انگیزش در معارف و سیره علوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2026-01-08T05:54:31Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۴
خط ۳۵۰:		خط ۳۵۰:

	[[رده:امام علی]]		[[رده:امام علی]]
	[[رده:~~انگیزش~~]]		[[رده:مدیریت]]

Bahmani: /* جایگاه انگیزه در آموزه‌های علوی */

2026-01-08T05:54:06Z

جایگاه انگیزه در آموزه‌های علوی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۴
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	بنابراین انگیزش یکی از پایه‌های اصلی [[رفتار]] است که بدون آن عملکرد افراد شکل نمی‌گیرد.		بنابراین انگیزش یکی از پایه‌های اصلی [[رفتار]] است که بدون آن عملکرد افراد شکل نمی‌گیرد.

	'''حسن فاعلی و حسن فعلی شاخص‌های ارزیابی''': منظور از حسن فاعلی این است که فاعل رفتار دارای [[نیت]] و انگیزه‌ای [[نیکو]] و [[الهی]] باشد و منظور از حسن فعلی، نیکو بودن فعل و رفتار است؛ انگیزه و نیتی که از [[تمایلات]] متعالی در وجود [[آدمی]] سرچشمه می‌گیرد خود، دارای [[ارزش]] است و رفتار را نیز ارزشمند می‌کند؛ اما اگر [[انگیزه‌ها]] از تمایلات پَست و غیرانسانی ناشی شود، نه تنها خود، ضد ارزش خواهد بود، بلکه رفتار مبتنی بر آن را نیز فاقد ارزش می‌گرداند، اگرچه آن رفتار به لحاظ ظاهری، دارای [[حُسن]] و وجاهت باشد. با توجه به این مفهوم در نظام اخلاقی اسلام، توجه به حُسن فعلی و حُسن فاعلی توأمان مورد تأکید است. حُسن فعلی مربوط به [[رفتاری]] است که مورد پسند و شایسته است؛ اما حُسن فاعلی به نیت و انگیزه خوب فاعل رفتار اشاره دارد. «در بیشتر مکاتب [[اخلاقی]]، معیار [[قضاوت]] در مورد ارزشمند بودن یا بی‌ارزش بودن رفتار را خود عمل و نتایج آن می‌دانند و به انگیزه و نیت انجام‌دهنده آن توجهی ندارند (یعنی تنها حُسن فعلی را ملاک قرار می‌دهند)؛ در حالی که در نظام اخلاقی اسلام، نیت -که نقش جهت‌دهنده به عمل را دارد-[[روح]] و منشأ ارزش انسانیِ عمل به حساب می‌آید. بنابراین کاری که به خودی خود، خوب است، تنها در صورتی می‌تواند برای انجام‌دهنده آن [[ارزش اخلاقی]] فراهم کند که از نیت و انگیزه صحیح فاعل سرچشمه گرفته باشد. در نتیجه، خدمت به مردم، [[انفاق]]، [[ایثار]] و دیگر [[کارهای نیک]] و [[عبادات]] مستقیم و غیر مستقیم، چنانچه [[انگیزه الهی]] نداشته باشند، اثر [[حقیقی]] خود را نداشته، [[اجر]] و ثوابی در پی ندارند؛ بلکه گاه موجب تنزل [[انسان]] شده، [[عقوبت]] و [[کیفر]] نیز به دنبال خواهند داشت<ref>مصباح یزدی، محمدتقی، فلسفه اخلاق، ص۱۴۶.</ref>. در [[گزاره‌های دینی]]، تعبیر {{متن قرآن\|آمَنُوا}} که بر [[حسن فاعلی]] دلالت دارد، در کنار {{متن قرآن\|عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ}} که از [[حُسن فعلی]] حکایت می‌کند، ذکر شده و آثار مثبت [[کارهای نیک]]، نتیجه اعمال شایسته‌ای دانسته شده است که از [[ایمان]] و [[انگیزه الهی]] نشأت گرفته باشد؛ و [[اعمال]] [[مشرکین]] به گَرد پراکنده [[تشبیه]] شده که هیچ اثری بر آن مترتب نیست<ref>{{متن قرآن\|وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا}} «و به هر کاری که کرده‌اند می‌پردازیم و آن را (چون) غباری پراکنده می‌گردانیم» سوره فرقان، آیه ۲۳.</ref>.		'''حسن فاعلی و حسن فعلی شاخص‌های ارزیابی''': منظور از حسن فاعلی این است که فاعل رفتار دارای [[نیت]] و انگیزه‌ای [[نیکو]] و [[الهی]] باشد و منظور از حسن فعلی، نیکو بودن فعل و رفتار است؛ انگیزه و نیتی که از [[تمایلات]] متعالی در وجود [[آدمی]] سرچشمه می‌گیرد خود، دارای [[ارزش]] است و رفتار را نیز ارزشمند می‌کند؛ اما اگر [[انگیزه‌ها]] از تمایلات پَست و غیرانسانی ناشی شود، نه تنها خود، ضد ارزش خواهد بود، بلکه رفتار مبتنی بر آن را نیز فاقد ارزش می‌گرداند، اگرچه آن رفتار به لحاظ ظاهری، دارای [[حُسن]] و وجاهت باشد. با توجه به این مفهوم در نظام اخلاقی اسلام، توجه به حُسن فعلی و حُسن فاعلی توأمان مورد تأکید است. حُسن فعلی مربوط به [[رفتاری]] است که مورد پسند و شایسته است؛ اما حُسن فاعلی به نیت و انگیزه خوب فاعل رفتار اشاره دارد. «در بیشتر مکاتب [[اخلاقی]]، معیار [[قضاوت]] در مورد ارزشمند بودن یا بی‌ارزش بودن رفتار را خود عمل و نتایج آن می‌دانند و به انگیزه و نیت انجام‌دهنده آن توجهی ندارند (یعنی تنها حُسن فعلی را ملاک قرار می‌دهند)؛ در حالی که در نظام اخلاقی اسلام، نیت -که نقش جهت‌دهنده به عمل را دارد-[[روح]] و منشأ ارزش انسانیِ عمل به حساب می‌آید. بنابراین کاری که به خودی خود، خوب است، تنها در صورتی می‌تواند برای انجام‌دهنده آن [[ارزش اخلاقی]] فراهم کند که از نیت و انگیزه صحیح فاعل سرچشمه گرفته باشد. در نتیجه، خدمت به مردم، [[انفاق]]، [[ایثار]] و دیگر [[کارهای نیک]] و [[عبادات]] مستقیم و غیر مستقیم، چنانچه [[انگیزه الهی]] نداشته باشند، اثر [[حقیقی]] خود را نداشته، [[اجر]] و ثوابی در پی ندارند؛ بلکه گاه موجب تنزل [[انسان]] شده، [[عقوبت]] و [[کیفر]] نیز به دنبال خواهند داشت<ref>مصباح یزدی، محمدتقی، فلسفه اخلاق، ص۱۴۶.</ref>. در [[گزاره‌های دینی]]، تعبیر {{متن قرآن\|آمَنُوا}} که بر [[حسن فاعلی]] دلالت دارد، در کنار {{متن قرآن\|عَمِلُوا الصَّالِحَاتِ}} که از [[حُسن فعلی]] حکایت می‌کند، ذکر شده و آثار مثبت [[کارهای نیک]]، نتیجه اعمال شایسته‌ای دانسته شده است که از [[ایمان]] و انگیزه الهی نشأت گرفته باشد؛ و [[اعمال]] [[مشرکین]] به گَرد پراکنده [[تشبیه]] شده که هیچ اثری بر آن مترتب نیست<ref>{{متن قرآن\|وَقَدِمْنَا إِلَى مَا عَمِلُوا مِنْ عَمَلٍ فَجَعَلْنَاهُ هَبَاءً مَنْثُورًا}} «و به هر کاری که کرده‌اند می‌پردازیم و آن را (چون) غباری پراکنده می‌گردانیم» سوره فرقان، آیه ۲۳.</ref>.

	بنابراین انگیزه و [[نیت]] [[پاک]]، موجب [[اجر]] و [[پاداش اخروی]] می‌شود. این [[حقیقت]] در گفتار حضرت علی{{ع}} چنین آمده است: {{متن حدیث\|إِحْسَانُ النِّيَّةِ يُوجِبُ الْمَثُوبَةَ}}؛ [[حُسن]] نیت موجب [[پاداش]] است<ref>آمدی، عبدالواحد، غررالحکم و دررالکلم، ح۱۲۶۵.</ref>.<ref>[[عباس شفیعی\|شفیعی، عباس]]، [[اصول مدیریت در نهج البلاغه (کتاب)\|اصول مدیریت در نهج البلاغه]]، ص ۱۳۷.</ref>		بنابراین انگیزه و [[نیت]] [[پاک]]، موجب [[اجر]] و [[پاداش اخروی]] می‌شود. این [[حقیقت]] در گفتار حضرت علی{{ع}} چنین آمده است: {{متن حدیث\|إِحْسَانُ النِّيَّةِ يُوجِبُ الْمَثُوبَةَ}}؛ [[حُسن]] نیت موجب [[پاداش]] است<ref>آمدی، عبدالواحد، غررالحکم و دررالکلم، ح۱۲۶۵.</ref>.<ref>[[عباس شفیعی\|شفیعی، عباس]]، [[اصول مدیریت در نهج البلاغه (کتاب)\|اصول مدیریت در نهج البلاغه]]، ص ۱۳۷.</ref>

Bahmani: /* کمبود انگیزه */

2026-01-08T05:53:44Z

کمبود انگیزه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۴۳:		خط ۴۳:
	# موانع عمومی در کار ایجاد می‌شود و شمار اتفاقات ناگوار زیاد می‌شود.		# موانع عمومی در کار ایجاد می‌شود و شمار اتفاقات ناگوار زیاد می‌شود.
	# نسبت به تعمیر و نگهداری تجهیزات و امکانات بی‌توجهی می‌شود.		# نسبت به تعمیر و نگهداری تجهیزات و امکانات بی‌توجهی می‌شود.
	# از [[وقت]] و [[اموال]] [[سازمان]] استفاده شخصی می‌شود.		# از وقت و [[اموال]] [[سازمان]] استفاده شخصی می‌شود.
	# افراد با کندی و با بی‌حوصلگی کار می‌کنند.		# افراد با کندی و با بی‌حوصلگی کار می‌کنند.
	# افراد بهانه‌جویی می‌کنند و از هر چیز ایراد می‌گیرند.		# افراد بهانه‌جویی می‌کنند و از هر چیز ایراد می‌گیرند.

Bahmani در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۵۳

2026-01-08T05:53:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۹:۲۳
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[17]]\|سال=[[۱۴۰۴]]\|کاربر=Bahmani}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = انگیزش		\| موضوع مرتبط = انگیزش

Bahmani در ‏۸ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۵:۵۳

2026-01-08T05:53:20Z

نمایش تغییرات

Bahmani در ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۰:۱۸

2026-01-07T10:18:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ ژانویهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۱۳:۴۸
خط ۱:		خط ۱:
			{{در دست ویرایش ۲\|ماه=[[دی]]\|روز=[[17]]\|سال=[[۱۴۰۴]]\|کاربر=Bahmani}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = انگیزش		\| موضوع مرتبط = انگیزش

Jaafari: /* منابع */

2025-12-17T04:31:05Z

منابع

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2025-12-17T04:23:01Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ دسامبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۷:۵۳
خط ۲۹۸:		خط ۲۹۸:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:10107013.jpg\|22px]] [[محسن عباس‌نژاد\|عباس‌نژاد، محسن]]، [[سیره مدیریتی امام علی (کتاب)\|'''سیره مدیریتی امام علی''']]		# [[پرونده:10107013.jpg\|22px]] [[محسن عباس‌نژاد\|عباس‌نژاد، محسن]]، [[سیره مدیریتی امام علی (کتاب)\|'''سیره مدیریتی امام علی''']]
			# [[پرونده:IM010862.jpg\|22px]] [[عباس شفیعی\|شفیعی، عباس]]، [[اصول مدیریت در نهج البلاغه (کتاب)\|'''اصول مدیریت در نهج البلاغه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = انگیزش | عنوان مدخل = انگیزش | مداخل مرتبط = انگیزش در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «انگیزه عبارت است از حالتی درونی که انسان را به انجام فعالیت وامی‌دارد»رضائیان، اصول مدیریت، ص۲۱۱.. انگیزه...» ایجاد کرد

2025-12-07T07:55:59Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = انگیزش | عنوان مدخل = انگیزش | مداخل مرتبط = انگیزش در معارف و سیره علوی | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== «انگیزه عبارت است از حالتی درونی که انسان را به انجام فعالیت وامی‌دارد»<ref>رضائیان، اصول مدیریت، ص۲۱۱.</ref>. انگیزه...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات