امید در معارف دعا و زیارات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Jaafari در ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۰۷

2023-12-12T08:07:52Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۲ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۷
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امید		\| موضوع مرتبط = امید
	\| عنوان مدخل = [[امید]]		\| عنوان مدخل = امید
	\| مداخل مرتبط = [[امید در قرآن]] - [[امید در معارف مهدویت]] - [[امید در معارف دعا و زیارات]] - [[امید در معارف و سیره ~~سجادی~~]] - [[امید در معارف و سیره ~~نبوی~~]]		\| مداخل مرتبط = [[امید در قرآن]] - [[امید در معارف مهدویت]] - [[امید در معارف دعا و زیارات]] - [[امید در معارف و سیره نبوی]] - [[امید در معارف و سیره علوی]] - [[امید در معارف و سیره سجادی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

2022-09-09T16:17:40Z

جایگزینی متن - 'وصف' به 'وصف'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۷
خط ۹:		خط ۹:
	[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.

	[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]] {{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.		[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]] {{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، وصف کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.

	باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]] {{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>		باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]] {{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T14:58:14Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.

	[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]]{{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.		[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]] {{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.

	باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]]{{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>		باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]] {{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:23:33Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = امید		\| موضوع مرتبط = امید
خط ۲۳:		خط ۲۲:

	[[رده:امید]]		[[رده:امید]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:41:18Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۱۱
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]]{{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.		[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]]{{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.

	باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]]{{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref>.<ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>		باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]]{{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:46:29Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[امید]]~~''' است. "'''[[امید]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[امید در قرآن]] - [[امید در معارف مهدویت]] - [[امید در معارف دعا و زیارات]] - [[امید در معارف و سیره سجادی]] - [[امید در معارف و سیره نبوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = امید
			\| عنوان مدخل = [[امید]]
			\| مداخل مرتبط = [[امید در قرآن]] - [[امید در معارف مهدویت]] - [[امید در معارف دعا و زیارات]] - [[امید در معارف و سیره سجادی]] - [[امید در معارف و سیره نبوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T09:55:08Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۹:		خط ۹:

	باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]]{{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref>.<ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>		باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]]{{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>.<ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref>.<ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>

	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

2021-12-17T17:42:31Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==پانویس== +== پانویس ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۲۱:۱۲
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	==پانویس==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:امید]]		[[رده:امید]]
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

2021-12-17T15:25:05Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-==منابع== +== منابع ==)

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۸:۵۵
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

	==منابع==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]

Heydari: ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

2021-12-16T11:32:40Z

ربات: جایگزینی خودکار متن (-''']] ==پانویس== {{پانویس}} +''']] {{پایان منابع}} ==پانویس== {{پانویس}})

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ دسامبر ۲۰۲۱، ساعت ۱۵:۰۲
خط ۱۵:		خط ۱۵:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]		# [[پرونده:1100609.jpg\|22px]] [[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		==پانویس==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۴۷
خط ۹:		خط ۹:
	[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.		[[آدمی]] به [[امید]] زنده است و با نبودن آن انگیزه‌های [[حیات]] [[ضعیف]] می‌گردد. در این دنیای پرمشغله و پرمشکل که [[گرفتاری‌ها]] و [[بلایا]] همچون تیرهایی از این سو و آن سو به سمت [[انسان]] نشانه می‌روند، [[امید به آینده]] و [[الطاف خدا]] [[بهترین]] مرهم زخم‌های [[روحی]] و محکم‌ترین سپر در مقابل [[بلاها]] و ابتلاهاست؛ چرا که [[خداوند]] هر [[زمان]] در [[شأن]] و در کاری است<ref>{{متن قرآن\|يَسْأَلُهُ مَنْ فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ كُلَّ يَوْمٍ هُوَ فِي شَأْنٍ}} «هر که در آسمان‌ها و زمین است از او درخواست دارد، او هماره در کاری است» سوره الرحمن، آیه ۲۹.</ref>. و ای بسا پس از [[گرفتاری]] و [[مشکلات]]، خداوند [[امر]] جدیدی را پدید آورد<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا النَّبِيُّ إِذَا طَلَّقْتُمُ النِّسَاءَ فَطَلِّقُوهُنَّ لِعِدَّتِهِنَّ وَأَحْصُوا الْعِدَّةَ وَاتَّقُوا اللَّهَ رَبَّكُمْ لَا تُخْرِجُوهُنَّ مِنْ بُيُوتِهِنَّ وَلَا يَخْرُجْنَ إِلَّا أَنْ يَأْتِينَ بِفَاحِشَةٍ مُبَيِّنَةٍ وَتِلْكَ حُدُودُ اللَّهِ وَمَنْ يَتَعَدَّ حُدُودَ اللَّهِ فَقَدْ ظَلَمَ نَفْسَهُ لَا تَدْرِي لَعَلَّ اللَّهَ يُحْدِثُ بَعْدَ ذَلِكَ أَمْرًا}} «ای پیامبر! چون زنان را طلاق می‌دهید، هنگام (آغاز) عده‌شان طلاق دهید و حساب عده را نگاه دارید و از خداوند- پروردگارتان- پروا کنید؛ آنان را از خانه‌هاشان بیرون نرانید- و خود نیز بیرون نروند- مگر کار ناشایسته آشکاری کرده باشند و اینها احکام خداوند است و هر که از احکام خداوند پا فراتر نهد بی‌گمان به خویش ستم کرده است؛ تو نمی‌دانی، شاید خداوند پس از آن فرمانی (تازه) پیش آورد» سوره طلاق، آیه ۱.</ref>. به [[راستی]] پس از هر [[سختی]] آسانی وجود دارد<ref>{{متن قرآن\|فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا * إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْرًا}} «پس به راستی با دشواری، آسانی همراه است * به راستی با دشواری، آسانی همراه است» سوره انشراح، آیه ۵-۶.</ref>، البته امید انسان به [[خدا]] وقتی رنگ واقعیت می‌گیرد که در پی آن عمل و کوشش نیز باشد {{متن قرآن\|فَمَنْ كَانَ يَرْجُو لِقَاءَ رَبِّهِ فَلْيَعْمَلْ عَمَلًا صَالِحًا}}<ref>«پس هر کس به لقای پروردگارش امید دارد باید کاری شایسته کند» سوره کهف، آیه ۱۱۰.</ref>.

	[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]] {{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، [[وصف]] کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.		[[دعاهای صحیفه سجادیه]] سرشار از [[امیدواری]] به خدای [[مهربان]] است: {{متن حدیث\|وَ أَنْتَ‏ ثِقَتِي‏ وَ رَجَائِي‏ فِي‏ الْأُمُورِ كُلِّهَا}}<ref>دعای ۵۴.</ref>؛ «بارخدایا، هر کسی که [[اعتماد]] و امیدی به جز تو داشته باشد، اعتماد و [[امید]] من در تمام احوال به توست. در نگاه [[امام سجاد]] {{ع}} [[بهترین]] کسی که می‌توان بدو امید بست و اعتماد کرد و بلکه تنها کس، [[خدای بزرگ]] است: به تو ۔ ای [[پروردگار]] من - اعتماد دارم که مرا می‌آمرزی و تنها تو شایان آنی که بر تو اعتماد کنند»<ref>نیایش سی‌و‌دوم.</ref>. بنابراین نباید به غیر [[خدا]] امید بست و رحل [[رجا]] فقط در آستان خدا باید بر [[زمین]] گذاشت: جز تو کسی را نمی‌خوانم، جز تو به کسی امید ندارم<ref>نیایش پنجاه‌و‌یکم.</ref>. و نیز: «بارخدایا به سوی تو می‌گریزم، از تو می‌ترسم، به درگاه تو [[استغاثه]] می‌کنم، به تو امید می‌بندم، تو را می‌خوانم، به تو [[پناه]] می‌جویم»<ref>نیایش پنجاه‌و‌دوم.</ref>. هم‌چنین «بارخدایا، ای آنکه توصیف واصفان، وصف کردنت نتواند و ای آنکه امید [[امیدواران]] از تو درنگذرد»<ref>نیایش سی‌و‌یکم.</ref>. [[امام]] به ما می‌آموزد که در امید بستن نیز باید [[موحد]] باشیم و کسی را [[شریک]] خدا قرار ندهیم: تنها و تنها به تو امید می‌بندم<ref>نیایش بیست‌وهشتم.</ref>.

	باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]] {{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>		باید توجه داشت امید به خدا نه تنها برای [[سعادت]] [[آخرت]] بلکه برای [[اصلاح]] [[امر]] [[دنیا]] هم هست، از این رو [[حضرت]] چنین [[دعا]] می‌کند: «و در امور این جهانی (دنیا) و آن جهانی (آخرت) جز به تو امید ندارم»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref>. البته سعادت آخرت و [[نجات]] [[روز قیامت]] در سایه [[شفاعت]] [[محمد و آل محمد]] {{صل}} صورت می‌بندد که آن هم پرتوی از [[رحمت]] واسعه [[الهی]] است: «بارخدایا، بر [[محمد]] و خاندانش [[درود]] بفرست و امروز مرا از امیدم [[نومید]] مکن... که من به اتکای [[عمل صالح]] خود به نزد تو نیامده‌ام و به شفاعت هیچ مخلوقی، جز شفاعت محمد و [[اهل‌بیت]] او امید نبسته‌ام»<ref>نیایش چهل‌و‌هشتم.</ref><ref>صحیفه سجادیه، ترجمه عبدالمحمد آیتی، سروش، تهران، ۱۳۹۴، چاپ نهم؛ قرآن مجید، ترجمه محمدمهدی فولادوند.</ref><ref>[[فضل‌الله خالقیان\|خالقیان، فضل‌الله]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «امید»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۹۴.</ref>