انفاق در معارف دعا و زیارات - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-11-27T06:43:08Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و پرهیز از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز روحیه [[تنبلی]] و تن‌پروری گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و پرهیز از [[افراط]] و تفریط در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم راه درست را به من بنمای». هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.
	هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.

	انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref><ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref><ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>		انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر نادرست و مخالف [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در راه معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari در ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۵۳

2024-11-20T06:53:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۲۳
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = انفاق		\| موضوع مرتبط = انفاق
	\| عنوان مدخل = انفاق		\| عنوان مدخل = انفاق
	\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در علوم قرآنی]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در فقه اسلامی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در علوم قرآنی]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در معارف و سیره معصوم]] - [[انفاق در فقه اسلامی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Bahmani در ‏۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۲

2024-04-06T13:12:11Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۱۶:۴۲
خط ۲:		خط ۲:
	\| موضوع مرتبط = انفاق		\| موضوع مرتبط = انفاق
	\| عنوان مدخل = انفاق		\| عنوان مدخل = انفاق
	\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در فقه اسلامی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در علوم قرآنی]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در فقه اسلامی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.		واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب فروپاشی [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با پرهیز از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.

	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و پرهیز از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».

Jaafari در ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۲۶

2023-12-30T05:26:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۵۶
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = انفاق		\| موضوع مرتبط = انفاق
	\| عنوان مدخل = [[انفاق]]		\| عنوان مدخل = انفاق
	\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]		\| مداخل مرتبط = [[انفاق در قرآن]] - [[انفاق در حدیث]] - [[انفاق در نهج البلاغه]] - [[انفاق در معارف و سیره نبوی]] - [[انفاق در معارف دعا و زیارات]] - [[انفاق در معارف و سیره سجادی]] - [[انفاق در معارف و سیره رضوی]] - [[انفاق در فقه اسلامی]] - [[انفاق در جامعه‌شناسی اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

Wasity: جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

2023-03-02T10:32:32Z

جایگزینی متن - 'دست' به 'دست'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».

Wasity: جایگزینی متن - 'جست و جوی' به 'جستجوی'

2022-10-08T05:19:32Z

جایگزینی متن - 'جست و جوی' به 'جستجوی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در ~~جست و جوی~~ بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».

Wasity: جایگزینی متن - 'خداوند عزیز' به 'خداوند عزیز'

2022-08-28T06:48:29Z

جایگزینی متن - 'خداوند عزیز' به 'خداوند عزیز'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۹:		خط ۹:
	واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.		واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.

	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند~~]] [[~~عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:04:41Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.		واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.

	[[امام چهارم]]{{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند]] [[عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند]] [[عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]]{{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».
	هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.		هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.

	انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref><ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref><ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>		انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref><ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref><ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:27:22Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۷
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = انفاق		\| موضوع مرتبط = انفاق
خط ۲۸:		خط ۲۷:

	[[رده:انفاق]]		[[رده:انفاق]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T22:49:55Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۱۹
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.		هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.

	انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>		انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref><ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین{{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref><ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و پرهیز از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز روحیه [[تنبلی]] و تن‌پروری گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و پرهیز از [[افراط]] و تفریط در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم راه درست را به من بنمای». هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.
	هم‌چنین از [[خدا]] می‌خواهد: «بارخدایا، [[درود]] بفرست. بر [[محمد]] و [[خاندان]] او... و روزی من از [[حلال]] روا گردان و انفاق‌های مرا به راه‌های خیر متوجه ساز»<ref>نیایش سی‌ام.</ref>.

	انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر [[نادرست]] و [[مخالف]] [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در [[راه]] معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref><ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref><ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>		انفاق‌های [[انسان]] نباید در مسیر نادرست و مخالف [[فرمان الهی]] باشد: «پس ای [[خداوند]] من... چه کسی است دورتر از من به [[اصلاح]] نفس امّاره‌اش به هنگامی که آن [[نعمت]] بیکران تو را در راه معصیتی که مرا از آن بازداشته‌ای تباه ([[انفاق]]) کنم»<ref>نیایش شانزدهم.</ref>.<ref>الصحیفة السجادیة، امام زین‌العابدین {{ع}}، ۱۴۱۸، قم، نشر الهادی؛ قرآن حکیم، ترجمه ناصر مکارم شیرازی، ۱۳۷۳، قم، دارالقرآن الکریم؛ قرآن و خطوط انفاق، سیدعلی‌اکبر پرورش، ۱۳۹۳، اصفهان، نشر حدیث راه عشق، مفردات الفاظ القرآن، حسین بن محمد، راغب اصفهانی، ۱۴۱۲، بیروت، دارالعلم.</ref>.<ref>[[علی اکبر شایسته‌نژاد\|شایسته‌نژاد، علی اکبر]]، [[دانشنامه صحیفه سجادیه (کتاب)\|مقاله «انفاق»، دانشنامه صحیفه سجادیه]]، ص ۱۰۰.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۰۲
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) دست خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۴۹
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در ~~جست و جوی~~ بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جستجوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.

	[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».		[[امام زین‌العابدین]] {{ع}} عرضه می‌دارد: {{متن حدیث\|اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ أَصِبْ‏ بِي‏ سَبِيلَ‏ الْهِدَايَةِ لِلْبِرِّ فِيمَا أُنْفِقُ مِنْهُ}}<ref>دعای ۲۰.</ref>؛ «بارخدایا [[درود]] بفرست بر [[محمد]] و خاندانش و مرا از [[اسراف‌کاری]] بازدار و روزی من از تلف و [[تباهی]] [[برهان]]... و چون انفاق می‌کنم [[راه]] درست را به من بنمای».

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۹:		خط ۹:
	واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.		واژه “انفاق” به معنای پر کردن شکاف‌ها<ref>مفردات الفاظ القرآن.</ref> و حفره‌هایی است که موجب [[فروپاشی]] [[جامعه]] می‌شود<ref>قرآن و خطوط انفاق، ص۸.</ref>. از منظر [[قرآن]]، سهمی از [[مال]] [[مؤمنان]] به [[نیازمندان]] اختصاص دارد<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ فِي أَمْوَالِهِمْ حَقٌّ مَعْلُومٌ * لِلسَّائِلِ وَالْمَحْرُومِ}} «و آنان که در دارایی‌هایشان حقی معین است * و در دارایی‌هایشان بخشی برای (مستمند) خواهنده و بی‌بهره بود» سوره معارج، آیه ۲۴-۲۵.</ref>، مؤمنان [[اعتدال]] را در [[انفاق]] رعایت می‌کنند<ref>{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَلَمْ يَقْتُرُوا وَكَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا}} «و آنان که چون بخشش کنند نه گزافکاری می‌کنند و نه تنگ می‌گیرند و (بخشش آنها) میانگینی میان این دو، است» سوره فرقان، آیه ۶۷.</ref> و با [[پرهیز]] از [[منت]] گذاشتن و [[اذیت]] کردن، انفاق خود را تباه و اثر آن را زایل نمی‌کنند<ref>{{متن قرآن\|يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تُبْطِلُوا صَدَقَاتِكُمْ بِالْمَنِّ وَالْأَذَى كَالَّذِي يُنْفِقُ مَالَهُ رِئَاءَ النَّاسِ وَلَا يُؤْمِنُ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ صَفْوَانٍ عَلَيْهِ تُرَابٌ فَأَصَابَهُ وَابِلٌ فَتَرَكَهُ صَلْدًا لَا يَقْدِرُونَ عَلَى شَيْءٍ مِمَّا كَسَبُوا وَاللَّهُ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الْكَافِرِينَ}} «ای مؤمنان! صدقه‌های خود را با منّت نهادن و آزردن تباه نسازید، همچون کسی که از سر نمایش دادن به مردم، دارایی خود را می‌بخشد و به خداوند و روز واپسین ایمان ندارد، پس داستان وی چون داستان سنگی صاف است که بر آن گرد و خاکی نشسته باشد آنگاه بارانی تند بدان برسد (و آن خاک را بشوید) و آن را همچنان سنگ سختی درخشان (و بی‌رویش گیاهی بر آن) وا نهد؛ (اینان نیز) از آنچه انجام می‌دهند هیچ (بهره) نمی‌توانند گرفت و خداوند گروه کافران را راهنمایی نمی‌کند» سوره بقره، آیه ۲۶۴.</ref>.

	[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند~~]] [[~~عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.		[[امام چهارم]] {{ع}}، با استناد به قرآن<ref>{{متن قرآن\|مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا فَيُضَاعِفَهُ لَهُ أَضْعَافًا كَثِيرَةً وَاللَّهُ يَقْبِضُ وَيَبْسُطُ وَإِلَيْهِ تُرْجَعُونَ}} «کیست که به خداوند وامی نیکو دهد تا خداوند آن را برای وی چندین برابر گرداند؟ و خداوند (روزی را) تنگ و فراخ می‌سازد و به سوی او بازگردانده می‌شوید» سوره بقره، آیه ۲۴۵؛ {{متن قرآن\|مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ وَاللَّهُ يُضَاعِفُ لِمَنْ يَشَاءُ وَاللَّهُ وَاسِعٌ عَلِيمٌ}} «داستان (بخشش) آنان که دارایی‌های خود را در راه خداوند می‌بخشند چون دانه‌ای است که هفت خوشه بر آورده باشد، در هر خوشه صد دانه و خداوند برای هر که بخواهد (آن را) چند برابر می‌گرداند و خداوند نعمت‌گستری داناست» سوره بقره، آیه ۲۶۱.</ref> [[معتقد]] است: «[[خداوند عزیز]]، [[انفاق]] [[انسان]] را با [[لطف]] خود تا هفتصد برابر و بیشتر وسعت می‌دهد و [[قرض‌الحسنه]] و [[صدقه دادن]] موجب ریزش [[برکت]] خداوند بر [[زندگی]] انسان است»<ref>نیایش چهل‌و‌پنجم.</ref>.

	گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.		گاه ممکن است در اثر انفاق بی‌مورد، زمینه تکدی‌گری در [[جامعه]] تقویت و موجب بروز [[روحیه]] [[تنبلی]] و [[تن‌پروری]] گردد؛ در حالی که انفاق به اندازه، درست و بجا خلأهای جامعه را پر می‌کند و موجب برکت [[مال]] و [[رشد]] و تعالی انفاق‌کننده می‌شود. [[قرآن کریم]] رعایت حد [[اعتدال]] و [[پرهیز]] از [[افراط]] و [[تفریط]] در انفاق را با بیانی [[زیبا]] ترسیم کرده و فرموده است: هرگز دستت را بر گردنت زنجیر مکن، و ترک انفاق و [[بخشش]] منما و بیش از حدّ (نیز) [[دست]] خود را مگشای که مورد [[سرزنش]] قرار‌گیری و از کار فرومانی<ref>{{متن قرآن\|وَإِمَّا تُعْرِضَنَّ عَنْهُمُ ابْتِغَاءَ رَحْمَةٍ مِنْ رَبِّكَ تَرْجُوهَا فَقُلْ لَهُمْ قَوْلًا مَيْسُورًا}} «و اگر در جست و جوی بخشایشی که از پروردگارت امید داری (روزی چند) از آنان روی می‌گردانی با آنان سخن به نرمی گو» سوره اسراء، آیه ۲۸.</ref>.