ایمان ابوطالب - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* ایمان ابوطالب */

2024-07-25T07:02:53Z

ایمان ابوطالب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۲۶:		خط ۲۶:
	پیامبر {{صل}} در [[فوت ابوطالب]] سخت گریست و از خداوند برای او [[طلب]] [[مغفرت]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۶.</ref> و هنگام [[دفن]] وی فرمود: ای عمو مرا در [[کودکی]] پرورش دادی، در [[یتیمی]] [[کفالت]] کردی و در بزرگی یاری نمودی، پس خداوند جزای خیرت دهد<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۳۵۰.</ref>. پیامبر ({{صل}} در [[تشییع جنازه]] او شرکت کرد و [[وعده]] کرد که [[روز قیامت]] برای پسر و مادر و عمویش [[ابوطالب]] [[شفاعت]] کند<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۳۵.</ref> با آنکه [[تشییع جنازه]] [[کافر]] و [[شفاعت]] وی صحیح نیست.		پیامبر {{صل}} در [[فوت ابوطالب]] سخت گریست و از خداوند برای او [[طلب]] [[مغفرت]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۶.</ref> و هنگام [[دفن]] وی فرمود: ای عمو مرا در [[کودکی]] پرورش دادی، در [[یتیمی]] [[کفالت]] کردی و در بزرگی یاری نمودی، پس خداوند جزای خیرت دهد<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۳۵۰.</ref>. پیامبر ({{صل}} در [[تشییع جنازه]] او شرکت کرد و [[وعده]] کرد که [[روز قیامت]] برای پسر و مادر و عمویش [[ابوطالب]] [[شفاعت]] کند<ref>تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۳۵.</ref> با آنکه [[تشییع جنازه]] [[کافر]] و [[شفاعت]] وی صحیح نیست.

	[[علی]] {{ع}} [[سوگند]] یاد می‌‌کند که ابوطالب، [[عبدالمطلب]]، [[هاشم]] و عبدمناف هرگز بتی را نپرستیدند بلکه به سوی [[کعبه]] و به [[آیین]] [[ابراهیم]] ({{ع}} [[نماز]] می‌‌گزاردند<ref>کمال الدین، ج۱، ص ۱۷۵.</ref> و او را کسی می‌‌داند که اگر تمام [[گناهکاران]] روی [[زمین]] را شفاعت کند [[خداوند]] می‌‌پذیرد<ref>بحارالأنوار، ج۳۵، ص ۱۱۰.</ref>.<ref>اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص ۵۸۵.</ref>		[[علی]] {{ع}} [[سوگند]] یاد می‌‌کند که ابوطالب، [[عبدالمطلب]]، [[هاشم]] و عبدمناف هرگز بتی را نپرستیدند بلکه به سوی [[کعبه]] و به [[آیین]] [[ابراهیم]] ({{ع}} [[نماز]] می‌‌گزاردند<ref>کمال الدین، ج۱، ص ۱۷۵.</ref> و او را کسی می‌‌داند که اگر تمام [[گناهکاران]] روی [[زمین]] را شفاعت کند [[خداوند]] می‌‌پذیرد<ref>بحارالأنوار، ج۳۵، ص ۱۱۰.</ref>.<ref>[[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص ۵۸۵.</ref>

	== [[دلایل]] منکران ایمان ابوطالب ==		== [[دلایل]] منکران ایمان ابوطالب ==

Bahmani: /* مقدمه */

2024-07-25T07:02:30Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۰:۳۲
خط ۹:		خط ۹:

	== مقدمه ==		== مقدمه ==
	[[ابوطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف]]، عمو و حامی [[پیامبر]] {{صل}} و پدر [[حضرت علی]] {{ع}}، حدود هشتاد و چند سال [[قبل از هجرت]] متولد شد. نام وی [[عبدمناف]] و به [[نقلی]] [[عمران]]، و به [[جهت]] فرزند بزرگش طالب به "[[ابوطالب]]" مشهور شد. ابوطالب [[رئیس]] [[خاندان]] [[بنی هاشم]] و [[وارث]] دو [[منصب]] مهم رفادت (مهمانداری [[حاجیان]]) و سقایت (آب رساندن به حاجیان) بود.		[[ابوطالب بن عبدالمطلب بن هاشم بن عبدمناف]]، عمو و حامی [[پیامبر]] {{صل}} و پدر [[حضرت علی]] {{ع}}، حدود هشتاد و چند سال قبل از هجرت متولد شد. نام وی [[عبدمناف]] و به [[نقلی]] [[عمران]]، و به جهت فرزند بزرگش طالب به "[[ابوطالب]]" مشهور شد. ابوطالب [[رئیس]] [[خاندان]] [[بنی هاشم]] و [[وارث]] دو منصب مهم رفادت (مهمانداری [[حاجیان]]) و سقایت (آب رساندن به حاجیان) بود.

	بعد از [[نبوت]] [[برادر]]زاده‌اش [[محمد]] {{صل}} با تمام وجود به [[حمایت]] از وی پرداخت و در محاصره [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] بنی هاشم توسط [[قریش]] با [[مسلمانان]] به "[[شعب ابوطالب]]" رفت و کمی پس از پایان یافتن محاصره در اثر [[رنج]] و [[سختی]]، در ماه [[ذی القعده]] یا [[شوال]] سال دهم (سه سال قبل از هجرت) [[وفات]] یافت<ref>سیره ابن هشام، ج۱، ص ۱۸۹؛ انساب الاشراف، ج۱، ص ۸۵.</ref>.		بعد از [[نبوت]] [[برادر]]زاده‌اش [[محمد]] {{صل}} با تمام وجود به [[حمایت]] از وی پرداخت و در محاصره [[اجتماعی]] و [[اقتصادی]] بنی هاشم توسط [[قریش]] با [[مسلمانان]] به "[[شعب ابوطالب]]" رفت و کمی پس از پایان یافتن محاصره در اثر [[رنج]] و [[سختی]]، در ماه [[ذی القعده]] یا [[شوال]] سال دهم (سه سال قبل از هجرت) [[وفات]] یافت<ref>سیره ابن هشام، ج۱، ص ۱۸۹؛ انساب الاشراف، ج۱، ص ۸۵.</ref>.

	ابوطالب در میان قریش مشهور به [[سخاوت]] بود و به سبب [[درایت]] و [[عدالت]] و نفوذ [[کلام]]، [[قبایل عرب]] در [[مکه]] وی را به [[داوری]] [[اختیار]] می‌‌کردند<ref>سیره ابن هشام، ج۲، ص ۳۰؛ طبقات ابن سعد، ج۱و۲، ص ۱۲.</ref>. در [[عصر جاهلیت]] نخستین کسی بود که [[سوگند]] در [[شهادت]] برای اولیای دم را بنا نهاد و بعدها [[اسلام]] نیز این امر را [[امضا]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص ۲۱۹؛ سنن نسائی، ج۸، ص ۲ـ۴.</ref>. وی در عصر جاهلیت از [[پلیدی‌ها]] دوری می‌‌گزید و به شیوه پدرش شراب را بر خود [[حرام]] کرده بود<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص ۲۱۹.</ref>. در حمایت‌های بی‌دریغ ابوطالب از [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} تردیدی نیست، ولی در [[ایمان آوردن]] او به [[آیین اسلام]] [[اختلاف]] شده است<ref>اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص ۵۸۵.</ref>.		ابوطالب در میان قریش مشهور به [[سخاوت]] بود و به سبب [[درایت]] و [[عدالت]] و نفوذ [[کلام]]، [[قبایل عرب]] در [[مکه]] وی را به [[داوری]] [[اختیار]] می‌‌کردند<ref>سیره ابن هشام، ج۲، ص ۳۰؛ طبقات ابن سعد، ج۱و۲، ص ۱۲.</ref>. در [[عصر جاهلیت]] نخستین کسی بود که [[سوگند]] در [[شهادت]] برای اولیای دم را بنا نهاد و بعدها [[اسلام]] نیز این امر را [[امضا]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص ۲۱۹؛ سنن نسائی، ج۸، ص ۲ـ۴.</ref>. وی در عصر جاهلیت از [[پلیدی‌ها]] دوری می‌‌گزید و به شیوه پدرش شراب را بر خود [[حرام]] کرده بود<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۵، ص ۲۱۹.</ref>. در حمایت‌های بی‌دریغ ابوطالب از [[پیامبر گرامی اسلام]] {{صل}} تردیدی نیست، ولی در [[ایمان آوردن]] او به [[آیین اسلام]] [[اختلاف]] شده است<ref>[[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص ۵۸۵.</ref>.

	== ایمان ابوطالب ==		== ایمان ابوطالب ==

Jaafari: /* سال وفات ابوطالب سال غم و اندوه */

2023-11-11T04:46:09Z

سال وفات ابوطالب سال غم و اندوه

نمایش تغییرات

Jaafari: /* منابع */

2023-11-11T04:42:02Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۱۳۷:		خط ۱۳۷:
	# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]
	# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]		# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
			# [[پرونده:1368106.jpg\|22px]] [[عبدالرحیم قنوات\|قنوات، عبدالرحیم]]، [[در کنار پدر (مقاله)\| مقاله «در کنار پدر»]]، [[دانشنامه امام علی ج۸ (کتاب)\|'''دانشنامه امام علی ج۸''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Jaafari: /* ابوطالب سه سال در شعب */

2023-01-15T05:07:43Z

ابوطالب سه سال در شعب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۸۵:		خط ۸۵:
	از همه اینها گذشته اگر در هر چیز تردید کنیم در این [[حقیقت]] هیچکس نمی‌تواند تردید کند که ابوطالب از حامیان درجه اول [[اسلام]] و پیامبر بود [[حمایت]] او از پیامبر و اسلام به حدی بود که هرگز نمی‌توان آن را با علایق و [[پیوندهای خویشاوندی]] و [[تعصبات قبیله‌ای]] [[تفسیر]] کرد.		از همه اینها گذشته اگر در هر چیز تردید کنیم در این [[حقیقت]] هیچکس نمی‌تواند تردید کند که ابوطالب از حامیان درجه اول [[اسلام]] و پیامبر بود [[حمایت]] او از پیامبر و اسلام به حدی بود که هرگز نمی‌توان آن را با علایق و [[پیوندهای خویشاوندی]] و [[تعصبات قبیله‌ای]] [[تفسیر]] کرد.
	نمونه زنده آن داستان [[شعب ابوطالب]] است همه [[مورخان]] نوشته‌اند هنگامی که [[قریش]] پیامبر و [[مسلمان‌ها]] را در یک [[محاصره اقتصادی و اجتماعی]] و [[سیاسی]] شدید قرار دادند و [[روابط]] خود را با آنها قطع کردند ابوطالب یگانه حامی و مدافع حضرت سه سال از همه کارهای خود دست کشید و [[بنی‌هاشم]] را به درّه‌ای که در میان کوه‌های [[مکه]] قرار داشت و به شعب ابوطالب معروف بود برد و آنجا سکنی گزید. [[فداکاری]] را به جایی رسانید که اضافه بر ساختن برج‌های مخصوصی بخاطر جلوگیری از [[حمله]] قریش هر شب پیامبر را از خوابگاه خود بلند می‌کرد و جایگاه دیگری برای استراحت او تهیه می‌نمود و فرزند دلبندش علی{{ع}} را به جای او می‌خوابانید و هنگامی که علی{{ع}} می‌گفت پدر [[جان]] من با این وضع بالاخره کشته خواهم شد پاسخ می‌دهد عزیزم [[بردباری]] را از دست مده هر زنده به سوی [[مرگ]] رهسپار است من تو را فدای فرزند عبدالله نمودم جالب توجه اینکه علی{{ع}} در جواب پدر می‌گوید پدرجان این [[کلام]] من نه به خاطر این بود که از کشته شدن در راه محمد{{صل}} هراسی دارم بلکه بخاطر این بود که می‌خواستم بدانی چگونه در برابر تو [[مطیع]] و آماده برای [[یاری]] احمدم<ref>الغدیر، ج۸.</ref> ما معتقدیم هر کس [[تعصب]] را کنار گذاشته و بی‌طرفانه سطور طلایی [[تاریخ]] را دربارۀ [[ابوطالب]] مطالعه کند با این [[ابی الحدید]] [[شارح نهج البلاغه]] هم صدا شده و می‌گوید:		نمونه زنده آن داستان [[شعب ابوطالب]] است همه [[مورخان]] نوشته‌اند هنگامی که [[قریش]] پیامبر و [[مسلمان‌ها]] را در یک [[محاصره اقتصادی و اجتماعی]] و [[سیاسی]] شدید قرار دادند و [[روابط]] خود را با آنها قطع کردند ابوطالب یگانه حامی و مدافع حضرت سه سال از همه کارهای خود دست کشید و [[بنی‌هاشم]] را به درّه‌ای که در میان کوه‌های [[مکه]] قرار داشت و به شعب ابوطالب معروف بود برد و آنجا سکنی گزید. [[فداکاری]] را به جایی رسانید که اضافه بر ساختن برج‌های مخصوصی بخاطر جلوگیری از [[حمله]] قریش هر شب پیامبر را از خوابگاه خود بلند می‌کرد و جایگاه دیگری برای استراحت او تهیه می‌نمود و فرزند دلبندش علی{{ع}} را به جای او می‌خوابانید و هنگامی که علی{{ع}} می‌گفت پدر [[جان]] من با این وضع بالاخره کشته خواهم شد پاسخ می‌دهد عزیزم [[بردباری]] را از دست مده هر زنده به سوی [[مرگ]] رهسپار است من تو را فدای فرزند عبدالله نمودم جالب توجه اینکه علی{{ع}} در جواب پدر می‌گوید پدرجان این [[کلام]] من نه به خاطر این بود که از کشته شدن در راه محمد{{صل}} هراسی دارم بلکه بخاطر این بود که می‌خواستم بدانی چگونه در برابر تو [[مطیع]] و آماده برای [[یاری]] احمدم<ref>الغدیر، ج۸.</ref> ما معتقدیم هر کس [[تعصب]] را کنار گذاشته و بی‌طرفانه سطور طلایی [[تاریخ]] را دربارۀ [[ابوطالب]] مطالعه کند با این [[ابی الحدید]] [[شارح نهج البلاغه]] هم صدا شده و می‌گوید:
	{{عربی\|و لو لا ابوطالب و ابنه ~~***~~ لما مثل الدین شخصا وقاما		{{عربی\|و لو لا ابوطالب و ابنه لما مثل الدین شخصا وقاما
	فذاک بمکة آوی و حامی ~~***~~ و هذا بیثرب [[حس]] الحماما}}<ref>الغدیر، ج۸.</ref>		فذاک بمکة آوی و حامی و هذا بیثرب [[حس]] الحماما}}<ref>الغدیر، ج۸.</ref>
	هر گاه ابوطالب و فرزند برومندش نبود هرگز [[دین]] و [[مکتب اسلام]] به جای نمی‌ماند و قد راست نمی‌کرد ابوطالب در [[مکه]] به [[یاری پیامبر]] شتافت و علی{{ع}} در [[یثرب]] ([[مدینه]]) در راه [[حمایت]] از [[اسلام]] در گرداب مرگ فرو رفت!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۲.</ref>		هر گاه ابوطالب و فرزند برومندش نبود هرگز [[دین]] و [[مکتب اسلام]] به جای نمی‌ماند و قد راست نمی‌کرد ابوطالب در [[مکه]] به [[یاری پیامبر]] شتافت و علی{{ع}} در [[یثرب]] ([[مدینه]]) در راه [[حمایت]] از [[اسلام]] در گرداب مرگ فرو رفت!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۲.</ref>

Jaafari: /* دلایل منکران ایمان ابوطالب */

2023-01-15T05:07:11Z

دلایل منکران ایمان ابوطالب

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۷
خط ۴۴:		خط ۴۴:

	این حدیث به خاطر اشخاصی همچون [[سفیان ثوری]]، [[عبدالملک بن عمیر لخمی کوفی]]<ref>الجرح والتعدیل، ج۵، ص ۳۹۵، رقم ۱۸۳۳؛ میزان الاعتدال، ج۲، ص ۶۳۴ و ۶۳۳ رقم ۵۱۲۵.</ref> و [[عبدالعزیز دراودی]]<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۰.</ref> که در سلسله [[سند]] قرار دارند از نظر سند ضعیف است و [[بغض]] و [[دشمنی]] [[مغیرة بن شعبه]] که [[حدیث]] را از او نقل می‌‌کنند نسبت به [[بنی هاشم]] و به خصوص [[علی]] {{ع}} معروف است<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۶۸.</ref> به علاوه اینکه اگر [[ابوطالب]] [[مشرک]] بوده چگونه [[پیامبر]] {{صل}} طبق این حدیث [[امید]] [[شفاعت]] او را داشته است؟! و [[امام باقر]] {{ع}} در پاسخ سؤال از حدیث یاد شده فرمود: اگر ایمان ابوطالب در کفّه ای از ترازو و [[ایمان]] این [[مردم]] در کفّه ای دیگر قرار گیرد هر آینه ایمان او ترجیح خواهد یافت<ref>[[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص۵۸۵.</ref>.		این حدیث به خاطر اشخاصی همچون [[سفیان ثوری]]، [[عبدالملک بن عمیر لخمی کوفی]]<ref>الجرح والتعدیل، ج۵، ص ۳۹۵، رقم ۱۸۳۳؛ میزان الاعتدال، ج۲، ص ۶۳۴ و ۶۳۳ رقم ۵۱۲۵.</ref> و [[عبدالعزیز دراودی]]<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۷۰.</ref> که در سلسله [[سند]] قرار دارند از نظر سند ضعیف است و [[بغض]] و [[دشمنی]] [[مغیرة بن شعبه]] که [[حدیث]] را از او نقل می‌‌کنند نسبت به [[بنی هاشم]] و به خصوص [[علی]] {{ع}} معروف است<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص۶۸.</ref> به علاوه اینکه اگر [[ابوطالب]] [[مشرک]] بوده چگونه [[پیامبر]] {{صل}} طبق این حدیث [[امید]] [[شفاعت]] او را داشته است؟! و [[امام باقر]] {{ع}} در پاسخ سؤال از حدیث یاد شده فرمود: اگر ایمان ابوطالب در کفّه ای از ترازو و [[ایمان]] این [[مردم]] در کفّه ای دیگر قرار گیرد هر آینه ایمان او ترجیح خواهد یافت<ref>[[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی ج۱]]، ص۵۸۵.</ref>.

			==ایمان ابوطالب==
			تمام [[علمای شیعه]] و بعضی از بزرگان [[اهل تسنن]] مانند [[ابن ابی الحدید]] [[شارح نهج البلاغه]] و [[قسطلانی]] در [[ارشاد الساری]] و زینی [[دحلان]] در حاشیه سیرۀ [[حلبی]]، [[ابوطالب]] را از [[مؤمنان]] [[اسلام]] می‌دانند، در منابع اصیل اسلام نیز شواهد فراوانی برای این موضوع می‌یابیم که با بررسی آنها در [[تعجب]] و [[حیرت]] عمیق فرو می‌رویم که چرا «ابوطالب» از طرف جمعی اینچنین مورد [[بی‌مهری]] و [[اتهام]] قرار گرفته است؟!
			زیرا: این تنها ابوطالب نیست که بخاطر نزدیکیش با علی{{ع}} اینچنین مورد [[تهاجم]] قرار گرفته، بلکه می‌بینیم هر کس در [[تاریخ اسلام]] به نحوی از انحاء [[ارتباط]] نزدیک با [[امیرمؤمنان علی]]{{ع}} داشته از این حملات ناجوانمردانه بر کنار نمانده است، در [[حقیقت]] ابوطالب گناهی نداشت جز اینکه پدر [[علی بن ابی طالب]] پیشوای بزرگ اسلام بود!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۴۹.</ref>

			در اینجا فشرده‌ای از [[دلایل]] گوناگونی که به روشنی، [[گواهی]] بر [[ایمان ابوطالب]] می‌دهد فهرست‌وار می‌آوریم و شرح بیشتر را به کتاب‌هایی که در این زمینه نوشته شده موکول می‌کنیم.

			ابوطالب قبل از [[بعثت پیامبر اکرم]]{{صل}} به خوبی می‌دانست که فرزند برادرش به [[مقام نبوت]] خواهد رسید زیرا [[مورخان]] نوشته‌اند در سفری که ابوطالب با کاروان [[قریش]] به [[شام]] رفت برادرزاده [[دوازده]] ساله خود محمد را نیز با خویش همراه برد، در این [[سفر]] علاوه بر [[کرامات]] گوناگونی که از او دید، همین که کاروان با راهبی بنام «[[بحیرا]]» که سالیان درازی در [[صومعه]] مشغول [[عبادت]] بود و [[آگاهی]] از کتب [[عهدین]] داشت و کاروان‌های تجارتی در مسیر خود به [[زیارت]] او می‌رفتند برخورد کردند، در بین کاروانیان، محمد{{صل}} که آن [[روز]] دوازده سال بیش نداشت نظر [[راهب]] را به خود جلب کرد.
			بحیرا پس از اندکی [[خیره]] شدن و نگاه‌های عمیقانه و پرمعنی به او گفت این [[کودک]] به کدام یک از شما تعلق دارد؟ [[جمعیت]] به ابوطالب اشاره کردند او اظهار داشت برادرزادۀ من است.
			«بحیرا» گفت این طفل [[آینده]] درخشانی دارد این همان [[پیامبری]] است که [[کتاب‌های آسمانی]] از [[رسالت]] و نبوتش خبر داده‌اند و من تمام خصوصیات او را در کتب خوانده‌ام!
			«[[ابوطالب]]» پیش از این برخورد و برخوردهای دیگر از قرائن دیگر نیز به [[نبوت]] [[پیامبر اکرم]] و [[معنویت]] او پی برده بود.
			طبق نقل دانشمند [[اهل تسنن]] [[شهر]] ستانی (صاحب [[ملل و نحل]]) و دیگران در یکی از سال‌ها [[آسمان]] [[مکه]] برکتش را از اهلش بازداشت و [[خشکسالی]] [[سختی]] به [[مردم]] روی آورد، ابوطالب دستور داد تا برادرزاده‌اش محمد را که [[کودکی]] شیرخوار بود حاضر ساختند پس از آنکه [[کودک]] را در حالی که در قنداقه‌ای پیچیده شده بود به او دادند در برابر [[کعبه]] ایستاد و با [[تضرع]] خاصی سه مرتبه طفل شیرخوار را به طرف بالا انداخت و هر مرتبه می‌گفت: «پروردگارا! به [[حق]] این کودک [[باران]] پربرکتی بر ما نازل فرما» چیزی نگذشت که توده‌ای [[ابر]] از کنار افق پدیدار گشت و آسمان مکه را فرا گرفت، سیلاب آنچنان جاری شد که [[بیم]] آن می‌رفت [[مسجد الحرام]] ویران شود.

			سپس [[شهرستانی]] می‌نویسد همین جریان که دلالت بر [[آگاهی]] ابوطالب از رسالت و نبوت برادرزاده‌اش از آغاز کودکی دارد [[ایمان]] وی را به [[پیامبر]] می‌رساند و اشعار ذیل را بعدها ابوطالب به همین مناسبت سروده است:
			{{عربی\|و ابیض یستسقی الغمام بوجهه *** ثمال الیتامی عصمة للارامل}}
			و او روشن چهره‌ای است که ابرها به خاطر او می‌بارند، او [[پناهگاه]] [[یتیمان]] و [[حافظ]] [[بیوه]] [[زنان]] است.
			{{عربی\|یلوذ به الهلاک من آل هاشم *** فهم عنده فی نعمة و فواضل}}
			هلاک‌شوندگان از [[بنی هاشم]] به او [[پناه]] می‌برند، و به وسیله او از [[نعمت‌ها]] و احسان‌ها بهره می‌گیرند.
			{{عربی\|و میزان عدل لا یخیس شعیرة *** و وزان صدق وزنه غیر هائل}}
			او [[میزان]] عدالتی است که یک جو [[تخلف]] نمی‌کند، و وزن‌کننده درستکاری است که توزین او بیم [[اشتباه]] ندارد.
			جریان توجه [[قریش]] را در هنگام خشکسالی به ابوطالب و [[سوگند]] دادن ابوطالب [[خدا]] را به حق او علاوه بر شهرستانی بسیاری از [[مورخان]] بزرگ نقل کرده‌اند<ref>علامه امینی در الغدیر آن را از کتاب «شرح بخاری» و «المواهب اللدنیه» و «الخصائص الکبری» و «شرح بهجة المحافل» و «سیره حلبی» و «سیرۀ نبوی» و «طلبة الطالب» نقل کرده است. الغدیر، ج۷، ص۳۴۶.</ref>.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۴۹.</ref>

			==اشعار [[ابوطالب]] [[گواهی]] زنده==

			به علاوه در کتب معروف [[اسلامی]] اشعاری از ابوطالب در [[اختیار]] ما است که مجموعه آنها در دیوانی بنام «[[دیوان]] ابوطالب» گردآوری شده است.
			[[ابن ابی الحدید]] پس از نقل قسمت زیادی از اشعار ابوطالب (که [[ابن شهر آشوب]] در [[متشابهات]] القرآن آنها را سه هزار [[بیت]] می‌داند) می‌گوید:
			از مطالعه مجموع این اشعار برای ما هیچگونه تردیدی نخواهد ماند که ابوطالب به [[مکتب]] برادرزاده‌اش [[ایمان]] داشته است.

			احادیثی از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نیز نقل شده که گواهی آن حضرت را به ایمان عموی فداکارش ابوطالب روشن می‌سازد از جمله طبق نقل نویسندۀ کتاب «ابوطالب [[مؤمن]] [[قریش]]»: چون ابوطالب [[درگذشت پیامبر]]{{صل}} پس از [[تشییع جنازه]] او ضمن [[سوگواری]] که در [[مصیبت]] از دست دادن عمویش می‌کرد، می‌گفت:
			«وای پدرم! وای ابوطالب! چقدر از [[مرگ]] تو غمگینم؟ چگونه مصیبت تو را فراموش کنم ای کسی که در [[کودکی]] مرا پرورش دادی، و در بزرگی [[دعوت]] مرا [[اجابت]] نمودی، و من در نزد تو همچون چشم در حدقه و [[روح]] در [[بدن]] بودم».
			و نیز پیوسته اظهار می‌داشت: «قریش هیچگاه نتوانست مکروهی بر من وارد کند مگر زمانی که ابوطالب از [[جهان]] رفت».

			از طرفی مسلم است که سال‌ها قبل از [[مرگ ابوطالب]] [[پیامبر]]{{صل}} [[مأمور]] شد هیچگونه رابطه دوستانه با [[مشرکان]] نداشته باشد، با این حال این همه اظهار علاقه و مهر به ابوطالب نشان می‌دهد که پیامبر او را [[معتقد]] به مکتب [[توحید]] می‌دانسته است وگرنه چگونه ممکن بود دیگران را از [[دوستی]] با مشرکان [[نهی]] کند و خود با ابوطالب تا سر حد [[عشق]]، مهر ورزد؟!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۰.</ref>

			==بر پیامبر خرده می‌گیرند یا بر ابوطالب؟==
			در احادیثی که از طرف [[اهل بیت]] رسیده است نیز مدارک فراوانی بر ایمان و [[اخلاص]] [[ابوطالب]] دیده می‌شود که نقل آنها در اینجا بطول می‌انجامد این [[احادیث]] آمیخته با استدلالات منطقی و [[عقلی]] است مانند روایتی که از [[امام چهارم]]{{ع}} نقل گردیده است که حضرتش پس از این که در پاسخ سؤالی اظهار می‌دارد ابوطالب [[مؤمن]] بود می‌فرماید:
			[[راستی]] در شگفتم که چرا برخی می‌پندارند که ابوطالب [[کافر]] بوده است؟ آیا نمی‌دانند که با این [[عقیده]] بر [[پیامبر]] و ابوطالب [[طعنه]] می‌زنند؟ مگر نه این است که در چندین [[آیه]] از [[آیات قرآن]] از این موضوع منع شده است که [[زن]] بعد از [[اسلام آوردن]] در قید زوجیت کافر خود نماند و این مسلم است که [[فاطمه بنت اسد]] از [[پیشگامان در اسلام]] است و تا پایان [[عمر]] ابوطالب همسرش بود<ref>کتاب الحجه - درجات الرفیعه به نقل از الغدیر جلد ۸.</ref>.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۲.</ref>

			==ابوطالب سه سال در شعب==
			از همه اینها گذشته اگر در هر چیز تردید کنیم در این [[حقیقت]] هیچکس نمی‌تواند تردید کند که ابوطالب از حامیان درجه اول [[اسلام]] و پیامبر بود [[حمایت]] او از پیامبر و اسلام به حدی بود که هرگز نمی‌توان آن را با علایق و [[پیوندهای خویشاوندی]] و [[تعصبات قبیله‌ای]] [[تفسیر]] کرد.
			نمونه زنده آن داستان [[شعب ابوطالب]] است همه [[مورخان]] نوشته‌اند هنگامی که [[قریش]] پیامبر و [[مسلمان‌ها]] را در یک [[محاصره اقتصادی و اجتماعی]] و [[سیاسی]] شدید قرار دادند و [[روابط]] خود را با آنها قطع کردند ابوطالب یگانه حامی و مدافع حضرت سه سال از همه کارهای خود دست کشید و [[بنی‌هاشم]] را به درّه‌ای که در میان کوه‌های [[مکه]] قرار داشت و به شعب ابوطالب معروف بود برد و آنجا سکنی گزید. [[فداکاری]] را به جایی رسانید که اضافه بر ساختن برج‌های مخصوصی بخاطر جلوگیری از [[حمله]] قریش هر شب پیامبر را از خوابگاه خود بلند می‌کرد و جایگاه دیگری برای استراحت او تهیه می‌نمود و فرزند دلبندش علی{{ع}} را به جای او می‌خوابانید و هنگامی که علی{{ع}} می‌گفت پدر [[جان]] من با این وضع بالاخره کشته خواهم شد پاسخ می‌دهد عزیزم [[بردباری]] را از دست مده هر زنده به سوی [[مرگ]] رهسپار است من تو را فدای فرزند عبدالله نمودم جالب توجه اینکه علی{{ع}} در جواب پدر می‌گوید پدرجان این [[کلام]] من نه به خاطر این بود که از کشته شدن در راه محمد{{صل}} هراسی دارم بلکه بخاطر این بود که می‌خواستم بدانی چگونه در برابر تو [[مطیع]] و آماده برای [[یاری]] احمدم<ref>الغدیر، ج۸.</ref> ما معتقدیم هر کس [[تعصب]] را کنار گذاشته و بی‌طرفانه سطور طلایی [[تاریخ]] را دربارۀ [[ابوطالب]] مطالعه کند با این [[ابی الحدید]] [[شارح نهج البلاغه]] هم صدا شده و می‌گوید:
			{{عربی\|و لو لا ابوطالب و ابنه *** لما مثل الدین شخصا وقاما
			فذاک بمکة آوی و حامی *** و هذا بیثرب [[حس]] الحماما}}<ref>الغدیر، ج۸.</ref>
			هر گاه ابوطالب و فرزند برومندش نبود هرگز [[دین]] و [[مکتب اسلام]] به جای نمی‌ماند و قد راست نمی‌کرد ابوطالب در [[مکه]] به [[یاری پیامبر]] شتافت و علی{{ع}} در [[یثرب]] ([[مدینه]]) در راه [[حمایت]] از [[اسلام]] در گرداب مرگ فرو رفت!<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۲.</ref>

			==سال [[وفات]] ابوطالب سال [[غم]] و [[اندوه]]==
			تاریخ [[زندگی]] ابوطالب و [[فداکاری]] [[عظیم]] او نسبت به [[پیامبر]]{{صل}} و علاقۀ شدید پیامبر{{صل}} و [[مسلمانان]] نسبت به او تا آنجا که سال مرگش را «[[عام الحزن]]» (سال اندوه) نام نهادند، همه نشان می‌دهد که او به اسلام [[عشق]] می‌ورزید و دفاعش از پیامبر{{صل}} به عنوان [[دفاع]] از یک [[خویشاوند]] نبود، بلکه به صورت دفاع یک [[مؤمن]] [[مخلص]] و یک [[عاشق]] پاکباخته و سرباز [[فداکار]] از جان.<ref>[[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|قصه‌های قرآن]] ص ۵۵۳.</ref>

	== جستارهای وابسته ==		== جستارهای وابسته ==

Jaafari: /* منابع */

2023-01-15T05:06:30Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۰۸:۳۶
خط ۸۹:		خط ۸۹:
	{{منابع}}		{{منابع}}
	# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]		# [[پرونده:440259451.jpg\|22px]] [[اسماعیل آذری‌نژاد\|آذری‌نژاد، اسماعیل]]، [[ایمان ابوطالب (مقاله)\|مقاله «ایمان ابوطالب»]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|'''دانشنامه کلام اسلامی ج۱''']]
			# [[پرونده:1100842.jpg\|22px]] [[ناصر مکارم شیرازی\|مکارم شیرازی، ناصر]]، [[قصه‌های قرآن (کتاب)\|'''قصه‌های قرآن''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Bahmani در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۴

2022-12-26T07:54:29Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۴
خط ۶:		خط ۶:
	}}		}}

	'''ابوطالب {{ع}}''' عمو و [[~~حامی~~ پیامبر]] ~~خاتم~~ {{صل}} و [[پدر امام علی]] {{ع}} است. او دارای برخی [[فضایل]] از جمله اینکه فردی [[سخاوتمند]] بود و [[قبایل عرب]] او را به [[داوری]] [[انتخاب]] می‌‌کردند. ایشام حمایت‌های زیادی از [[پیامبر]]{{صل}} انجام داد. در [[ایمان]] او [[اختلاف]] است. [[شیعیان]] و برخی از فرق [[مسلمان]] دیگر در ایمان او شکی ندارند، ولی برخی دیگر از [[مسلمانان]] منکر ایمان او شده‌اند. [[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] برای کاستن از [[~~منزلت~~ امام علی]] {{ع}}، [[ایمان ابوطالب]] را [[انکار]] می‌‌کنند. [[منکران]] به [[آیات]] و روایاتی استناد می‌‌کنند که قابل رد است.		'''ابوطالب {{ع}}''' عمو و حامی [[پیامبر خاتم]] {{صل}} و [[پدر امام علی]] {{ع}} است. او دارای برخی [[فضایل]] از جمله اینکه فردی [[سخاوتمند]] بود و قبایل عرب او را به [[داوری]] [[انتخاب]] می‌‌کردند. ایشام حمایت‌های زیادی از [[پیامبر]] {{صل}} انجام داد. در [[ایمان]] او [[اختلاف]] است. [[شیعیان]] و برخی از فرق [[مسلمان]] دیگر در ایمان او شکی ندارند، ولی برخی دیگر از [[مسلمانان]] منکر ایمان او شده‌اند. [[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] برای کاستن از منزلت [[امام علی]] {{ع}}، ایمان ابوطالب را [[انکار]] می‌‌کنند. منکران به [[آیات]] و روایاتی استناد می‌‌کنند که قابل رد است.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۵۲

2022-12-26T07:52:46Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۲۲
خط ۵:		خط ۵:
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}

			'''ابوطالب {{ع}}''' عمو و [[حامی پیامبر]] خاتم {{صل}} و [[پدر امام علی]] {{ع}} است. او دارای برخی [[فضایل]] از جمله اینکه فردی [[سخاوتمند]] بود و [[قبایل عرب]] او را به [[داوری]] [[انتخاب]] می‌‌کردند. ایشام حمایت‌های زیادی از [[پیامبر]]{{صل}} انجام داد. در [[ایمان]] او [[اختلاف]] است. [[شیعیان]] و برخی از فرق [[مسلمان]] دیگر در ایمان او شکی ندارند، ولی برخی دیگر از [[مسلمانان]] منکر ایمان او شده‌اند. [[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] برای کاستن از [[منزلت امام علی]] {{ع}}، [[ایمان ابوطالب]] را [[انکار]] می‌‌کنند. [[منکران]] به [[آیات]] و روایاتی استناد می‌‌کنند که قابل رد است.

	== مقدمه ==		== مقدمه ==

Bahmani در ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۷:۴۶

2022-12-26T07:46:27Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۶ دسامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۱۶
خط ۱۴:		خط ۱۴:

	== ایمان ابوطالب ==		== ایمان ابوطالب ==
	[[شیعیان اثناعشری]] بر ایمان آوردن او به آیین اسلام پای فشرده‌اند و این مطلب مورد اجماع [[اهل بیت]] {{ع}} و علمای [[امامیه]] است. اکثر [[زیدیه]]، برخی از شیوخ [[معتزله]]<ref>سیره حلبی، ج۱، ص ۱۸۴.</ref> و تعدادی از دانشمندان اهل سنت نیز برهمین عقیده‌اند<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۶۶و ۶۵.</ref>؛ امّا اکثر [[سیره‌نویسان]] [[اهل سنّت]] معتقدند ابوطالب [[مشرک]] از [[دنیا]] رفت. مسئله [[ایمان ابوطالب]] از دیر [[زمان]] مورد بحث و گفتگوی دانشمندان اسلامی بوده و از قرون اوّلیه کتاب‌های مستقلی تألیف کرده‌اند.		[[شیعیان اثناعشری]] بر ایمان آوردن او به آیین اسلام پای فشرده‌اند و این مطلب مورد اجماع [[اهل بیت]] {{ع}} و علمای [[امامیه]] است. اکثر [[زیدیه]]، برخی از شیوخ [[معتزله]]<ref>سیره حلبی، ج۱، ص ۱۸۴.</ref> و تعدادی از دانشمندان اهل سنت نیز برهمین عقیده‌اند<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۶۶و ۶۵.</ref>؛ امّا اکثر [[سیره‌نویسان]] [[اهل سنّت]] معتقدند ابوطالب [[مشرک]] از [[دنیا]] رفت. مسئله ایمان ابوطالب از دیر [[زمان]] مورد بحث و گفتگوی دانشمندان اسلامی بوده و از قرون اوّلیه کتاب‌های مستقلی تألیف کرده‌اند.

	[[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] در ترویج مشرک بودن ابوطالب [[انگیزه]] مشترک داشتند و آن کاستن [[منزلت]] [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} بود؛ زیرا بنی امیه و در رأس آنها [[ابوسفیان]] تا [[روز فتح مکه]] در برابر [[اسلام]] [[مقاومت]] کردند و تنها در آن [[روز]] و از روی ناچاری اظهار [[مسلمانی]] کردند و [[عباس]]، بزرگ [[خاندان]] بنی عباس نیز در [[جنگ بدر]] در [[سپاه قریش]] مقابل [[مسلمین]] [[جنگ]] کرد و اندکی قبل از [[فتح مکّه]] اسلام آورد و این در حالی بود که [[حمایت]] ابوطالب پدر [[حضرت علی]] {{ع}} از اسلام جای [[انکار]] نداشت، لذا کوشیدند به بهانه [[شرک]] ابوطالب این [[افتخار]] را از علی {{ع}} بگیرند. در شرایطی که [[دین]] نوبنیاد [[اسلام]] [[نیازمند]] حمایت شخصیت اجتماعی و نیرومند و در عین حال به ظاهر بی طرفی بود، [[بدیهی]] است که اگر [[ابوطالب]] اسلام خود را آشکار می‌‌کرد، نزد [[مشرکان قریش]] [[آبرو]] و [[ابهت]] و [[احترام]] خود را از دست می‌‌داد<ref>سیره نبویه، ج۱، ص ۴۶۱؛ الصحیح فی سیرة النبی، ج۲، ص ۱۵۵.</ref> و نمی‌توانست به عنوان [[سرپرست]] [[قبیله]]، [[حَکَم]] و داور [[مشرکان]] گردد و از [[مقام]] [[شیخوخت]] خود در حمایت از اسلام سود جوید<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۸۱.</ref>.		[[بنی امیه]] و [[بنی عباس]] در ترویج مشرک بودن ابوطالب [[انگیزه]] مشترک داشتند و آن کاستن [[منزلت]] [[علی بن ابی‌طالب]] {{ع}} بود؛ زیرا بنی امیه و در رأس آنها [[ابوسفیان]] تا [[روز فتح مکه]] در برابر [[اسلام]] [[مقاومت]] کردند و تنها در آن [[روز]] و از روی ناچاری اظهار [[مسلمانی]] کردند و [[عباس]]، بزرگ [[خاندان]] بنی عباس نیز در [[جنگ بدر]] در [[سپاه قریش]] مقابل [[مسلمین]] [[جنگ]] کرد و اندکی قبل از [[فتح مکّه]] اسلام آورد و این در حالی بود که [[حمایت]] ابوطالب پدر [[حضرت علی]] {{ع}} از اسلام جای [[انکار]] نداشت، لذا کوشیدند به بهانه [[شرک]] ابوطالب این [[افتخار]] را از علی {{ع}} بگیرند. در شرایطی که [[دین]] نوبنیاد [[اسلام]] [[نیازمند]] حمایت شخصیت اجتماعی و نیرومند و در عین حال به ظاهر بی طرفی بود، [[بدیهی]] است که اگر [[ابوطالب]] اسلام خود را آشکار می‌‌کرد، نزد [[مشرکان قریش]] [[آبرو]] و [[ابهت]] و [[احترام]] خود را از دست می‌‌داد<ref>سیره نبویه، ج۱، ص ۴۶۱؛ الصحیح فی سیرة النبی، ج۲، ص ۱۵۵.</ref> و نمی‌توانست به عنوان [[سرپرست]] [[قبیله]]، [[حَکَم]] و داور [[مشرکان]] گردد و از [[مقام]] [[شیخوخت]] خود در حمایت از اسلام سود جوید<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۴، ص ۸۱.</ref>.

	[[دلایل]] [[ایمان ابوطالب]] را می‌‌توان بر سه قسم کرد: مواضع عملی؛ اقوال و اشعار و دیدگاه [[نزدیکان]] وی؛ زیرا [[پیامبر]] {{صل}} و [[اهل بیت]] {{ع}} [[معصوم]] بوده و [[رأی]] آنان [[حجّت]] معتبر است.		[[دلایل]] ایمان ابوطالب را می‌‌توان بر سه قسم کرد: مواضع عملی؛ اقوال و اشعار و دیدگاه [[نزدیکان]] وی؛ زیرا [[پیامبر]] {{صل}} و [[اهل بیت]] {{ع}} [[معصوم]] بوده و [[رأی]] آنان [[حجّت]] معتبر است.

	ابوطالب کسی بود که همسرش [[فاطمه بنت اسد]] را به اسلام [[دعوت]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص ۲۷۲.</ref>، وقتی فرزندش [[علی]] {{ع}} را دید که سمت راست پیامبر ({{صل}} و همراه وی به [[نماز]] ایستاده نه تنها او را منع نکرد، بلکه او را به همراهی با پیامبر {{صل}} [[فرمان]] داد<ref>اسد الغابه، ج۱، ص ۳۸۷؛ سیره حلبی، ج۱، ص ۴۳۳.</ref>. از سپردن پیامبر ({{صل}} به [[قریش]] که با بالا گرفتن دعوت اسلام به [[اندیشه]] [[قتل]] وی افتاده بودند خودداری کرد<ref>ابن هشام، ج۱، ص ۲۶۷؛ تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۲۵ و ۳۱.</ref>. در [[شعب ابوطالب]] برای حفظ جان پیامبر {{صل}} [[کودک]] خردسال خود [[علی]] {{ع}} را هر شب جای او می‌‌خواباند و [[رنج]] [[غربت]] فرزند دیگر خود [[جعفر]] را در [[هجرت به حبشه]] [[تحمل]] می‌‌کرد. اینها همه نمی‌توانست ناشی از [[انگیزه]] [[عاطفی]] و [[غیرت]] [[خویشاوندی]] و قبیله‌ای باشد، زیرا اگر [[محمد]] {{صل}} فرزند برادرش است علی {{ع}} فرزند خودش است، چرا فرزند خود را فدای برادرزاده‌اش می‌‌کند؟		ابوطالب کسی بود که همسرش [[فاطمه بنت اسد]] را به اسلام [[دعوت]] کرد<ref>شرح نهج البلاغه، ج۱۳، ص ۲۷۲.</ref>، وقتی فرزندش [[علی]] {{ع}} را دید که سمت راست پیامبر ({{صل}} و همراه وی به [[نماز]] ایستاده نه تنها او را منع نکرد، بلکه او را به همراهی با پیامبر {{صل}} [[فرمان]] داد<ref>اسد الغابه، ج۱، ص ۳۸۷؛ سیره حلبی، ج۱، ص ۴۳۳.</ref>. از سپردن پیامبر ({{صل}} به [[قریش]] که با بالا گرفتن دعوت اسلام به [[اندیشه]] [[قتل]] وی افتاده بودند خودداری کرد<ref>ابن هشام، ج۱، ص ۲۶۷؛ تاریخ یعقوبی، ج۲، ص ۲۵ و ۳۱.</ref>. در [[شعب ابوطالب]] برای حفظ جان پیامبر {{صل}} [[کودک]] خردسال خود [[علی]] {{ع}} را هر شب جای او می‌‌خواباند و [[رنج]] [[غربت]] فرزند دیگر خود [[جعفر]] را در [[هجرت به حبشه]] [[تحمل]] می‌‌کرد. اینها همه نمی‌توانست ناشی از [[انگیزه]] [[عاطفی]] و [[غیرت]] [[خویشاوندی]] و قبیله‌ای باشد، زیرا اگر [[محمد]] {{صل}} فرزند برادرش است علی {{ع}} فرزند خودش است، چرا فرزند خود را فدای برادرزاده‌اش می‌‌کند؟
خط ۳۳:		خط ۳۳:
	۲. مسلم <ref>التراتب الاداریة، ج۱، ص ۱۹۸.</ref> و [[بخاری]]<ref>الغدیر، ج۸، ص ۱۰.</ref> و عده دیگری [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ}}<ref>«بی‌گمان تو هر کس را که دوست داری راهنمایی نمی‌توانی کرد امّا خداوند هر کس را بخواهد راهنمایی می‌کند و او به رهیافتگان داناتر است» سوره قصص، آیه ۵۶.</ref> را نیز مربوط به ابوطالب دانسته‌اند که در وقت [[مرگ]]، [[بنی هاشم]] را جمع کرده و آنها را امر به [[اطاعت از پیامبر]] {{صل}} کرد تا [[رستگار]] شوند و [[پیامبر]] ({{صل}} فرمود: ای عمو آنها را [[نصیحت]] می‌‌کنی و خود را رها می‌‌کنی، امّا ابوطالب گفت نمی‌توانم از [[دین]] پدر و اجدادم دست بردارم.		۲. مسلم <ref>التراتب الاداریة، ج۱، ص ۱۹۸.</ref> و [[بخاری]]<ref>الغدیر، ج۸، ص ۱۰.</ref> و عده دیگری [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّكَ لَا تَهْدِي مَنْ أَحْبَبْتَ وَلَكِنَّ اللَّهَ يَهْدِي مَنْ يَشَاءُ وَهُوَ أَعْلَمُ بِالْمُهْتَدِينَ}}<ref>«بی‌گمان تو هر کس را که دوست داری راهنمایی نمی‌توانی کرد امّا خداوند هر کس را بخواهد راهنمایی می‌کند و او به رهیافتگان داناتر است» سوره قصص، آیه ۵۶.</ref> را نیز مربوط به ابوطالب دانسته‌اند که در وقت [[مرگ]]، [[بنی هاشم]] را جمع کرده و آنها را امر به [[اطاعت از پیامبر]] {{صل}} کرد تا [[رستگار]] شوند و [[پیامبر]] ({{صل}} فرمود: ای عمو آنها را [[نصیحت]] می‌‌کنی و خود را رها می‌‌کنی، امّا ابوطالب گفت نمی‌توانم از [[دین]] پدر و اجدادم دست بردارم.

	در پاسخ این [[استدلال]] گفته شده که [[شأن نزول]] دیگری برای این آیه نقل شده و آن مربوط به [[جنگ اُحُد]] است که وقتی دندان پیامبر {{صل}} شکسته و صورتش با [[شمشیر]] شکافته می‌‌شود برای [[هدایت]] قومش [[دعا]] می‌‌کند که این آیه نازل می‌‌شود. علاوه بر اینکه از نوع گزارش مسلم و بخاری برمی‌آید این آیه و آیه قبلی هر دو در وقت [[مرگ ابوطالب]] نازل شده و این در حالی است که این دو آیه با فاصله حدود ده سال، اوّلی در [[مکه]] و دومی در [[مدینه]] نازل شده است<ref>جامع البیان، ج۷، ص ۹ـ ۲۲۷؛ تفسیر ابن کثیر، ج۲، ص ۱۳۲؛ طبقات ابن سعد، ج۱، ص ۱۲۳.</ref> و بر فرض [[صحت حدیث]]، آیه دلالت بر عدم [[ایمان ابوطالب]] ندارد، بلکه نشان می‌‌دهد ایمان ابوطالب به [[اراده]] مستقل پیامبر {{صل}} نیست بلکه به خواست [[خداوند]] است.		در پاسخ این [[استدلال]] گفته شده که [[شأن نزول]] دیگری برای این آیه نقل شده و آن مربوط به [[جنگ اُحُد]] است که وقتی دندان پیامبر {{صل}} شکسته و صورتش با [[شمشیر]] شکافته می‌‌شود برای [[هدایت]] قومش [[دعا]] می‌‌کند که این آیه نازل می‌‌شود. علاوه بر اینکه از نوع گزارش مسلم و بخاری برمی‌آید این آیه و آیه قبلی هر دو در وقت [[مرگ ابوطالب]] نازل شده و این در حالی است که این دو آیه با فاصله حدود ده سال، اوّلی در [[مکه]] و دومی در [[مدینه]] نازل شده است<ref>جامع البیان، ج۷، ص ۹ـ ۲۲۷؛ تفسیر ابن کثیر، ج۲، ص ۱۳۲؛ طبقات ابن سعد، ج۱، ص ۱۲۳.</ref> و بر فرض [[صحت حدیث]]، آیه دلالت بر عدم ایمان ابوطالب ندارد، بلکه نشان می‌‌دهد ایمان ابوطالب به [[اراده]] مستقل پیامبر {{صل}} نیست بلکه به خواست [[خداوند]] است.

	۳. [[حبیب بن ابوثابت]] از فردی که از [[ابن عباس]] شنیده نقل می‌‌کند<ref>الثقات، ج۴، ص ۱۳۷.</ref> که ابن عباس گفت [[آیه]]: {{متن قرآن\|وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْأَوْنَ عَنْهُ وَإِنْ يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ}}<ref>«و آنان (دیگران را) از آن (قرآن) باز می‌دارند و (خود) از آن دور می‌شوند و جز خویشتن را نابود نمی‌کنند و در نمی‌یابند» سوره انعام، آیه ۲۶.</ref>، در [[حقّ]] [[ابوطالب]] نازل شد که مردم را از [[اذیت]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[نهی]] می‌‌کرد ولی خود داخل در [[اسلام]] نمی‌شد<ref>جامع البیان، ج۷، ص ۲۲۷ و ۲۳۰؛ الدر المنثور، ج۳، ص ۷۹.</ref>.		۳. [[حبیب بن ابوثابت]] از فردی که از [[ابن عباس]] شنیده نقل می‌‌کند<ref>الثقات، ج۴، ص ۱۳۷.</ref> که ابن عباس گفت [[آیه]]: {{متن قرآن\|وَهُمْ يَنْهَوْنَ عَنْهُ وَيَنْأَوْنَ عَنْهُ وَإِنْ يُهْلِكُونَ إِلَّا أَنْفُسَهُمْ وَمَا يَشْعُرُونَ}}<ref>«و آنان (دیگران را) از آن (قرآن) باز می‌دارند و (خود) از آن دور می‌شوند و جز خویشتن را نابود نمی‌کنند و در نمی‌یابند» سوره انعام، آیه ۲۶.</ref>، در [[حقّ]] [[ابوطالب]] نازل شد که مردم را از [[اذیت]] [[رسول خدا]] {{صل}} [[نهی]] می‌‌کرد ولی خود داخل در [[اسلام]] نمی‌شد<ref>جامع البیان، ج۷، ص ۲۲۷ و ۲۳۰؛ الدر المنثور، ج۳، ص ۷۹.</ref>.