اهداف نفس زکیه - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-10T09:53:46Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۳
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}}، [[امام عصر]]{{ع}} نفس زکیه را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از امام باقر{{ع}} در ضمن حدیثی طولانی چنین نقل می‌کند: "[[قائم]]{{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، مردم مکه مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من شایسته است، حجت را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی [[اهل مکه]] برو و به آنها بگو ای مردم مکه من فرستاده فلانی ([[حضرت مهدی]]{{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از نوادگان [[حضرت محمد]]{{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را سرکوب کرده‌اند، از [[زمان]] [[رحلت پیامبر]]{{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما طلب یاری می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او هجوم می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]]{{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل مکه ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ{{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که سند معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام عصر]]{{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام]]{{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. امام با توجه به اینکه مردمان مکه او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن امام نداشته باشند. اما پس از رفتن نفس زکیه و [[ابلاغ پیام]] شفاهی امام، اهالی مکه او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی نفس زکیه در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای یاری و کمک به امام [[معصوم]]{{ع}} در [[قیام]] آن حضرت است. فرضیه دوم درباره اقدامات نفس زکیه که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که هدف وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی امام مهدی]]{{ع}} است، و به همین دلیل، به اقدام نظامی رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را تصرف کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]]{{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت [[اهل مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که نفس زکیه را همان حسنی بدانیم که در روایت کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب [[قطعی]] نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}}، [[امام عصر]]{{ع}} نفس زکیه را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از امام باقر{{ع}} در ضمن حدیثی طولانی چنین نقل می‌کند: "[[قائم]]{{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، مردم مکه مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من شایسته است، حجت را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی [[اهل مکه]] برو و به آنها بگو ای مردم مکه من فرستاده فلانی ([[حضرت مهدی]]{{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و جایگاه رسالت و [[خلافت]] هستیم، ما از نوادگان [[حضرت محمد]]{{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را سرکوب کرده‌اند، از [[زمان]] [[رحلت پیامبر]]{{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما طلب یاری می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او هجوم می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]]{{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل مکه ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ{{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که سند معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام عصر]]{{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام]]{{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. امام با توجه به اینکه مردمان مکه او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن امام نداشته باشند. اما پس از رفتن نفس زکیه و [[ابلاغ پیام]] شفاهی امام، اهالی مکه او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی نفس زکیه در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای یاری و کمک به امام [[معصوم]]{{ع}} در [[قیام]] آن حضرت است. فرضیه دوم درباره اقدامات نفس زکیه که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که هدف وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی امام مهدی]]{{ع}} است، و به همین دلیل، به اقدام نظامی رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را تصرف کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]]{{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت [[اهل مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که نفس زکیه را همان حسنی بدانیم که در روایت کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب [[قطعی]] نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-09-10T09:53:34Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۳
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[~~امام زمان\|~~امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم~~]] [[~~مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی ~~اهل~~ [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم~~]] [[~~مکه]] من فرستاده فلانی ([[~~امام مهدی\|~~حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه~~]] [[~~رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[~~پیامبر خاتم\|~~حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از ~~زمان~~ [[~~رحلت~~]] [[~~پیامبر خاتم\|~~پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[~~امام زمان\|~~امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[~~امام مهدی\|~~امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان~~]] [[~~مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ~~]] [[~~پیام]] شفاهی ~~[[امام]]،~~ اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام~~]] [[~~حضرت~~]] [[امام مهدی\|~~مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی~~]] [[~~امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین ~~[[دلیل]]،~~ به [[اقدام~~]] [[~~نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت ~~اهل~~ [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}}، [[امام عصر]]{{ع}} نفس زکیه را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از امام باقر{{ع}} در ضمن حدیثی طولانی چنین نقل می‌کند: "[[قائم]]{{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، مردم مکه مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من شایسته است، حجت را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی [[اهل مکه]] برو و به آنها بگو ای مردم مکه من فرستاده فلانی ([[حضرت مهدی]]{{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از نوادگان [[حضرت محمد]]{{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را سرکوب کرده‌اند، از [[زمان]] [[رحلت پیامبر]]{{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما طلب یاری می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او هجوم می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]]{{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل مکه ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ{{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که سند معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام عصر]]{{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام]]{{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. امام با توجه به اینکه مردمان مکه او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن امام نداشته باشند. اما پس از رفتن نفس زکیه و [[ابلاغ پیام]] شفاهی امام، اهالی مکه او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام حضرت مهدی]]{{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی نفس زکیه در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای یاری و کمک به امام [[معصوم]]{{ع}} در [[قیام]] آن حضرت است. فرضیه دوم درباره اقدامات نفس زکیه که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که هدف وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی امام مهدی]]{{ع}} است، و به همین دلیل، به اقدام نظامی رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را تصرف کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]]{{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت [[اهل مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که نفس زکیه را همان حسنی بدانیم که در روایت کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب [[قطعی]] نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-10T09:47:31Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~نشانه‌های حتمی ظهور~~]]		[[رده:نفس زکیه]]

Bahmani: /* پانویس */

2024-09-10T09:46:39Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ سپتامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۱۶
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:نشانه‌های ظهور]]		[[رده:نشانه‌های حتمی ظهور]]

Bahmani: /* پرسش مستقیم */

2023-03-02T06:28:31Z

پرسش مستقیم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۵۸
خط ۸:		خط ۸:
	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	~~== پرسش مستقیم ==~~
	* [[اهداف نفس زکیه چیست؟ (پرسش)]]

	== پرسش‌های وابسته ==		== پرسش‌های وابسته ==

Bahmani: /* مقدمه */

2023-03-02T05:44:42Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۴
خط ۷:		خط ۷:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست~~<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>.~~<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani در ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۵:۴۴

2023-03-02T05:44:12Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ مارس ۲۰۲۳، ساعت ۰۹:۱۴
خط ۱:		خط ۱:
	{{~~مهدویت~~}}		{{مدخل مرتبط
			\| موضوع مرتبط = نفس زکیه
			\| عنوان مدخل =
			\| مداخل مرتبط =
			\| پرسش مرتبط = امام مهدی (پرسش)
			}}

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|" يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا "}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>.<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==
خط ۱۵:		خط ۲۰:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	* [[پرونده:151895.jpg\|22px]] [[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|'''تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور''']]		# [[پرونده:151895.jpg\|22px]] [[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|'''تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

خط ۲۱:		خط ۲۶:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	[[رده:~~اهداف نفس زکیه]]~~		[[رده:نشانه‌های ظهور]]
	~~[[رده:امام مهدی~~]]

Wasity: جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

2022-12-18T07:40:16Z

جایگزینی متن - 'شهر مکه' به 'شهر مکه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۸ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۲:		خط ۲:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	* در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|" يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا "}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر~~]] [[~~مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		* در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|" يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا "}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:05:53Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۳۵
خط ۱:		خط ۱:
	{{مهدویت}}		{{مهدویت}}

	==مقدمه==		== مقدمه ==
	*در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]]{{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]]{{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]]{{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]]{{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]]{{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]]{{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]]{{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]]{{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|" يَقُولُ الْقَائِمُ{{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا "}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]]{{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]]{{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]]{{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]]{{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]]{{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر]] [[مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]]{{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.		* در زمینه [[هدف]] [[نفس زکیه]] و اقدامات او که سبب [[شهادت]] وی می‌گردد، [[روایت]] معتبری به دست ما نرسیده است، اما بر اساس [[حدیثی]] از [[امام باقر]] {{ع}}، [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} [[نفس زکیه]] را به نمایندگی خویش به سوی [[مردم]] [[مکه]] می‌فرستد تا [[حجت]] و [[برهان]] بر آنها تمام گردد. [[ابوبصیر]] از [[امام باقر]] {{ع}} در ضمن [[حدیثی]] طولانی چنین [[نقل]] می‌کند: "[[قائم]] {{ع}} به یارانش می‌فرماید: ای [[قوم]] من، [[مردم]] [[مکه]] مرا نمی‌خواهند، ولی برای آنکه آن‌گونه که برای همانند من [[شایسته]] است، [[حجت]] را بر آنها تمام کنم، فرستاده‌ای به سوی ایشان می‌فرستم. سپس یکی از یارانش را فرا می‌خواند و به او می‌فرماید: به سوی اهل [[مکه]] برو و به آنها بگو ای [[مردم]] [[مکه]] من فرستاده فلانی ([[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}}) به سوی شما هستم و او برای شما چنین پیغام فرستاده است که ما [[خاندان]] [[رحمت]] و [[جایگاه]] [[رسالت]] و [[خلافت]] هستیم، ما از [[نوادگان]] [[پیامبر خاتم\|حضرت محمد]] {{صل}} و سلاله [[پیامبران]] هستیم؛ به ما [[ظلم]] شده و [[آزار]] رسانده‌اند و ما را [[سرکوب]] کرده‌اند، از زمان [[رحلت]] [[پیامبر خاتم\|پیامبر]] {{صل}} تا به امروز، [[حق]] ما را گرفته‌اند؛ از شما [[طلب یاری]] می‌کنیم، پس یاریمان کنید. وقتی سخن این [[جوان]] تمام می‌شود به او [[هجوم]] می‌آورند و در میان [[رکن و مقام]] او را سر می‌برند. چون خبر این ماجرا به [[امام مهدی]] {{ع}} می‌رسد، به [[یاران]] خویش می‌فرماید: آیا شما را خبر ندادم که اهل [[مکه]] ما را نمی‌خواهند..."<ref>{{متن حدیث\|" يَقُولُ الْقَائِمُ {{ع}} لِأَصْحَابِهِ يَا قَوْمِ إِنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنِي وَ لَكِنِّي مُرْسِلٌ إِلَيْهِمْ لِأَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ بِمَا يَنْبَغِي لِمِثْلِي أَنْ يَحْتَجَّ عَلَيْهِمْ فَيَدْعُو رَجُلًا مِنْ أَصْحَابِهِ فَيَقُولُ لَهُ امْضِ إِلَى أَهْلِ مَكَّةَ فَقُلْ يَا أَهْلَ مَكَّةَ أَنَا رَسُولُ فُلَانٍ إِلَيْكُمْ وَ هُوَ يَقُولُ لَكُمْ إِنَّا أَهْلُ بَيْتِ الرَّحْمَةِ وَ مَعْدِنُ الرِّسَالَةِ وَ الْخِلَافَةِ وَ نَحْنُ ذُرِّيَّةُ مُحَمَّدٍ وَ سُلَالَةُ النَّبِيِّينَ وَ إِنَّا قَدْ ظُلِمْنَا وَ اضْطُهِدْنَا وَ قُهِرْنَا وَ ابْتُزَّ مِنَّا حَقُّنَا مُنْذُ قُبِضَ نَبِيُّنَا إِلَى يَوْمِنَا هَذَا فَنَحْنُ نَسْتَنْصِرُكُمْ فَانْصُرُونَا فَإِذَا تَكَلَّمَ هَذَا الْفَتَى بِهَذَا الْكَلَامِ أَتَوْا إِلَيْهِ فَذَبَحُوهُ بَيْنَ الرُّكْنِ وَ الْمَقَامِ وَ هِيَ النَّفْسُ الزَّكِيَّةُ فَإِذَا بَلَغَ ذَلِكَ الْإِمَامَ قَالَ لِأَصْحَابِهِ أَلَا أَخْبَرْتُكُمْ أَنَّ أَهْلَ مَكَّةَ لَا يُرِيدُونَنَا "}}؛ بحارالانوار، ج۵۲، ص۳۰۷، ح۸۱ (این حدیث مرفوعه است).</ref>. بر اساس دلالت این [[حدیث]] که [[سند]] معتبری نیز ندارد، [[رسالت]] مهم [[نفس زکیه]] نمایندگی وی از سوی [[امام زمان\|امام عصر]] {{ع}} و [[هدف]] او [[ابلاغ]] و رساندن [[پیام]] [[امام مهدی\|امام]] {{ع}} به [[مردمان]] [[مکه]] است. [[امام]] با توجه به اینکه [[مردمان]] [[مکه]] او را نمی‌خواهد، وی را به نمایندگی به سوی آنان می‌فرستد تا [[حجت]] بر ایشان تمام شود و بهانه‌ای برای [[یاری]] نکردن [[امام]] نداشته باشند. اما پس از رفتن [[نفس زکیه]] و [[ابلاغ]] [[پیام]] شفاهی [[امام]]، اهالی [[مکه]] او را می‌کشند. بر اساس این [[روایت]]، این جریان قبل از [[قیام]] [[حضرت]] [[امام مهدی\|مهدی]] {{ع}} رخ می‌دهد و پیام‌رسانی [[نفس زکیه]] در [[حقیقت]] به منظور [[دعوت]] [[مردم]] آنجا برای [[یاری]] و [[کمک]] به [[امام]] [[معصوم]] {{ع}} در [[قیام]] آن [[حضرت]] است. فرضیه دوم درباره اقدامات [[نفس زکیه]] که به [[شهادت]] او می‌انجامد، این است که [[هدف]] وی فراهم کردن فضای مناسب برای [[قیام جهانی]] [[امام مهدی]] {{ع}} است، و به همین [[دلیل]]، به [[اقدام]] [[نظامی]] رو می‌آورد تا [[شهر]] [[مکه]] را [[تصرف]] کند و از این ره‌گذر [[امنیت]] لازم را برای [[امام مهدی]] {{ع}} پدید آورد. اما حرکت او ناتمام می‌ماند و در نهایت اهل [[مکه]] او را می‌کشند. این فرضیه مبتنی بر این است که [[نفس زکیه]] را همان [[حسنی]] بدانیم که در [[روایت]] کافی از او نام برده شده بود و البته هم‌چنان‌که گذشت، این مطلب قطعی نیست<ref>نک: [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۳.</ref>»<ref>[[نصرت‌الله آیتی\|آیتی، نصرت‌الله]]، [[تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور (کتاب)\|تأملی در نشانه‌های حتمی ظهور]]، ص۲۳۴ - ۲۳۶.</ref>.

	==پرسش مستقیم==		== پرسش مستقیم ==
	* [[اهداف نفس زکیه چیست؟ (پرسش)]]		* [[اهداف نفس زکیه چیست؟ (پرسش)]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:28:33Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۵۸
خط ۲۱:		خط ۲۱:
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اهداف نفس زکیه]]		[[رده:اهداف نفس زکیه]]
	[[رده:امام مهدی]]		[[رده:امام مهدی]]

	~~[[رده:مدخل]]~~