ایله - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-11-06T04:49:09Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۶ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۰۸:۱۹
خط ۲۵:		خط ۲۵:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

			[[رده:مکان‌ها در قرآن]]

Msadeq: ویرایش Msadeq (بحث) به آخرین تغییری که Jaafari انجام داده بود واگردانده شد

2022-11-26T09:52:21Z

ویرایش Msadeq (بحث) به آخرین تغییری که Jaafari انجام داده بود واگردانده شد

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== ~~المراجع~~ ==		== پانویس ==
	{{~~مراجع~~}}		{{پانویس}}

Msadeq: /* پانویس */

2022-11-26T09:52:05Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== ~~پانویس~~ ==		== المراجع ==
	{{~~پانویس~~}}		{{مراجع}}

Jaafari: /* ایله در قرآن */

2022-11-20T08:55:56Z

ایله در قرآن

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۵
خط ۳:		خط ۳:
	== واژه‌شناسی لغوی ==		== واژه‌شناسی لغوی ==
	اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از «ایلا» (Ila) یا «ایلت» (Elath) یا «ایلوت» (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داوود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>		اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از «ایلا» (Ila) یا «ایلت» (Elath) یا «ایلوت» (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داوود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>

			==ایله==
			شهری است بر کرانه [[دریای سرخ]] و نزدیک [[شام]] و به [[نقلی]] در آخر [[حجاز]] و اول شام.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۹۱.</ref> در کتب [[تاریخ]] بسیار از آن سخن به میان آمده است. امروزه این [[شهر]] به نام «[[عقبه]]» شناخته می‌‌شود که بندری است در رأس «[[خلیج عقبه]]» در مملکت [[پادشاهی]] [[اردن]]. عقبه در حال حاضر شهری است [[آبادان]] و [[تجاری]] و دارای هتل‌ها و پارک‌هایی در [[ساحل]]؛ و خلیج عقبه و بندر آن پر است از کشتی. از دیگر شهرهایی که با نام عقبه شناخته می‌‌شود، شهر عقبه [[آل]] بُوَیب است که تا [[سال ۱۳۷۹ هجری]] [[قمری]] مرز بین دو پادشاهی اردن و [[عربستان سعودی]] بود، و سپس با اسلاحات مرزی صورت گرفته، این شهر به اردن واگذار شد.
			علاوه بر آن، [[یاقوت حموی]] به نقل از [[ابوعبیده]] از شهری بین [[فسطاط]] و [[مکه]] در کرانه دریای سرخ و از بلاد شام به نام [[ایله]] خبر داده و آورده است که یوحنّه بن رؤیه به هنگام حضور [[رسول خدا]]{{صل}} در [[تبوک]]، از ایله نزد [[حضرت]] رفت و با پرداخت [[جزیه]] با ایشان [[صلح]] کرد.<ref>یاقوت حموی، معجم البلدان، ج۱، ص۲۹۲.</ref><ref>[[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غیث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة]] ص۳۵.</ref>

	== ایله در قرآن ==		== ایله در قرآن ==

Jaafari: /* منابع */

2022-11-20T08:55:40Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۰ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۲۵
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:000056.jpg\|22px]] [[امیر مسعود صفری\|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)\|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۵''']]		# [[پرونده:000056.jpg\|22px]] [[امیر مسعود صفری\|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)\|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۵''']]
			# [[پرونده:IM010527.jpg\|22px]] [[عاتق بن غيث بلادی\|بلادی، عاتق بن غيث]]، [[معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة (کتاب)\|'''معجم المعالم الجغرافیة فی السیرة النبویة''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Wasity: جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

2022-11-07T08:25:26Z

جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۵
خط ۲:		خط ۲:

	== واژه‌شناسی لغوی ==		== واژه‌شناسی لغوی ==
	اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از «ایلا» (Ila) یا «ایلت» (Elath) یا «ایلوت» (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت ~~داود~~]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>		اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از «ایلا» (Ila) یا «ایلت» (Elath) یا «ایلوت» (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داوود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>

	== ایله در قرآن ==		== ایله در قرآن ==

Msadeq: /* واژه‌شناسی لغوی */

2022-10-21T07:40:23Z

واژه‌شناسی لغوی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۰
خط ۲:		خط ۲:

	== واژه‌شناسی لغوی ==		== واژه‌شناسی لغوی ==
	اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از ~~[[ایلا]]~~ (Ila) یا ~~[[ایلت]]~~ (Elath) یا ~~[[ایلوت]]~~ (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>		اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از «ایلا» (Ila) یا «ایلت» (Elath) یا «ایلوت» (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>

	== ایله در قرآن ==		== ایله در قرآن ==

Msadeq: /* یادکردهای ایله در تفاسیر */

2022-10-21T07:39:30Z

یادکردهای ایله در تفاسیر

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۹
خط ۹:		خط ۹:

	== یادکردهای ایله در [[تفاسیر]] ==		== یادکردهای ایله در [[تفاسیر]] ==

			==جستارهای وابسته ==
			*[[اصحاب سبت]]

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq در ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۳۸

2022-10-21T07:38:55Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۰۸
خط ۵:		خط ۵:

	== ایله در قرآن ==		== ایله در قرآن ==
	در [[قرآن کریم]]، لفظ اَیله به طور صریح نیامده؛ اما در برخی [[آیات]] به ماجراهای مربوط به آن اشاراتی شده است. {{متن قرآن\|وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و میان خود، آنان را که در روز شنبه از اندازه در گذشتند شناخته‌اید که به آنها گفتیم بوزینگانی باشید، رانده» سوره بقره، آیه ۶۵.</ref>،{{متن قرآن\|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}}<ref>«کافران از بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی پسر مریم لعنت شده‌اند از این رو که نافرمانی ورزیدند و تجاوز می‌کردند» سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>، {{متن قرآن\|وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«و از ایشان درباره شهری که در کرانه دریا بود بپرس، آنگاه که (از حکم حرام بودن ماهیگیری) در روز شنبه تجاوز می‌کردند زیرا روز شنبه آنان ماهی‌هاشان نزد ایشان روی آب می‌آمدند و روزی که شنبه‌شان نبود نزد آنان نمی‌آمدند، بدین‌گونه آنها را برای آنکه نافرمانی می‌کردند، می‌آزمودیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۳.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که گروهی از ایشان گفتند: چرا قومی را پند می‌دهید که خداوند یا آنان را نابود یا به سختی عذاب خواهد کرد؟ گفتند: تا عذری نزد پروردگارتان گردد و باشد که آنان پرهیزگاری ورزند» سوره اعراف، آیه ۱۶۴.</ref>، {{متن قرآن\|فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«آنگاه چون اندرزی که به ایشان داده شده بود از یاد بردند کسانی را که (مردم را) از کار بد باز می‌داشتند رهایی بخشیدیم و ستم‌ورزان را برای آنکه نافرمانی می‌کردند به عذابی سخت فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۵.</ref>، {{متن قرآن\|فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و چون از (ترک) آنچه از آن باز داشته شده بودند سرپیچیدند به آنان فرمودیم:» سوره اعراف، آیه ۱۶۶.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری\|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)\|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

	== موقعیت [[تاریخی]] و جغرافیایی ==		== موقعیت [[تاریخی]] و جغرافیایی ==
	[[ایله]] از [[شهرها]] و بنادر باستانی [[فلسطین]] و در دوره‌های گوناگون تاریخی از مراکز مهم تلاقی راه‌های [[تجاری]] مصر، شام، [[عراق]] و [[عربستان]] بوده است. این شهر سالیانی چند تحت [[فرمان]] [[حاکمان]] [[یونانی]] مصر بود و کانون [[ارتباط]] تجاری نبطیان به شمار می‌رفت. در سال ۱۰۶ میلادی و پس از پایان [[حاکمیت]] نبطیان، [[رومیان]] بر آنجا مستولی شدند. نخستین ارتباط ایله با [[مسلمانان]] در سال ۹ [[قمری]] اتفاق افتاد.<ref>الموسوعه‌الذهبیه، ج۶، ص۲۸۳ـ۲۸۴؛ دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، ج ۱۰، ص۷۱۱.</ref> در این سال وقتی [[پیامبراکرم]]{{صل}} در [[تبوک]] بود [[یوحنا بن رؤبه]] ـ [[اسقف]] ایله ـ به شرط پرداخت [[جزیه]] و تسهیل عبور [[مسلمانان]] از [[شهر]]، [[پیمان]] صلحی را با آن [[حضرت]] [[امضا]] کرد <ref>فتوح البلدان، ص۷۱؛ التنبیه والاشراف، ص۲۳۶؛ الکامل، ج ۲، ص۲۸۰.</ref>. در دوره [[جنگ‌های صلیبی]]، آسیب‌های فراوانی به شهر [[ایله]] وارد شد. در سال ۵۶۵ [[قمری]] (۱۱۷۰ میلادی) [[صلاح الدین ایوبی]]، آن را از صلیبی‌ها بازپس گرفت و ضمیمه [[مصر]] کرد. ایله در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۳ قمری (۱۹۱۷ ـ ۱۹۲۵ میلادی) جزئی از [[سرزمین حجاز]] به شمار می‌آمد؛ اما از آن پس به [[اردن]] منضم شد و سرانجام در سال ۱۹۵۶ میلادی [[اسرائیل]] آن را اشغال کرد. ویرانه‌های این شهر باستانی در گوشه [[غربی]] [[خلیج عقبه]] و در یک کیلومتری شمال [[بندر عقبه]] (اردن) قرار دارد<ref>دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، ج ۱۰، ص۷۱۱.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری\|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)\|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

	== یادکردهای ایله در [[تفاسیر]] ==		== یادکردهای ایله در [[تفاسیر]] ==
	در مورد ساکنان [[سرزمین]] ایله، برخی، [[اصحاب سبت]] و برخی دیگر نیز [[اصحاب ایکه]] را نام برده‌اند. گروهی از [[مورخان]] و [[مفسران]] نیز آنها را بخشی از [[قوم ثمود]] پنداشته‌اند که بر اثر همجواری با [[بنی‌اسرائیل]] به [[دین یهود]] گرویده‌اند؛<ref> تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۷۱؛ المیزان، ج ۸، ص۳۰۱ ـ ۳۰۲.</ref> اما بیشتر مفسران نخستین و متأخر، اصحاب سبت را جزو ساکنان ایله برشمرده‌اند.<ref>جامع البیان، مج ۶، ج ۹، ص۱۲۲؛ تفسیر قرطبی، ج ۷، ص۱۹۴؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۲، ص۲۶۷.</ref> این [[قوم]] در عصر [[پیامبری]] [[حضرت داود]]{{ع}} بوده <ref>کشف الاسرار، ج ۱، ص۲۲۳.</ref> و بر اساس [[آیه]] {{متن قرآن\|وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و میان خود، آنان را که در روز شنبه از اندازه در گذشتند شناخته‌اید که به آنها گفتیم بوزینگانی باشید، رانده» سوره بقره، آیه ۶۵.</ref> [[خداوند]] به قوم موسوم به اصحاب سبت [[فرمان]] داده بود که [[روز]] [[شنبه]] را تعطیل کرده، به [[عبادت]] بپردازند؛ اما آنها از [[فرمان الهی]] [[تعدی]] کردند و ازاین‌رو خداوند چهره [[انسانی]] آنان را به صورت [[حیوان]] (بوزینه) دگرگون ساخت:<ref>جامع‌البیان، مج ۱، ج ۱، ص۴۷۱؛ التبیان، ج ۱، ص۲۹۲؛ ج ۵، ص۱۳، ۱۷؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص۷۵۶.</ref> «و لَقَد عَلِمتُمُ الَّذینَ اعتَدَوا مِنکُم فِی السَّبتِ فَقُلنا لَهُم کونوا قِرَدَةً خـسِـ ٔ ن». [[آیات]] {{متن قرآن\|وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«و از ایشان درباره شهری که در کرانه دریا بود بپرس، آنگاه که (از حکم حرام بودن ماهیگیری) در روز شنبه تجاوز می‌کردند زیرا روز شنبه آنان ماهی‌هاشان نزد ایشان روی آب می‌آمدند و روزی که شنبه‌شان نبود نزد آنان نمی‌آمدند، بدین‌گونه آنها را برای آنکه نافرمانی می‌کردند، می‌آزمودیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۳.</ref>، {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که گروهی از ایشان گفتند: چرا قومی را پند می‌دهید که خداوند یا آنان را نابود یا به سختی عذاب خواهد کرد؟ گفتند: تا عذری نزد پروردگارتان گردد و باشد که آنان پرهیزگاری ورزند» سوره اعراف، آیه ۱۶۴.</ref>، {{متن قرآن\|فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«آنگاه چون اندرزی که به ایشان داده شده بود از یاد بردند کسانی را که (مردم را) از کار بد باز می‌داشتند رهایی بخشیدیم و ستم‌ورزان را برای آنکه نافرمانی می‌کردند به عذابی سخت فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۵.</ref>، {{متن قرآن\|فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و چون از (ترک) آنچه از آن باز داشته شده بودند سرپیچیدند به آنان فرمودیم:» سوره اعراف، آیه ۱۶۶.</ref> نیز به همین مضمون آمده است. بنا به روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} نیز مسخ‌شدگان [[بنی‌اسرائیل]]، [[اهل]] [[ایله]] ـ سرزمینی در [[ساحل]] دریا ـ بودند <ref>تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۷۱؛ تفسیر عیاشی، ج ۲، ص۱۶۶؛ الدرالمنثور، ج ۳، ص۵۸۸.</ref>. در [[آیه]] {{متن قرآن\|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}}<ref>«کافران از بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی پسر مریم لعنت شده‌اند از این رو که نافرمانی ورزیدند و تجاوز می‌کردند» سوره مائده، آیه ۷۸.</ref> نیز همین جریان آمده است که از امام باقر{{ع}} [[روایت]] شده: [[حضرت داود]]{{ع}} اهالی [[شهر]] ایله را [[نفرین]] کرد<ref>الکافی، ج ۸، ص۲۰۰؛ مجمع‌البیان، ج۳، ص۳۵۷؛ البرهان، ج ۲، ص۳۴۳.</ref> از طرق [[اهل‌سنت]] نیز این روایت از [[مجاهد]] و [[قتاده]] و دیگران نقل شده‌است.<ref>کشف الاسرار، ج ۳، ص۱۹۷؛ الکشاف، ج ۱، ص۶۶۶؛ التفسیرالکبیر، ج ۱۲، ص۶۳.</ref> در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا}}<ref>«باز راه افتادند تا هنگامی که به مردم شهری رسیدند از مردمش خوراک خواستند، اما آنان از پذیرایی ایشان خودداری کردند؛ سپس دیواری در آن (شهر) یافتند که می‌خواست فرو افتد، (خضر) آن را استوار کرد، (موسی) گفت: اگر می‌خواستی برای آن مزدی دریافت می‌داشتی» سوره کهف، آیه ۷۷.</ref> نیز که به داستان [[حضرت خضر]] و [[موسی]]{{ع}} می‌پردازد به [[قریه ایله]] اشاره‌ای شده است؛ هنگامی که آنها به قریه‌ای رسیدند و از اهل آن [[غذا]] خواستند آنها از مهمان کردنشان خودداری کردند. برخی مراد از [[قریه]] را همان شهر ایله دانسته‌اند <ref>جامع‌البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص۲۸۸؛ کشف‌الاسرار، ج ۵، ص۷۲۲؛ مجمع‌البیان، ج ۶، ص۷۵۱.</ref> برخی، دو واژه ایله و [[ایکه]] را، هم معنا و نام یک محل شمرده‌اند که در نتیجه [[مردم]] ایله همان [[اصحاب ایکه]] خواهند بود.<ref> تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۴۴؛ المیزان، ج ۸، ص۲۹۳ ـ ۲۹۴، ۳۰۱.</ref> چون قریه ایله نزدیک به [[مدین]] است و در لغت [[عبری]] معنای اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز آمده است<ref> اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref> و از طرفی ایکه را [[اهل تفسیر]] و لغت به معنای درخت یا بیشه دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۶، ص۵۲۷ ـ ۵۲۸؛ لسان العرب، ج ۱، ص۲۸۹.</ref> (چرا که ساکنان ایکه در سرزمینی پر از باغ و درخت [[زندگی]] می‌کرده‌اند) می‌توان [[حدس]] زد که با ایله رابطه‌ای داشته باشد و [[اصحاب ایکه]] همان [[مردم]] ناحیه [[ایله]] باشند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند. شایان یادآوری است که [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به سوی مدین، برادرشان شعیب را فرستادیم، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که جز او خدایی ندارید، بی‌گمان برهانی از سوی پروردگارتان برایتان آمده است پس پیمانه و ترازو را تمام بپیمایید و چیزهای مردم را به آنان کم ندهید و در این سرزمین پس از سامان یافتن آن تباهی نورزید، این برای شما اگر مؤمن باشید بهتر است» سوره اعراف، آیه ۸۵.</ref> و {{متن قرآن\|وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ وَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ إِنِّي أَرَاكُمْ بِخَيْرٍ وَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ}}<ref>«و به سوی (قوم) مدین، برادرشان شعیب را (فرستادیم که به ایشان) گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید و در پیمانه و ترازو کم ننهید، من شما را در رفاه می‌یابم و بر شما از عذاب روزی فراگیر می‌هراسم» سوره هود، آیه ۸۴.</ref> به روشنی می‌گوید که [[شعیب]]، [[پیامبر]] [[سرزمین]] یا [[قوم مدین]] (اصحاب ایکه) بوده است. سرزمین این [[قوم]] را در شبه [[جزیره سینا]] یا نزدیک آن و در حاشیه [[دریای قلزم]] دانسته‌اند.<ref>مجمع البیان، ج ۴، ص۶۸۸؛ اعلام قرآن، ص۱۴۳ ـ ۱۴۴، ۱۵۳ ـ ۱۵۴.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری\|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)\|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = ایله در قرآن| پرسش مرتبط = }} == واژه‌شناسی لغوی == اَیله در زبان عبری به معنای درختان است.قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲. برخی منابع تاریخی آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و مصر، یا روستا...» ایجاد کرد

2022-10-21T07:37:54Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = ایله در قرآن| پرسش مرتبط = }} == واژه‌شناسی لغوی == اَیله در زبان عبری به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی منابع تاریخی آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و مصر، یا روستا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = | عنوان مدخل = | مداخل مرتبط = [[ایله در قرآن]]| پرسش مرتبط = }}

== واژه‌شناسی لغوی ==
اَیله در [[زبان عبری]] به معنای درختان است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲.</ref> برخی [[منابع تاریخی]] آن را نام شهری میان «یَنْبُع» و [[مصر]]، یا روستایی میان «مَدْیَن» و [[کوه طور]] دانسته‌اند؛<ref>مجمع‌البحرین، ج ۱، ص۱۴۰، «ایل»؛ معجم البلدان، ج ۴، ص۴۸.</ref> ولی بنابر قول مشهور شهری است از نواحی [[شام]] که در کنار دریای قُلْزُم (سرخ)، نزدیک خلیج عَقَبه میان مصر و شام واقع شده<ref>معجم‌البلدان، ج ۱، ص۲۰۶، ۲۹۲؛ ج ۲، ص۴۸، ۶۹؛ معجم ما استعجم، ج ۱، ص۲۰۰.</ref> و امروزه به نام ایلات معروف است. <ref>نمونه، ج 6 ، ص 418.</ref> برخی آن را منسوب به دختر [[مَدْیَن بن ابراهیم]]{{ع}} دانسته‌اند.<ref>نمونه، ج ۶، ص۴۱۸.</ref> در [[عهد عتیق]] چندین بار از [[ایلا]] (Ila) یا [[ایلت]] (Elath) یا [[ایلوت]] (Eloth) نام برده شده است که در [[ساحل]] شرقی دریای قُلزُم واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از مصر از این [[شهر]] گذشته‌اند و [[حضرت داود]]{{ع}} آن را مسخّر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]]{{ع}} آباد شده است.<ref>قاموس کتاب مقدس، ص۱۴۲؛ اعلام قرآن، ص۱۴۴؛ المفصل، ج ۱، ص۱۴۲.</ref>

== ایله در قرآن ==
در [[قرآن کریم]]، لفظ اَیله به طور صریح نیامده؛ اما در برخی [[آیات]] به ماجراهای مربوط به آن اشاراتی شده است. {{متن قرآن|وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و میان خود، آنان را که در روز شنبه از اندازه در گذشتند شناخته‌اید که به آنها گفتیم بوزینگانی باشید، رانده» سوره بقره، آیه ۶۵.</ref>،{{متن قرآن|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}}<ref>«کافران از بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی پسر مریم لعنت شده‌اند از این رو که نافرمانی ورزیدند و تجاوز می‌کردند» سوره مائده، آیه ۷۸.</ref>، {{متن قرآن|وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«و از ایشان درباره شهری که در کرانه دریا بود بپرس، آنگاه که (از حکم حرام بودن ماهیگیری) در روز شنبه تجاوز می‌کردند زیرا روز شنبه آنان ماهی‌هاشان نزد ایشان روی آب می‌آمدند و روزی که شنبه‌شان نبود نزد آنان نمی‌آمدند، بدین‌گونه آنها را برای آنکه نافرمانی می‌کردند، می‌آزمودیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۳.</ref>، {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که گروهی از ایشان گفتند: چرا قومی را پند می‌دهید که خداوند یا آنان را نابود یا به سختی عذاب خواهد کرد؟ گفتند: تا عذری نزد پروردگارتان گردد و باشد که آنان پرهیزگاری ورزند» سوره اعراف، آیه ۱۶۴.</ref>، {{متن قرآن|فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«آنگاه چون اندرزی که به ایشان داده شده بود از یاد بردند کسانی را که (مردم را) از کار بد باز می‌داشتند رهایی بخشیدیم و ستم‌ورزان را برای آنکه نافرمانی می‌کردند به عذابی سخت فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۵.</ref>، {{متن قرآن|فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و چون از (ترک) آنچه از آن باز داشته شده بودند سرپیچیدند به آنان فرمودیم:» سوره اعراف، آیه ۱۶۶.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

== موقعیت [[تاریخی]] و جغرافیایی ==
[[ایله]] از [[شهرها]] و بنادر باستانی [[فلسطین]] و در دوره‌های گوناگون تاریخی از مراکز مهم تلاقی راه‌های [[تجاری]] مصر، شام، [[عراق]] و [[عربستان]] بوده است. این شهر سالیانی چند تحت [[فرمان]] [[حاکمان]] [[یونانی]] مصر بود و کانون [[ارتباط]] تجاری نبطیان به شمار می‌رفت. در سال ۱۰۶ میلادی و پس از پایان [[حاکمیت]] نبطیان، [[رومیان]] بر آنجا مستولی شدند. نخستین ارتباط ایله با [[مسلمانان]] در سال ۹ [[قمری]] اتفاق افتاد.<ref>الموسوعه‌الذهبیه، ج۶، ص۲۸۳ـ۲۸۴؛ دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، ج ۱۰، ص۷۱۱.</ref> در این سال وقتی [[پیامبراکرم]]{{صل}} در [[تبوک]] بود [[یوحنا بن رؤبه]] ـ [[اسقف]] ایله ـ به شرط پرداخت [[جزیه]] و تسهیل عبور [[مسلمانان]] از [[شهر]]، [[پیمان]] صلحی را با آن [[حضرت]] [[امضا]] کرد <ref>فتوح البلدان، ص۷۱؛ التنبیه والاشراف، ص۲۳۶؛ الکامل، ج ۲، ص۲۸۰.</ref>. در دوره [[جنگ‌های صلیبی]]، آسیب‌های فراوانی به شهر [[ایله]] وارد شد. در سال ۵۶۵ [[قمری]] (۱۱۷۰ میلادی) [[صلاح الدین ایوبی]]، آن را از صلیبی‌ها بازپس گرفت و ضمیمه [[مصر]] کرد. ایله در سال‌های ۱۳۳۵ تا ۱۳۴۳ قمری (۱۹۱۷ ـ ۱۹۲۵ میلادی) جزئی از [[سرزمین حجاز]] به شمار می‌آمد؛ اما از آن پس به [[اردن]] منضم شد و سرانجام در سال ۱۹۵۶ میلادی [[اسرائیل]] آن را اشغال کرد. ویرانه‌های این شهر باستانی در گوشه [[غربی]] [[خلیج عقبه]] و در یک کیلومتری شمال [[بندر عقبه]] (اردن) قرار دارد<ref>دائره‌المعارف بزرگ اسلامی، ج ۱۰، ص۷۱۱.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

== یادکردهای ایله در [[تفاسیر]] ==
در مورد ساکنان [[سرزمین]] ایله، برخی، [[اصحاب سبت]] و برخی دیگر نیز [[اصحاب ایکه]] را نام برده‌اند. گروهی از [[مورخان]] و [[مفسران]] نیز آنها را بخشی از [[قوم ثمود]] پنداشته‌اند که بر اثر همجواری با [[بنی‌اسرائیل]] به [[دین یهود]] گرویده‌اند؛<ref> تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۷۱؛ المیزان، ج ۸، ص۳۰۱ ـ ۳۰۲.</ref> اما بیشتر مفسران نخستین و متأخر، اصحاب سبت را جزو ساکنان ایله برشمرده‌اند.<ref>جامع البیان، مج ۶، ج ۹، ص۱۲۲؛ تفسیر قرطبی، ج ۷، ص۱۹۴؛ تفسیر ابن کثیر، ج ۲، ص۲۶۷.</ref> این [[قوم]] در عصر [[پیامبری]] [[حضرت داود]]{{ع}} بوده <ref>کشف الاسرار، ج ۱، ص۲۲۳.</ref> و بر اساس [[آیه]] {{متن قرآن|وَلَقَدْ عَلِمْتُمُ الَّذِينَ اعْتَدَوْا مِنْكُمْ فِي السَّبْتِ فَقُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و میان خود، آنان را که در روز شنبه از اندازه در گذشتند شناخته‌اید که به آنها گفتیم بوزینگانی باشید، رانده» سوره بقره، آیه ۶۵.</ref> [[خداوند]] به قوم موسوم به اصحاب سبت [[فرمان]] داده بود که [[روز]] [[شنبه]] را تعطیل کرده، به [[عبادت]] بپردازند؛ اما آنها از [[فرمان الهی]] [[تعدی]] کردند و ازاین‌رو خداوند چهره [[انسانی]] آنان را به صورت [[حیوان]] (بوزینه) دگرگون ساخت:<ref>جامع‌البیان، مج ۱، ج ۱، ص۴۷۱؛ التبیان، ج ۱، ص۲۹۲؛ ج ۵، ص۱۳، ۱۷؛ مجمع‌البیان، ج ۴، ص۷۵۶.</ref> «و لَقَد عَلِمتُمُ الَّذینَ اعتَدَوا مِنکُم فِی السَّبتِ فَقُلنا لَهُم کونوا قِرَدَةً خـسِـ ٔ ن». [[آیات]] {{متن قرآن|وَاسْأَلْهُمْ عَنِ الْقَرْيَةِ الَّتِي كَانَتْ حَاضِرَةَ الْبَحْرِ إِذْ يَعْدُونَ فِي السَّبْتِ إِذْ تَأْتِيهِمْ حِيتَانُهُمْ يَوْمَ سَبْتِهِمْ شُرَّعًا وَيَوْمَ لَا يَسْبِتُونَ لَا تَأْتِيهِمْ كَذَلِكَ نَبْلُوهُمْ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«و از ایشان درباره شهری که در کرانه دریا بود بپرس، آنگاه که (از حکم حرام بودن ماهیگیری) در روز شنبه تجاوز می‌کردند زیرا روز شنبه آنان ماهی‌هاشان نزد ایشان روی آب می‌آمدند و روزی که شنبه‌شان نبود نزد آنان نمی‌آمدند، بدین‌گونه آنها را برای آنکه نافرمانی می‌کردند، می‌آزمودیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۳.</ref>، {{متن قرآن|وَإِذْ قَالَتْ أُمَّةٌ مِنْهُمْ لِمَ تَعِظُونَ قَوْمًا اللَّهُ مُهْلِكُهُمْ أَوْ مُعَذِّبُهُمْ عَذَابًا شَدِيدًا قَالُوا مَعْذِرَةً إِلَى رَبِّكُمْ وَلَعَلَّهُمْ يَتَّقُونَ}}<ref>«و (یاد کن) آنگاه را که گروهی از ایشان گفتند: چرا قومی را پند می‌دهید که خداوند یا آنان را نابود یا به سختی عذاب خواهد کرد؟ گفتند: تا عذری نزد پروردگارتان گردد و باشد که آنان پرهیزگاری ورزند» سوره اعراف، آیه ۱۶۴.</ref>، {{متن قرآن|فَلَمَّا نَسُوا مَا ذُكِّرُوا بِهِ أَنْجَيْنَا الَّذِينَ يَنْهَوْنَ عَنِ السُّوءِ وَأَخَذْنَا الَّذِينَ ظَلَمُوا بِعَذَابٍ بَئِيسٍ بِمَا كَانُوا يَفْسُقُونَ}}<ref>«آنگاه چون اندرزی که به ایشان داده شده بود از یاد بردند کسانی را که (مردم را) از کار بد باز می‌داشتند رهایی بخشیدیم و ستم‌ورزان را برای آنکه نافرمانی می‌کردند به عذابی سخت فرو گرفتیم» سوره اعراف، آیه ۱۶۵.</ref>، {{متن قرآن|فَلَمَّا عَتَوْا عَنْ مَا نُهُوا عَنْهُ قُلْنَا لَهُمْ كُونُوا قِرَدَةً خَاسِئِينَ}}<ref>«و چون از (ترک) آنچه از آن باز داشته شده بودند سرپیچیدند به آنان فرمودیم:» سوره اعراف، آیه ۱۶۶.</ref> نیز به همین مضمون آمده است. بنا به روایتی از [[امام باقر]]{{ع}} نیز مسخ‌شدگان [[بنی‌اسرائیل]]، [[اهل]] [[ایله]] ـ سرزمینی در [[ساحل]] دریا ـ بودند <ref>تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۷۱؛ تفسیر عیاشی، ج ۲، ص۱۶۶؛ الدرالمنثور، ج ۳، ص۵۸۸.</ref>. در [[آیه]] {{متن قرآن|لُعِنَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ عَلَى لِسَانِ دَاوُودَ وَعِيسَى ابْنِ مَرْيَمَ ذَلِكَ بِمَا عَصَوْا وَكَانُوا يَعْتَدُونَ}}<ref>«کافران از بنی اسرائیل بر زبان داود و عیسی پسر مریم لعنت شده‌اند از این رو که نافرمانی ورزیدند و تجاوز می‌کردند» سوره مائده، آیه ۷۸.</ref> نیز همین جریان آمده است که از امام باقر{{ع}} [[روایت]] شده: [[حضرت داود]]{{ع}} اهالی [[شهر]] ایله را [[نفرین]] کرد<ref>الکافی، ج ۸، ص۲۰۰؛ مجمع‌البیان، ج۳، ص۳۵۷؛ البرهان، ج ۲، ص۳۴۳.</ref> از طرق [[اهل‌سنت]] نیز این روایت از [[مجاهد]] و [[قتاده]] و دیگران نقل شده‌است.<ref>کشف الاسرار، ج ۳، ص۱۹۷؛ الکشاف، ج ۱، ص۶۶۶؛ التفسیرالکبیر، ج ۱۲، ص۶۳.</ref> در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|فَانْطَلَقَا حَتَّى إِذَا أَتَيَا أَهْلَ قَرْيَةٍ اسْتَطْعَمَا أَهْلَهَا فَأَبَوْا أَنْ يُضَيِّفُوهُمَا فَوَجَدَا فِيهَا جِدَارًا يُرِيدُ أَنْ يَنْقَضَّ فَأَقَامَهُ قَالَ لَوْ شِئْتَ لَاتَّخَذْتَ عَلَيْهِ أَجْرًا}}<ref>«باز راه افتادند تا هنگامی که به مردم شهری رسیدند از مردمش خوراک خواستند، اما آنان از پذیرایی ایشان خودداری کردند؛ سپس دیواری در آن (شهر) یافتند که می‌خواست فرو افتد، (خضر) آن را استوار کرد، (موسی) گفت: اگر می‌خواستی برای آن مزدی دریافت می‌داشتی» سوره کهف، آیه ۷۷.</ref> نیز که به داستان [[حضرت خضر]] و [[موسی]]{{ع}} می‌پردازد به [[قریه ایله]] اشاره‌ای شده است؛ هنگامی که آنها به قریه‌ای رسیدند و از اهل آن [[غذا]] خواستند آنها از مهمان کردنشان خودداری کردند. برخی مراد از [[قریه]] را همان شهر ایله دانسته‌اند <ref>جامع‌البیان، مج ۹، ج ۱۵، ص۲۸۸؛ کشف‌الاسرار، ج ۵، ص۷۲۲؛ مجمع‌البیان، ج ۶، ص۷۵۱.</ref> برخی، دو واژه ایله و [[ایکه]] را، هم معنا و نام یک محل شمرده‌اند که در نتیجه [[مردم]] ایله همان [[اصحاب ایکه]] خواهند بود.<ref> تفسیر قمی، ج ۱، ص۲۴۴؛ المیزان، ج ۸، ص۲۹۳ ـ ۲۹۴، ۳۰۱.</ref> چون قریه ایله نزدیک به [[مدین]] است و در لغت [[عبری]] معنای اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز آمده است<ref> اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref> و از طرفی ایکه را [[اهل تفسیر]] و لغت به معنای درخت یا بیشه دانسته‌اند <ref>مجمع البیان، ج ۶، ص۵۲۷ ـ ۵۲۸؛ لسان العرب، ج ۱، ص۲۸۹.</ref> (چرا که ساکنان ایکه در سرزمینی پر از باغ و درخت [[زندگی]] می‌کرده‌اند) می‌توان [[حدس]] زد که با ایله رابطه‌ای داشته باشد و [[اصحاب ایکه]] همان [[مردم]] ناحیه [[ایله]] باشند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند. شایان یادآوری است که [[آیه]] {{متن قرآن|وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ قَدْ جَاءَتْكُمْ بَيِّنَةٌ مِنْ رَبِّكُمْ فَأَوْفُوا الْكَيْلَ وَالْمِيزَانَ وَلَا تَبْخَسُوا النَّاسَ أَشْيَاءَهُمْ وَلَا تُفْسِدُوا فِي الْأَرْضِ بَعْدَ إِصْلَاحِهَا ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ}}<ref>«و به سوی مدین، برادرشان شعیب را فرستادیم، گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که جز او خدایی ندارید، بی‌گمان برهانی از سوی پروردگارتان برایتان آمده است پس پیمانه و ترازو را تمام بپیمایید و چیزهای مردم را به آنان کم ندهید و در این سرزمین پس از سامان یافتن آن تباهی نورزید، این برای شما اگر مؤمن باشید بهتر است» سوره اعراف، آیه ۸۵.</ref> و {{متن قرآن|وَإِلَى مَدْيَنَ أَخَاهُمْ شُعَيْبًا قَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ وَلَا تَنْقُصُوا الْمِكْيَالَ وَالْمِيزَانَ إِنِّي أَرَاكُمْ بِخَيْرٍ وَإِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ مُحِيطٍ}}<ref>«و به سوی (قوم) مدین، برادرشان شعیب را (فرستادیم که به ایشان) گفت: ای قوم من! خداوند را بپرستید که خدایی جز او ندارید و در پیمانه و ترازو کم ننهید، من شما را در رفاه می‌یابم و بر شما از عذاب روزی فراگیر می‌هراسم» سوره هود، آیه ۸۴.</ref> به روشنی می‌گوید که [[شعیب]]، [[پیامبر]] [[سرزمین]] یا [[قوم مدین]] (اصحاب ایکه) بوده است. سرزمین این [[قوم]] را در شبه [[جزیره سینا]] یا نزدیک آن و در حاشیه [[دریای قلزم]] دانسته‌اند.<ref>مجمع البیان، ج ۴، ص۶۸۸؛ اعلام قرآن، ص۱۴۳ ـ ۱۴۴، ۱۵۳ ـ ۱۵۴.</ref>.<ref>[[امیر مسعود صفری|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|دائرة المعارف قرآن کریم ج۵]]، ج۵.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:000056.jpg|22px]] [[امیر مسعود صفری|صفری، امیر مسعود]]، [[ایله (مقاله)|مقاله «ایله»]]، [[دائرة المعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)|'''دائرة المعارف قرآن کریم ج۵''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}