اهل کتاب در معارف مهدویت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* اهل کتاب در مباحث مهدویت */

2024-04-14T04:51:38Z

اهل کتاب در مباحث مهدویت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[ستیز]] و رویارویی [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، همیشه یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد به [[دین]] خودشان برجای بمانند و با گروهی به بحث و مناظره می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند و ممکن است بگوییم در آغاز [[قیام]]، با آنان به بحث می‌پردازد، و با کسانی که [[حق]] را پنهان سازند، می‌جنگد<ref>[[نجم الدین طبسی\|طبسی، نجم الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص۱۴۳.</ref>. [[شهر بن حوشب]] می‌گوید: [[حجاج]] به من گفت: در [[قرآن]] آیه‌ای است که مرا خسته کرده است (و معنای آن را نمی‌فهمم). گفتم: کدام آیه‌؟ گفت: آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ}}<ref>سوره نساء، ۱۵۹.</ref>؛ هیچ‌یک از اهل کتاب نیست مگر آنکه قبل از مرگش [[ایمان]] می‌آورد. و مکرّر اتفاق افتاده است که فردی [[نصرانی]] یا [[یهودی]] را پیش من می‌آورند و گردنش را می‌زنم و آن‌گاه به لب‌هایش [[خیره]] می‌شوم، [[ولی]] حرکتی نمی‌کند تا اینکه [[نفس]] او قطع می‌شود. شهر بن حوشب می‌گوید: به او گفتم: معنای [[آیه]]، این نیست که تو پنداشتی؛ بلکه مراد این است که وقتی پیش از [[قیامت]]، [[عیسی بن مریم]] از [[آسمان]] فرود آید و به [[حضرت قائم]] {{ع}} [[اقتدا]] کند، در آن هنگام هیچ یهودی و نصرانی نمی‌ماند، مگر آنکه پیش از [[مرگ]] به او ایمان می‌آورد. حجاج پرسید: این [[تفسیر]] را از کجا فراگرفته‌ای و چه کسی آن را به تو آموخته است‌؟ گفتم: این تفسیر را [[امام باقر]] {{ع}} فرمود. حجاج گفت: از چشمه‌ای زلال به دست آورده‌ای<ref>بحار الانوار، ج ۱۴، ص۳۴۹؛ تفسیر قمی، ص۱۴۶؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص۳۳۲.</ref>.		از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[ستیز]] و رویارویی [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، همیشه یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد به [[دین]] خودشان برجای بمانند و با گروهی به بحث و مناظره می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند و ممکن است بگوییم در آغاز [[قیام]]، با آنان به بحث می‌پردازد، و با کسانی که [[حق]] را پنهان سازند، می‌جنگد<ref>[[نجم الدین طبسی\|طبسی، نجم الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص۱۴۳.</ref>. [[شهر بن حوشب]] می‌گوید: [[حجاج]] به من گفت: در [[قرآن]] آیه‌ای است که مرا خسته کرده است (و معنای آن را نمی‌فهمم). گفتم: کدام آیه‌؟ گفت: آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ}}<ref>سوره نساء، ۱۵۹.</ref>؛ هیچ‌یک از اهل کتاب نیست مگر آنکه قبل از مرگش [[ایمان]] می‌آورد. و مکرّر اتفاق افتاده است که فردی [[نصرانی]] یا [[یهودی]] را پیش من می‌آورند و گردنش را می‌زنم و آن‌گاه به لب‌هایش [[خیره]] می‌شوم، [[ولی]] حرکتی نمی‌کند تا اینکه [[نفس]] او قطع می‌شود. شهر بن حوشب می‌گوید: به او گفتم: معنای [[آیه]]، این نیست که تو پنداشتی؛ بلکه مراد این است که وقتی پیش از [[قیامت]]، [[عیسی بن مریم]] از [[آسمان]] فرود آید و به [[حضرت قائم]] {{ع}} [[اقتدا]] کند، در آن هنگام هیچ یهودی و نصرانی نمی‌ماند، مگر آنکه پیش از [[مرگ]] به او ایمان می‌آورد. حجاج پرسید: این [[تفسیر]] را از کجا فراگرفته‌ای و چه کسی آن را به تو آموخته است‌؟ گفتم: این تفسیر را [[امام باقر]] {{ع}} فرمود. حجاج گفت: از چشمه‌ای زلال به دست آورده‌ای<ref>بحار الانوار، ج ۱۴، ص۳۴۹؛ تفسیر قمی، ص۱۴۶؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص۳۳۲.</ref>.

	[[عبدالله بن بکیر]] از [[امام کاظم]] {{ع}} درباره [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>سوره آل عمران، ۸۴.</ref> [[سؤال]] کرد. [[امام]] فرمود: "این [[آیه]] درباره [[قائم]] {{ع}} فرود آمده است. هنگامی که علیه [[یهود]]، [[نصارا]]، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از [[اسلام]] و [[کافران]] در [[شرق]] و [[غرب]] کره [[زمین]] [[قیام]] می‌کند و اسلام را به آنان پیشنهاد می‌نماید. هرکس پذیرفت، [[دستور]] می‌دهد که [[نماز]] بخواند و [[زکات]] بدهد و برطبق آن‌چه فرد [[مسلمان]]، [[مأمور]] به انجام آن است، [[رفتار]] نماید و هرکس مسلمان نشود گردنش را می‌زند تا آنکه در شرق و غرب [[جهان]]، یک [[کافر]] بر جای نمی‌ماند." [[عبدالله]] پرسید: قربانت گردم، در روی زمین [[مردم]] بسیاری هستند؛ چگونه [[حضرت]] می‌تواند همه آنان را مسلمان کند یا گردن بزند؟ [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: "وقتی [[خداوند]] چیزی را [[اراده]] کند، چیز اندک را بسیار و بسیار را اندک می‌گرداند"<ref>نور الثقلین، ج ۱، ص۳۶۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۴۰؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص۵۴۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۱۴۵.</ref>		[[عبدالله بن بکیر]] از [[امام کاظم]] {{ع}} درباره [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>سوره آل عمران، ۸۴.</ref> [[سؤال]] کرد. [[امام]] فرمود: "این [[آیه]] درباره [[قائم]] {{ع}} فرود آمده است. هنگامی که علیه [[یهود]]، [[نصارا]]، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از [[اسلام]] و [[کافران]] در شرق و [[غرب]] کره [[زمین]] [[قیام]] می‌کند و اسلام را به آنان پیشنهاد می‌نماید. هرکس پذیرفت، [[دستور]] می‌دهد که [[نماز]] بخواند و [[زکات]] بدهد و برطبق آن‌چه فرد [[مسلمان]]، [[مأمور]] به انجام آن است، [[رفتار]] نماید و هرکس مسلمان نشود گردنش را می‌زند تا آنکه در شرق و غرب [[جهان]]، یک [[کافر]] بر جای نمی‌ماند." [[عبدالله]] پرسید: قربانت گردم، در روی زمین [[مردم]] بسیاری هستند؛ چگونه حضرت می‌تواند همه آنان را مسلمان کند یا گردن بزند؟ [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: "وقتی [[خداوند]] چیزی را [[اراده]] کند، چیز اندک را بسیار و بسیار را اندک می‌گرداند"<ref>نور الثقلین، ج ۱، ص۳۶۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۴۰؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص۵۴۹.</ref>.<ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۱۴۵.</ref>

	== پرسش مستقیم ==		== پرسش مستقیم ==

Bahmani: /* اهل کتاب در مباحث مهدویت */

2024-04-14T04:51:06Z

اهل کتاب در مباحث مهدویت

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۴ آوریل ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۲۱
خط ۹:		خط ۹:

	== [[اهل کتاب]] در مباحث مهدویت ==		== [[اهل کتاب]] در مباحث مهدویت ==
	از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[ستیز]] و [[رویارویی]] [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، همیشه یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد به [[دین]] خودشان برجای بمانند و با گروهی به بحث و [[مناظره]] می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند و ممکن است بگوییم در آغاز [[قیام]]، با آنان به بحث می‌پردازد، و با کسانی که [[حق]] را پنهان سازند، می‌جنگد<ref>[[نجم الدین طبسی\|طبسی، نجم الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص۱۴۳.</ref>. [[شهر بن حوشب]] می‌گوید: [[حجاج]] به من گفت: در [[قرآن]] آیه‌ای است که مرا خسته کرده است (و معنای آن را نمی‌فهمم). گفتم: کدام آیه‌؟ گفت: آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ}}<ref>سوره نساء، ۱۵۹.</ref>؛ هیچ‌یک از اهل کتاب نیست مگر آنکه قبل از مرگش [[ایمان]] می‌آورد. و مکرّر اتفاق افتاده است که فردی [[نصرانی]] یا [[یهودی]] را پیش من می‌آورند و گردنش را می‌زنم و آن‌گاه به لب‌هایش [[خیره]] می‌شوم، [[ولی]] حرکتی نمی‌کند تا اینکه [[نفس]] او قطع می‌شود. شهر بن حوشب می‌گوید: به او گفتم: معنای [[آیه]]، این نیست که تو پنداشتی؛ بلکه مراد این است که وقتی پیش از [[قیامت]]، [[عیسی بن مریم]] از [[آسمان]] فرود آید و به [[حضرت قائم]] {{ع}} [[اقتدا]] کند، در آن هنگام هیچ یهودی و نصرانی نمی‌ماند، مگر آنکه پیش از [[مرگ]] به او ایمان می‌آورد. حجاج پرسید: این [[تفسیر]] را از کجا فراگرفته‌ای و چه کسی آن را به تو آموخته است‌؟ گفتم: این تفسیر را [[امام باقر]] {{ع}} فرمود. حجاج گفت: از چشمه‌ای زلال به دست آورده‌ای<ref>بحار الانوار، ج ۱۴، ص۳۴۹؛ تفسیر قمی، ص۱۴۶؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص۳۳۲.</ref>.		از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[ستیز]] و رویارویی [[امام مهدی\|حضرت مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، همیشه یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد به [[دین]] خودشان برجای بمانند و با گروهی به بحث و مناظره می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند و ممکن است بگوییم در آغاز [[قیام]]، با آنان به بحث می‌پردازد، و با کسانی که [[حق]] را پنهان سازند، می‌جنگد<ref>[[نجم الدین طبسی\|طبسی، نجم الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)\|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص۱۴۳.</ref>. [[شهر بن حوشب]] می‌گوید: [[حجاج]] به من گفت: در [[قرآن]] آیه‌ای است که مرا خسته کرده است (و معنای آن را نمی‌فهمم). گفتم: کدام آیه‌؟ گفت: آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن\|وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ}}<ref>سوره نساء، ۱۵۹.</ref>؛ هیچ‌یک از اهل کتاب نیست مگر آنکه قبل از مرگش [[ایمان]] می‌آورد. و مکرّر اتفاق افتاده است که فردی [[نصرانی]] یا [[یهودی]] را پیش من می‌آورند و گردنش را می‌زنم و آن‌گاه به لب‌هایش [[خیره]] می‌شوم، [[ولی]] حرکتی نمی‌کند تا اینکه [[نفس]] او قطع می‌شود. شهر بن حوشب می‌گوید: به او گفتم: معنای [[آیه]]، این نیست که تو پنداشتی؛ بلکه مراد این است که وقتی پیش از [[قیامت]]، [[عیسی بن مریم]] از [[آسمان]] فرود آید و به [[حضرت قائم]] {{ع}} [[اقتدا]] کند، در آن هنگام هیچ یهودی و نصرانی نمی‌ماند، مگر آنکه پیش از [[مرگ]] به او ایمان می‌آورد. حجاج پرسید: این [[تفسیر]] را از کجا فراگرفته‌ای و چه کسی آن را به تو آموخته است‌؟ گفتم: این تفسیر را [[امام باقر]] {{ع}} فرمود. حجاج گفت: از چشمه‌ای زلال به دست آورده‌ای<ref>بحار الانوار، ج ۱۴، ص۳۴۹؛ تفسیر قمی، ص۱۴۶؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص۳۳۲.</ref>.

	[[عبدالله بن بکیر]] از [[امام کاظم]] {{ع}} درباره [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>سوره آل عمران، ۸۴.</ref> [[سؤال]] کرد. [[امام]] فرمود: "این [[آیه]] درباره [[قائم]] {{ع}} فرود آمده است. هنگامی که علیه [[یهود]]، [[نصارا]]، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از [[اسلام]] و [[کافران]] در [[شرق]] و [[غرب]] کره [[زمین]] [[قیام]] می‌کند و اسلام را به آنان پیشنهاد می‌نماید. هرکس پذیرفت، [[دستور]] می‌دهد که [[نماز]] بخواند و [[زکات]] بدهد و برطبق آن‌چه فرد [[مسلمان]]، [[مأمور]] به انجام آن است، [[رفتار]] نماید و هرکس مسلمان نشود گردنش را می‌زند تا آنکه در شرق و غرب [[جهان]]، یک [[کافر]] بر جای نمی‌ماند." [[عبدالله]] پرسید: قربانت گردم، در روی زمین [[مردم]] بسیاری هستند؛ چگونه [[حضرت]] می‌تواند همه آنان را مسلمان کند یا گردن بزند؟ [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: "وقتی [[خداوند]] چیزی را [[اراده]] کند، چیز اندک را بسیار و بسیار را اندک می‌گرداند"<ref>نور الثقلین، ج ۱، ص۳۶۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۴۰؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص۵۴۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۱۴۵.</ref>		[[عبدالله بن بکیر]] از [[امام کاظم]] {{ع}} درباره [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>سوره آل عمران، ۸۴.</ref> [[سؤال]] کرد. [[امام]] فرمود: "این [[آیه]] درباره [[قائم]] {{ع}} فرود آمده است. هنگامی که علیه [[یهود]]، [[نصارا]]، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از [[اسلام]] و [[کافران]] در [[شرق]] و [[غرب]] کره [[زمین]] [[قیام]] می‌کند و اسلام را به آنان پیشنهاد می‌نماید. هرکس پذیرفت، [[دستور]] می‌دهد که [[نماز]] بخواند و [[زکات]] بدهد و برطبق آن‌چه فرد [[مسلمان]]، [[مأمور]] به انجام آن است، [[رفتار]] نماید و هرکس مسلمان نشود گردنش را می‌زند تا آنکه در شرق و غرب [[جهان]]، یک [[کافر]] بر جای نمی‌ماند." [[عبدالله]] پرسید: قربانت گردم، در روی زمین [[مردم]] بسیاری هستند؛ چگونه [[حضرت]] می‌تواند همه آنان را مسلمان کند یا گردن بزند؟ [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: "وقتی [[خداوند]] چیزی را [[اراده]] کند، چیز اندک را بسیار و بسیار را اندک می‌گرداند"<ref>نور الثقلین، ج ۱، ص۳۶۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۴۰؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص۵۴۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای\|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)\|موعودنامه]]، ص۱۴۵.</ref>

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اهل کتاب | عنوان مدخل = اهل کتاب | مداخل مرتبط = اهل کتاب در قرآن - اهل کتاب در فقه اسلامی - اهل کتاب در فقه سیاسی - اهل کتاب در کلام اسلامی - اهل کتاب در معارف و سیره نبوی - اهل کتاب در معارف و سیره علوی - اهل کت...» ایجاد کرد

2024-04-14T04:50:47Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = اهل کتاب | عنوان مدخل = اهل کتاب | مداخل مرتبط = اهل کتاب در قرآن - اهل کتاب در فقه اسلامی - اهل کتاب در فقه سیاسی - اهل کتاب در کلام اسلامی - اهل کتاب در معارف و سیره نبوی - اهل کتاب در معارف و سیره علوی - اهل کت...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = اهل کتاب
| عنوان مدخل = اهل کتاب
| مداخل مرتبط = [[اهل کتاب در قرآن]] - [[اهل کتاب در فقه اسلامی]] - [[اهل کتاب در فقه سیاسی]] - [[اهل کتاب در کلام اسلامی]] - [[اهل کتاب در معارف و سیره نبوی]] - [[اهل کتاب در معارف و سیره علوی]] - [[اهل کتاب در معارف مهدویت]] - [[اهل کتاب در معارف و سیره رضوی]] - [[اهل کتاب در فرهنگ و معارف انقلاب اسلامی]]
| پرسش مرتبط =
}}

براساس روایات رویارویی [[امام مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد بر [[دین]] خودشان باقی بمانند و با گروهی به بحث و مناظره می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند.

== [[اهل کتاب]] در مباحث مهدویت ==
از [[روایات]] فهمیده می‌شود که [[ستیز]] و [[رویارویی]] [[امام مهدی|حضرت مهدی]] {{ع}} با اهل کتاب، همیشه یکسان نبوده، بلکه در مواردی با دریافت [[جزیه]]، به آنان اجازه می‌دهد به [[دین]] خودشان برجای بمانند و با گروهی به بحث و [[مناظره]] می‌پردازد و آنان را با این روش، به [[اسلام]] [[دعوت]] می‌کند و ممکن است بگوییم در آغاز [[قیام]]، با آنان به بحث می‌پردازد، و با کسانی که [[حق]] را پنهان سازند، می‌جنگد<ref>[[نجم الدین طبسی|طبسی، نجم الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)|چشم‌اندازی به حکومت مهدی]]، ص۱۴۳.</ref>. [[شهر بن حوشب]] می‌گوید: [[حجاج]] به من گفت: در [[قرآن]] آیه‌ای است که مرا خسته کرده است (و معنای آن را نمی‌فهمم). گفتم: کدام آیه‌؟ گفت: آنجا که [[خداوند]] می‌فرماید: {{متن قرآن|وَإِن مِّنْ أَهْلِ الْكِتَابِ إِلاَّ لَيُؤْمِنَنَّ بِهِ قَبْلَ مَوْتِهِ}}<ref>سوره نساء، ۱۵۹.</ref>؛ هیچ‌یک از اهل کتاب نیست مگر آنکه قبل از مرگش [[ایمان]] می‌آورد. و مکرّر اتفاق افتاده است که فردی [[نصرانی]] یا [[یهودی]] را پیش من می‌آورند و گردنش را می‌زنم و آن‌گاه به لب‌هایش [[خیره]] می‌شوم، [[ولی]] حرکتی نمی‌کند تا اینکه [[نفس]] او قطع می‌شود. شهر بن حوشب می‌گوید: به او گفتم: معنای [[آیه]]، این نیست که تو پنداشتی؛ بلکه مراد این است که وقتی پیش از [[قیامت]]، [[عیسی بن مریم]] از [[آسمان]] فرود آید و به [[حضرت قائم]] {{ع}} [[اقتدا]] کند، در آن هنگام هیچ یهودی و نصرانی نمی‌ماند، مگر آنکه پیش از [[مرگ]] به او ایمان می‌آورد. حجاج پرسید: این [[تفسیر]] را از کجا فراگرفته‌ای و چه کسی آن را به تو آموخته است‌؟ گفتم: این تفسیر را [[امام باقر]] {{ع}} فرمود. حجاج گفت: از چشمه‌ای زلال به دست آورده‌ای<ref>بحار الانوار، ج ۱۴، ص۳۴۹؛ تفسیر قمی، ص۱۴۶؛ احقاق الحق، ج ۱۳، ص۳۳۲.</ref>.

[[عبدالله بن بکیر]] از [[امام کاظم]] {{ع}} درباره [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|وَلَهُ أَسْلَمَ مَن فِي السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضِ طَوْعًا وَكَرْهًا}}<ref>سوره آل عمران، ۸۴.</ref> [[سؤال]] کرد. [[امام]] فرمود: "این [[آیه]] درباره [[قائم]] {{ع}} فرود آمده است. هنگامی که علیه [[یهود]]، [[نصارا]]، صائبیان، مادی‌گرایان و برگشتگان از [[اسلام]] و [[کافران]] در [[شرق]] و [[غرب]] کره [[زمین]] [[قیام]] می‌کند و اسلام را به آنان پیشنهاد می‌نماید. هرکس پذیرفت، [[دستور]] می‌دهد که [[نماز]] بخواند و [[زکات]] بدهد و برطبق آن‌چه فرد [[مسلمان]]، [[مأمور]] به انجام آن است، [[رفتار]] نماید و هرکس مسلمان نشود گردنش را می‌زند تا آنکه در شرق و غرب [[جهان]]، یک [[کافر]] بر جای نمی‌ماند." [[عبدالله]] پرسید: قربانت گردم، در روی زمین [[مردم]] بسیاری هستند؛ چگونه [[حضرت]] می‌تواند همه آنان را مسلمان کند یا گردن بزند؟ [[امام کاظم]] {{ع}} فرمود: "وقتی [[خداوند]] چیزی را [[اراده]] کند، چیز اندک را بسیار و بسیار را اندک می‌گرداند"<ref>نور الثقلین، ج ۱، ص۳۶۲؛ بحار الانوار، ج ۵۲، ص۳۴۰؛ اثبات الهداة، ج ۳، ص۵۴۹.</ref><ref>[[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۱۴۵.</ref>

== پرسش مستقیم ==
* [[امام مهدی چگونه با اهل کتاب برخورد می‌کنند؟ (پرسش)]]

== پرسش‌های وابسته ==
{{پرسمان روش برخورد امام مهدی با دشمنان}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:B319.jpg|22px]] [[نجم‌الدین طبسی|طبسی، نجم‌الدین]]، [[چشم‌اندازی به حکومت مهدی (کتاب)|'''چشم‌اندازی به حکومت مهدی''']]
# [[پرونده:29873800.jpg|22px]] [[مجتبی تونه‌ای|تونه‌ای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|'''موعودنامه''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:امام مهدی]]
[[رده:اهل کتاب]]
[[رده:مدخل موعودنامه]]