اولین مسلمان - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۲۰ اوت ۲۰۲۴، ساعت ۰۶:۰۲

2024-08-20T06:02:10Z

Bahmani: /* آیات درباره پیشگامی امام علی{{ع}} در اسلام */

2024-01-16T05:48:23Z

آیات درباره پیشگامی امام علی{{ع}} در اسلام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۷:
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ * وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیامرز و از عذاب دوزخ باز دار * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای * و آنان را از کیفرها (ی گناهان در روز رستخیز) نگاه دار و هر که را در آن روز از کیفرها نگاه داری بدو بخشایش آورده‌ای و این است که رستگاری سترگ است» سوره غافر، آیه ۷-۹.</ref>. [[ابوالاسود دئلی]] می‌گوید: علی{{ع}} فرمود: «[[فرشتگان]] سال‌ها و ماه‌ها درنگ کردند و جز برای [[رسول خدا]]{{صل}} و برای من [[استغفار]] نمی‌کردند، و دو آیه {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} در حق ما نازل شد». گروهی از [[منافقان]] گفتند: پس جمله {{متن قرآن\|مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ}} درباره چه کسانی نازل شده است؟» علی{{ع}} گفت: «[[سبحان الله]]! آیا ابراهیم و اسماعیل و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] [[پدران]] ما نیستند؟»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۳۷، ص۲۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ * وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیامرز و از عذاب دوزخ باز دار * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای * و آنان را از کیفرها (ی گناهان در روز رستخیز) نگاه دار و هر که را در آن روز از کیفرها نگاه داری بدو بخشایش آورده‌ای و این است که رستگاری سترگ است» سوره غافر، آیه ۷-۹.</ref>. [[ابوالاسود دئلی]] می‌گوید: علی{{ع}} فرمود: «[[فرشتگان]] سال‌ها و ماه‌ها درنگ کردند و جز برای [[رسول خدا]]{{صل}} و برای من [[استغفار]] نمی‌کردند، و دو آیه {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} در حق ما نازل شد». گروهی از [[منافقان]] گفتند: پس جمله {{متن قرآن\|مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ}} درباره چه کسانی نازل شده است؟» علی{{ع}} گفت: «[[سبحان الله]]! آیا ابراهیم و اسماعیل و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] پدران ما نیستند؟»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۳۷، ص۲۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>		#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و شیبه نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* آیات درباره پیشگامی امام علی{{ع}} در اسلام */

2024-01-16T05:47:53Z

آیات درباره پیشگامی امام علی{{ع}} در اسلام

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۷
خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	#{{متن قرآن\|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>. از [[ابن عباس]] نقل شده است: این [[آیه]] در [[حق]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شده است. آن دو نخستین کسانی بودند که [[نماز]] گزاردند و [[رکوع]] کردند<ref>بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>. از [[ابن عباس]] نقل شده است: این [[آیه]] در [[حق]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شده است. آن دو نخستین کسانی بودند که [[نماز]] گزاردند و [[رکوع]] کردند<ref>بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت می‌داند که تو و دسته‌ای از کسانی که با تواند نزدیک به دو سوم شب و نیمه آن و یک سوم آن برمی‌خیزید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref>. از ابن عباس نقل شده است: اولین کسی که در [[دل]] شب با [[پیامبر]] به نماز برخاست، علی{{ع}} بود، و اولین کسی که با او [[بیعت]] و [[هجرت]] کرد، علی{{ع}} بود<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت می‌داند که تو و دسته‌ای از کسانی که با تواند نزدیک به دو سوم شب و نیمه آن و یک سوم آن برمی‌خیزید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref>. از ابن عباس نقل شده است: اولین کسی که در [[دل]] شب با [[پیامبر]] به نماز برخاست، علی{{ع}} بود، و اولین کسی که با او [[بیعت]] و [[هجرت]] کرد، علی{{ع}} بود<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>. ابن [[طفیل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است: «آن کس که [[سخن راست]] آورد، رسول خدا{{صل}} بود، و آن کس که تصدیقش کرد من بودم، و دیگر [[مردمان]]، جز من، [[تکذیب]] کننده و [[کافر]] بودند»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>. ابن [[طفیل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است: «آن کس که سخن راست آورد، رسول خدا{{صل}} بود، و آن کس که تصدیقش کرد من بودم، و دیگر [[مردمان]]، جز من، [[تکذیب]] کننده و [[کافر]] بودند»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.
خط ۱۴۰:		خط ۱۴۰:
	#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۱۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* نخستین مسلمان‌ */

2024-01-16T05:45:29Z

نخستین مسلمان‌

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۵
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	نخستین کسی که [[اسلام]] آورد و صادقانه از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[پیروی]] و آن حضرت را [[یاری]] و معاونت کرد، [[امیر المؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} بود.		نخستین کسی که [[اسلام]] آورد و صادقانه از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} [[پیروی]] و آن حضرت را [[یاری]] و معاونت کرد، [[امیر المؤمنین علی بن ابی طالب]] {{ع}} بود.

	علّامه امینی در کتاب [[ارزشمند]] خود، [[الغدیر]]، سخن ده‌ها تن از بزرگان [[صحابه]]، [[تابعین]] و اعلام [[مسلمان]] را از ده‌ها منبع معتبر غیر [[شیعی]] آورده که [[تأیید]] و تأکید می‌کند که علی {{ع}} [[نخستین مسلمان]] [[امّت اسلامی]] است<ref>بنگرید: الغدیر، ج۳، ص۹۵- ۹۹؛ ۲۲۴- ۲۳۶؛ ج۹، ص۱۵، ۱۲۲؛ ج۱۰، ص۱۵۶- ۱۵۸، ۱۶۴- ۱۶۸، ۲۹۰- ۳۲۲.</ref>. از جمله این افرادند؛		علّامه امینی در کتاب ارزشمند خود، [[الغدیر]]، سخن ده‌ها تن از بزرگان [[صحابه]]، [[تابعین]] و اعلام [[مسلمان]] را از ده‌ها منبع معتبر غیر [[شیعی]] آورده که [[تأیید]] و تأکید می‌کند که علی {{ع}} [[نخستین مسلمان]] [[امّت اسلامی]] است<ref>بنگرید: الغدیر، ج۳، ص۹۵- ۹۹؛ ۲۲۴- ۲۳۶؛ ج۹، ص۱۵، ۱۲۲؛ ج۱۰، ص۱۵۶- ۱۵۸، ۱۶۴- ۱۶۸، ۲۹۰- ۳۲۲.</ref>. از جمله این افرادند؛
	{{مدخل وابسته}}		{{مدخل وابسته}}
	# [[امام علی]] {{ع}}		# [[امام علی]] {{ع}}

Jaafari: /* منابع */

2024-01-10T05:08:54Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۰ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۳۸
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:

	علاوه بر این، سنّ آن [[حضرت]] را در این [[زمان]] ۱۰ یا ۱۲ سال گفته‌اند و البته معلوم است که مردی، به سن و سال نیست. به فرض اگر بپذیریم که علی {{ع}} در سنّ [[کودکی]] [[ایمان]] آورده است؛ باید دانست که این یک امتیاز بزرگ برای او است که پیامبر اکرم {{صل}} او را [[شایسته]] [[منصب]] [[وصایت]] دانست و او را به اسلام دعوت کرد. مگر نه این است که مطابق [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[عیسی بن مریم]] در گهواره سخن گفت و در خردسالی به یحیی [[حکمت]] داده شد؟ از سوی دیگر، اگر وضع همین باشد که اینان ادعا کرده‌اند، در این صورت سخن [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: علی نخستین مسلمان است، [[یا علی]] در میان شما نخستین کسی است که اسلام آورد؛ بی‌معنی خواهد بود. از این سخن [[رسول اکرم]] {{صل}} به دست می‌آید که علی {{ع}} در میان همه [[طبقات جامعه]] از [[زن]] و مرد، برده و [[آزاد]]، و کوچک و بزرگ، [[نخستین مسلمان]] است<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۸۹.</ref>.		علاوه بر این، سنّ آن [[حضرت]] را در این [[زمان]] ۱۰ یا ۱۲ سال گفته‌اند و البته معلوم است که مردی، به سن و سال نیست. به فرض اگر بپذیریم که علی {{ع}} در سنّ [[کودکی]] [[ایمان]] آورده است؛ باید دانست که این یک امتیاز بزرگ برای او است که پیامبر اکرم {{صل}} او را [[شایسته]] [[منصب]] [[وصایت]] دانست و او را به اسلام دعوت کرد. مگر نه این است که مطابق [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[عیسی بن مریم]] در گهواره سخن گفت و در خردسالی به یحیی [[حکمت]] داده شد؟ از سوی دیگر، اگر وضع همین باشد که اینان ادعا کرده‌اند، در این صورت سخن [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: علی نخستین مسلمان است، [[یا علی]] در میان شما نخستین کسی است که اسلام آورد؛ بی‌معنی خواهد بود. از این سخن [[رسول اکرم]] {{صل}} به دست می‌آید که علی {{ع}} در میان همه [[طبقات جامعه]] از [[زن]] و مرد، برده و [[آزاد]]، و کوچک و بزرگ، [[نخستین مسلمان]] است<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۸۹.</ref>.

			==[[آیات]] درباره پیشگامی امام علی{{ع}} در [[اسلام]]==
			#{{متن قرآن\|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>. از [[ابن عباس]] نقل شده است: این [[آیه]] در [[حق]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شده است. آن دو نخستین کسانی بودند که [[نماز]] گزاردند و [[رکوع]] کردند<ref>بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۹۲.</ref>.
			#{{متن قرآن\|إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت می‌داند که تو و دسته‌ای از کسانی که با تواند نزدیک به دو سوم شب و نیمه آن و یک سوم آن برمی‌خیزید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref>. از ابن عباس نقل شده است: اولین کسی که در [[دل]] شب با [[پیامبر]] به نماز برخاست، علی{{ع}} بود، و اولین کسی که با او [[بیعت]] و [[هجرت]] کرد، علی{{ع}} بود<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.
			#{{متن قرآن\|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>. ابن [[طفیل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است: «آن کس که [[سخن راست]] آورد، رسول خدا{{صل}} بود، و آن کس که تصدیقش کرد من بودم، و دیگر [[مردمان]]، جز من، [[تکذیب]] کننده و [[کافر]] بودند»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۲.</ref>.
			#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
			#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.
			#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ * وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیامرز و از عذاب دوزخ باز دار * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای * و آنان را از کیفرها (ی گناهان در روز رستخیز) نگاه دار و هر که را در آن روز از کیفرها نگاه داری بدو بخشایش آورده‌ای و این است که رستگاری سترگ است» سوره غافر، آیه ۷-۹.</ref>. [[ابوالاسود دئلی]] می‌گوید: علی{{ع}} فرمود: «[[فرشتگان]] سال‌ها و ماه‌ها درنگ کردند و جز برای [[رسول خدا]]{{صل}} و برای من [[استغفار]] نمی‌کردند، و دو آیه {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} در حق ما نازل شد». گروهی از [[منافقان]] گفتند: پس جمله {{متن قرآن\|مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ}} درباره چه کسانی نازل شده است؟» علی{{ع}} گفت: «[[سبحان الله]]! آیا ابراهیم و اسماعیل و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] [[پدران]] ما نیستند؟»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۳۷، ص۲۹.</ref>.
			#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.
			#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.
			#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۱۷.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==
خط ۱۳۸:		خط ۱۴۹:
	# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]		# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
	# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]		# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]
			# [[پرونده:1368108.jpg\|22px]] [[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\|مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۱۰''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۵ فوریهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۴:۱۳

2023-02-25T14:13:19Z

@@ خط ۱۳۰: / خط ۱۳۰: @@
 علاوه بر این، سنّ آن [[حضرت]] را در این [[زمان]] ۱۰ یا ۱۲ سال گفته‌اند و البته معلوم است که مردی، به سن و سال نیست. به فرض اگر بپذیریم که علی {{ع}} در سنّ [[کودکی]] [[ایمان]] آورده است؛ باید دانست که این یک امتیاز بزرگ برای او است که پیامبر اکرم {{صل}} او را [[شایسته]] [[منصب]] [[وصایت]] دانست و او را به اسلام دعوت کرد. مگر نه این است که مطابق [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[عیسی بن مریم]] در گهواره سخن گفت و در خردسالی به یحیی [[حکمت]] داده شد؟ از سوی دیگر، اگر وضع همین باشد که اینان ادعا کرده‌اند، در این صورت سخن [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: علی نخستین مسلمان است، [[یا علی]] در میان شما نخستین کسی است که اسلام آورد؛ بی‌معنی خواهد بود. از این سخن [[رسول اکرم]] {{صل}} به دست می‌آید که علی {{ع}} در میان همه [[طبقات جامعه]] از [[زن]] و مرد، برده و [[آزاد]]، و کوچک و بزرگ، [[نخستین مسلمان]] است<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲؛ [[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)|تاریخ اسلام]] ص۸۹.</ref>.
 == منابع ==
@@ خط ۱۶۴: / خط ۱۳۸: @@
 # [[پرونده:IM010504.jpg|22px]] [[رمضان محمدی|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
 # [[پرونده:151916.jpg|22px]] [[سید منذر حکیم|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]
 {{پایان منابع}}

Wasity: /* تحریف تاریخ */

2023-01-15T06:43:14Z

تحریف تاریخ

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۰:۱۳
خط ۱۴۵:		خط ۱۴۵:

	==[[تحریف]] تاریخ==		==[[تحریف]] تاریخ==
	~~جالب اینکه~~ گروهی که نتوانسته‌اند [[سبقت]] علی{{ع}} را در ایمان و [[اسلام]] [[انکار]] کنند به عللی که ناگفته پیدا است [[کوشش]] دارند آن را به نحو دیگری انکار، یا کم اهمیت جلوه دهند، و بعضی دیگر کوشش دارند که به جای او [[ابوبکر]] را بگذارند که او [[اولین مسلمان]] است.		گروهی که نتوانسته‌اند [[سبقت]] علی{{ع}} را در ایمان و [[اسلام]] [[انکار]] کنند به عللی که ناگفته پیدا است [[کوشش]] دارند آن را به نحو دیگری انکار، یا کم اهمیت جلوه دهند، و بعضی دیگر کوشش دارند که به جای او [[ابوبکر]] را بگذارند که او [[اولین مسلمان]] است.
	گاهی می‌گویند علی{{ع}}در آن هنگام ده ساله بود و طبعاً نابالغ، بنابراین اسلام او به عنوان اسلام یک [[کودک]] تأثیری در قوت و [[قدرت]] جبهۀ [[مسلمین]] در برابر [[دشمن]] نداشت<ref>این سخن را فخر رازی در تفسیرش ذیل آیۀ ۱۰۰ از سوره توبه آورده است.</ref>.		گاهی می‌گویند علی{{ع}}در آن هنگام ده ساله بود و طبعاً نابالغ، بنابراین اسلام او به عنوان اسلام یک [[کودک]] تأثیری در قوت و [[قدرت]] جبهۀ [[مسلمین]] در برابر [[دشمن]] نداشت<ref>این سخن را فخر رازی در تفسیرش ذیل آیۀ ۱۰۰ از سوره توبه آورده است.</ref>.
	و این براستی عجیب است و در واقع ایرادی است بر شخص پیامبر{{صل}} زیرا می‌دانیم هنگامی که در [[یوم الدار]] پیامبر{{صل}}، اسلام را به [[عشیره]] و طایفۀ خود عرضه داشت هیچکس آن را نپذیرفت جز علی{{ع}} که برخاست و اعلام اسلام نمود، پیامبر{{صل}} اسلامش را پذیرفت، و حتی اعلام کرد که تو [[برادر]] و [[وصی]] و خلیفۀ [[منی]]!.		و این براستی عجیب است و در واقع ایرادی است بر شخص پیامبر{{صل}} زیرا می‌دانیم هنگامی که در [[یوم الدار]] پیامبر{{صل}}، اسلام را به [[عشیره]] و طایفۀ خود عرضه داشت هیچکس آن را نپذیرفت جز علی{{ع}} که برخاست و اعلام اسلام نمود، پیامبر{{صل}} اسلامش را پذیرفت، و حتی اعلام کرد که تو [[برادر]] و [[وصی]] و خلیفۀ [[منی]]!.

Jaafari: /* منابع */

2023-01-15T05:04:07Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۴
خط ۱۳۰:		خط ۱۳۰:

	علاوه بر این، سنّ آن [[حضرت]] را در این [[زمان]] ۱۰ یا ۱۲ سال گفته‌اند و البته معلوم است که مردی، به سن و سال نیست. به فرض اگر بپذیریم که علی {{ع}} در سنّ [[کودکی]] [[ایمان]] آورده است؛ باید دانست که این یک امتیاز بزرگ برای او است که پیامبر اکرم {{صل}} او را [[شایسته]] [[منصب]] [[وصایت]] دانست و او را به اسلام دعوت کرد. مگر نه این است که مطابق [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[عیسی بن مریم]] در گهواره سخن گفت و در خردسالی به یحیی [[حکمت]] داده شد؟ از سوی دیگر، اگر وضع همین باشد که اینان ادعا کرده‌اند، در این صورت سخن [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: علی نخستین مسلمان است، [[یا علی]] در میان شما نخستین کسی است که اسلام آورد؛ بی‌معنی خواهد بود. از این سخن [[رسول اکرم]] {{صل}} به دست می‌آید که علی {{ع}} در میان همه [[طبقات جامعه]] از [[زن]] و مرد، برده و [[آزاد]]، و کوچک و بزرگ، [[نخستین مسلمان]] است<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۸۹.</ref>.		علاوه بر این، سنّ آن [[حضرت]] را در این [[زمان]] ۱۰ یا ۱۲ سال گفته‌اند و البته معلوم است که مردی، به سن و سال نیست. به فرض اگر بپذیریم که علی {{ع}} در سنّ [[کودکی]] [[ایمان]] آورده است؛ باید دانست که این یک امتیاز بزرگ برای او است که پیامبر اکرم {{صل}} او را [[شایسته]] [[منصب]] [[وصایت]] دانست و او را به اسلام دعوت کرد. مگر نه این است که مطابق [[نص]] [[قرآن کریم]]، [[عیسی بن مریم]] در گهواره سخن گفت و در خردسالی به یحیی [[حکمت]] داده شد؟ از سوی دیگر، اگر وضع همین باشد که اینان ادعا کرده‌اند، در این صورت سخن [[رسول خدا]] {{صل}} که فرمود: علی نخستین مسلمان است، [[یا علی]] در میان شما نخستین کسی است که اسلام آورد؛ بی‌معنی خواهد بود. از این سخن [[رسول اکرم]] {{صل}} به دست می‌آید که علی {{ع}} در میان همه [[طبقات جامعه]] از [[زن]] و مرد، برده و [[آزاد]]، و کوچک و بزرگ، [[نخستین مسلمان]] است<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲؛ [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام (کتاب)\|تاریخ اسلام]] ص۸۹.</ref>.

			==[[نخستین مسلمان]]<ref>این سؤال را بیشتر مفسران به تناسب آیه {{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ الْأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَالْأَنْصَارِ وَالَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَانٍ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ وَأَعَدَّ لَهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي تَحْتَهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا أَبَدًا ذَلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}} [«و خداوند از نخستین پیش‌آهنگان مهاجران و انصار و کسانی که به نیکی از آنان پیروی کرده‌اند خشنود است و آنها نیز از وی خشنودند و او برای آنان بوستان‌هایی فراهم آورده که جویبارها در بن آنها روان است، هماره در آن جاودانند، رستگاری سترگ، این است» سوره توبه، آیه ۱۰۰] مطرح کرده‌اند.</ref>==
			همه متفقاً گفته‌اند نخستین کسی که از [[زنان]] [[مسلمان]] شد «[[خدیجه]]» [[همسر]] [[وفادار]] و [[فداکار]] [[پیامبر]]{{صل}} بود، و اما از مردان، همۀ [[دانشمندان]] و [[مفسران شیعه]] به اتفاق گروه عظیمی از [[دانشمندان اهل سنت]] «علی»{{ع}} را نخستین کسی از مردان می‌دانند که [[دعوت پیامبر]]{{صل}} را پاسخ گفت.
			[[شهرت]] این موضوع در میان دانشمندان [[اهل تسنن]] به حدی است که جمعی از آنها ادعای [[اجماع]] و اتفاق بر آن کرده‌اند.
			از جمله «[[حاکم نیشابوری]]»<ref>مستدرک علی الصحیحین، کتاب معرفت، ص۲۲.</ref> چنین می‌گوید: «هیچ مخالفتی در میان [[تاریخ‌نویسان]] در این مسأله وجود ندارد، که [[علی بن ابیطالب]]{{ع}} نخستین کسی است که [[اسلام]] آورده، تنها در [[بلوغ]] او به هنگام [[پذیرش اسلام]] [[اختلاف]] دارند»<ref>تفسیر قرطبی، ج۵، ص۳۰۷۵.</ref>.
			«[[ابن عبدالبر]]»<ref>استیعاب، ج۲، ص۴۵۷.</ref> چنین می‌نویسد: «در این مسأله اتفاق است که خدیجه نخستین کسی بود که [[ایمان به خدا]] و پیامبر{{صل}} آورد، و او را در آنچه آورده بود [[تصدیق]] کرد، سپس علی{{ع}} بعد از او همین کار را انجام داد»<ref>الغدیر، ج۳، ص۲۳۷.</ref>.

			«[[ابوجعفر اسکافی]] معتزلی» می‌نویسد: «عموم [[مردم]] نقل کرده‌اند که [[افتخار]] [[سبقت]] در اسلام مخصوص علی بن ابیطالب{{ع}} است»<ref>الغدیر، ج۳، ص۲۳۷.</ref>.
			گذشته از این، [[روایات]] فراوانی از پیامبر{{صل}} و نیز از خود علی{{ع}} و [[صحابه]] در این باره نقل شده است که به حد [[تواتر]] می‌رسد و ذیلاً چند [[حدیث]] را به عنوان نمونه می‌آوریم:
			# پیامبر{{صل}} فرمود: نخستین کسی که در کنار [[حوض کوثر]] بر من وارد می‌شود، نخستین کسی است که اسلام آورده، و او علی بن ابیطالب{{ع}} است»<ref>حدیث فوق طبق نقل الغدیر در مستدرک حاکم، ج۲، ص۱۳۶؛ استیعاب، ج۲، ص۴۵۷؛ شرح ابن ابی الحدید، ج۳، ص۲۵۸ آمده است.</ref>.
			#گروهی از دانشمندان اهل سنت از پیامبر{{صل}} نقل کرده‌اند که پیامبر{{صل}} دست علی{{ع}} را گرفت و فرمود: «این اولین کسی است که به من [[ایمان]] آورده، و اولین کسی است که در [[قیامت]] با من [[مصافحه]] می‌کند و این [[صدیق اکبر]] است»<ref>در همان مدرک این حدیث از طبرانی و بیهقی و میثمی در مجمع و حافظ گنجی در کفایه و اکمال و کنز العمال نقل شده است.</ref>.
			# [[ابو سعید خدری]] از [[پیامبر]]{{صل}} چنین نقل می‌کند که دست به میان شانه‌های علی{{ع}} زد و فرمود: «ای علی هفت صفت ممتاز داری که احدی در [[قیامت]] نمی‌تواند دربارۀ آنها با تو [[گفتگو]] کند، تو نخستین کسی هستی که به [[خدا]] [[ایمان]] آوردی، و از همه نسبت به [[پیمان‌های الهی]] باوفاتری، و در [[اطاعت فرمان خدا]] پابرجاتری»..<ref>این حدیث طبق نقل الغدیر در کتاب «حلیة الاولیاء»، ج۱، ص۶۶ نقل شده است.</ref>.
			همانگونه که اشاره کردیم ده‌ها [[روایت]] در کتب مختلف [[تاریخ]] و [[تفسیر]] و [[حدیث]]، در این باره از پیامبر{{صل}} و دیگران نقل شده است<ref>علاقمندان می‌توانند برای توضیح بیشتر به الغدیر، ج۳، ص۲۲۰ تا ۲۴۰ و کتاب احقاق الحق، ج۳، ص۱۱۴ تا ۱۲۰ مراجعه نمایند.</ref>.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۴۳.</ref>

			==[[تحریف]] تاریخ==
			جالب اینکه گروهی که نتوانسته‌اند [[سبقت]] علی{{ع}} را در ایمان و [[اسلام]] [[انکار]] کنند به عللی که ناگفته پیدا است [[کوشش]] دارند آن را به نحو دیگری انکار، یا کم اهمیت جلوه دهند، و بعضی دیگر کوشش دارند که به جای او [[ابوبکر]] را بگذارند که او [[اولین مسلمان]] است.
			گاهی می‌گویند علی{{ع}}در آن هنگام ده ساله بود و طبعاً نابالغ، بنابراین اسلام او به عنوان اسلام یک [[کودک]] تأثیری در قوت و [[قدرت]] جبهۀ [[مسلمین]] در برابر [[دشمن]] نداشت<ref>این سخن را فخر رازی در تفسیرش ذیل آیۀ ۱۰۰ از سوره توبه آورده است.</ref>.
			و این براستی عجیب است و در واقع ایرادی است بر شخص پیامبر{{صل}} زیرا می‌دانیم هنگامی که در [[یوم الدار]] پیامبر{{صل}}، اسلام را به [[عشیره]] و طایفۀ خود عرضه داشت هیچکس آن را نپذیرفت جز علی{{ع}} که برخاست و اعلام اسلام نمود، پیامبر{{صل}} اسلامش را پذیرفت، و حتی اعلام کرد که تو [[برادر]] و [[وصی]] و خلیفۀ [[منی]]!.
			و این حدیث را که گروهی از [[حافظان حدیث]] از [[شیعه]] و [[سنی]] در کتب [[صحاح]] و مسانید، و همچنین گروهی از [[مورخان]] [[اسلام]] نقل کرده و بر آن تکیه نموده‌اند نشان می‌دهد که نه تنها [[پیامبر]]{{صل}} اسلام علی{{ع}} را در آن سن و سال کم، پذیرفت بلکه او را به عنوان [[برادر]] و [[وصی]] و [[جانشین]] خود معرفی نمود<ref>این حدیث به عبارات مختلف نقل شده و آنچه در بالا آوردیم عبارتی است که ابوجعفر اسکافی در کتاب «نهج العثمانیه» و «برهان الدین در انبیاء نجباء الأنباء» و ابن اثیر در «کامل» و بعضی دیگر نقل کرده‌اند (برای توضیح بیشتر بد الغدیر، ج۲، ص۲۷۸ تا ۲۸۶ مراجعه کنید).</ref>.

			و گاهی به این تعبیر که [[خدیجه]] [[نخستین مسلمان]] از [[زنان]] و [[ابوبکر]] نخستین مسلمان از مردان و علی{{ع}} نخستین مسلمان از [[کودکان]] بود، خواسته‌اند از اهمیت آن بکاهند<ref>این تعبیر را مفسر معروف و متعصب، نویسندة المنار ذیل آیه ۱۰۰ از سوره توبه ذکر کرده است.</ref> در حالی که اولاً همانگونه که گفتیم کمی سن علی{{ع}} در آن [[روز]] به هیچ وجه از اهمیت موضوع نمی‌کاهد، به خصوص اینکه [[قرآن]] دربارۀ [[حضرت یحیی]] صریحاً می‌گوید: «ما [[فرمان]] را به او در حال [[کودکی]] دادیم»<ref>{{متن قرآن\|يَا يَحْيَى خُذِ الْكِتَابَ بِقُوَّةٍ وَآتَيْنَاهُ الْحُكْمَ صَبِيًّا}} «ای یحیی، کتاب (آسمانی) را با توانمندی بگیر! و ما به او در کودکی (نیروی) داوری دادیم؛» سوره مریم، آیه ۱۲.</ref>. و دربارۀ [[عیسی]]{{ع}} ما نیز می‌خوانیم که در حال کودکی به سخن آمد و به آنها که دربارۀ او گرفتار [[شک و تردید]] بودند گفت: «من [[بنده]] خدایم، [[کتاب آسمانی]] به من داده، و مرا پیامبر قرار داده است»<ref>{{متن قرآن\|قَالَ إِنِّي عَبْدُ اللَّهِ آتَانِيَ الْكِتَابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا}} «(نوزاد) گفت: بی‌گمان من بنده خداوندم، به من کتاب (آسمانی) داده و مرا پیامبر کرده است» سوره مریم، آیه ۳۰.</ref>.
			هنگامی که اینگونه [[آیات]] را با [[حدیثی]] که از پیامبر{{صل}} در بالا نقل کردیم که او علی{{ع}} را وصی و [[خلیفه]] و جانشین خود قرار داد ضمیمه کنیم روشن می‌شود که این سخن گفتار تعصب‌آمیزی بیش نیست.

			ثانیاً این موضوع از نظر [[تاریخی]] مسلم نیست که ابوبکر سومین نفری باشد که اسلام را پذیرفته است، بلکه در بسیاری از کتب [[تاریخ]] و [[حدیث]] [[اسلام آوردن]] گروه دیگری را قبل از او ذکر کرده‌اند.
			این بحث را با ذکر این نکته پایان می‌دهیم که علی{{ع}} در سخنانش بارها به این موضوع که من اولین [[مؤمن]] و [[اولین مسلمان]] و نخستین [[نمازگزار]] با پیامبرم اشاره نموده و موقعیت خود را روشن ساخته است، و این موضوع در بسیاری از کتب از آن حضرت نقل شده.
			به علاوه [[ابن ابی الحدید]] از دانشمند معروف [[ابوجعفر اسکافی]] معتزلی نقل می‌کند اینکه بعضی می‌گویند [[ابوبکر]] [[سبقت]] در [[اسلام]] داشته اگر صحیح باشد چرا خودش در هیچ مورد به این موضوع بر [[فضیلت]] خود [[استدلال]] نکرده است، و نه هیچ‌یک از هواداران او از [[صحابه]] چنین ادعائی را کرده‌اند<ref>الغدیر، ج۳، ص۲۴۰.</ref>.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۴۴.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Jaafari: /* منابع */

2023-01-15T05:03:29Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۳
خط ۱۳۸:		خط ۱۳۸:
	# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]		# [[پرونده:IM010504.jpg\|22px]] [[رمضان محمدی\|محمدی]]، [[منصور داداش‌نژاد\|داداش‌نژاد]]، [[حسین حسینیان مقدم\|حسینیان]]، [[تاریخ اسلام ج۱ (کتاب)\|'''تاریخ اسلام ج۱''']]
	# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]		# [[پرونده:151916.jpg\|22px]] [[سید منذر حکیم\|حکیم، سید منذر]]، [[پیشوایان هدایت ج۲ (کتاب)\|‌'''پیشوایان هدایت ج۲''']]
			# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity: جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

2023-01-05T09:25:54Z

جایگزینی متن - 'سال' به 'سال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۲:۵۵
خط ۱۲۰:		خط ۱۲۰:
	## گویند: وقتی پیامبر {{صل}} [[مبعوث]] شد، ابوبکر در [[یمن]] بود. در روایتی نقل شده که ابوبکر گفت: وقتی به [[مکّه]] رسیدم، [[مردم]] [[شادمانی]] کردند و [[گمان]] بردند که با آمدن من، [[فتح]] بزرگی نصیب آنان شده است. آنان اطراف مرا گرفتند و از [[ابوطالب]] [[شکایت]] کردند و گفتند: اگر [[حمایت]] ابوطالب از او نبود، منتظرش نمی‌ماندیم (کارش را یکسره می‌کردیم). گفتم: چه کسی در [[مخالفت]] با [[دین]] شما از او [[پیروی]] کرده است؟ گفتند: [[فرزندان ابوطالب]]<ref>سیره حلبی، ج۱، ص۲۷۵؛ سیره دحلان، ج۱، ص۹۰؛ نزهة المجالس، ج۲، ص۱۴۷.</ref>. از نظر ما [[ابوبکر]] هرگز چنین [[منزلت]] و جایگاهی در میان [[قریش]] نداشته است. [[تاریخ]] این پایگاه را برای وی [[تأیید]] نمی‌کند<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲.</ref>.		## گویند: وقتی پیامبر {{صل}} [[مبعوث]] شد، ابوبکر در [[یمن]] بود. در روایتی نقل شده که ابوبکر گفت: وقتی به [[مکّه]] رسیدم، [[مردم]] [[شادمانی]] کردند و [[گمان]] بردند که با آمدن من، [[فتح]] بزرگی نصیب آنان شده است. آنان اطراف مرا گرفتند و از [[ابوطالب]] [[شکایت]] کردند و گفتند: اگر [[حمایت]] ابوطالب از او نبود، منتظرش نمی‌ماندیم (کارش را یکسره می‌کردیم). گفتم: چه کسی در [[مخالفت]] با [[دین]] شما از او [[پیروی]] کرده است؟ گفتند: [[فرزندان ابوطالب]]<ref>سیره حلبی، ج۱، ص۲۷۵؛ سیره دحلان، ج۱، ص۹۰؛ نزهة المجالس، ج۲، ص۱۴۷.</ref>. از نظر ما [[ابوبکر]] هرگز چنین [[منزلت]] و جایگاهی در میان [[قریش]] نداشته است. [[تاریخ]] این پایگاه را برای وی [[تأیید]] نمی‌کند<ref>[[سید جعفر مرتضی عاملی\|عاملی، سید جعفر مرتضی]]، [[سیرت جاودانه ج۱ (کتاب)\|سیرت جاودانه ج۱]]، ص۲۸۲.</ref>.
	# همان‌گونه که گروهی از [[اهل سنت]]، در برخی از [[روایات]] خود، بدان اشاره کرده‌اند، [[ابوبکر]] پنجاهمین نفری بود که [[اسلام]] آورد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ص۳۱۶.</ref>.		# همان‌گونه که گروهی از [[اهل سنت]]، در برخی از [[روایات]] خود، بدان اشاره کرده‌اند، [[ابوبکر]] پنجاهمین نفری بود که [[اسلام]] آورد<ref>محمد بن جریر طبری، تاریخ الأمم و الملوک، ص۳۱۶.</ref>.
	# از [[اسماء دختر ابوبکر]] [[نقل]] شده است که چون پدرم [[اسلام]] آورد، به [[خانه]] آمد، همه ما [[اسلام]] آوردیم. [[عایشه]] نیز [[اسلام]] آورد، در حالی که کوچک بود<ref>ابوالفتح کراجکی، کنزالفوائد، ج۱، ص۲۷۰.</ref>. این [[روایت]]، [[دلیل]] دیگری بر تأخر [[اسلام]] [[ابوبکر]] است؛ چرا که زمان [[تولد]] [[عایشه]] [[سال]] پنجم پس از [[بعثت]]، معلوم و معروف است.		# از [[اسماء دختر ابوبکر]] [[نقل]] شده است که چون پدرم [[اسلام]] آورد، به [[خانه]] آمد، همه ما [[اسلام]] آوردیم. [[عایشه]] نیز [[اسلام]] آورد، در حالی که کوچک بود<ref>ابوالفتح کراجکی، کنزالفوائد، ج۱، ص۲۷۰.</ref>. این [[روایت]]، [[دلیل]] دیگری بر تأخر [[اسلام]] [[ابوبکر]] است؛ چرا که زمان [[تولد]] [[عایشه]] سال پنجم پس از [[بعثت]]، معلوم و معروف است.
	# به قول دانشمند معروف، [[ابوجعفر اسکافی معتزلی]]، اگر [[ابوبکر]] در [[اسلام]] [[سبقت]] داشته است، چرا خودش به این موضوع به منزله یک [[فضیلت]] در هیچ موقعیتی از جمله در [[سقیفه]]، [[احتجاج]] و [[استدلال]] نکرده است و هیچ‌یک از [[صحابه]] [[هوادار]] او نیز چنین ادعایی را مطرح نکرده‌اند<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۲۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[اولین مسلمانان (مقاله)\|اولین مسلمانان]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۱۸۳-۱۸۴.</ref>		# به قول دانشمند معروف، [[ابوجعفر اسکافی معتزلی]]، اگر [[ابوبکر]] در [[اسلام]] [[سبقت]] داشته است، چرا خودش به این موضوع به منزله یک [[فضیلت]] در هیچ موقعیتی از جمله در [[سقیفه]]، [[احتجاج]] و [[استدلال]] نکرده است و هیچ‌یک از [[صحابه]] [[هوادار]] او نیز چنین ادعایی را مطرح نکرده‌اند<ref>ابن ابی الحدید، شرح نهج البلاغه، ج۴، ص۲۲۴.</ref>.<ref>[[سید علی اکبر حسینی ایمنی\|حسینی ایمنی، سید علی اکبر]]، [[اولین مسلمانان (مقاله)\|اولین مسلمانان]]، [[فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم ج۱ (کتاب)\|فرهنگ‌نامه تاریخ زندگانی پیامبر اعظم]]، ج۱، ص۱۸۳-۱۸۴.</ref>

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۸
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۷:
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ * وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیامرز و از عذاب دوزخ باز دار * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای * و آنان را از کیفرها (ی گناهان در روز رستخیز) نگاه دار و هر که را در آن روز از کیفرها نگاه داری بدو بخشایش آورده‌ای و این است که رستگاری سترگ است» سوره غافر، آیه ۷-۹.</ref>. [[ابوالاسود دئلی]] می‌گوید: علی{{ع}} فرمود: «[[فرشتگان]] سال‌ها و ماه‌ها درنگ کردند و جز برای [[رسول خدا]]{{صل}} و برای من [[استغفار]] نمی‌کردند، و دو آیه {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} در حق ما نازل شد». گروهی از [[منافقان]] گفتند: پس جمله {{متن قرآن\|مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ}} درباره چه کسانی نازل شده است؟» علی{{ع}} گفت: «[[سبحان الله]]! آیا ابراهیم و اسماعیل و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] [[پدران]] ما نیستند؟»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۳۷، ص۲۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ وَمَنْ حَوْلَهُ يُسَبِّحُونَ بِحَمْدِ رَبِّهِمْ وَيُؤْمِنُونَ بِهِ وَيَسْتَغْفِرُونَ لِلَّذِينَ آمَنُوا رَبَّنَا وَسِعْتَ كُلَّ شَيْءٍ رَحْمَةً وَعِلْمًا فَاغْفِرْ لِلَّذِينَ تَابُوا وَاتَّبَعُوا سَبِيلَكَ وَقِهِمْ عَذَابَ الْجَحِيمِ * رَبَّنَا وَأَدْخِلْهُمْ جَنَّاتِ عَدْنٍ الَّتِي وَعَدْتَهُمْ وَمَنْ صَلَحَ مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ * وَقِهِمُ السَّيِّئَاتِ وَمَنْ تَقِ السَّيِّئَاتِ يَوْمَئِذٍ فَقَدْ رَحِمْتَهُ وَذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ}}<ref>«کسانی که عرش خداوند را برمی‌دارند و پیرامونیان آن، با سپاس پروردگارشان را به پاکی می‌ستایند و بدو ایمان می‌آورند و برای مؤمنان آمرزش می‌خواهند که: پروردگارا! بخشایش و دانش تو همه چیز را فراگیر است پس، آنان را که توبه آورده و از راه تو پیروی کرده‌اند بیامرز و از عذاب دوزخ باز دار * پروردگارا! و آنان و شایستگان از پدران و همسران و فرزندانشان را در آن بهشت‌های جاودان که به آنان وعده فرموده‌ای درآور که بی‌گمان این تویی که پیروزمند فرزانه‌ای * و آنان را از کیفرها (ی گناهان در روز رستخیز) نگاه دار و هر که را در آن روز از کیفرها نگاه داری بدو بخشایش آورده‌ای و این است که رستگاری سترگ است» سوره غافر، آیه ۷-۹.</ref>. [[ابوالاسود دئلی]] می‌گوید: علی{{ع}} فرمود: «[[فرشتگان]] سال‌ها و ماه‌ها درنگ کردند و جز برای [[رسول خدا]]{{صل}} و برای من [[استغفار]] نمی‌کردند، و دو آیه {{متن قرآن\|الَّذِينَ يَحْمِلُونَ الْعَرْشَ... إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}} در حق ما نازل شد». گروهی از [[منافقان]] گفتند: پس جمله {{متن قرآن\|مِنْ آبَائِهِمْ وَأَزْوَاجِهِمْ وَذُرِّيَّاتِهِمْ}} درباره چه کسانی نازل شده است؟» علی{{ع}} گفت: «[[سبحان الله]]! آیا ابراهیم و اسماعیل و [[اسحاق]] و [[یعقوب]] پدران ما نیستند؟»<ref>ابن عساکر، تاریخ مدینة دمشق، ج۳۷، ص۲۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>		#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و شیبه نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ ژانویهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۰۹:۱۷
خط ۱۳۴:		خط ۱۳۴:
	#{{متن قرآن\|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>. از [[ابن عباس]] نقل شده است: این [[آیه]] در [[حق]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شده است. آن دو نخستین کسانی بودند که [[نماز]] گزاردند و [[رکوع]] کردند<ref>بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَأَقِيمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّكَاةَ وَارْكَعُوا مَعَ الرَّاكِعِينَ}}<ref>«و نماز را برپا دارید و زکات بدهید و با نمازگزاران نماز بگزارید» سوره بقره، آیه ۴۳.</ref>. از [[ابن عباس]] نقل شده است: این [[آیه]] در [[حق]] [[رسول خدا]]{{صل}} و [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شده است. آن دو نخستین کسانی بودند که [[نماز]] گزاردند و [[رکوع]] کردند<ref>بحرانی، سید هاشم، البرهان فی تفسیر القرآن، ج۱، ص۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت می‌داند که تو و دسته‌ای از کسانی که با تواند نزدیک به دو سوم شب و نیمه آن و یک سوم آن برمی‌خیزید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref>. از ابن عباس نقل شده است: اولین کسی که در [[دل]] شب با [[پیامبر]] به نماز برخاست، علی{{ع}} بود، و اولین کسی که با او [[بیعت]] و [[هجرت]] کرد، علی{{ع}} بود<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|إِنَّ رَبَّكَ يَعْلَمُ أَنَّكَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَيِ اللَّيْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِينَ مَعَكَ}}<ref>«بی‌گمان پروردگارت می‌داند که تو و دسته‌ای از کسانی که با تواند نزدیک به دو سوم شب و نیمه آن و یک سوم آن برمی‌خیزید» سوره مزمل، آیه ۲۰.</ref>. از ابن عباس نقل شده است: اولین کسی که در [[دل]] شب با [[پیامبر]] به نماز برخاست، علی{{ع}} بود، و اولین کسی که با او [[بیعت]] و [[هجرت]] کرد، علی{{ع}} بود<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۹۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>. ابن [[طفیل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است: «آن کس که [[سخن راست]] آورد، رسول خدا{{صل}} بود، و آن کس که تصدیقش کرد من بودم، و دیگر [[مردمان]]، جز من، [[تکذیب]] کننده و [[کافر]] بودند»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۲.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِي جَاءَ بِالصِّدْقِ وَصَدَّقَ بِهِ أُولَئِكَ هُمُ الْمُتَّقُونَ}}<ref>«و آنان که راستی آورند و آن را باور دارند پرهیزگارند» سوره زمر، آیه ۳۳.</ref>. ابن [[طفیل]] از [[حضرت علی]]{{ع}} نقل کرده است: «آن کس که سخن راست آورد، رسول خدا{{صل}} بود، و آن کس که تصدیقش کرد من بودم، و دیگر [[مردمان]]، جز من، [[تکذیب]] کننده و [[کافر]] بودند»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۱۲۲.</ref>.
	#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا وَلَمْ يَلْبِسُوا إِيمَانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولَئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَهُمْ مُهْتَدُونَ}}<ref>«آنان که ایمان آورده‌اند و ایمانشان را به هیچ ستمی نیالوده‌اند، امن (و آرامش) دارند و رهیافته‌اند» سوره انعام، آیه ۸۲.</ref>. [[مجاهد]] از ابن عباس چنین نقل کرده است: مراد از {{متن قرآن\|الَّذِينَ آمَنُوا}} علی بن ابی طالب{{ع}} است، و مراد از {{متن قرآن\|بِظُلْمٍ}} [[شرک]] است. به [[خدا]] [[سوگند]]، هیچ کس [[ایمان]] نیاورد مگر آن‌که پیش از آن [[مشرک]] بود، جز علی{{ع}} که به خدا ایمان آورد و به اندازه چشم بر هم زدنی به او شرک نورزید. آری، علی نخستین کسی بود که [[ایمان]] آورد»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۱، ص۱۹۷.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَمَنْ يُسْلِمْ وَجْهَهُ إِلَى اللَّهِ وَهُوَ مُحْسِنٌ فَقَدِ اسْتَمْسَكَ بِالْعُرْوَةِ الْوُثْقَى}}<ref>«و هر که روی (دل) خویش به سوی خداوند نهد و نکوکار باشد بی‌گمان به دستاویز استوارتر چنگ زده است و سرانجام کارها با خداوند است» سوره لقمان، آیه ۲۲.</ref>. [[انس بن مالک]] می‌گوید: این [[آیه]] در [[حق]] [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} نازل شد. او نخستین کسی بود که ایمانش را برای [[خدا]] [[خالص]] کرد و خود را [[وقف]] خدا کرد»<ref>بحرانی، سید هاشم، غایة المرام، ص۴۳۴.</ref>.
خط ۱۴۰:		خط ۱۴۰:
	#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالسَّابِقُونَ السَّابِقُونَ * أُولَئِكَ الْمُقَرَّبُونَ}}<ref>«و (سوم) پیشتازان پیشتاز * آنانند که نزدیکان (به خداوند) اند» سوره واقعه، آیه ۱۰-۱۱.</ref>. [[جابر جعفی]] از [[امام باقر]]{{ع}} چنین نقل می‌کند: [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} فرمود: «محمد{{صل}} در [[روز]] [[دوشنبه]] به [[رسالت]] [[مبعوث]] شد و من صبح روز سه [[شنبه]] [[اسلام]] آوردم. [[پیامبر]] [[نماز]] می‌گزارد و من در سمت راستش نماز می‌گزاردم و هیچ مردی جز من با او نبود که [[خداوند]] [[آیه]] {{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْيَمِينِ...}}<ref>«و راستیان، کیانند راستیان؟» سوره واقعه، آیه ۲۷.</ref> را نازل فرمود»<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۲۰.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَالَّذِينَ جَاءُوا مِنْ بَعْدِهِمْ يَقُولُونَ رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«و کسانی که پس از آنان آمده‌اند می‌گویند: پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز و در دل‌های ما کینه‌ای نسبت به مؤمنان بر جای مگذار! پروردگارا! تو مهربان بخشاینده‌ای» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref>. [[ابن عباس]] در این باره می‌گوید: [[استغفار]] برای علی بر هر فرد [[مسلمانی]] در [[قرآن]] [[واجب]] شده است؛ آنجا که فرمود: {{متن قرآن\|رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا وَلِإِخْوَانِنَا الَّذِينَ سَبَقُونَا بِالْإِيمَانِ}}<ref>«پروردگارا! ما و برادران ما را که در ایمان از ما پیشی گرفته‌اند بیامرز» سوره حشر، آیه ۱۰.</ref> و پیشرو در [[ایمان]]، تنها علی{{ع}} است<ref>حاکم حسکانی، شواهد التنزیل، ج۲، ص۲۴۹.</ref>.
	#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]] ص ۱۱۷.</ref>.		#{{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ وَعِمَارَةَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ كَمَنْ آمَنَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ وَجَاهَدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ لَا يَسْتَوُونَ عِنْدَ اللَّهِ}}<ref>«آیا آب دادن به حاجیان و آبادسازی مسجد الحرام را همگون کار آن کس قرار داده‌اید که به خداوند و روز واپسین ایمان آورده و در راه خداوند جهاد کرده است؟ (هرگز این دو) نزد خداوند برابر نیستند و خداوند گروه ستمگران را رهنمایی نمی‌کند» سوره توبه، آیه ۱۹.</ref>. از [[انس بن مالک]] در این باره چنین نقل شده است: عباس و [[شیبه]] نشستند و به یکدیگر [[فخرفروشی]] کردند. عباس گفت: «من از تو برترم. من عموی [[رسول الله]]، [[وصی]] پدرش و ساقی حاجیانم». شیبه گفت: «من از تو برترم. من [[امین خدا]] بر [[بیت الله]] و خزانه‌دار اویم. چرا آن‌گونه که مرا [[امین]] کرده تو را امین نکرده است؟». در این هنگام، علی{{ع}} بر آن دو وارد شد و آنان را از گفته‌های خود [[آگاه]] کرد. علی{{ع}} گفت: «من از شما برترم. من اولین کسی هستم که [[ایمان]] آورد و [[هجرت]] کرد». هر سه نفر نزد [[رسول خدا]]{{صل}} رفتند و ماجرا را بیان کردند. آن حضرت پاسخی به آنان نداد تا بازگشتند. پس از چند [[روز]] [[وحی]] نازل شد و [[پیامبر]] آنان را فراخواند و چنین [[تلاوت]] کرد: {{متن قرآن\|أَجَعَلْتُمْ سِقَايَةَ الْحَاجِّ...}}<ref>سیوطی، عبدالرحمان، الدرالمنثور، در تفسیر آیه مذکور.</ref>.<ref>[[سید مرتضی عسکری\|عسکری، سید مرتضی]]، [[امام علی در قرآن (مقاله)\| مقاله «امام علی در قرآن»]]، [[دانشنامه امام علی ج۱۰ (کتاب)\|دانشنامه امام علی ج۱۰]]، ص ۱۱۷.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==