ایلاء در معارف و سیره رضوی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:10:07Z

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:32:51Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۲
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ایلاء		\| موضوع مرتبط = ایلاء
خط ۴۳:		خط ۴۲:

	[[رده:ایلاء]]		[[رده:ایلاء]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

Wasity: جایگزینی متن - 'امیرالمؤمنان' به 'امیرالمؤمنین'

2022-06-26T05:50:11Z

جایگزینی متن - 'امیرالمؤمنان' به 'امیرالمؤمنین'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۲۰
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	آمیزش با [[همسر]] از سوی ایلا کننده دو صورت دارد. صورت اول آن است که وی قبل از پایان یافتن مهلت چهارماهه با همسر آمیزش کند، در این صورت چون وی [[سوگند]] خود را شکسته است، به [[اتفاق]] [[فقیهان]] [[امامیه]] باید [[کفاره]] شکستن سوگند را بدهد<ref>تحریر الأحکام، ج۴، ص۱۱۶؛ شرائع الإسلام، ج۳، ص۲۶۵.</ref>. دلیل آن [[آیه]] ۸۹ [[سوره مائده]]<ref>{{متن قرآن\|لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَيْمَانَ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ ذَلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ}} «خداوند شما را در سوگندهای بیهوده بازخواست نمی‌کند اما از سوگندهایی که آگاهانه خورده‌اید باز می‌پرسد بنابراین کفّاره (شکستن) آن، خوراک دادن به ده مستمند است از میانگین آنچه به خانواده خود می‌دهید یا (تهیّه) لباس آنان و یا آزاد کردن یک بنده؛ پس هر که (هیچ‌یک را) نیابد (کفاره آن) سه روز روزه است؛ این کفّاره سوگندهای شماست هرگاه سوگند خورید (و بشکنید)؛ حرمت سوگندهای خود را بدارید؛ خداوند این چنین آیات خود را برای شما روشن می‌گرداند باشد که سپاس گزارید» سوره مائده، آیه ۸۹.</ref> است که شکستن قسم را به طور مطلق سبب ثبوت کفاره دانسته و کفاره این امر را [[اطعام]] ده [[مسکین]] یا پوشاندن آنان یا [[آزاد]] کردن برده دانسته و در صورت یافت نشدن هر یک از این موارد، بر این افراد سه [[روز]] [[روزه]] را [[واجب]] شمرده است<ref>موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۱.</ref>. اما اگر شکستن [[سوگند]] پس از چهارماه واقع شود، باز هم به نظر مشهور [[فقیهان]] به دلیل عمومیت [[آیه]] ۸۹ [[سوره مائده]] [[کفاره]] واجب است<ref>مختلف الشیعة، ج۷، ص۴۵۳؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۲.</ref>. در برخی [[روایت‌ها]] به [[وجوب]] کفاره در صورت بازگشت پس از چهارماه تصریح شده است. از جمله در روایتی از [[امام رضا]]{{ع}} آمده است: «پس اگر ایلا کننده پس از چهارماه به [[زن]] مراجعه کند و با وی آمیزش کند، او [[همسر]] وی خواهد بود و باید کفاره شکستن سوگند را پرداخت کند»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} نیز به [[لزوم]] پرداخت کفاره اشاره شده است<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۵۲۵.</ref>. اما برخی از فقیهان از جمله [[شیخ طوسی]]، در این صورت کفارۀ شکستن سوگند را واجب ندانسته‌اند<ref>المبسوط، طوسی، ج۵، ص۱۱۳؛ مختلف الشیعة، ج۷، ص۴۵۳.</ref>. البته پرداخت کفاره در این فرض در زمانی است که مدت سوگند پایان نیافته باشد؛ اما در صورتی که مدت سوگند پایان یافته باشد، مانند اینکه وی سوگند خورده تا پنج‌ماه با همسر آمیزش نکند و بعد از گذشت پنج‌ماه آمیزش کند، به [[اتفاق]] فقیهان کفاره واجب نخواهد بود؛ زیرا شکستن سوگند در این فرض محقق نگردیده است<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۵۱؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۳.</ref>.		آمیزش با [[همسر]] از سوی ایلا کننده دو صورت دارد. صورت اول آن است که وی قبل از پایان یافتن مهلت چهارماهه با همسر آمیزش کند، در این صورت چون وی [[سوگند]] خود را شکسته است، به [[اتفاق]] [[فقیهان]] [[امامیه]] باید [[کفاره]] شکستن سوگند را بدهد<ref>تحریر الأحکام، ج۴، ص۱۱۶؛ شرائع الإسلام، ج۳، ص۲۶۵.</ref>. دلیل آن [[آیه]] ۸۹ [[سوره مائده]]<ref>{{متن قرآن\|لَا يُؤَاخِذُكُمُ اللَّهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَلَكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمُ الْأَيْمَانَ فَكَفَّارَتُهُ إِطْعَامُ عَشَرَةِ مَسَاكِينَ مِنْ أَوْسَطِ مَا تُطْعِمُونَ أَهْلِيكُمْ أَوْ كِسْوَتُهُمْ أَوْ تَحْرِيرُ رَقَبَةٍ فَمَنْ لَمْ يَجِدْ فَصِيَامُ ثَلَاثَةِ أَيَّامٍ ذَلِكَ كَفَّارَةُ أَيْمَانِكُمْ إِذَا حَلَفْتُمْ وَاحْفَظُوا أَيْمَانَكُمْ كَذَلِكَ يُبَيِّنُ اللَّهُ لَكُمْ آيَاتِهِ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ}} «خداوند شما را در سوگندهای بیهوده بازخواست نمی‌کند اما از سوگندهایی که آگاهانه خورده‌اید باز می‌پرسد بنابراین کفّاره (شکستن) آن، خوراک دادن به ده مستمند است از میانگین آنچه به خانواده خود می‌دهید یا (تهیّه) لباس آنان و یا آزاد کردن یک بنده؛ پس هر که (هیچ‌یک را) نیابد (کفاره آن) سه روز روزه است؛ این کفّاره سوگندهای شماست هرگاه سوگند خورید (و بشکنید)؛ حرمت سوگندهای خود را بدارید؛ خداوند این چنین آیات خود را برای شما روشن می‌گرداند باشد که سپاس گزارید» سوره مائده، آیه ۸۹.</ref> است که شکستن قسم را به طور مطلق سبب ثبوت کفاره دانسته و کفاره این امر را [[اطعام]] ده [[مسکین]] یا پوشاندن آنان یا [[آزاد]] کردن برده دانسته و در صورت یافت نشدن هر یک از این موارد، بر این افراد سه [[روز]] [[روزه]] را [[واجب]] شمرده است<ref>موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۱.</ref>. اما اگر شکستن [[سوگند]] پس از چهارماه واقع شود، باز هم به نظر مشهور [[فقیهان]] به دلیل عمومیت [[آیه]] ۸۹ [[سوره مائده]] [[کفاره]] واجب است<ref>مختلف الشیعة، ج۷، ص۴۵۳؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۲.</ref>. در برخی [[روایت‌ها]] به [[وجوب]] کفاره در صورت بازگشت پس از چهارماه تصریح شده است. از جمله در روایتی از [[امام رضا]]{{ع}} آمده است: «پس اگر ایلا کننده پس از چهارماه به [[زن]] مراجعه کند و با وی آمیزش کند، او [[همسر]] وی خواهد بود و باید کفاره شکستن سوگند را پرداخت کند»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} نیز به [[لزوم]] پرداخت کفاره اشاره شده است<ref>من لا یحضره الفقیه، ج۳، ص۵۲۵.</ref>. اما برخی از فقیهان از جمله [[شیخ طوسی]]، در این صورت کفارۀ شکستن سوگند را واجب ندانسته‌اند<ref>المبسوط، طوسی، ج۵، ص۱۱۳؛ مختلف الشیعة، ج۷، ص۴۵۳.</ref>. البته پرداخت کفاره در این فرض در زمانی است که مدت سوگند پایان نیافته باشد؛ اما در صورتی که مدت سوگند پایان یافته باشد، مانند اینکه وی سوگند خورده تا پنج‌ماه با همسر آمیزش نکند و بعد از گذشت پنج‌ماه آمیزش کند، به [[اتفاق]] فقیهان کفاره واجب نخواهد بود؛ زیرا شکستن سوگند در این فرض محقق نگردیده است<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۵۱؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۳.</ref>.

	در صورتی که پس از گذشت چهارماه ایلا کننده به [[زندگی]] و آمیزش با زن بازگشت نکند، بر وی واجب است زن را [[طلاق]] دهد<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۱؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۵.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به امام رضا{{ع}} آمده است: «اگر ایلا کننده از آمیزش با همسر پس از گذشت چهارماه [[امتناع]] کرد به او گفته می‌شود که باید زن را طلاق دهد»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر از آن [[حضرت]] آمده است: «هرگاه ایلا کننده را به نزد [[حاکم]] برند، حاکم او را چهارماه نگه می‌دارد و سپس به وی می‌گوید: یا باید همسرش را نگه دارد و یا باید او را [[طلاق]] دهد»<ref>قرب الإسناد، ص۳۶۲.</ref>. این [[حکم]] در روایت‌های منقول از دیگر [[امامان]]{{عم}} نیز ذکر شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۸، ص۵.</ref>. مراد از طلاقی که در [[روایت‌ها]] آمده، طلاق رجعی است نه بائن<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۲؛ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۳۱۴.</ref>؛ به این معنا که پس از طلاق تا زمانی که عده [[زن]] تمام نشده، ایلاکننده می‌تواند بدون [[عقد]] به زن [[رجوع]] کند و با او آمیزش نماید. به این حکم در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} تصریح شده است.<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۰.</ref> اما در مقابل، در دو [[روایت]] دیگر، این طلاق بائن دانسته شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۸، ص۴.</ref>، [[فقیهان]] [[امامیه]] با توجه به روایت‌های متعدد دیگر این روایت‌ها را شاذ دانسته و آنها را حمل بر موردی کرده‌اند که ایلا کنده خود طلاق بائن را [[اختیار]] نماید؛ زیرا وی بین [[انتخاب]] طلاق رجعی و طلاق بائن مخیّر است<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۲.</ref>. یا مراد موردی است که [[حاکم]] به جهت [[مصلحت]] ایلاکننده را مجبور نماید که همسرش را به طلاق بائن طلاق دهد<ref>الاستبصار، ج۳، ص۲۵۶.</ref> یا ممکن است مراد از لفظ «بائن» در این روایت‌ها معنای لغوی آن باشد، یعنی میان زن و شوهر با طلاق جدایی انداخته می‌شود<ref>وسائل الشیعة، ج۲۲، ص۳۵۲.</ref>. در صورتی که ایلاکننده پس از گذشت چهارماه آمیزش با [[همسر]] یا طلاق وی را اختیار نکند، حاکم باید وی را مجبور به انتخاب یکی از این دو عمل نماید<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۳؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۳۵۸.</ref>. [[اجبار]] به انتخاب یکی از این دو عمل در روایت‌های متعدد منقول از [[امام رضا]]{{ع}}<ref>قرب الإسناد، ص۳۶۲.</ref> و امام صادق{{ع}} نیز آمده است<ref>وسائل الشیعة، ج۲۲، ص۳۴۹.</ref>. اگر ایلاکننده با حکم و اجبار حاکم نیز حاضر به انتخاب یکی از دو عمل نشود، حاکم او را [[محبوس]] می‌کند و از جهت آب و [[غذا]] بر او سخت می‌گیرد تا یکی از این دو عمل را انتخاب نماید<ref>شرائع الإسلام، ج۳، ص۶۴۴؛ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۳۱۵.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} در این‌باره آمده است: «پس اگر ایلاکننده بعد از گذشت چهارماه از آمیزش با همسرش [[امتناع]] ورزد، به او گفته می‌شود که زنش را [[طلاق]] دهد. پس اگر پذیرفت که اشکالی نیست و اگر امتناع کرد [[محبوس]] می‌گردد و از جهت طعام و آب بر او سخت گرفته می‌شود تا طلاق دهد»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. به این [[حکم]] در روایتی از [[سیره]] [[امیر مؤمنان]]{{ع}} نیز اشاره شده است<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۳.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر از سیره آن [[حضرت]] نقل شده است که آن حضرت پس از محبوس کردن ایلاکننده، به وی یک چهارم طعام یک فرد را می‌داد تا مجبور به طلاق گردد<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۳.</ref>. اما در روایت‌های دیگری از امام رضا{{ع}} و ~~امیرالمؤمنان~~{{ع}} از [[کیفر]] شدیدتر در صورت امتناع سخن به میان آمده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] به این [[احادیث]] به جهت [[ضعف سند]] و [[مخالفت]] با [[اجماع]] عمل نکرده و این احادیث را مختصّ موردی دانسته‌اند که ایلاکننده از پذیرش [[حکم امام]] و [[حاکم]] که [[حکم الهی]] را بیان می‌کنند امتناع ورزد؛ چنانکه این علت در نقل منسوب به امام رضا{{ع}} نیز آمده است.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[ایلا - رضوی (مقاله)\|مقاله «ایلا»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۰۷.</ref>		در صورتی که پس از گذشت چهارماه ایلا کننده به [[زندگی]] و آمیزش با زن بازگشت نکند، بر وی واجب است زن را [[طلاق]] دهد<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۱؛ موسوعة الفقه الإسلامی، ج۱۹، ص۳۶۵.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به امام رضا{{ع}} آمده است: «اگر ایلا کننده از آمیزش با همسر پس از گذشت چهارماه [[امتناع]] کرد به او گفته می‌شود که باید زن را طلاق دهد»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر از آن [[حضرت]] آمده است: «هرگاه ایلا کننده را به نزد [[حاکم]] برند، حاکم او را چهارماه نگه می‌دارد و سپس به وی می‌گوید: یا باید همسرش را نگه دارد و یا باید او را [[طلاق]] دهد»<ref>قرب الإسناد، ص۳۶۲.</ref>. این [[حکم]] در روایت‌های منقول از دیگر [[امامان]]{{عم}} نیز ذکر شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۸، ص۵.</ref>. مراد از طلاقی که در [[روایت‌ها]] آمده، طلاق رجعی است نه بائن<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۲؛ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۳۱۴.</ref>؛ به این معنا که پس از طلاق تا زمانی که عده [[زن]] تمام نشده، ایلاکننده می‌تواند بدون [[عقد]] به زن [[رجوع]] کند و با او آمیزش نماید. به این حکم در روایتی از [[امام صادق]]{{ع}} تصریح شده است.<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۰.</ref> اما در مقابل، در دو [[روایت]] دیگر، این طلاق بائن دانسته شده است<ref>تهذیب الأحکام، ج۸، ص۴.</ref>، [[فقیهان]] [[امامیه]] با توجه به روایت‌های متعدد دیگر این روایت‌ها را شاذ دانسته و آنها را حمل بر موردی کرده‌اند که ایلا کنده خود طلاق بائن را [[اختیار]] نماید؛ زیرا وی بین [[انتخاب]] طلاق رجعی و طلاق بائن مخیّر است<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۲.</ref>. یا مراد موردی است که [[حاکم]] به جهت [[مصلحت]] ایلاکننده را مجبور نماید که همسرش را به طلاق بائن طلاق دهد<ref>الاستبصار، ج۳، ص۲۵۶.</ref> یا ممکن است مراد از لفظ «بائن» در این روایت‌ها معنای لغوی آن باشد، یعنی میان زن و شوهر با طلاق جدایی انداخته می‌شود<ref>وسائل الشیعة، ج۲۲، ص۳۵۲.</ref>. در صورتی که ایلاکننده پس از گذشت چهارماه آمیزش با [[همسر]] یا طلاق وی را اختیار نکند، حاکم باید وی را مجبور به انتخاب یکی از این دو عمل نماید<ref>مسالک الأفهام، ج۱۰، ص۱۴۳؛ تحریر الوسیلة، ج۲، ص۳۵۸.</ref>. [[اجبار]] به انتخاب یکی از این دو عمل در روایت‌های متعدد منقول از [[امام رضا]]{{ع}}<ref>قرب الإسناد، ص۳۶۲.</ref> و امام صادق{{ع}} نیز آمده است<ref>وسائل الشیعة، ج۲۲، ص۳۴۹.</ref>. اگر ایلاکننده با حکم و اجبار حاکم نیز حاضر به انتخاب یکی از دو عمل نشود، حاکم او را [[محبوس]] می‌کند و از جهت آب و [[غذا]] بر او سخت می‌گیرد تا یکی از این دو عمل را انتخاب نماید<ref>شرائع الإسلام، ج۳، ص۶۴۴؛ جواهر الکلام، ج۳۳، ص۳۱۵.</ref>. در [[نقلی]] منسوب به [[امام رضا]]{{ع}} در این‌باره آمده است: «پس اگر ایلاکننده بعد از گذشت چهارماه از آمیزش با همسرش [[امتناع]] ورزد، به او گفته می‌شود که زنش را [[طلاق]] دهد. پس اگر پذیرفت که اشکالی نیست و اگر امتناع کرد [[محبوس]] می‌گردد و از جهت طعام و آب بر او سخت گرفته می‌شود تا طلاق دهد»<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. به این [[حکم]] در روایتی از [[سیره]] [[امیر مؤمنان]]{{ع}} نیز اشاره شده است<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۳.</ref>. در [[حدیثی]] دیگر از سیره آن [[حضرت]] نقل شده است که آن حضرت پس از محبوس کردن ایلاکننده، به وی یک چهارم طعام یک فرد را می‌داد تا مجبور به طلاق گردد<ref>الکافی، ج۶، ص۱۳۳.</ref>. اما در روایت‌های دیگری از امام رضا{{ع}} و امیرالمؤمنین{{ع}} از [[کیفر]] شدیدتر در صورت امتناع سخن به میان آمده است<ref>فقه الرضا{{ع}}، ص۲۴۸.</ref>. [[فقیهان]] [[امامیه]] به این [[احادیث]] به جهت [[ضعف سند]] و [[مخالفت]] با [[اجماع]] عمل نکرده و این احادیث را مختصّ موردی دانسته‌اند که ایلاکننده از پذیرش [[حکم امام]] و [[حاکم]] که [[حکم الهی]] را بیان می‌کنند امتناع ورزد؛ چنانکه این علت در نقل منسوب به امام رضا{{ع}} نیز آمده است.<ref>[[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[ایلا - رضوی (مقاله)\|مقاله «ایلا»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|دانشنامه امام رضا ج۲]] ص ۷۰۷.</ref>

	==مبارزه با ایلاء==		==مبارزه با ایلاء==

Heydari: جایگزینی متن - '\(.)\[\[(.)\]\](.)\"\'\'\'(.)\'\'\'\"(.)\<\/div\>\n\(.)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

2022-06-01T06:48:12Z

جایگزینی متن - '\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$252\,\s252\,\s233$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\[\[(.*)\]\](.*)\"\'\'\'(.*)\'\'\'\"(.*)\<\/div\>\n\<div\sstyle\=\"background\-color\:\srgb$255\,\s245\,\s227$\;\stext\-align\:center\;\sfont\-size\:\s85\%\;\sfont\-weight\:\snormal\;\"\>(.*)\<\/div\>\n\n' به '{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = $2 | عنوان مدخل = $4 | مداخل مرتبط = $6 | پرسش مرتبط = }} '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۱۸
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين~~ مدخل ~~از زیرشاخه‌های بحث '''~~[[ایلاء]]~~''' است. "'''[[ایلاء]]'''" از چند منظر متفاوت، بررسی می‌شود:</div>~~		{{مدخل مرتبط
	~~<div style~~=~~"background-color: rgb(255, 245, 227); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">~~[[ایلاء در قرآن]] - [[ایلاء در معارف و سیره رضوی]]~~</div>~~		\| موضوع مرتبط = ایلاء
			\| عنوان مدخل = [[ایلاء]]
			\| مداخل مرتبط = [[ایلاء در قرآن]] - [[ایلاء در معارف و سیره رضوی]]
			\| پرسش مرتبط =
			}}

	==مقدمه==		==مقدمه==

Heydari: جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

2022-04-21T10:03:02Z

جایگزینی متن - '== جستارهای وابسته == == منابع ==' به '== منابع =='

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۳۳
خط ۳۰:		خط ۳۰:

	[[اسلام]] حتی برای کسی که چنین سوگندی می‌خورد برای شکستن قسم و [[سوگند]]، [[کفاره]] قرار داد تا کسی به این [[سنت]] [[عصر جاهلی]] برنگردد، پس اسلام این سنت را که در عصر جاهلی بوده تعدیل کرد بدون این که هیچ کسر شأنی برای زن ایجاد شود.<ref>[[سید صفیه میرحسینی\|میرحسینی]] و [[ابراهیم فلاح\|فلاح]]، [[شیوه‌های مبارزه پیامبر با فرهنگ جاهلی (کتاب)\|شیوه‌های مبارزه پیامبر با فرهنگ جاهلی]]، ص ۱۲۸.</ref>		[[اسلام]] حتی برای کسی که چنین سوگندی می‌خورد برای شکستن قسم و [[سوگند]]، [[کفاره]] قرار داد تا کسی به این [[سنت]] [[عصر جاهلی]] برنگردد، پس اسلام این سنت را که در عصر جاهلی بوده تعدیل کرد بدون این که هیچ کسر شأنی برای زن ایجاد شود.<ref>[[سید صفیه میرحسینی\|میرحسینی]] و [[ابراهیم فلاح\|فلاح]]، [[شیوه‌های مبارزه پیامبر با فرهنگ جاهلی (کتاب)\|شیوه‌های مبارزه پیامبر با فرهنگ جاهلی]]، ص ۱۲۸.</ref>
	~~== جستارهای وابسته ==~~

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}

Ali: /* منابع */

2022-04-06T19:03:32Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ آوریل ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۳۳
خط ۳۴:		خط ۳۴:
	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده: 1100515.jpg\|22px]] [[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[~~ایلا~~ - رضوی (مقاله)\|مقاله «ایلا»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۲''']]		# [[پرونده: 1100515.jpg\|22px]] [[سید جعفر رضوی\|رضوی، سید جعفر]]، [[ایلاء - رضوی (مقاله)\|مقاله «ایلا»]]، [[دانشنامه امام رضا ج۲ (کتاب)\|'''دانشنامه امام رضا ج۲''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}}
اين مدخل...» ایجاد کرد

2022-03-09T04:47:35Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} <div style="background-color: rgb(252, 252, 233); text-align:center; font-size: 85%; font-weight: normal;">اين مدخل...» ایجاد کرد

نمایش تغییرات