Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امید | عنوان مدخل = امید | مداخل مرتبط = امید در قرآن - امید در معارف مهدویت - امید در معارف دعا و زیارات - امید در معارف و سیره نبوی - امید در معارف و سیره علوی - امید در معارف و سیره سجادی | پرسش مرتبط = }} ==ایج...» ایجاد کرد

2023-12-12T08:07:31Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = امید | عنوان مدخل = امید | مداخل مرتبط = امید در قرآن - امید در معارف مهدویت - امید در معارف دعا و زیارات - امید در معارف و سیره نبوی - امید در معارف و سیره علوی - امید در معارف و سیره سجادی | پرسش مرتبط = }} ==ایج...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = امید
| عنوان مدخل = امید
| مداخل مرتبط = [[امید در قرآن]] - [[امید در معارف مهدویت]] - [[امید در معارف دعا و زیارات]] - [[امید در معارف و سیره نبوی]] - [[امید در معارف و سیره علوی]] - [[امید در معارف و سیره سجادی]]
| پرسش مرتبط =
}}

==ایجاد امیدواری==
یکی از معیارهای شایستگی «ایجاد امیدواری» است. منظور از ایجاد امیدواری این است که فرد، هم خود [[امیدوار]] باشد و هم دیگران را به تحقق [[اهداف]] امیدوار کند. کسانی که از این ویژگی برخوردار باشند نسبت به کسانی که فاقد آن هستند، شایسته‌ترند؛ زیرا [[امید]] و [[آرزو]] [[موتور]] و محرک چرخ‌های زندگی انسان در ابعاد [[اقتصادی]]، [[سیاسی]]، [[اجتماعی]] و [[فرهنگی]] است. آرزو یکی از بزرگ‌ترین [[نعمت‌های الهی]] است که اگر این [[نعمت]] از انسان گرفته شود جنب و [[جوش]] و تلاش از او سلب می‌گردد و [[رخوت]] و [[سستی]] او را احاطه می‌کند و سرانجام، چرخ زندگی از حرکت باز می‌ایستد. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} در این باره می‌فرماید: «آرزو برای [[امت]] من [[رحمت]] است. اگر آرزو نبود، هیچ [[مادری]] فرزندش را شیر نمی‌داد و هیچ کس درختی نمی‌کاشت»<ref>محمدی ری‌شهری، محمد، میزان الحکمه، ج۱، ص۱۰۲.</ref>. امید نقش اول را در [[کار و تلاش]] انسان در زندگی ایفا می‌کند، به گونه‌ای که اگر این عنصر را در زندگی‌اش از دست بدهد، هیچ‌گاه زیر بار کار نرفته و تلاش نخواهد کرد. داستان ذیل، نقش «امید» را در زندگی انسان به خوبی نشان می‌دهد:
روزی [[حضرت عیسی]] پیرمردی را که با بیل سخت مشغول زیر و رو کردن خاک بود، تماشا می‌کرد. حضرت عیسی این تلاش را مرتبط با آرزوی پیرمردی در آستانه [[مرگ]] دانست. وی برای اینکه نظریه خود را به بوته [[آزمایش]] بگذارد، از [[خداوند]] خواست که [[آرزو]] را از او بگیرد. بلافاصله پس از این [[دعا]] ملاحظه کرد که پیرمرد بیل را بر [[زمین]] نهاد و دراز کشید. مدتی گذشت و پیرمرد هنوز مشغول [[استراحت]] بود. دوباره حضرت دعا کرد که خدایا! آرزو را به او باز گردان. بلافاصله از این دعا دید که پیرمرد از جا برخاست و مشغول کار شد. [[حضرت عیسی]] برای اینکه پاسخ این آزمایش جالب را از زبان خود پیرمرد بشنود، جلو آمد و از او پرسید: دلیل اینکه ساعتی قبل بیل را بر زمین نهادی و دراز کشیدی و پس از مدتی دوباره مشغول کار شدی چیست؟ پیرمرد گفت: در حالی که مشغول کار بودم این [[فکر]] برایم پدید آمد که تا کی کار می‌کنی، در حالی که پیرمردی هستی در آستانه [[مرگ]]؟ این بود که [[یأس]] بر من مستولی شد و از این رو، بیل را انداختم و دراز کشیدم. پس از مدتی فکر دیگری در ذهنم خطور کرد؛ دیدم دارم با خود می‌گویم: به [[خدا]] تا زنده هستی برای تأمین [[زندگی]] چاره‌ای جز کار کردن نداری؛ از این رو، دوباره به سراغ بیلم رفتم و مشغول کار شدم<ref>مجلسی، محمدباقر، بحارالانوار، ج۱۴، ص۳۲۹.</ref>.

بنابراین، یک [[مدیر]] شایسته مدیری است که هم خود به تحقق [[هدف]] [[امیدوار]] باشد و هم بتواند افراد تحت مدیریتش را در نیل به مقصود امیدوار سازد. لازم به ذکر است که هر چه عنصر [[امید]] بهتر و قوی‌تر در [[مدیریت]] به کار گرفته شود درصد احتمال تحقق هدف بالاتر می‌رود. بر همین اساس است که [[خداوند بزرگ]] به عنوان [[شایسته‌ترین]] و بالاترین [[مقام]] [[مدیریتی]] در [[عالم هستی]] به افراد تحت [[مدیریت خود]] دستور می‌دهد که هیچ‌گاه از [[رحمت]] و [[عنایت]] او [[مأیوس]] نشوند: {{متن قرآن|قُلْ يَا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَى أَنْفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعًا}}<ref>«بگو: ای بندگان من که با خویش گزافکاری کرده‌اید! از بخشایش خداوند ناامید نباشید که خداوند همه گناهان را می‌آمرزد؛ بی‌گمان اوست که آمرزنده بخشاینده است» سوره زمر، آیه ۵۳.</ref>.
در سلسله مراتب [[مدیریت اسلامی]] پس از [[خداوند]]، [[انبیای الهی]] قرار دارند که آنها نیز هیچ‌گاه [[یأس]]، [[ناامیدی]] و [[سستی]] از خود نشان ندادند؛ چنان که در [[قرآن کریم]] آمده است: {{متن قرآن|وَكَأَيِّنْ مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا ضَعُفُوا وَمَا اسْتَكَانُوا وَاللَّهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ}}<ref>«و بسا پیامبرانی که همراه آنان توده‌های انبوه به نبرد (با دشمنان خداوند) پرداختند و در راه خداوند هر چه به ایشان رسید نه سست و نه ناتوان شدند و نه تن به زبونی سپردند؛ و خداوند شکیبایان را دوست می‌دارد» سوره آل عمران، آیه ۱۴۶.</ref>. بر اساس [[آیات]] و [[روایات]]، یکی از معیارهای [[شایستگی]] این است که هم [[مدیران]] خودشان [[امیدوار]] باشند و هم بذر [[امید]] را در [[ذهن]] دیگران کاشته و آن را آبیاری نموده و [[رشد]] و [[توسعه]] دهند.<ref>[[امید چناری|چناری، امید]]، [[وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی (کتاب)|وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی]] ص ۱۵۸.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010641.jpg|22px]] [[امید چناری|چناری، امید]]، [[وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی (کتاب)|'''وظایف نهادهای حاکمیتی در قبال مفاسد اقتصادی''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:امید]]

امید در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها