اهداف تربیتی در صحیفه سجادیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۱۲ ژوئن ۲۰۲۵، ساعت ۰۶:۳۳

2025-06-12T06:33:50Z

Bahmani در ‏۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۵:۵۲

2024-10-03T05:52:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ اکتبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۲۲
خط ۱:		خط ۱:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~صحیفه سجادیه~~		\| موضوع مرتبط = اهداف تربیتی
	\| عنوان مدخل =		\| عنوان مدخل = اهداف تربیتی
	\| مداخل مرتبط =		\| مداخل مرتبط = [[اهداف تربیتی در صحیفه سجادیه]] - [[اهداف تربیتی در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۱۲۶:		خط ۱۲۶:

	[[رده:صحیفه سجادیه]]		[[رده:صحیفه سجادیه]]
	[[رده:~~تربیت~~]]		[[رده:اهداف تربیتی]]
	[[رده:مدخل اخلاقی صحیفه]]		[[رده:مدخل اخلاقی صحیفه]]

Bahmani: /* شناخت خدا */

2024-08-26T07:33:50Z

شناخت خدا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	=== [[شناخت]] [[خدا]] ===		=== [[شناخت]] [[خدا]] ===
	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دوم و سوم آن می‌فرمایند: "خدایی که دیده‌های بینندگان از دیدنش (در [[دنیا]] و [[آخرت]]) ناتوانند (محال است او را ببینند، چون آنچه به چشم سر دیده می‌شود بایستی در مکان و جایی باشد، و محتاج به مکان جسم است و [[خدای تعالی]] جسم نیست) و اندیشه‌های وصف کنندگان از عهده وصفش برنیایند (هرچه کوشند نمی‌توانند به گونه‌ای که [[شایسته]] است او را وصف نمایند)، به [[قدرت]] و [[توانایی]] خود آفریدگان را آفرید؛ و آنان را به [[اراده]] و خواست خویش به وجود آورد بی آنکه از روی مثال و نمونه‌ای باشد (چون همیشه [[خداوند]] بوده و دیگری جز او نبوده که نمونه به دست داده باشد)"<ref>{{متن حدیث\| الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دوم و سوم آن می‌فرمایند: "خدایی که دیده‌های بینندگان از دیدنش (در [[دنیا]] و [[آخرت]]) ناتوانند (محال است او را ببینند، چون آنچه به چشم سر دیده می‌شود بایستی در مکان و جایی باشد، و محتاج به مکان جسم است و [[خدای تعالی]] جسم نیست) و اندیشه‌های وصف کنندگان از عهده وصفش برنیایند (هرچه کوشند نمی‌توانند به گونه‌ای که شایسته است او را وصف نمایند)، به [[قدرت]] و [[توانایی]] خود آفریدگان را آفرید؛ و آنان را به [[اراده]] و خواست خویش به وجود آورد بی آنکه از روی مثال و نمونه‌ای باشد (چون همیشه [[خداوند]] بوده و دیگری جز او نبوده که نمونه به دست داده باشد)"<ref>{{متن حدیث\| الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً}}.</ref>.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت چهاردهم آن می‌فرمایند: "تویی آنکه در آفریدنت شریک و انبازی یاریت نکرده (چون [[یگانگی]] و [[توانایی]] او بر هر چیز ثابت شده پیدا است که او را شریکی نبوده تا در [[آفرینش]] او را [[کمک]] نماید) و در کار خود (آفریدن هر چیز) [[وزیر]] و معاونی تو را [[یاری]] ننموده و بیننده و مانندی برای تو نبوده است"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَ لَمْ يُوَازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِيرٌ}}.</ref>؛		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت چهاردهم آن می‌فرمایند: "تویی آنکه در آفریدنت شریک و انبازی یاریت نکرده (چون یگانگی و [[توانایی]] او بر هر چیز ثابت شده پیدا است که او را شریکی نبوده تا در [[آفرینش]] او را کمک نماید) و در کار خود (آفریدن هر چیز) [[وزیر]] و معاونی تو را [[یاری]] ننموده و بیننده و مانندی برای تو نبوده است"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَ لَمْ يُوَازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِيرٌ}}.</ref>؛

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هجدهم آن می‌فرمایند: "و تویی آنکه وهم‌ها و [[اندیشه‌ها]] از [[ادراک]] کنه و [[حقیقت]] ذات تو حیرانند (زیرا اگر [[وهم]] [[حقیقت]] ذات او را دریابد باید در جهت و مکانی باشد؛ و [[خداوند تعالی]] منزه از آن است که در جهت و مکانی باشد) و فهم‌ها و [[دانش‌ها]] (یا [[عقل‌ها]]) از کیفیت و چگونگی تو (از [[ادراک]] صفات مخصوص تو که جز تو [[حقیقت]] آنها را نمی‌داند) ناتوانند؛ و دیده‌ها جای کجایی تو را درنیافتند (جایی نداری که دیده‌ها تو را دریابند، زیرا بودن در جایی تابع جسمیت است؛ و [[خداوند سبحان]] از جسمیت منزه است، پس مکان و کجا بودن بر او محال است)"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَ لَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هجدهم آن می‌فرمایند: "و تویی آنکه وهم‌ها و [[اندیشه‌ها]] از [[ادراک]] کنه و [[حقیقت]] ذات تو حیرانند (زیرا اگر وهم [[حقیقت]] ذات او را دریابد باید در جهت و مکانی باشد؛ و [[خداوند تعالی]] منزه از آن است که در جهت و مکانی باشد) و فهم‌ها و [[دانش‌ها]] (یا [[عقل‌ها]]) از کیفیت و چگونگی تو (از [[ادراک]] صفات مخصوص تو که جز تو [[حقیقت]] آنها را نمی‌داند) ناتوانند؛ و دیده‌ها جای کجایی تو را درنیافتند (جایی نداری که دیده‌ها تو را دریابند، زیرا بودن در جایی تابع جسمیت است؛ و [[خداوند سبحان]] از جسمیت منزه است، پس مکان و کجا بودن بر او محال است)"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَ لَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ}}.</ref>.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>

Bahmani: /* اهداف واسطه‌ای */

2024-08-26T07:33:12Z

اهداف واسطه‌ای

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۲۳:		خط ۲۳:

	== اهداف واسطه‌ای ==		== اهداف واسطه‌ای ==
	اهداف واسطه‌ای، حلقه‌های میانی برای دستیابی به [[هدف غایی]] هستند که [[ارزش]] خود را از [[هدف]] نهایی به دست می‌آورند و در طول آن قرار می‌گیرند. اهداف واسطه‌ای [[تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]] را می‌توان به سه دسته کلی:		اهداف واسطه‌ای، حلقه‌های میانی برای دستیابی به هدف غایی هستند که [[ارزش]] خود را از [[هدف]] نهایی به دست می‌آورند و در طول آن قرار می‌گیرند. اهداف واسطه‌ای [[تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]] را می‌توان به سه دسته کلی:
	# خدا محور،		# خدا محور،
	# خود محور،		# خود محور،

Bahmani: /* هدف غایی */

2024-08-26T07:32:52Z

هدف غایی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۱۲:		خط ۱۲:

	== هدف غایی ==		== هدف غایی ==
	در [[صحیفه سجادیه]]، [[خداوند متعال]]، [[هدف ~~غایی]]،~~ [[حقیقت]] بی‌نهایت و جامع تمام ارزش‌هاست. [[امام سجاد]] {{ع}} در تمام [[دعاها]]، مخاطب را به زبان [[دعا]] و [[مناجات]]، به آن [[حقیقت]] یکتا [[راهنمایی]] می‌کند. [[امام سجاد]] {{ع}} [[هدف]] از [[آفرینش انسان]] را [[عبودیت]] [[خدا]]، [[قرب الهی]] و [[حیات طیبه]] می‌داند.		در [[صحیفه سجادیه]]، [[خداوند متعال]]، هدف غایی، [[حقیقت]] بی‌نهایت و جامع تمام ارزش‌هاست. [[امام سجاد]] {{ع}} در تمام [[دعاها]]، مخاطب را به زبان [[دعا]] و [[مناجات]]، به آن [[حقیقت]] یکتا [[راهنمایی]] می‌کند. [[امام سجاد]] {{ع}} [[هدف]] از [[آفرینش انسان]] را [[عبودیت]] [[خدا]]، [[قرب الهی]] و [[حیات طیبه]] می‌داند.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و پنجم و در عبارت [[چهل]] و نهم آن می‌فرمایند: "بارخدایا با گذشتن این ماه از [[گناهان]] ما در گذر؛ و با بیرون رفتن آن ما را از بدی‌هایمان بیرون بر (خطاها و [[گناهان]] ما را بیامرز)، و به وسیله آن ما را از نیک‌بخت‌ترین اهل آن ماه (کسانی که در آن به [[عبادت]] و [[بندگی]] اشتغال داشتند) و از با نصیب‌ترین ایشان در آن و از بهره‌مندترین آنان از آن قرار ده"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ اسْلَخْنَا بِانْسِلَاخِ هَذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطَايَانَا، وَ أَخْرِجْنَا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئَاتِنَا، وَ اجْعَلْنَا مِنْ أَسْعَدِ أَهْلِهِ بِهِ، وَ أَجْزَلِهِمْ قِسْماً فِيهِ، وَ أَوْفَرِهِمْ حَظّاً مِنْهُ}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و پنجم و در عبارت [[چهل]] و نهم آن می‌فرمایند: "بارخدایا با گذشتن این ماه از [[گناهان]] ما در گذر؛ و با بیرون رفتن آن ما را از بدی‌هایمان بیرون بر (خطاها و [[گناهان]] ما را بیامرز)، و به وسیله آن ما را از نیک‌بخت‌ترین اهل آن ماه (کسانی که در آن به [[عبادت]] و [[بندگی]] اشتغال داشتند) و از با نصیب‌ترین ایشان در آن و از بهره‌مندترین آنان از آن قرار ده"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ اسْلَخْنَا بِانْسِلَاخِ هَذَا الشَّهْرِ مِنْ خَطَايَانَا، وَ أَخْرِجْنَا بِخُرُوجِهِ مِنْ سَيِّئَاتِنَا، وَ اجْعَلْنَا مِنْ أَسْعَدِ أَهْلِهِ بِهِ، وَ أَجْزَلِهِمْ قِسْماً فِيهِ، وَ أَوْفَرِهِمْ حَظّاً مِنْهُ}}.</ref>.
خط ۱۸:		خط ۱۸:
	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هفتاد و دوم آن می‌فرمایند: "و من اگرچه کردارهای شایسته‌ای را که کوشش کنندگان در عبادتت پیش فرستاده‌اند (بجا آورده‌اند)، نفرستاده‌ام (به‌جا نیاورده‌ام)، لکن یگانه دانستن تو و اینکه اضداد و امثال و مانندهایی برای تو نیست را پیش فرستاده‌ام (به آن [[ایمان]] آورده‌ام) و از درهایی که امر فرموده‌ای از آنها به سوی ([[رحمت]]) تو آیند به درگاهت آمده‌ام و به آنچه ([[ولایت]] و [[دوستی]] [[حضرت امیرالمؤمنین]] {{ع}}) که کسی جز با درخواست و [[قرب]] و نزدیک شدن به آن به تو نزدیک نشود طلب [[قرب]] و نزدیک شدن به درگاه تو نموده‌ام"<ref>{{متن حدیث\| وَ إِنِّي وَ إِنْ لَمْ أُقَدِّمْ مَا قَدَّمُوهُ مِنَ الصَّالِحَاتِ فَقَدْ قَدَّمْتُ تَوْحِيدَكَ وَ نَفْيَ الْأَضْدَادِ وَ الْأَنْدَادِ وَ الْأَشْبَاهِ عَنْكَ، وَ أَتَيْتُكَ مِنَ الْأَبْوَابِ الَّتِي أَمَرْتَ أَنْ تُؤْتَى مِنْهَا، وَ تَقَرَّبْتُ إِلَيْكَ بِمَا لَا يَقْرُبُ أَحَدٌ مِنْكَ إِلَّا بالتَّقَرُّبِ بِهِ}}.</ref>؛		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هفتاد و دوم آن می‌فرمایند: "و من اگرچه کردارهای شایسته‌ای را که کوشش کنندگان در عبادتت پیش فرستاده‌اند (بجا آورده‌اند)، نفرستاده‌ام (به‌جا نیاورده‌ام)، لکن یگانه دانستن تو و اینکه اضداد و امثال و مانندهایی برای تو نیست را پیش فرستاده‌ام (به آن [[ایمان]] آورده‌ام) و از درهایی که امر فرموده‌ای از آنها به سوی ([[رحمت]]) تو آیند به درگاهت آمده‌ام و به آنچه ([[ولایت]] و [[دوستی]] [[حضرت امیرالمؤمنین]] {{ع}}) که کسی جز با درخواست و [[قرب]] و نزدیک شدن به آن به تو نزدیک نشود طلب [[قرب]] و نزدیک شدن به درگاه تو نموده‌ام"<ref>{{متن حدیث\| وَ إِنِّي وَ إِنْ لَمْ أُقَدِّمْ مَا قَدَّمُوهُ مِنَ الصَّالِحَاتِ فَقَدْ قَدَّمْتُ تَوْحِيدَكَ وَ نَفْيَ الْأَضْدَادِ وَ الْأَنْدَادِ وَ الْأَشْبَاهِ عَنْكَ، وَ أَتَيْتُكَ مِنَ الْأَبْوَابِ الَّتِي أَمَرْتَ أَنْ تُؤْتَى مِنْهَا، وَ تَقَرَّبْتُ إِلَيْكَ بِمَا لَا يَقْرُبُ أَحَدٌ مِنْكَ إِلَّا بالتَّقَرُّبِ بِهِ}}.</ref>؛

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و پنجم و در عبارت پنجاهم آن می‌فرمایند: "بارخدایا کسی که این ماه را به گونه‌ای سزاوار رعایت است رعایت کرده (آنچه به او [[واجب]] بوده به‌جا آورده) و احترامش را به طوری که [[شایسته]] حفظ و نگهداری است حفظ نموده (آنچه از او [[نهی]] شده مرتکب نگشته) و به احکامش به گونه‌ای که سزاوار کوشش در آنها است کوشش و [[ایستادگی]] داشته؛ و از [[گناهان]] خویش به گونه‌ای که [[شایسته]] [[پرهیزکاری]] است پرهیز نموده، یا به وسیله عملی که تقرب‌آور است به سوی تو [[تقرب]] جسته (مقام و منزلتی خواسته) که [[رضا]] و [[خشنودی]] تو را برای او لازم گردانیده؛ و [[رحمت]] و مهربانی‌ات بر او متوجه نموده، پس از [[توانگری]] خود مانند ([[پاداش]]) او به ما ببخش؛ و از [[فضل]] و احسانت چندین برابر آن را به ما عطا فرما، زیرا [[فضل]] تو نقصان‌ناپذیر است؛ و از گنجینه‌های تو کاسته نمی‌شود بلکه افزون می‌گردد؛ و کان‌های [[احسان]] و نیکی‌ات نابود نمی‌شود، و عطا و [[بخشش]] گوارایی است ([[مشقت]] و رنجی در آن نیست)"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ وَ مَنْ رَعَى هَذَا الشَّهْرَ حَقَّ رِعَايَتِهِ، وَ حَفِظَ حُرْمَتَهُ حَقَّ حِفْظِهَا، وَ قَامَ بِحُدُودِهِ حَقَّ قِيَامِهَا، وَ اتَّقَى ذُنُوبَهُ حَقَّ تُقَاتِهَا، أَوْ تَقَرَّبَ إِلَيْكَ بِقُرْبَةٍ أَوْجَبَتْ رِضَاكَ لَهُ، وَ عَطَفَتْ رَحْمَتَكَ عَلَيْهِ، فَهَبْ لَنَا مِثْلَهُ مِنْ وُجْدِكَ، وَ أَعْطِنَا أَضْعَافَهُ مِنْ فَضْلِكَ، فَإِنَّ فَضْلَكَ لَا يَغِيضُ، وَ إِنَّ خَزَائِنَكَ لَا تَنْقُصُ بَلْ تَفِيضُ، وَ إِنَّ مَعَادِنَ إِحْسَانِكَ لَا تَفْنَى، وَ إِنَّ عَطَاءَكَ لَلْعَطَاءُ الْمُهَنَّا}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و پنجم و در عبارت پنجاهم آن می‌فرمایند: "بارخدایا کسی که این ماه را به گونه‌ای سزاوار رعایت است رعایت کرده (آنچه به او [[واجب]] بوده به‌جا آورده) و احترامش را به طوری که شایسته حفظ و نگهداری است حفظ نموده (آنچه از او [[نهی]] شده مرتکب نگشته) و به احکامش به گونه‌ای که سزاوار کوشش در آنها است کوشش و [[ایستادگی]] داشته؛ و از [[گناهان]] خویش به گونه‌ای که شایسته [[پرهیزکاری]] است پرهیز نموده، یا به وسیله عملی که تقرب‌آور است به سوی تو [[تقرب]] جسته (مقام و منزلتی خواسته) که [[رضا]] و [[خشنودی]] تو را برای او لازم گردانیده؛ و [[رحمت]] و مهربانی‌ات بر او متوجه نموده، پس از [[توانگری]] خود مانند ([[پاداش]]) او به ما ببخش؛ و از [[فضل]] و احسانت چندین برابر آن را به ما عطا فرما، زیرا [[فضل]] تو نقصان‌ناپذیر است؛ و از گنجینه‌های تو کاسته نمی‌شود بلکه افزون می‌گردد؛ و کان‌های [[احسان]] و نیکی‌ات نابود نمی‌شود، و عطا و [[بخشش]] گوارایی است ([[مشقت]] و رنجی در آن نیست)"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ وَ مَنْ رَعَى هَذَا الشَّهْرَ حَقَّ رِعَايَتِهِ، وَ حَفِظَ حُرْمَتَهُ حَقَّ حِفْظِهَا، وَ قَامَ بِحُدُودِهِ حَقَّ قِيَامِهَا، وَ اتَّقَى ذُنُوبَهُ حَقَّ تُقَاتِهَا، أَوْ تَقَرَّبَ إِلَيْكَ بِقُرْبَةٍ أَوْجَبَتْ رِضَاكَ لَهُ، وَ عَطَفَتْ رَحْمَتَكَ عَلَيْهِ، فَهَبْ لَنَا مِثْلَهُ مِنْ وُجْدِكَ، وَ أَعْطِنَا أَضْعَافَهُ مِنْ فَضْلِكَ، فَإِنَّ فَضْلَكَ لَا يَغِيضُ، وَ إِنَّ خَزَائِنَكَ لَا تَنْقُصُ بَلْ تَفِيضُ، وَ إِنَّ مَعَادِنَ إِحْسَانِكَ لَا تَفْنَى، وَ إِنَّ عَطَاءَكَ لَلْعَطَاءُ الْمُهَنَّا}}.</ref>.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت یکصد و هفدهم آن می‌فرمایند: "پس (اکنون که این‌گونه [[مهربانی]]) مرا زنده‌دار به [[زندگی]] پاکیزه‌ای ([[زندگی]] با [[روزی حلال]]) که به آنچه می‌خواهم پیوسته شود؛ و به آنچه [[دوست]] دارم پایان یابد، در صورتی‌که آنچه را نمی‌پسندی به‌جا نیاورم؛ و آنچه را [[نهی]] کرده‌ای مرتکب نشوم؛ و بمیران مردن کسی که [[نور]] و روشناییش (راهنمایش به [[بهشت]]) در پیش رویش و از سمت راستش می‌رود"<ref>{{متن حدیث\| فَأَحْيِنِي حَيَاةً طَيِّبَةً تَنْتَظِمُ بِمَا أُرِيدُ، وَ تَبْلُغُ مَا أُحِبُّ مِنْ حَيْثُ لَا آتِي مَا تَكْرَهُ، وَ لَا أَرْتَكِبُ مَا نَهَيْتَ عَنْهُ، وَ أَمِتْنِي مِيتَةَ مَنْ يَسْعَى نُورُهُ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت یکصد و هفدهم آن می‌فرمایند: "پس (اکنون که این‌گونه [[مهربانی]]) مرا زنده‌دار به [[زندگی]] پاکیزه‌ای ([[زندگی]] با روزی حلال) که به آنچه می‌خواهم پیوسته شود؛ و به آنچه [[دوست]] دارم پایان یابد، در صورتی‌که آنچه را نمی‌پسندی به‌جا نیاورم؛ و آنچه را [[نهی]] کرده‌ای مرتکب نشوم؛ و بمیران مردن کسی که [[نور]] و روشناییش (راهنمایش به [[بهشت]]) در پیش رویش و از سمت راستش می‌رود"<ref>{{متن حدیث\| فَأَحْيِنِي حَيَاةً طَيِّبَةً تَنْتَظِمُ بِمَا أُرِيدُ، وَ تَبْلُغُ مَا أُحِبُّ مِنْ حَيْثُ لَا آتِي مَا تَكْرَهُ، وَ لَا أَرْتَكِبُ مَا نَهَيْتَ عَنْهُ، وَ أَمِتْنِي مِيتَةَ مَنْ يَسْعَى نُورُهُ بَيْنَ يَدَيْهِ وَ عَنْ يَمِينِهِ}}.</ref>.

	== اهداف واسطه‌ای ==		== اهداف واسطه‌ای ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-08-26T07:32:21Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۹:		خط ۹:
	[[هدف]] در لغت به معنای نشانه تیر، هر شی بلند و برافراشته است<ref> لغت‌نامه دهخدا، ماده هدف.</ref>. [[هدف]]، در اصطلاح، چنین تعریف شده است: [[هدف]]، امری است مورد [[آگاهی]] و مطلوب و برانگیزنده و جهت دهنده به فعل اختیاری که فاعل مختار برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. [[هدف]] در [[تعلیم و تربیت]] به معنای وضع مطلوبی است که آگاهانه، سودمند تشخیص داده شده است و برای تحقق آن، فعالیت‌های مناسب [[تربیتی]] انجام می‌گیرد.		[[هدف]] در لغت به معنای نشانه تیر، هر شی بلند و برافراشته است<ref> لغت‌نامه دهخدا، ماده هدف.</ref>. [[هدف]]، در اصطلاح، چنین تعریف شده است: [[هدف]]، امری است مورد [[آگاهی]] و مطلوب و برانگیزنده و جهت دهنده به فعل اختیاری که فاعل مختار برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. [[هدف]] در [[تعلیم و تربیت]] به معنای وضع مطلوبی است که آگاهانه، سودمند تشخیص داده شده است و برای تحقق آن، فعالیت‌های مناسب [[تربیتی]] انجام می‌گیرد.

	دسته‌بندی‌های مختلفی برای [[اهداف تعلیم و تربیت]] [[اسلامی]] برشمرده‌اند. [[بهترین]] معیار و ملاک تقسیم‌بندی [[اهداف تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]]، خود [[انسان]] است... بنابراین می‌توان هدف‌های [[تربیتی]] را در [[نظام]] [[صحیفه]] به سه طبقه کلی: غایی (نهایی)، واسطه‌ای و اهداف جزئی تقسیم نمود<ref>[[علی‌ اصغر ابراهیمی‌فر\|ابراهیمی‌فر، علی اصغر]]، [[بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه (کتاب)\|بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه]]، ص۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>:		دسته‌بندی‌های مختلفی برای اهداف تعلیم و تربیت [[اسلامی]] برشمرده‌اند. [[بهترین]] معیار و ملاک تقسیم‌بندی [[اهداف تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]]، خود [[انسان]] است... بنابراین می‌توان هدف‌های [[تربیتی]] را در [[نظام]] [[صحیفه]] به سه طبقه کلی: غایی (نهایی)، واسطه‌ای و اهداف جزئی تقسیم نمود<ref>[[علی‌ اصغر ابراهیمی‌فر\|ابراهیمی‌فر، علی اصغر]]، [[بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه (کتاب)\|بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه]]، ص۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>:

	== هدف غایی ==		== هدف غایی ==

Bahmani در ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۷:۳۲

2024-08-26T07:32:09Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۲
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[هدف]] در لغت به معنای نشانه تیر، هر شی بلند و برافراشته است<ref> لغت‌نامه دهخدا، ماده هدف.</ref>. [[هدف]]، در اصطلاح، چنین تعریف شده است: [[هدف]]، امری است مورد [[آگاهی]] و مطلوب و برانگیزنده و جهت دهنده به فعل اختیاری که فاعل مختار برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. [[هدف]] در [[تعلیم و تربیت]] به معنای وضع مطلوبی است که آگاهانه، سودمند تشخیص داده شده است و برای تحقق آن، فعالیت‌های مناسب [[تربیتی]] انجام می‌گیرد~~<ref> علی اصغر ابراهیمی‌فر، بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه، ص۱۲۱.</ref>~~.		[[هدف]] در لغت به معنای نشانه تیر، هر شی بلند و برافراشته است<ref> لغت‌نامه دهخدا، ماده هدف.</ref>. [[هدف]]، در اصطلاح، چنین تعریف شده است: [[هدف]]، امری است مورد [[آگاهی]] و مطلوب و برانگیزنده و جهت دهنده به فعل اختیاری که فاعل مختار برای رسیدن به آن تلاش می‌کند. [[هدف]] در [[تعلیم و تربیت]] به معنای وضع مطلوبی است که آگاهانه، سودمند تشخیص داده شده است و برای تحقق آن، فعالیت‌های مناسب [[تربیتی]] انجام می‌گیرد.

	دسته‌بندی‌های مختلفی برای [[اهداف تعلیم و تربیت]] [[اسلامی]] برشمرده‌اند. [[بهترین]] معیار و ملاک تقسیم‌بندی [[اهداف تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]]، خود [[انسان]] است... بنابراین می‌توان هدف‌های [[تربیتی]] را در [[نظام]] [[صحیفه]] به سه طبقه کلی: غایی (نهایی)، واسطه‌ای و اهداف جزئی تقسیم نمود<ref> علی اصغر ~~ابراهیمی‌فر،~~ بررسی نظام تربیتی صحیفه ~~سجادیه، ص۱۲۳~~.</ref>:		دسته‌بندی‌های مختلفی برای [[اهداف تعلیم و تربیت]] [[اسلامی]] برشمرده‌اند. [[بهترین]] معیار و ملاک تقسیم‌بندی [[اهداف تربیتی]] در [[صحیفه سجادیه]]، خود [[انسان]] است... بنابراین می‌توان هدف‌های [[تربیتی]] را در [[نظام]] [[صحیفه]] به سه طبقه کلی: غایی (نهایی)، واسطه‌ای و اهداف جزئی تقسیم نمود<ref>[[علی‌ اصغر ابراهیمی‌فر\|ابراهیمی‌فر، علی اصغر]]، [[بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه (کتاب)\|بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه]]، ص۱۲۱ ـ ۱۲۳.</ref>:
	== [[هدف غایی]] ==
			== هدف غایی ==
	در [[صحیفه سجادیه]]، [[خداوند متعال]]، [[هدف غایی]]، [[حقیقت]] بی‌نهایت و جامع تمام ارزش‌هاست. [[امام سجاد]] {{ع}} در تمام [[دعاها]]، مخاطب را به زبان [[دعا]] و [[مناجات]]، به آن [[حقیقت]] یکتا [[راهنمایی]] می‌کند. [[امام سجاد]] {{ع}} [[هدف]] از [[آفرینش انسان]] را [[عبودیت]] [[خدا]]، [[قرب الهی]] و [[حیات طیبه]] می‌داند.		در [[صحیفه سجادیه]]، [[خداوند متعال]]، [[هدف غایی]]، [[حقیقت]] بی‌نهایت و جامع تمام ارزش‌هاست. [[امام سجاد]] {{ع}} در تمام [[دعاها]]، مخاطب را به زبان [[دعا]] و [[مناجات]]، به آن [[حقیقت]] یکتا [[راهنمایی]] می‌کند. [[امام سجاد]] {{ع}} [[هدف]] از [[آفرینش انسان]] را [[عبودیت]] [[خدا]]، [[قرب الهی]] و [[حیات طیبه]] می‌داند.

خط ۲۵:		خط ۲۶:
	# خدا محور،		# خدا محور،
	# خود محور،		# خود محور،
	# و دیگر محور تقسیم نمود<ref> علی اصغر ~~ابراهیمی‌فر،~~ بررسی نظام تربیتی صحیفه ~~سجادیه،~~ ص۱۲۷.</ref>.		# و دیگر محور تقسیم نمود<ref>[[علی‌ اصغر ابراهیمی‌فر\|ابراهیمی‌فر، علی اصغر]]، [[بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه (کتاب)\|بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه]]، ص۱۲۷.</ref>.

	محور کلی [[اهداف تربیتی]] در رابطه با [[خداوند]] را می‌توان در [[شناخت]] [[خدا]]، [[ایمان به خدا]]، [[تقوای الهی]]، [[بندگی خدا]]، و [[شکرگزاری]] خلاصه نمود<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۱۸-۱۲۲.</ref>.		محور کلی [[اهداف تربیتی]] در رابطه با [[خداوند]] را می‌توان در [[شناخت]] [[خدا]]، [[ایمان به خدا]]، [[تقوای الهی]]، [[بندگی خدا]]، و [[شکرگزاری]] خلاصه نمود<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۱۸-۱۲۲.</ref>.

Bahmani: /* منابع */

2024-08-26T07:30:12Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۰
خط ۱۱۸:		خط ۱۱۸:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:1379218.jpg\|22px]] [[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|'''مکارم اخلاق در صحیفه''']]		# [[پرونده:1379218.jpg\|22px]] [[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|'''مکارم اخلاق در صحیفه''']]
			# [[پرونده:10068421.jpg\|22px]] [[علی‌ اصغر ابراهیمی‌فر\|ابراهیمی‌فر، علی اصغر]]، [[بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه (کتاب)\|'''بررسی نظام تربیتی صحیفه سجادیه''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani: /* ایمان به خدا */

2023-12-08T15:36:32Z

ایمان به خدا

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۹:۰۶
خط ۳۸:		خط ۳۸:
	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>

	=== [[ایمان به خدا]] ===		=== ایمان به خدا ===
	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای بیستم و در عبارت یکم آن می‌فرمایند: "بارخدایا بر [[محمد]] و آل او [[درود]] فرست؛ و ایمانم ([[اعتقاد]] به [[دل]] و [[اقرار]] به زبان و عمل به اندام که کاشف از آنها است) را به [[کامل‌ترین]] [[ایمان]] برسان؛ و باورم را (به آن‌چه [[پیغمبر]] {{صل}} آورده) [[بهترین]] [[یقین]] قرار ده و [[نیت]] مرا به [[نیکوترین]] نیت‌ها (قصد [[قرب]] به [[حق]]) و کردارم را به [[بهترین]] کردارها (عمل [[خالص]] و دور از [[خودنمایی]]) برسان"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ بَلِّغْ بِإِيمَانِي أَكْمَلَ الْإِيمَانِ، وَ اجْعَلْ يَقِينِي أَفْضَلَ الْيَقِينِ، وَ انْتَهِ بِنِيَّتِي إِلَى أَحْسَنِ النِّيَّاتِ، وَ بِعَمَلِي إِلَى أَحْسَنِ الْأَعْمَالِ}}.</ref>؛		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای بیستم و در عبارت یکم آن می‌فرمایند: "بارخدایا بر [[محمد]] و آل او [[درود]] فرست؛ و ایمانم ([[اعتقاد]] به [[دل]] و [[اقرار]] به زبان و عمل به اندام که کاشف از آنها است) را به [[کامل‌ترین]] [[ایمان]] برسان؛ و باورم را (به آن‌چه [[پیغمبر]] {{صل}} آورده) [[بهترین]] [[یقین]] قرار ده و [[نیت]] مرا به [[نیکوترین]] نیت‌ها (قصد [[قرب]] به [[حق]]) و کردارم را به [[بهترین]] کردارها (عمل [[خالص]] و دور از [[خودنمایی]]) برسان"<ref>{{متن حدیث\| اللَّهُمَّ صَلِّ عَلَى مُحَمَّدٍ وَ آلِهِ، وَ بَلِّغْ بِإِيمَانِي أَكْمَلَ الْإِيمَانِ، وَ اجْعَلْ يَقِينِي أَفْضَلَ الْيَقِينِ، وَ انْتَهِ بِنِيَّتِي إِلَى أَحْسَنِ النِّيَّاتِ، وَ بِعَمَلِي إِلَى أَحْسَنِ الْأَعْمَالِ}}.</ref>؛

Bahmani در ‏۸ دسامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۵:۳۶

2023-12-08T15:36:10Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۱۱:۰۳
خط ۳۱:		خط ۳۱:

	=== [[شناخت]] [[خدا]] ===		=== [[شناخت]] [[خدا]] ===
	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دوم و سوم آن می‌فرمایند: "خدایی که دیده‌های بینندگان از دیدنش (در [[دنیا]] و [[آخرت]]) ناتوانند (محال است او را ببینند، چون آنچه به چشم سر دیده می‌شود بایستی در مکان و جایی باشد، و محتاج به مکان جسم است و [[خدای تعالی]] جسم نیست) و اندیشه‌های وصف کنندگان از عهده وصفش برنیایند (هرچه کوشند نمی‌توانند به گونه‌ای که [[شایسته]] است او را وصف نمایند)، به [[قدرت]] و [[توانایی]] خود آفریدگان را آفرید؛ و آنان را به [[اراده]] و خواست خویش به وجود آورد بی آنکه از روی مثال و نمونه‌ای باشد (چون همیشه [[خداوند]] بوده و دیگری جز او نبوده که نمونه به دست داده باشد)"<ref>{{متن حدیث\| الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دوم و سوم آن می‌فرمایند: "خدایی که دیده‌های بینندگان از دیدنش (در [[دنیا]] و [[آخرت]]) ناتوانند (محال است او را ببینند، چون آنچه به چشم سر دیده می‌شود بایستی در مکان و جایی باشد، و محتاج به مکان جسم است و [[خدای تعالی]] جسم نیست) و اندیشه‌های وصف کنندگان از عهده وصفش برنیایند (هرچه کوشند نمی‌توانند به گونه‌ای که شایسته است او را وصف نمایند)، به [[قدرت]] و [[توانایی]] خود آفریدگان را آفرید؛ و آنان را به [[اراده]] و خواست خویش به وجود آورد بی آنکه از روی مثال و نمونه‌ای باشد (چون همیشه [[خداوند]] بوده و دیگری جز او نبوده که نمونه به دست داده باشد)"<ref>{{متن حدیث\| الَّذِي قَصُرَتْ عَنْ رُؤْيَتِهِ أَبْصَارُ النَّاظِرِينَ، وَ عَجَزَتْ عَنْ نَعْتِهِ أَوْهَامُ الْوَاصِفِينَ ابْتَدَعَ بِقُدْرَتِهِ الْخَلْقَ ابْتِدَاعاً، وَ اخْتَرَعَهُمْ عَلَى مَشِيَّتِهِ اخْتِرَاعاً}}.</ref>.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت چهاردهم آن می‌فرمایند: "تویی آنکه در آفریدنت شریک و انبازی یاریت نکرده (چون [[یگانگی]] و [[توانایی]] او بر هر چیز ثابت شده پیدا است که او را شریکی نبوده تا در [[آفرینش]] او را [[کمک]] نماید) و در کار خود (آفریدن هر چیز) [[وزیر]] و معاونی تو را [[یاری]] ننموده و بیننده و مانندی برای تو نبوده است"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَ لَمْ يُوَازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِيرٌ}}.</ref>؛		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت چهاردهم آن می‌فرمایند: "تویی آنکه در آفریدنت شریک و انبازی یاریت نکرده (چون یگانگی و [[توانایی]] او بر هر چیز ثابت شده پیدا است که او را شریکی نبوده تا در [[آفرینش]] او را کمک نماید) و در کار خود (آفریدن هر چیز) [[وزیر]] و معاونی تو را [[یاری]] ننموده و بیننده و مانندی برای تو نبوده است"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي لَمْ يُعِنْكَ عَلَى خَلْقِكَ شَرِيكٌ، وَ لَمْ يُوَازِرْكَ فِي أَمْرِكَ وَزِيرٌ، وَ لَمْ يَكُنْ لَكَ مُشَاهِدٌ وَ لَا نَظِيرٌ}}.</ref>؛

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هجدهم آن می‌فرمایند: "و تویی آنکه وهم‌ها و [[اندیشه‌ها]] از [[ادراک]] کنه و [[حقیقت]] ذات تو حیرانند (زیرا اگر [[وهم]] [[حقیقت]] ذات او را دریابد باید در جهت و مکانی باشد؛ و [[خداوند تعالی]] منزه از آن است که در جهت و مکانی باشد) و فهم‌ها و [[دانش‌ها]] (یا [[عقل‌ها]]) از کیفیت و چگونگی تو (از [[ادراک]] صفات مخصوص تو که جز تو [[حقیقت]] آنها را نمی‌داند) ناتوانند؛ و دیده‌ها جای کجایی تو را درنیافتند (جایی نداری که دیده‌ها تو را دریابند، زیرا بودن در جایی تابع جسمیت است؛ و [[خداوند سبحان]] از جسمیت منزه است، پس مکان و کجا بودن بر او محال است)"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَ لَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ}}.</ref>.		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای [[چهل]] و هفتم و در عبارت هجدهم آن می‌فرمایند: "و تویی آنکه وهم‌ها و [[اندیشه‌ها]] از [[ادراک]] کنه و [[حقیقت]] ذات تو حیرانند (زیرا اگر وهم [[حقیقت]] ذات او را دریابد باید در جهت و مکانی باشد؛ و [[خداوند تعالی]] منزه از آن است که در جهت و مکانی باشد) و فهم‌ها و [[دانش‌ها]] (یا [[عقل‌ها]]) از کیفیت و چگونگی تو (از [[ادراک]] صفات مخصوص تو که جز تو [[حقیقت]] آنها را نمی‌داند) ناتوانند؛ و دیده‌ها جای کجایی تو را درنیافتند (جایی نداری که دیده‌ها تو را دریابند، زیرا بودن در جایی تابع جسمیت است؛ و [[خداوند سبحان]] از جسمیت منزه است، پس مکان و کجا بودن بر او محال است)"<ref>{{متن حدیث\| أَنْتَ الَّذِي قَصُرَتِ الْأَوْهَامُ عَنْ ذَاتِيَّتِكَ، وَ عَجَزَتِ الْأَفْهَامُ عَنْ كَيْفِيَّتِكَ، وَ لَمْ تُدْرِكِ الْأَبْصَارُ مَوْضِعَ أَيْنِيَّتِكَ}}.</ref>.

	[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>		[[امام سجاد]] {{ع}} در دعای یکم و در عبارت دهم آن می‌فرمایند: "و [[سپاس]] خدای را که (با [[آفرینش]] [[آسمان‌ها]] و [[زمین]] و آن‌چه در آنها است و فرستادن کتاب‌ها و [[پیغمبران]] و [[نصب]] [[ائمه معصومین]] {{عم}}) خویشتن را (وجود، [[علم]]، [[قدرت]] و حکمتش را) به ما شناساند و [[شکر]] و [[سپاس]] (از نعمت‌های) خود را به ما [[الهام]] نمود و درهای [[علم]] به [[ربوبیت]] و پروردگاریش را بر ما گشود و بر [[اخلاص]] (بی‌ریا و [[خودنمایی]]) در [[توحید]] و یگانگیش ما را راهنماییمان فرمود؛ و از عدول و کج‌روی و [[شک]] و دودلی در امر خود ([[معرفت]] ذات و صفات یا [[دین]] و احکامش) دورمان ساخت"<ref>{{متن حدیث\| وَ الْحَمْدُ لِلَّهِ عَلَى مَا عَرَّفَنَا مِنْ نَفْسِهِ، وَ أَلْهَمَنَا مِنْ شُكْرِهِ، وَ فَتَحَ لَنَا مِنْ أَبْوَابِ الْعِلْمِ بِرُبُوبِيَّتِهِ، وَ دَلَّنَا عَلَيْهِ مِنَ الْإِخْلَاصِ لَهُ فِي تَوْحِيدِهِ، وَ جَنَّبَنَا مِنَ الْإِلْحَادِ وَ الشَّكِّ فِي أَمْرِهِ}}.</ref>.<ref>[[فردین احمدوند\|احمدوند، فردین]]، [[مکارم اخلاق در صحیفه (کتاب)\|مکارم اخلاق در صحیفه]]، ص۱۲۱-۱۲۳.</ref>