آیه ۵۸ نساء.</ref>

Bahmani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۷:۱۶

2023-09-21T07:16:51Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۳۷

2023-09-21T05:37:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ سپتامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۰۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{سیره معصوم}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امانت		\| موضوع مرتبط = امانت
	\| عنوان مدخل = [[امانت]]		\| عنوان مدخل = امانت
	\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[مقام امانت الهی]] - [[مقام امین الله]] - [[امانت در سیره معصوم]]		\| مداخل مرتبط = [[امانت در لغت]] - [[امانت در قرآن]] - [[امانت در حدیث]] - [[امانت در فقه اسلامی]] - [[امانت در فقه سیاسی]] - [[امانت‌ در نهج البلاغه]] - [[امانت در معارف و سیره نبوی]] - [[امانت در معارف دعا و زیارات]] - [[امانت در معارف و سیره سجادی]] - [[امانت در معارف و سیره رضوی]] - [[امانت در جامعه‌شناسی اسلامی]] - [[امانت در فلسفه اسلامی]] - [[امانت در منابع اهل سنت]] - [[مقام امانت الهی]] - [[مقام امین الله]] - [[امانت در سیره معصوم]] - [[امانت در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - '-،' به '-'

2022-11-24T06:17:55Z

جایگزینی متن - '-،' به '-'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	# [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: هان! به [[خدا]] [[سوگند]] که من، هم در [[آسمان]]، [[امین]] هستم و هم در [[زمین]]<ref>{{متن حدیث\|رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِنِّي لَأَمِينٌ فِي السَّمَاءِ وَ أَمِينٌ فِي الْأَرْضِ}}؛ مجمع البیان، ج۷، ص۵۹؛ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۱۹، ح۱۰۱؛ المعجم الکبیر، ج۱، ص۳۳۱، ح۹۸۹، تفسیر ابن‌کثیر، ج۴، ص۴۶۶؛ تفسیر القرطبی، ج۱۱، ص۲۶۲، کلها عن أبی رافع بزیاده "أم والله" فی أوّلها، المصنّف لعبد الرزّاق، ‌ج۸، ص۱۱، ح۱۴۰۹۱، عن زید بن أسلم، کنزالعمّال، ج۱۱، ص۴۱۳، ح۳۱۹۳۷.</ref>.		# [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: هان! به [[خدا]] [[سوگند]] که من، هم در [[آسمان]]، [[امین]] هستم و هم در [[زمین]]<ref>{{متن حدیث\|رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِنِّي لَأَمِينٌ فِي السَّمَاءِ وَ أَمِينٌ فِي الْأَرْضِ}}؛ مجمع البیان، ج۷، ص۵۹؛ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۱۹، ح۱۰۱؛ المعجم الکبیر، ج۱، ص۳۳۱، ح۹۸۹، تفسیر ابن‌کثیر، ج۴، ص۴۶۶؛ تفسیر القرطبی، ج۱۱، ص۲۶۲، کلها عن أبی رافع بزیاده "أم والله" فی أوّلها، المصنّف لعبد الرزّاق، ‌ج۸، ص۱۱، ح۱۴۰۹۱، عن زید بن أسلم، کنزالعمّال، ج۱۱، ص۴۱۳، ح۳۱۹۳۷.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای که در آن، پاره‌ای از ویژگی‌های [[پیامبر]] {{صل}} را بر می‌شمارد: او [[امین]] و مورد [[اعتماد]] تو بود، و خزانه‌دار دانشِ [[نهان]] تو، و [[گواه]] تو در روز جزا، و فرستاده بر [[حقّ]] تو، و فرستاده تو به سوی [[مردمان]]<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِيٌّ {{ع}} فِي خُطْبَةٍ یَذْکُرُ فِیهَا بَعْضَ صِفَاتِ النَّبِيِّ {{صل}}: فَهُوَ أَمِينُكَ الْمَأْمُونُ وَ خَازِنُ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ وَ شَهِيدُكَ يَوْمَ الدِّينِ وَ بَعِيثُكَ بِالْحَقِّ وَ رَسُولُكَ إِلَى الْخَلْقِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۷۲، الغارات، ج۱، ص۱۶۰، عن أبی سلام الکندی؛ بحارالأنوار، ج۱۶، ص۳۷۸، ح۹۰؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج۶، ص۴۵۳، عن سلامة بن الکندی، المصنّف لابن أبی شیبه، ج۷، ص۸۳، ح۳، عن عبدالله الأسدی و کلاهما نحوه، کنزالعمّال، ج۲، ص۲۷۱، ح۳۹۸۹.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای که در آن، پاره‌ای از ویژگی‌های [[پیامبر]] {{صل}} را بر می‌شمارد: او [[امین]] و مورد [[اعتماد]] تو بود، و خزانه‌دار دانشِ [[نهان]] تو، و [[گواه]] تو در روز جزا، و فرستاده بر [[حقّ]] تو، و فرستاده تو به سوی [[مردمان]]<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِيٌّ {{ع}} فِي خُطْبَةٍ یَذْکُرُ فِیهَا بَعْضَ صِفَاتِ النَّبِيِّ {{صل}}: فَهُوَ أَمِينُكَ الْمَأْمُونُ وَ خَازِنُ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ وَ شَهِيدُكَ يَوْمَ الدِّينِ وَ بَعِيثُكَ بِالْحَقِّ وَ رَسُولُكَ إِلَى الْخَلْقِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۷۲، الغارات، ج۱، ص۱۶۰، عن أبی سلام الکندی؛ بحارالأنوار، ج۱۶، ص۳۷۸، ح۹۰؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج۶، ص۴۵۳، عن سلامة بن الکندی، المصنّف لابن أبی شیبه، ج۷، ص۸۳، ح۳، عن عبدالله الأسدی و کلاهما نحوه، کنزالعمّال، ج۲، ص۲۷۱، ح۳۹۸۹.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} در [[زیارت پیامبر]] {{صل}} از راه دور: خدایا! درودهای فراگیر و برکت‌های بالنده‌ات، و خیرهای افزون و [[سلام]] و درودهای والایت، و کرامت‌ها و رحمت‌هایت را، و نیز درودهای [[فرشتگان]] مقرّبت، [[پیامبران]] فرستاده شده‌ات، [[امامان]] برگزیده‌ات، [[بندگان]] شایسته‌ات، زمینیان و آسمانیان و هر کس را که [[تسبیح]] تو می‌گوید- ای خدای جهانیان از اوّلین تا آخرین-، برای [[محمّد]]، [[بنده]] و فرستاده‌ات، [[شاهد]] و پیامبرت، هشدار دهنده و امینت و آن که نزد تو جایگاهی دارد، قرار بده<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}- فِي زِیارَةِ النَّبِيِّ {{صل}} مِنْ بَعِیدٍ -:... اللَّهُمَّ اجْعَلْ جَوَامِعَ صَلَوَاتِكَ وَ نَوَامِيَ بَرَكَاتِكَ وَ فَوَاضِلَ خَيْرَاتِكَ وَ شَرَائِفَ تَحِيَّاتِكَ وَ تَسْلِيمَاتِكَ وَ كَرَامَاتِكَ وَ رَحَمَاتِكَ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِينَ وَ أَئِمَّتِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ وَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ وَ مَنْ سَبَّحَ لَكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ شَاهِدِكَ وَ نَبِيِّكَ وَ نَذِيرِكَ وَ أَمِينِكَ وَ مَكِينِكَ...}}؛ مصباح الزائر، ص۶۸؛ الکافی، ج۴، ص۵۵۱، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۵، ص۲۸۰، ح۹۵۷، کلاهما عن معاویة بن عمّار نحوه؛ الإقبال، ج۳، ص۱۲۳؛ المزار، ص۱۴، من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل‌البیت {{عم}}، بحاراأنوار، ج۱۰۰، ص۱۸۵، ح۱۱.</ref>.		# [[امام صادق]] {{ع}} در [[زیارت پیامبر]] {{صل}} از راه دور: خدایا! درودهای فراگیر و برکت‌های بالنده‌ات، و خیرهای افزون و [[سلام]] و درودهای والایت، و کرامت‌ها و رحمت‌هایت را، و نیز درودهای [[فرشتگان]] مقرّبت، [[پیامبران]] فرستاده شده‌ات، [[امامان]] برگزیده‌ات، [[بندگان]] شایسته‌ات، زمینیان و آسمانیان و هر کس را که [[تسبیح]] تو می‌گوید- ای خدای جهانیان از اوّلین تا آخرین- برای [[محمّد]]، [[بنده]] و فرستاده‌ات، [[شاهد]] و پیامبرت، هشدار دهنده و امینت و آن که نزد تو جایگاهی دارد، قرار بده<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}- فِي زِیارَةِ النَّبِيِّ {{صل}} مِنْ بَعِیدٍ -:... اللَّهُمَّ اجْعَلْ جَوَامِعَ صَلَوَاتِكَ وَ نَوَامِيَ بَرَكَاتِكَ وَ فَوَاضِلَ خَيْرَاتِكَ وَ شَرَائِفَ تَحِيَّاتِكَ وَ تَسْلِيمَاتِكَ وَ كَرَامَاتِكَ وَ رَحَمَاتِكَ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِينَ وَ أَئِمَّتِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ وَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ وَ مَنْ سَبَّحَ لَكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ شَاهِدِكَ وَ نَبِيِّكَ وَ نَذِيرِكَ وَ أَمِينِكَ وَ مَكِينِكَ...}}؛ مصباح الزائر، ص۶۸؛ الکافی، ج۴، ص۵۵۱، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۵، ص۲۸۰، ح۹۵۷، کلاهما عن معاویة بن عمّار نحوه؛ الإقبال، ج۳، ص۱۲۳؛ المزار، ص۱۴، من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل‌البیت {{عم}}، بحاراأنوار، ج۱۰۰، ص۱۸۵، ح۱۱.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: [[خداوند]]، [[محمد]] {{صل}} را فرستاد تا هشدار دهنده جهانیان و [[امین]] [[وحی]] باشد<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّداً {{صل}} نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ وَ أَمِيناً عَلَى التَّنْزِيلِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبة ۲۶؛ الغارات، ج۱، ص۳۰۳، عن عبدالرحمن بن جندب عن أبیه؛ بحارالأنوار، ج۱۸ ص۲۲۶، ح۶۸؛ الفتوح: ج۴، ص۲۵۶؛ الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: [[خداوند]]، [[محمد]] {{صل}} را فرستاد تا هشدار دهنده جهانیان و [[امین]] [[وحی]] باشد<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّداً {{صل}} نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ وَ أَمِيناً عَلَى التَّنْزِيلِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبة ۲۶؛ الغارات، ج۱، ص۳۰۳، عن عبدالرحمن بن جندب عن أبیه؛ بحارالأنوار، ج۱۸ ص۲۲۶، ح۶۸؛ الفتوح: ج۴، ص۲۵۶؛ الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای در معرّفی [[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[امین]] وحیِ او بود، و خاتم فرستادگانش، و نوید دهنده رحمتش، و ترساننده از [[خشم]] و کیفرش<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: - فِي خُطْبَةٍ لَهُ یَصِفُ فِیهَا رَسُولُ اللهِ {{صل}}-: أَمِينُ وَحْيِهِ وَ خَاتَمُ رُسُلِهِ وَ بَشِيرُ رَحْمَتِهِ وَ نَذِيرُ نِقْمَتِهِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۱۷۳؛ بحار الأنوار، ج۳۴، ص۲۴۹، ح۱۰۰۰ و راجع؛ تهذیب الأحکام؛ ج۶، ص۵۷، ذیل ح۱۳۱.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای در معرّفی [[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[امین]] وحیِ او بود، و خاتم فرستادگانش، و نوید دهنده رحمتش، و ترساننده از [[خشم]] و کیفرش<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: - فِي خُطْبَةٍ لَهُ یَصِفُ فِیهَا رَسُولُ اللهِ {{صل}}-: أَمِينُ وَحْيِهِ وَ خَاتَمُ رُسُلِهِ وَ بَشِيرُ رَحْمَتِهِ وَ نَذِيرُ نِقْمَتِهِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۱۷۳؛ بحار الأنوار، ج۳۴، ص۲۴۹، ح۱۰۰۰ و راجع؛ تهذیب الأحکام؛ ج۶، ص۵۷، ذیل ح۱۳۱.</ref>.
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==		== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==
	# [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: [[امانت]] را به صاحبش - [[نیک]] باشد یا بد-، برگردانید؛ زیرا [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[دستور]] می‌داد حتّی نخ و سوزن را به صاحبش برگردانید<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}: أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلَيْهَا بَرّاً أَوْ فَاجِراً فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} كَانَ يَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَيْطِ وَ الْمِخْيَطِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۶۳۶، ح۵؛ مشکاة الأنوار، ص۱۳۲، ح۳۰۱ و فیه "بردّ" بدل "بأداء" وکلاهما عن زید الشحام؛ تنبیه الخواطر، ج۱، ص۱۲، نحوه؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۹۸، ح۱۵۵۰۰.</ref>.		# [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: [[امانت]] را به صاحبش - [[نیک]] باشد یا بد- برگردانید؛ زیرا [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[دستور]] می‌داد حتّی نخ و سوزن را به صاحبش برگردانید<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}: أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلَيْهَا بَرّاً أَوْ فَاجِراً فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} كَانَ يَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَيْطِ وَ الْمِخْيَطِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۶۳۶، ح۵؛ مشکاة الأنوار، ص۱۳۲، ح۳۰۱ و فیه "بردّ" بدل "بأداء" وکلاهما عن زید الشحام؛ تنبیه الخواطر، ج۱، ص۱۲، نحوه؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۹۸، ح۱۵۵۰۰.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} رهسپار [[هجرت]] به [[مدینه]] شد، به من [[دستور]] داد پس از او بمانم تا سپرده‌هایی را که از [[مردم]] نزد او بود، به صاحبانشان باز گردانم. برای همین خصلتش بود که به او "[[امین]]" می‌گفتند. من، سه روز ماندم و آشکار می‌گشتم و حتی یک روز، پنهان نشدم. پس از آن، [[مکّه]] را ترک گفتم و راه [[پیامبر خدا]] {{صل}} را دنبال کردم تا به [[مدینه]] آمدم<ref>{{متن حدیث\|الإمام علي {{ع}}: لما خرج رسول الله {{صل}}: إلى المدينة في الهجرة أمرني أن اقيم بعده حتى اُؤَدّي ودائع كانت عنده للناس و لذا كان يسمّي الأمين. فأقمت ثلاثاً فكنت أظهر، ما تغيبت يوما واحداً ثم خرجت فجعلت أتبع طريق رسول الله {{صل}}}}؛ الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۲؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۶۹، کلاهما عن عبیدالله بن أبی رافع؛ کنزالعمال، ج۱۶، ص۶۸۵، ح۴۶۳۲۴ و راجع؛ بحارالأنوار، ج۱۹، ص۸۶، ح۳۷.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} رهسپار [[هجرت]] به [[مدینه]] شد، به من [[دستور]] داد پس از او بمانم تا سپرده‌هایی را که از [[مردم]] نزد او بود، به صاحبانشان باز گردانم. برای همین خصلتش بود که به او "[[امین]]" می‌گفتند. من، سه روز ماندم و آشکار می‌گشتم و حتی یک روز، پنهان نشدم. پس از آن، [[مکّه]] را ترک گفتم و راه [[پیامبر خدا]] {{صل}} را دنبال کردم تا به [[مدینه]] آمدم<ref>{{متن حدیث\|الإمام علي {{ع}}: لما خرج رسول الله {{صل}}: إلى المدينة في الهجرة أمرني أن اقيم بعده حتى اُؤَدّي ودائع كانت عنده للناس و لذا كان يسمّي الأمين. فأقمت ثلاثاً فكنت أظهر، ما تغيبت يوما واحداً ثم خرجت فجعلت أتبع طريق رسول الله {{صل}}}}؛ الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۲؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۶۹، کلاهما عن عبیدالله بن أبی رافع؛ کنزالعمال، ج۱۶، ص۶۸۵، ح۴۶۳۲۴ و راجع؛ بحارالأنوار، ج۱۹، ص۸۶، ح۳۷.</ref>.
	# به [[نقل]] از [[ابوعبیده]]، از [[هند بن أبی هاله]] و [[ابو رافع]] و [[عمّار بن یاسر]]: [[قریش]]، [[محمّد]] {{صل}} را در [[جاهلیت]]، "[[امین]]" نامیده بودند و [[امانت]] پیش وی می‌نهادند و حفظ [[اموال]] و کالاهای خود را به او می‌سپردند. عرب‌هایی که در موسم [[حج]] به [[مکّه]] می‌آمدند نیز این [[کار]] را می‌کردند. پس از آن که [[محمد]]، [[پیامبر]] شد نیز همین‌گونه بود. از این رو، [[پیامبر خدا]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} [[فرمان]] داد که پس از خروجش از [[مکّه]] با صدای بلند و رسا در وادی [[مکّه]] صبح و [[شام]]، ندا دهد: [[آگاه]] باشید! هر کس [[امانت]] یا ودیعه‌ای نزد [[محمد]] دارد، بیاید تا امانتش به او باز گردانده شود. [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}}] فرمود: "آنان از اکنون تا آن گاه که بر من وارد شوی، نمی‌توانند هیچ گزندی به تو برسانند. پس، امانت‌های نزد مرا آشکارا و جلوی چشم [[مردم]]، بازگردان"<ref>{{متن حدیث\|عن أبی عبیدة: هِنْدُ بْنُ هَالَةَ وَ أَبُو رَافِعٍ و عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ جَمِیعَاً یُحَدِّثُونَ... : كَانَتْ قُرَيْشٌ تَدْعُو مُحَمَّداً {{صل}} فِي الْجَاهِلِيَّةِ الْأَمِينَ، وَ كَانَتْ تَسْتَوْدِعُهُ وَ تَسْتَحْفِظُهُ أَمْوَالَهَا وَ أَمْتِعَتَهَا، وَ كَذَلِكَ مَنْ يَقْدَمُ مَكَّةَ مِنَ الْعَرَبِ فِي الْمَوْسِمِ، وَ جَاءَتْهُ النُّبُوَّةُ وَ الرِّسَالَةُ وَ الْأَمْرُ كَذَلِكَ، فَأَمَرَ عَلِيّاً {{ع}} أَنْ يُقِيمَ صَارِخاً يَهْتِفُ بِالْأَبْطَحِ غُدْوَةً وَ عَشِيّاً: "أَلَا مَنْ كَانَ لَهُ قِبَلَ مُحَمَّدٍ أَمَانَةٌ أَوْ وَدِيعَةٌ فَلْيَأْتِ فَلْتُؤَدَّ إِلَيْهِ أَمَانَتُهُ". قَالَ: وَ قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: إِنَّهُمْ لَنْ يَصِلُوا مِنَ الْآنَ إِلَيْكَ يَا عَلِيُّ بِأَمْرٍ تَكْرَهُهُ حَتَّى تَقْدَمَ عَلَيَّ، فَأَدِّ أَمَانَتِي عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ ظَاهِراً}}؛ الأمالی للطوسی، ص۴۶۷، ح۱۰۳۱؛ کشف الغمة، ج۲، ص۶۴، نحوه؛ بحار الأنوار، ج۱۹، ص۶۲، ح۱۸.</ref>.		# به [[نقل]] از [[ابوعبیده]]، از [[هند بن أبی هاله]] و [[ابو رافع]] و [[عمّار بن یاسر]]: [[قریش]]، [[محمّد]] {{صل}} را در [[جاهلیت]]، "[[امین]]" نامیده بودند و [[امانت]] پیش وی می‌نهادند و حفظ [[اموال]] و کالاهای خود را به او می‌سپردند. عرب‌هایی که در موسم [[حج]] به [[مکّه]] می‌آمدند نیز این [[کار]] را می‌کردند. پس از آن که [[محمد]]، [[پیامبر]] شد نیز همین‌گونه بود. از این رو، [[پیامبر خدا]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} [[فرمان]] داد که پس از خروجش از [[مکّه]] با صدای بلند و رسا در وادی [[مکّه]] صبح و [[شام]]، ندا دهد: [[آگاه]] باشید! هر کس [[امانت]] یا ودیعه‌ای نزد [[محمد]] دارد، بیاید تا امانتش به او باز گردانده شود. [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}}] فرمود: "آنان از اکنون تا آن گاه که بر من وارد شوی، نمی‌توانند هیچ گزندی به تو برسانند. پس، امانت‌های نزد مرا آشکارا و جلوی چشم [[مردم]]، بازگردان"<ref>{{متن حدیث\|عن أبی عبیدة: هِنْدُ بْنُ هَالَةَ وَ أَبُو رَافِعٍ و عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ جَمِیعَاً یُحَدِّثُونَ... : كَانَتْ قُرَيْشٌ تَدْعُو مُحَمَّداً {{صل}} فِي الْجَاهِلِيَّةِ الْأَمِينَ، وَ كَانَتْ تَسْتَوْدِعُهُ وَ تَسْتَحْفِظُهُ أَمْوَالَهَا وَ أَمْتِعَتَهَا، وَ كَذَلِكَ مَنْ يَقْدَمُ مَكَّةَ مِنَ الْعَرَبِ فِي الْمَوْسِمِ، وَ جَاءَتْهُ النُّبُوَّةُ وَ الرِّسَالَةُ وَ الْأَمْرُ كَذَلِكَ، فَأَمَرَ عَلِيّاً {{ع}} أَنْ يُقِيمَ صَارِخاً يَهْتِفُ بِالْأَبْطَحِ غُدْوَةً وَ عَشِيّاً: "أَلَا مَنْ كَانَ لَهُ قِبَلَ مُحَمَّدٍ أَمَانَةٌ أَوْ وَدِيعَةٌ فَلْيَأْتِ فَلْتُؤَدَّ إِلَيْهِ أَمَانَتُهُ". قَالَ: وَ قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: إِنَّهُمْ لَنْ يَصِلُوا مِنَ الْآنَ إِلَيْكَ يَا عَلِيُّ بِأَمْرٍ تَكْرَهُهُ حَتَّى تَقْدَمَ عَلَيَّ، فَأَدِّ أَمَانَتِي عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ ظَاهِراً}}؛ الأمالی للطوسی، ص۴۶۷، ح۱۰۳۱؛ کشف الغمة، ج۲، ص۶۴، نحوه؛ بحار الأنوار، ج۱۹، ص۶۲، ح۱۸.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

2022-11-07T10:38:56Z

جایگزینی متن - 'ابن شهر آشوب' به 'ابن‌شهرآشوب'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۰۸
خط ۳۱:		خط ۳۱:
	# هنگامی که [[عُمْر (سن)\|عُمر]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} از بیست [[گذشت]]، [[ابوطالب]] به او گفت: ای [[برادر]] زاده! [[خدیجه دختر خویلد]]، زنی ثروتمند است و تجارتی گسترده دارد و او [[نیازمند]] [[امانت]] و [[پاکی]] و [[وفاداری]] کسی مانند توست. با او در باره تو [[گفتگو]] کنیم تا بخشی از کار و تجارتش را به تو بسپارد. [[پیامبر]] {{صل}} گفت: ای عمو! آنچه می‌دانی و می‌خواهی، بکن. [[ابوطالب]] به سوی [[خدیجه]] رفت و با وی در باره [[وکیل]] کردن [[پیامبر خدا]] {{صل}} در بخشی از تجارتش [[گفت‌وگو]] کرد. [[خدیجه]] به آن، مایل و راغب شد و او را به سوی [[شام]] روانه کرد و [[غلام]] و [[سرپرستی]] به نام [[میسره]] همراهش نمود. هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} از کاری که برایش روانه شده بود، فارغ شد و به [[مکّه]] آمد، [[میسره]] [[خدیجه]] را از [[امانت]] و [[پاکی]] و خجستگی او و آنچه [[مسیحیان]] و [[یهودیان]] درباره‌اش می‌گویند، باخبر کرد، و نیز از آنچه از [[برکت]] وجودی [[همراهی]] او در فراوانی سود [[تجارت]] و آسانی [[کارها]]، فهمیده بود و همچنین گفت: با او [[غذا]] می‌خوردم تا آن جا که هر دو سیر می‌شدیم؛ ولی همچنان بیشتر [[غذا]] دست نخورده باقی می‌ماند<ref>{{عربی\| وَ لَمَّا جَاوَزَتْ سنو رَسُولُ اللَّهِ الْعِشْرِينَ، قالَ لَهُ أَبُو طَالِبٍ: يَا ابْنَ أَخِي، إِنَّ خَدِيجَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدِ امْرَأَةٍ مُوسِرَةٍ ذَاتَ تِجَارَةٍ عريضة، وَ هِيَ مُحْتَاجَةُ إِلَى مِثْلُكَ فِي أَمَانَتَكَ وَ طَهَارَتِكَ ووفائك. فَلَوْ كلمناها فِيكَ فوكلتك بِبَعْضٍ أَمْرَهَا وَتجارتها. فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ: افْعَلْ يَا عَمِّ مَا رَأَيْتَ. فَسَعَى أَبُو طَالِبٍ إِلَيْهَا، فَكَلَّمَهَا فِي توكيل رَسُولُ اللَّهِ بِبَعْضِ تجارتها. فسارعت إِلَى ذَلِكَ وَ رَغْبَةٍ فِيهِ، وَ وَجَّهْتَهُ إِلَى الشَّامِ وَ مَعَهُ غُلَامُ لَهَا وَ قَيِّمُ يُقَالُ لَهُ مَيْسَرَةٍ. فَلَمَّا فَرَغَ مِمَّا تَوَجَّهَ لَهُ وَ قَدِمَ مَكَّةَ، أَخْبَرَهَا مَيْسَرَةَ بأمانته وَ طَهَارَتِهِ وَ يُمْنٍ طائِرَهُ، وَ مَا يَقُولُ أَهْلُ الْكِتَابِ فِيهِ، وَ الَّذِي تَعْرِفْ مِنَ الْبَرَكَةِ بِمَكَانِهِ مَعَهُ فِي كَثْرَةِ الْأَرْبَاحُ وَ سُهُولَةُ الْأُمُورِ. وَ قَالٍ: كُنْتُ آكُلُ مَعَهُ حَتَّى نَشْبَعُ وَ يَبْقَى أَكْثَرُ الطَّعَامَ كَمَا هُوَ }}؛ أنساب الأشراف، ج۱، ص۱۰۶.</ref>.		# هنگامی که [[عُمْر (سن)\|عُمر]] [[پیامبر خدا]] {{صل}} از بیست [[گذشت]]، [[ابوطالب]] به او گفت: ای [[برادر]] زاده! [[خدیجه دختر خویلد]]، زنی ثروتمند است و تجارتی گسترده دارد و او [[نیازمند]] [[امانت]] و [[پاکی]] و [[وفاداری]] کسی مانند توست. با او در باره تو [[گفتگو]] کنیم تا بخشی از کار و تجارتش را به تو بسپارد. [[پیامبر]] {{صل}} گفت: ای عمو! آنچه می‌دانی و می‌خواهی، بکن. [[ابوطالب]] به سوی [[خدیجه]] رفت و با وی در باره [[وکیل]] کردن [[پیامبر خدا]] {{صل}} در بخشی از تجارتش [[گفت‌وگو]] کرد. [[خدیجه]] به آن، مایل و راغب شد و او را به سوی [[شام]] روانه کرد و [[غلام]] و [[سرپرستی]] به نام [[میسره]] همراهش نمود. هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} از کاری که برایش روانه شده بود، فارغ شد و به [[مکّه]] آمد، [[میسره]] [[خدیجه]] را از [[امانت]] و [[پاکی]] و خجستگی او و آنچه [[مسیحیان]] و [[یهودیان]] درباره‌اش می‌گویند، باخبر کرد، و نیز از آنچه از [[برکت]] وجودی [[همراهی]] او در فراوانی سود [[تجارت]] و آسانی [[کارها]]، فهمیده بود و همچنین گفت: با او [[غذا]] می‌خوردم تا آن جا که هر دو سیر می‌شدیم؛ ولی همچنان بیشتر [[غذا]] دست نخورده باقی می‌ماند<ref>{{عربی\| وَ لَمَّا جَاوَزَتْ سنو رَسُولُ اللَّهِ الْعِشْرِينَ، قالَ لَهُ أَبُو طَالِبٍ: يَا ابْنَ أَخِي، إِنَّ خَدِيجَةُ بِنْتُ خُوَيْلِدِ امْرَأَةٍ مُوسِرَةٍ ذَاتَ تِجَارَةٍ عريضة، وَ هِيَ مُحْتَاجَةُ إِلَى مِثْلُكَ فِي أَمَانَتَكَ وَ طَهَارَتِكَ ووفائك. فَلَوْ كلمناها فِيكَ فوكلتك بِبَعْضٍ أَمْرَهَا وَتجارتها. فَقَالَ صَلَّى اللَّهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ: افْعَلْ يَا عَمِّ مَا رَأَيْتَ. فَسَعَى أَبُو طَالِبٍ إِلَيْهَا، فَكَلَّمَهَا فِي توكيل رَسُولُ اللَّهِ بِبَعْضِ تجارتها. فسارعت إِلَى ذَلِكَ وَ رَغْبَةٍ فِيهِ، وَ وَجَّهْتَهُ إِلَى الشَّامِ وَ مَعَهُ غُلَامُ لَهَا وَ قَيِّمُ يُقَالُ لَهُ مَيْسَرَةٍ. فَلَمَّا فَرَغَ مِمَّا تَوَجَّهَ لَهُ وَ قَدِمَ مَكَّةَ، أَخْبَرَهَا مَيْسَرَةَ بأمانته وَ طَهَارَتِهِ وَ يُمْنٍ طائِرَهُ، وَ مَا يَقُولُ أَهْلُ الْكِتَابِ فِيهِ، وَ الَّذِي تَعْرِفْ مِنَ الْبَرَكَةِ بِمَكَانِهِ مَعَهُ فِي كَثْرَةِ الْأَرْبَاحُ وَ سُهُولَةُ الْأُمُورِ. وَ قَالٍ: كُنْتُ آكُلُ مَعَهُ حَتَّى نَشْبَعُ وَ يَبْقَى أَكْثَرُ الطَّعَامَ كَمَا هُوَ }}؛ أنساب الأشراف، ج۱، ص۱۰۶.</ref>.
	# به [[نقل]] از [[ابوطالب]]، در باره [[پیامبر خدا]] {{صل}}: تو امینی، تو ستوده‌ای بزرگ و بزرگوار و سَروری؛ سَرور سَروران [[پاک]]؛ پاکانی بزرگوار و [[پاک]] نهاد<ref>{{متن حدیث\|عن أبی طالب – فی رسول الله {{صل}} -: أنت الأمين محمد قرم أغر مسود لمسودين أطايب كرموا و طاب المولد}}؛ التوحید، ص۱۵۸؛ مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۶؛ الصراط المستقیم، ج۲، ص۴۲؛ الدرّ النظیم، ص۲۱۳.</ref>.		# به [[نقل]] از [[ابوطالب]]، در باره [[پیامبر خدا]] {{صل}}: تو امینی، تو ستوده‌ای بزرگ و بزرگوار و سَروری؛ سَرور سَروران [[پاک]]؛ پاکانی بزرگوار و [[پاک]] نهاد<ref>{{متن حدیث\|عن أبی طالب – فی رسول الله {{صل}} -: أنت الأمين محمد قرم أغر مسود لمسودين أطايب كرموا و طاب المولد}}؛ التوحید، ص۱۵۸؛ مجمع البیان، ج۷، ص۲۲۶؛ الصراط المستقیم، ج۲، ص۴۲؛ الدرّ النظیم، ص۲۱۳.</ref>.
	# [[ابوطالب]] در باره [[پیامبر خدا]] {{صل}} سرود: تو امینی؛ [[امین]] [[راستین]] [[خداوند]] [[راستگو]]، بی‌آن که بازی و [[بیهوده‌گویی]] در میان باشد. تو فرستاده‌ای؛ [[فرستاده خدا]] و ما می‌دانیم از نزد خدای عزّتمند، کتاب‌ها بر تو نازل می‌شود<ref>{{عربی\|أَنْشَأَ أَبُو طَالِبٍ فِي رَسُولِ اللهِ {{صل}}: أَنْتَ الْأَمِينُ أَمِينُ اللَّهِ لَا كَذَبَ وَ الصَّادِقُ الْقَوْلُ لَا لَهْوَ وَ لَا لَعِبَ‏* أَنْتَ الرَّسُولُ رَسُولُ اللَّهِ نَعْلَمُهُ عَلَيْكَ تَنْزِلُ مِنْ ذِي الْعِزَّةِ الْكُتُب‏}}؛ المناقب ~~لابن شهر آشوب،~~ ج۱، ص۵۶؛ الدّرّ النظیم، ص۲۱۱؛ بحار الأنوار، ج۱۸، ص۲۰۳، ح۳۲.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۰۸-۳۱۵.</ref>.		# [[ابوطالب]] در باره [[پیامبر خدا]] {{صل}} سرود: تو امینی؛ [[امین]] [[راستین]] [[خداوند]] [[راستگو]]، بی‌آن که بازی و [[بیهوده‌گویی]] در میان باشد. تو فرستاده‌ای؛ [[فرستاده خدا]] و ما می‌دانیم از نزد خدای عزّتمند، کتاب‌ها بر تو نازل می‌شود<ref>{{عربی\|أَنْشَأَ أَبُو طَالِبٍ فِي رَسُولِ اللهِ {{صل}}: أَنْتَ الْأَمِينُ أَمِينُ اللَّهِ لَا كَذَبَ وَ الصَّادِقُ الْقَوْلُ لَا لَهْوَ وَ لَا لَعِبَ‏* أَنْتَ الرَّسُولُ رَسُولُ اللَّهِ نَعْلَمُهُ عَلَيْكَ تَنْزِلُ مِنْ ذِي الْعِزَّةِ الْكُتُب‏}}؛ المناقب لابن‌شهرآشوب، ج۱، ص۵۶؛ الدّرّ النظیم، ص۲۱۱؛ بحار الأنوار، ج۱۸، ص۲۰۳، ح۳۲.</ref><ref>[[محمد م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌\|م‍ح‍م‍دی‌ ری‌ش‍ه‍ری‌، محمد]]، [[سیره پیامبر خاتم ج۱ (کتاب)\|سیره پیامبر خاتم]]، ج۱، ص ۳۰۸-۳۱۵.</ref>.

	== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==		== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==

Wasity: جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

2022-11-07T08:25:01Z

جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	== [[امین مردم]] ==		== [[امین مردم]] ==
	# به [[نقل]] از [[داوود بن حصین]]، در [[اوصاف پیامبر]] {{صل}}: او مردی بود که از همه [[قوم]] خود، جوان‌مردتر، نیک‌خوتر، خوش‌برخوردتر، همسایه‌دارتر، بردبارتر، امانتدارتر، راستگوتر و از [[بدزبانی]] و آزاررسانی دورترین بود. هرگز دیده نشد که با کسی کشمکش و بگومگو کند؛ زیرا [[خداوند]]، خصلت‌های [[پسندیده]] را در او جمع کرده بود، تا جایی که قومش او را "[[امین]]" نامیدند و در [[مکّه]] [[لقب]] "[[امین]]" بر اسم او [[غلبه]] پیدا کرده بود<ref>{{متن حدیث\|عن ~~داود~~ بن الحصین - فِي صِفَةِ النَّبِيِّ {{صل}}-: کان رجلا أفضل قومه مروءةً وَ أَحْسَنُهُمْ خُلُقاً وَ أکرمهم مخالطة و أَحْسَنُهُمْ جِوَاراً وَ أعْظَمَهُمْ حِلْماً وَ أمانة و أصدقهم حدیثا و أبعدهم من الفحش و الأذی و ما رئی ملاحیاً و لا مماریا أحدا حتی سمّاه قومه الأمین لما جمع الله له من الامور الصالحه فیه فلقد کان الغالب علیه بمکة الأمین}}؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۲۱؛ السیرة النبویة لابن هشام، ج۱، ص۱۹۴؛ دلائل النبوة لأبی نعیم، ج۱، ص۱۷۰، ح۱۰۸؛ البدایة و النهایة، ج۲، ص۲۸۷، کلّها نحوه؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۹.</ref>.		# به [[نقل]] از [[داوود بن حصین]]، در [[اوصاف پیامبر]] {{صل}}: او مردی بود که از همه [[قوم]] خود، جوان‌مردتر، نیک‌خوتر، خوش‌برخوردتر، همسایه‌دارتر، بردبارتر، امانتدارتر، راستگوتر و از [[بدزبانی]] و آزاررسانی دورترین بود. هرگز دیده نشد که با کسی کشمکش و بگومگو کند؛ زیرا [[خداوند]]، خصلت‌های [[پسندیده]] را در او جمع کرده بود، تا جایی که قومش او را "[[امین]]" نامیدند و در [[مکّه]] [[لقب]] "[[امین]]" بر اسم او [[غلبه]] پیدا کرده بود<ref>{{متن حدیث\|عن داوود بن الحصین - فِي صِفَةِ النَّبِيِّ {{صل}}-: کان رجلا أفضل قومه مروءةً وَ أَحْسَنُهُمْ خُلُقاً وَ أکرمهم مخالطة و أَحْسَنُهُمْ جِوَاراً وَ أعْظَمَهُمْ حِلْماً وَ أمانة و أصدقهم حدیثا و أبعدهم من الفحش و الأذی و ما رئی ملاحیاً و لا مماریا أحدا حتی سمّاه قومه الأمین لما جمع الله له من الامور الصالحه فیه فلقد کان الغالب علیه بمکة الأمین}}؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۲۱؛ السیرة النبویة لابن هشام، ج۱، ص۱۹۴؛ دلائل النبوة لأبی نعیم، ج۱، ص۱۷۰، ح۱۰۸؛ البدایة و النهایة، ج۲، ص۲۸۷، کلّها نحوه؛ تاریخ دمشق، ج۳، ص۹.</ref>.
	# [[قریش]]، [[پیامبر خدا]] {{صل}} را پیش از آن که بر او [[وحی]] فرود آید، "أمین" نامیده بودند<ref>{{عربی\|کَانَتْ قُرَیْش تسمی رَسُولَ اللَّهِ {{صل}}: قَبْلَ أَنْ يُنْزَّلَ عَلَیهِ الْوَحْيُ: الْأَمِينَ}}؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص۲۹۰؛ المصنّف لعبد الرزّاق، ج۵، ص۳۱۹، ح۹۷۱۸؛ تفسیر ابن کثیر، ج۱، ص۲۶۳، کلاهما نحوه، السیره النبویّه لابن هشام، ج۱، ص۲۱۰.</ref>.		# [[قریش]]، [[پیامبر خدا]] {{صل}} را پیش از آن که بر او [[وحی]] فرود آید، "أمین" نامیده بودند<ref>{{عربی\|کَانَتْ قُرَیْش تسمی رَسُولَ اللَّهِ {{صل}}: قَبْلَ أَنْ يُنْزَّلَ عَلَیهِ الْوَحْيُ: الْأَمِينَ}}؛ تاریخ الطبری، ج۲، ص۲۹۰؛ المصنّف لعبد الرزّاق، ج۵، ص۳۱۹، ح۹۷۱۸؛ تفسیر ابن کثیر، ج۱، ص۲۶۳، کلاهما نحوه، السیره النبویّه لابن هشام، ج۱، ص۲۱۰.</ref>.
	# به [[نقل]] از نفیسه دختر مُنیه، [[خواهر]] [[یعلی بن منبه]]: [[پیامبر]] {{صل}} در [[مکّه]] نامی جز "[[امین]]" نداشت، از بس که ویژگی‌ها و خصلت‌های [[نیکو]] در او به کمال رسیده بود<ref>{{عربی\|عن نفیسة بنت منیة اخت یعلی بن منیة: لیس له أی النَّبِیُّ {{صل}} بمکه اسم الا الامین؛ لما تکامل فِيهِ مِنْ خِصَالِ الْخَيْرِ}}؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۵۶؛ دلائل النبوه لأبی نعیم، ج۱، ص۱۷۲، ح۱۱۰؛ تاریخ دمشق، ج۶۱، ص۳۱۵ و فیه "فتکاملت" بدل "لما تکامل".</ref>		# به [[نقل]] از نفیسه دختر مُنیه، [[خواهر]] [[یعلی بن منبه]]: [[پیامبر]] {{صل}} در [[مکّه]] نامی جز "[[امین]]" نداشت، از بس که ویژگی‌ها و خصلت‌های [[نیکو]] در او به کمال رسیده بود<ref>{{عربی\|عن نفیسة بنت منیة اخت یعلی بن منیة: لیس له أی النَّبِیُّ {{صل}} بمکه اسم الا الامین؛ لما تکامل فِيهِ مِنْ خِصَالِ الْخَيْرِ}}؛ الطبقات الکبری، ج۱، ص۱۵۶؛ دلائل النبوه لأبی نعیم، ج۱، ص۱۷۲، ح۱۱۰؛ تاریخ دمشق، ج۶۱، ص۳۱۵ و فیه "فتکاملت" بدل "لما تکامل".</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-25T10:00:11Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

نمایش تغییرات

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:20:21Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۰
خط ۷۱:		خط ۷۱:

	[[رده:امانت]]		[[رده:امانت]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۴۷
خط ۱۳:		خط ۱۳:
	# [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: هان! به [[خدا]] [[سوگند]] که من، هم در [[آسمان]]، [[امین]] هستم و هم در [[زمین]]<ref>{{متن حدیث\|رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِنِّي لَأَمِينٌ فِي السَّمَاءِ وَ أَمِينٌ فِي الْأَرْضِ}}؛ مجمع البیان، ج۷، ص۵۹؛ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۱۹، ح۱۰۱؛ المعجم الکبیر، ج۱، ص۳۳۱، ح۹۸۹، تفسیر ابن‌کثیر، ج۴، ص۴۶۶؛ تفسیر القرطبی، ج۱۱، ص۲۶۲، کلها عن أبی رافع بزیاده "أم والله" فی أوّلها، المصنّف لعبد الرزّاق، ‌ج۸، ص۱۱، ح۱۴۰۹۱، عن زید بن أسلم، کنزالعمّال، ج۱۱، ص۴۱۳، ح۳۱۹۳۷.</ref>.		# [[پیامبر خدا]] {{صل}} می‌فرماید: هان! به [[خدا]] [[سوگند]] که من، هم در [[آسمان]]، [[امین]] هستم و هم در [[زمین]]<ref>{{متن حدیث\|رَسُولُ اللهِ {{صل}}: إِنِّي لَأَمِينٌ فِي السَّمَاءِ وَ أَمِينٌ فِي الْأَرْضِ}}؛ مجمع البیان، ج۷، ص۵۹؛ بحارالأنوار، ج۹، ص۲۱۹، ح۱۰۱؛ المعجم الکبیر، ج۱، ص۳۳۱، ح۹۸۹، تفسیر ابن‌کثیر، ج۴، ص۴۶۶؛ تفسیر القرطبی، ج۱۱، ص۲۶۲، کلها عن أبی رافع بزیاده "أم والله" فی أوّلها، المصنّف لعبد الرزّاق، ‌ج۸، ص۱۱، ح۱۴۰۹۱، عن زید بن أسلم، کنزالعمّال، ج۱۱، ص۴۱۳، ح۳۱۹۳۷.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای که در آن، پاره‌ای از ویژگی‌های [[پیامبر]] {{صل}} را بر می‌شمارد: او [[امین]] و مورد [[اعتماد]] تو بود، و خزانه‌دار دانشِ [[نهان]] تو، و [[گواه]] تو در روز جزا، و فرستاده بر [[حقّ]] تو، و فرستاده تو به سوی [[مردمان]]<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِيٌّ {{ع}} فِي خُطْبَةٍ یَذْکُرُ فِیهَا بَعْضَ صِفَاتِ النَّبِيِّ {{صل}}: فَهُوَ أَمِينُكَ الْمَأْمُونُ وَ خَازِنُ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ وَ شَهِيدُكَ يَوْمَ الدِّينِ وَ بَعِيثُكَ بِالْحَقِّ وَ رَسُولُكَ إِلَى الْخَلْقِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۷۲، الغارات، ج۱، ص۱۶۰، عن أبی سلام الکندی؛ بحارالأنوار، ج۱۶، ص۳۷۸، ح۹۰؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج۶، ص۴۵۳، عن سلامة بن الکندی، المصنّف لابن أبی شیبه، ج۷، ص۸۳، ح۳، عن عبدالله الأسدی و کلاهما نحوه، کنزالعمّال، ج۲، ص۲۷۱، ح۳۹۸۹.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای که در آن، پاره‌ای از ویژگی‌های [[پیامبر]] {{صل}} را بر می‌شمارد: او [[امین]] و مورد [[اعتماد]] تو بود، و خزانه‌دار دانشِ [[نهان]] تو، و [[گواه]] تو در روز جزا، و فرستاده بر [[حقّ]] تو، و فرستاده تو به سوی [[مردمان]]<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِيٌّ {{ع}} فِي خُطْبَةٍ یَذْکُرُ فِیهَا بَعْضَ صِفَاتِ النَّبِيِّ {{صل}}: فَهُوَ أَمِينُكَ الْمَأْمُونُ وَ خَازِنُ عِلْمِكَ الْمَخْزُونِ وَ شَهِيدُكَ يَوْمَ الدِّينِ وَ بَعِيثُكَ بِالْحَقِّ وَ رَسُولُكَ إِلَى الْخَلْقِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۷۲، الغارات، ج۱، ص۱۶۰، عن أبی سلام الکندی؛ بحارالأنوار، ج۱۶، ص۳۷۸، ح۹۰؛ تفسیر ابن‌کثیر، ج۶، ص۴۵۳، عن سلامة بن الکندی، المصنّف لابن أبی شیبه، ج۷، ص۸۳، ح۳، عن عبدالله الأسدی و کلاهما نحوه، کنزالعمّال، ج۲، ص۲۷۱، ح۳۹۸۹.</ref>.
	# [[امام صادق]] {{ع}} در [[زیارت پیامبر]] {{صل}} از راه دور: خدایا! درودهای فراگیر و برکت‌های بالنده‌ات، و خیرهای افزون و [[سلام]] و درودهای والایت، و کرامت‌ها و رحمت‌هایت را، و نیز درودهای [[فرشتگان]] مقرّبت، [[پیامبران]] فرستاده شده‌ات، [[امامان]] برگزیده‌ات، [[بندگان]] شایسته‌ات، زمینیان و آسمانیان و هر کس را که [[تسبیح]] تو می‌گوید- ای خدای جهانیان از اوّلین تا آخرین-، برای [[محمّد]]، [[بنده]] و فرستاده‌ات، [[شاهد]] و پیامبرت، هشدار دهنده و امینت و آن که نزد تو جایگاهی دارد، قرار بده<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}- فِي زِیارَةِ النَّبِيِّ {{صل}} مِنْ بَعِیدٍ -:... اللَّهُمَّ اجْعَلْ جَوَامِعَ صَلَوَاتِكَ وَ نَوَامِيَ بَرَكَاتِكَ وَ فَوَاضِلَ خَيْرَاتِكَ وَ شَرَائِفَ تَحِيَّاتِكَ وَ تَسْلِيمَاتِكَ وَ كَرَامَاتِكَ وَ رَحَمَاتِكَ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِينَ وَ أَئِمَّتِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ وَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ وَ مَنْ سَبَّحَ لَكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ شَاهِدِكَ وَ نَبِيِّكَ وَ نَذِيرِكَ وَ أَمِينِكَ وَ مَكِينِكَ...}}؛ مصباح الزائر، ص۶۸؛ الکافی، ج۴، ص۵۵۱، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۵، ص۲۸۰، ح۹۵۷، کلاهما عن معاویة بن عمّار نحوه؛ الإقبال، ج۳، ص۱۲۳؛ المزار، ص۱۴، من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل‌البیت {{عم}}، بحاراأنوار، ج۱۰۰، ص۱۸۵، ح۱۱.</ref>.		# [[امام صادق]] {{ع}} در [[زیارت پیامبر]] {{صل}} از راه دور: خدایا! درودهای فراگیر و برکت‌های بالنده‌ات، و خیرهای افزون و [[سلام]] و درودهای والایت، و کرامت‌ها و رحمت‌هایت را، و نیز درودهای [[فرشتگان]] مقرّبت، [[پیامبران]] فرستاده شده‌ات، [[امامان]] برگزیده‌ات، [[بندگان]] شایسته‌ات، زمینیان و آسمانیان و هر کس را که [[تسبیح]] تو می‌گوید- ای خدای جهانیان از اوّلین تا آخرین- برای [[محمّد]]، [[بنده]] و فرستاده‌ات، [[شاهد]] و پیامبرت، هشدار دهنده و امینت و آن که نزد تو جایگاهی دارد، قرار بده<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}- فِي زِیارَةِ النَّبِيِّ {{صل}} مِنْ بَعِیدٍ -:... اللَّهُمَّ اجْعَلْ جَوَامِعَ صَلَوَاتِكَ وَ نَوَامِيَ بَرَكَاتِكَ وَ فَوَاضِلَ خَيْرَاتِكَ وَ شَرَائِفَ تَحِيَّاتِكَ وَ تَسْلِيمَاتِكَ وَ كَرَامَاتِكَ وَ رَحَمَاتِكَ وَ صَلَوَاتِ مَلَائِكَتِكَ الْمُقَرَّبِينَ وَ أَنْبِيَائِكَ الْمُرْسَلِينَ وَ أَئِمَّتِكَ الْمُنْتَجَبِينَ وَ عِبَادِكَ الصَّالِحِينَ وَ أَهْلِ السَّمَاوَاتِ وَ الْأَرَضِينَ وَ مَنْ سَبَّحَ لَكَ يَا رَبَّ الْعَالَمِينَ مِنَ الْأَوَّلِينَ وَ الْآخِرِينَ عَلَى مُحَمَّدٍ عَبْدِكَ وَ رَسُولِكَ وَ شَاهِدِكَ وَ نَبِيِّكَ وَ نَذِيرِكَ وَ أَمِينِكَ وَ مَكِينِكَ...}}؛ مصباح الزائر، ص۶۸؛ الکافی، ج۴، ص۵۵۱، ح۱؛ تهذیب الأحکام، ج۵، ص۲۸۰، ح۹۵۷، کلاهما عن معاویة بن عمّار نحوه؛ الإقبال، ج۳، ص۱۲۳؛ المزار، ص۱۴، من دون إسناد إلی أحدٍ من أهل‌البیت {{عم}}، بحاراأنوار، ج۱۰۰، ص۱۸۵، ح۱۱.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: [[خداوند]]، [[محمد]] {{صل}} را فرستاد تا هشدار دهنده جهانیان و [[امین]] [[وحی]] باشد<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّداً {{صل}} نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ وَ أَمِيناً عَلَى التَّنْزِيلِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبة ۲۶؛ الغارات، ج۱، ص۳۰۳، عن عبدالرحمن بن جندب عن أبیه؛ بحارالأنوار، ج۱۸ ص۲۲۶، ح۶۸؛ الفتوح: ج۴، ص۲۵۶؛ الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: [[خداوند]]، [[محمد]] {{صل}} را فرستاد تا هشدار دهنده جهانیان و [[امین]] [[وحی]] باشد<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: إِنَّ اللَّهَ تَعَالَى بَعَثَ مُحَمَّداً {{صل}} نَذِيراً لِلْعَالَمِينَ وَ أَمِيناً عَلَى التَّنْزِيلِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبة ۲۶؛ الغارات، ج۱، ص۳۰۳، عن عبدالرحمن بن جندب عن أبیه؛ بحارالأنوار، ج۱۸ ص۲۲۶، ح۶۸؛ الفتوح: ج۴، ص۲۵۶؛ الإمامة و السیاسة، ج۱، ص۱۷۴.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای در معرّفی [[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[امین]] وحیِ او بود، و خاتم فرستادگانش، و نوید دهنده رحمتش، و ترساننده از [[خشم]] و کیفرش<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: - فِي خُطْبَةٍ لَهُ یَصِفُ فِیهَا رَسُولُ اللهِ {{صل}}-: أَمِينُ وَحْيِهِ وَ خَاتَمُ رُسُلِهِ وَ بَشِيرُ رَحْمَتِهِ وَ نَذِيرُ نِقْمَتِهِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۱۷۳؛ بحار الأنوار، ج۳۴، ص۲۴۹، ح۱۰۰۰ و راجع؛ تهذیب الأحکام؛ ج۶، ص۵۷، ذیل ح۱۳۱.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} در سخنرانی‌ای در معرّفی [[پیامبر خدا]] {{صل}}: [[امین]] وحیِ او بود، و خاتم فرستادگانش، و نوید دهنده رحمتش، و ترساننده از [[خشم]] و کیفرش<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ عَلِیّ {{ع}}: - فِي خُطْبَةٍ لَهُ یَصِفُ فِیهَا رَسُولُ اللهِ {{صل}}-: أَمِينُ وَحْيِهِ وَ خَاتَمُ رُسُلِهِ وَ بَشِيرُ رَحْمَتِهِ وَ نَذِيرُ نِقْمَتِهِ}}؛ نهج البلاغه، الخطبه ۱۷۳؛ بحار الأنوار، ج۳۴، ص۲۴۹، ح۱۰۰۰ و راجع؛ تهذیب الأحکام؛ ج۶، ص۵۷، ذیل ح۱۳۱.</ref>.
خط ۳۴:		خط ۳۴:

	== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==		== [[سیره پیامبر]] {{صل}} در [[ادای امانت]] ==
	# [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: [[امانت]] را به صاحبش - [[نیک]] باشد یا بد-، برگردانید؛ زیرا [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[دستور]] می‌داد حتّی نخ و سوزن را به صاحبش برگردانید<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}: أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلَيْهَا بَرّاً أَوْ فَاجِراً فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} كَانَ يَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَيْطِ وَ الْمِخْيَطِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۶۳۶، ح۵؛ مشکاة الأنوار، ص۱۳۲، ح۳۰۱ و فیه "بردّ" بدل "بأداء" وکلاهما عن زید الشحام؛ تنبیه الخواطر، ج۱، ص۱۲، نحوه؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۹۸، ح۱۵۵۰۰.</ref>.		# [[امام صادق]] {{ع}} می‌فرماید: [[امانت]] را به صاحبش - [[نیک]] باشد یا بد- برگردانید؛ زیرا [[پیامبر خدا]] {{صل}} [[دستور]] می‌داد حتّی نخ و سوزن را به صاحبش برگردانید<ref>{{متن حدیث\|الْإِمَامُ الصَّادِقُ {{ع}}: أَدُّوا الْأَمَانَةَ إِلَى مَنِ ائْتَمَنَكُمْ عَلَيْهَا بَرّاً أَوْ فَاجِراً فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ {{صل}} كَانَ يَأْمُرُ بِأَدَاءِ الْخَيْطِ وَ الْمِخْيَطِ}}؛ الکافی، ج۲، ص۶۳۶، ح۵؛ مشکاة الأنوار، ص۱۳۲، ح۳۰۱ و فیه "بردّ" بدل "بأداء" وکلاهما عن زید الشحام؛ تنبیه الخواطر، ج۱، ص۱۲، نحوه؛ وسائل الشیعه، ج۸، ص۳۹۸، ح۱۵۵۰۰.</ref>.
	# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} رهسپار [[هجرت]] به [[مدینه]] شد، به من [[دستور]] داد پس از او بمانم تا سپرده‌هایی را که از [[مردم]] نزد او بود، به صاحبانشان باز گردانم. برای همین خصلتش بود که به او "[[امین]]" می‌گفتند. من، سه روز ماندم و آشکار می‌گشتم و حتی یک روز، پنهان نشدم. پس از آن، [[مکّه]] را ترک گفتم و راه [[پیامبر خدا]] {{صل}} را دنبال کردم تا به [[مدینه]] آمدم<ref>{{متن حدیث\|الإمام علي {{ع}}: لما خرج رسول الله {{صل}}: إلى المدينة في الهجرة أمرني أن اقيم بعده حتى اُؤَدّي ودائع كانت عنده للناس و لذا كان يسمّي الأمين. فأقمت ثلاثاً فكنت أظهر، ما تغيبت يوما واحداً ثم خرجت فجعلت أتبع طريق رسول الله {{صل}}}}؛ الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۲؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۶۹، کلاهما عن عبیدالله بن أبی رافع؛ کنزالعمال، ج۱۶، ص۶۸۵، ح۴۶۳۲۴ و راجع؛ بحارالأنوار، ج۱۹، ص۸۶، ح۳۷.</ref>.		# [[امام علی]] {{ع}} می‌فرماید: هنگامی که [[پیامبر]] {{صل}} رهسپار [[هجرت]] به [[مدینه]] شد، به من [[دستور]] داد پس از او بمانم تا سپرده‌هایی را که از [[مردم]] نزد او بود، به صاحبانشان باز گردانم. برای همین خصلتش بود که به او "[[امین]]" می‌گفتند. من، سه روز ماندم و آشکار می‌گشتم و حتی یک روز، پنهان نشدم. پس از آن، [[مکّه]] را ترک گفتم و راه [[پیامبر خدا]] {{صل}} را دنبال کردم تا به [[مدینه]] آمدم<ref>{{متن حدیث\|الإمام علي {{ع}}: لما خرج رسول الله {{صل}}: إلى المدينة في الهجرة أمرني أن اقيم بعده حتى اُؤَدّي ودائع كانت عنده للناس و لذا كان يسمّي الأمين. فأقمت ثلاثاً فكنت أظهر، ما تغيبت يوما واحداً ثم خرجت فجعلت أتبع طريق رسول الله {{صل}}}}؛ الطبقات الکبری، ج۳، ص۲۲؛ تاریخ دمشق، ج۴۲، ص۶۹، کلاهما عن عبیدالله بن أبی رافع؛ کنزالعمال، ج۱۶، ص۶۸۵، ح۴۶۳۲۴ و راجع؛ بحارالأنوار، ج۱۹، ص۸۶، ح۳۷.</ref>.
	# به [[نقل]] از [[ابوعبیده]]، از [[هند بن أبی هاله]] و [[ابو رافع]] و [[عمّار بن یاسر]]: [[قریش]]، [[محمّد]] {{صل}} را در [[جاهلیت]]، "[[امین]]" نامیده بودند و [[امانت]] پیش وی می‌نهادند و حفظ [[اموال]] و کالاهای خود را به او می‌سپردند. عرب‌هایی که در موسم [[حج]] به [[مکّه]] می‌آمدند نیز این [[کار]] را می‌کردند. پس از آن که [[محمد]]، [[پیامبر]] شد نیز همین‌گونه بود. از این رو، [[پیامبر خدا]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} [[فرمان]] داد که پس از خروجش از [[مکّه]] با صدای بلند و رسا در وادی [[مکّه]] صبح و [[شام]]، ندا دهد: [[آگاه]] باشید! هر کس [[امانت]] یا ودیعه‌ای نزد [[محمد]] دارد، بیاید تا امانتش به او باز گردانده شود. [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}}] فرمود: "آنان از اکنون تا آن گاه که بر من وارد شوی، نمی‌توانند هیچ گزندی به تو برسانند. پس، امانت‌های نزد مرا آشکارا و جلوی چشم [[مردم]]، بازگردان"<ref>{{متن حدیث\|عن أبی عبیدة: هِنْدُ بْنُ هَالَةَ وَ أَبُو رَافِعٍ و عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ جَمِیعَاً یُحَدِّثُونَ... : كَانَتْ قُرَيْشٌ تَدْعُو مُحَمَّداً {{صل}} فِي الْجَاهِلِيَّةِ الْأَمِينَ، وَ كَانَتْ تَسْتَوْدِعُهُ وَ تَسْتَحْفِظُهُ أَمْوَالَهَا وَ أَمْتِعَتَهَا، وَ كَذَلِكَ مَنْ يَقْدَمُ مَكَّةَ مِنَ الْعَرَبِ فِي الْمَوْسِمِ، وَ جَاءَتْهُ النُّبُوَّةُ وَ الرِّسَالَةُ وَ الْأَمْرُ كَذَلِكَ، فَأَمَرَ عَلِيّاً {{ع}} أَنْ يُقِيمَ صَارِخاً يَهْتِفُ بِالْأَبْطَحِ غُدْوَةً وَ عَشِيّاً: "أَلَا مَنْ كَانَ لَهُ قِبَلَ مُحَمَّدٍ أَمَانَةٌ أَوْ وَدِيعَةٌ فَلْيَأْتِ فَلْتُؤَدَّ إِلَيْهِ أَمَانَتُهُ". قَالَ: وَ قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: إِنَّهُمْ لَنْ يَصِلُوا مِنَ الْآنَ إِلَيْكَ يَا عَلِيُّ بِأَمْرٍ تَكْرَهُهُ حَتَّى تَقْدَمَ عَلَيَّ، فَأَدِّ أَمَانَتِي عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ ظَاهِراً}}؛ الأمالی للطوسی، ص۴۶۷، ح۱۰۳۱؛ کشف الغمة، ج۲، ص۶۴، نحوه؛ بحار الأنوار، ج۱۹، ص۶۲، ح۱۸.</ref>.		# به [[نقل]] از [[ابوعبیده]]، از [[هند بن أبی هاله]] و [[ابو رافع]] و [[عمّار بن یاسر]]: [[قریش]]، [[محمّد]] {{صل}} را در [[جاهلیت]]، "[[امین]]" نامیده بودند و [[امانت]] پیش وی می‌نهادند و حفظ [[اموال]] و کالاهای خود را به او می‌سپردند. عرب‌هایی که در موسم [[حج]] به [[مکّه]] می‌آمدند نیز این [[کار]] را می‌کردند. پس از آن که [[محمد]]، [[پیامبر]] شد نیز همین‌گونه بود. از این رو، [[پیامبر خدا]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}} [[فرمان]] داد که پس از خروجش از [[مکّه]] با صدای بلند و رسا در وادی [[مکّه]] صبح و [[شام]]، ندا دهد: [[آگاه]] باشید! هر کس [[امانت]] یا ودیعه‌ای نزد [[محمد]] دارد، بیاید تا امانتش به او باز گردانده شود. [[پیامبر]] {{صل}} به [[علی]] {{ع}}] فرمود: "آنان از اکنون تا آن گاه که بر من وارد شوی، نمی‌توانند هیچ گزندی به تو برسانند. پس، امانت‌های نزد مرا آشکارا و جلوی چشم [[مردم]]، بازگردان"<ref>{{متن حدیث\|عن أبی عبیدة: هِنْدُ بْنُ هَالَةَ وَ أَبُو رَافِعٍ و عَمَّارُ بْنُ یَاسِرٍ جَمِیعَاً یُحَدِّثُونَ... : كَانَتْ قُرَيْشٌ تَدْعُو مُحَمَّداً {{صل}} فِي الْجَاهِلِيَّةِ الْأَمِينَ، وَ كَانَتْ تَسْتَوْدِعُهُ وَ تَسْتَحْفِظُهُ أَمْوَالَهَا وَ أَمْتِعَتَهَا، وَ كَذَلِكَ مَنْ يَقْدَمُ مَكَّةَ مِنَ الْعَرَبِ فِي الْمَوْسِمِ، وَ جَاءَتْهُ النُّبُوَّةُ وَ الرِّسَالَةُ وَ الْأَمْرُ كَذَلِكَ، فَأَمَرَ عَلِيّاً {{ع}} أَنْ يُقِيمَ صَارِخاً يَهْتِفُ بِالْأَبْطَحِ غُدْوَةً وَ عَشِيّاً: "أَلَا مَنْ كَانَ لَهُ قِبَلَ مُحَمَّدٍ أَمَانَةٌ أَوْ وَدِيعَةٌ فَلْيَأْتِ فَلْتُؤَدَّ إِلَيْهِ أَمَانَتُهُ". قَالَ: وَ قَالَ النَّبِيُّ {{صل}}: إِنَّهُمْ لَنْ يَصِلُوا مِنَ الْآنَ إِلَيْكَ يَا عَلِيُّ بِأَمْرٍ تَكْرَهُهُ حَتَّى تَقْدَمَ عَلَيَّ، فَأَدِّ أَمَانَتِي عَلَى أَعْيُنِ النَّاسِ ظَاهِراً}}؛ الأمالی للطوسی، ص۴۶۷، ح۱۰۳۱؛ کشف الغمة، ج۲، ص۶۴، نحوه؛ بحار الأنوار، ج۱۹، ص۶۲، ح۱۸.</ref>.