ایکه در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

2022-11-07T08:26:20Z

جایگزینی متن - 'داود' به 'داوود'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۱:۵۶
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.		«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.

	در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت ~~داود~~]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.		در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داوود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.

	نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>		نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>

Bahmani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۵

2022-10-24T09:55:56Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۳:		خط ۳:
	\| موضوع مرتبط = ایکه		\| موضوع مرتبط = ایکه
	\| عنوان مدخل = ایکه		\| عنوان مدخل = ایکه
	\| مداخل مرتبط = [[ایکه در قرآن~~]] - [[ایکه در حدیث~~]]		\| مداخل مرتبط = [[ایکه در قرآن]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =
	}}		}}
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	#{{متن قرآن\|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.
	ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح لام: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.
	همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.		ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح لام: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد. همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.

	«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.		«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.

	در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.		در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.

	نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>		نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>

Bahmani در ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۵۵

2022-10-24T09:55:32Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۳:۲۵
خط ۲:		خط ۲:
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ایکه		\| موضوع مرتبط = ایکه
	\| عنوان مدخل = [[ایکه]]		\| عنوان مدخل = ایکه
	\| مداخل مرتبط = [[ایکه در قرآن]] - [[ایکه در حدیث]]		\| مداخل مرتبط = [[ایکه در قرآن]] - [[ایکه در حدیث]]
	\| پرسش مرتبط =		\| پرسش مرتبط =

Wasity: جایگزینی متن - 'لام' به 'لام'

2022-09-28T19:38:47Z

جایگزینی متن - 'لام' به 'لام'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۸
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	#{{متن قرآن\|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.
	#{{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.		#{{متن قرآن\|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.
	ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح [[لام]]: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.		ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح لام: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.
	همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.		همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.

Wasity: /* مقدمه */

2022-09-28T19:35:12Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۳:۰۵
خط ۱۷:		خط ۱۷:
	«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.		«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.

	در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا ایله و یا ~~ایلوت»~~ نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین~~]] [[~~اسلامی]] [[قصه]] [[اصحاب]] ~~«سبت»~~ را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از [[اصحاب سبت]] در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[~~نقض~~]] ~~[[قوانین]] سبت~~ در آن کتب اثری ندارد. چون قریه ایله نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.		در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا [[ایله]] و یا [[ایلوت]]» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین اسلامی]] [[قصه]] «[[اصحاب سبت]]» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از اصحاب سبت در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقضقوانین]] «سبت» در آن کتب اثری ندارد. چون [[قریه ایله]] نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.
	نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>		نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه\|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)\|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>

Jaafari: صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ایکه | عنوان مدخل = ایکه | مداخل مرتبط = ایکه در قرآن - ایکه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== #{{متن قرآن|وَإِنْ كَانَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ لَظَالِمِينَ}}«و «اصحاب ایکه» به راستی ستمگر بودند» سوره حجر، آ...» ایجاد کرد

2022-09-28T18:50:21Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{نبوت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = ایکه | عنوان مدخل = ایکه | مداخل مرتبط = ایکه در قرآن - ایکه در حدیث | پرسش مرتبط = }} ==مقدمه== #{{متن قرآن|وَإِنْ كَانَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ لَظَالِمِينَ}}<ref>«و «اصحاب ایکه» به راستی ستمگر بودند» سوره حجر، آ...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{نبوت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = ایکه
| عنوان مدخل = [[ایکه]]
| مداخل مرتبط = [[ایکه در قرآن]] - [[ایکه در حدیث]]
| پرسش مرتبط =
}}

==مقدمه==
#{{متن قرآن|وَإِنْ كَانَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ لَظَالِمِينَ}}<ref>«و «اصحاب ایکه» به راستی ستمگر بودند» سوره حجر، آیه ۷۸.</ref>.
#{{متن قرآن|كَذَّبَ أَصْحَابُ الْأَيْكَةِ الْمُرْسَلِينَ}}<ref>««اصحاب ایکه» پیامبران را دروغگو شمردند» سوره شعراء، آیه ۱۷۶.</ref>.
#{{متن قرآن|وَثَمُودُ وَقَوْمُ لُوطٍ وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ أُولَئِكَ الْأَحْزَابُ}}<ref>«و ثمود و قوم لوط و «اصحاب ایکه» همان گروه‌ها (ی شکست خورده) بودند» سوره ص، آیه ۱۳.</ref>.
#{{متن قرآن|وَأَصْحَابُ الْأَيْكَةِ وَقَوْمُ تُبَّعٍ كُلٌّ كَذَّبَ الرُّسُلَ فَحَقَّ وَعِيدِ}}<ref>«و اصحاب ایکه و قوم تبّع همگی پیامبران را دروغزن خواندند آنگاه بیم دادن من (بر آنان) به حقیقت پیوست» سوره ق، آیه ۱۴.</ref>.
ایک: جنگل، بیشه، نی‌زار، اهل لغت آن را به درختان بسیار و پیچیده معنی کرده‌اند<ref>قاموس قرآن، ج۱، ص۱۰۱؛ دایرة المعارف تشیع، ج۲، ص۹؛ دانشنامه قرآن، ج۲، ص۲۳۴.</ref> الایک (گیا): درختان انبوه و پرپشت و زیاد، بیشه. الایکه: یک بیشه<ref>المنجد، ص۴۵. </ref>[[ایکه]] به معنی بیشه<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> [[سیوطی]] در «[[الاتقان]]»<ref>الاتقان، ص۵۴۲.</ref> می‌نویسد: الیکه. ولیکه. ولیکه، به فتح [[لام]]: [[کشور]] [[قوم شعیب]] است، و دومی: نام [[شهر]] آنها و اولی نام ناحیه آن می‌باشد.
همو در الاتقان<ref>الاتقان، ص۴۴.</ref> نوشته: «[[ابن عساکر]] در [[تاریخ]] خود از [[عبدالله بن عمر]] و مرفوعاً آورده که: [[قوم مدین]] و [[اصحاب الایکه]] دو [[امت]] هستند که [[خداوند]] [[شعیب]] را به سوی آنان فرستاد.

«بعضی از [[اهل تفسیر]]، [[اصحاب ایکه]] را همان قوم مدین شناخته و برخی آنان را [[قوم]] و دیگری دانسته‌اند که شعیب{{ع}} برایشان نیز [[رسالت]] داشته است. ولی در [[آیات]] ۱۷۶ و ۱۷۷ [[سوره شعرا]] آمده است که «اصحاب ایکه [[پیامبران]] را [[دروغگو]] انگاشتند، آنگاه که شعیب به آنان گفت آیا [[پروا]] نمی‌کنید؟» و لذا می‌توان نتیجه گرفت که [[اصحاب]] ایک قومی بوده‌اند که شعیب [[پیامبر]] آنان بوده است. از سوی دیگر [[آیه]] ۸۵ [[سوره اعراف]] و آیه ۸۴ [[سوره هود]] به روشنی می‌گوید که شعیب پیامبر [[سرزمین]] یا قوم مدین بوده است. سرزمین این قوم را در شبه جزیره سینا یا نزدیکی آن و در حاشیه بحر قلزم دانسته‌اند»<ref>دانشنامه قرآن و قرآن‌پژوهی، ۲۳۴؛ و ر.ک: قاموس قرآن، ص۱۵۲، ج۱. </ref>. «در [[قرآن مجید]] این [[قوم]] [[قوم شعیب]]{{ع}} به وصف [[ظلم]] متصف گردیده‌اند و در ردیف [[اقوام]] دیگری که [[پیغمبران]] را [[تکذیب]] کرده‌اند به شمار رفته‌اند. [[حضرت شعیب]]{{ع}} آنان را [[پند]] می‌دهد و به [[تقوی]] و [[پرهیزکاری]] [[دعوت]] می‌کند لکن آنان او را [[دروغگو]] می‌پندارند و بالاخره [[عذاب]] نازل شده و هلاک می‌گردند»<ref>محمدرسول کیانی، اعلام قرآن، ص۲۳.</ref> «روزی هوا به شدت داغ شد، چنان که [[اهل]] [[شهر]] به صحرا روی آورند آوردند. در آنجا ابری پدید آمد و همگان در سایه‌اش [[پناه]] گرفتند. به یکباره از [[ابر]] (ظله) آتشی بارید و همه - مگر معدودی که به [[شعیب]] [[ایمان]] آورده بودند- در کام کشید»<ref>اطلاعات قرآنی، ص۹۲.</ref>. «نام شعیب [[پیامبر]] قریب به ده بار در [[قرآن کریم]] در سوره‌های عنکبوت، [[اعراف]]، شعرا و [[هود]] آمده است»<ref>شهباز آزادمهر، تاریخ انبیاء.</ref>.

در کتب [[عهد قدیم]] چندین بار از «[[ایلا]] یا ایله و یا ایلوت» نام برده شده است که در ساحل شرقی [[دریای قلزم]] واقع بوده و [[اسرائیلیان]] هنگام خروج از [[مصر]] از این شهر گذشته‌اند و [[حضرت داود]] آن را مسخر کرده و در [[زمان]] [[حضرت سلیمان]] آباد شده است. [[مفسرین]] [[اسلامی]] [[قصه]] [[اصحاب]] «سبت» را مربوط به [[قریه]] ایله می‌دانند و قریه ایله را نزدیک به [[مدین]] نشان می‌دهند، لکن از [[اصحاب سبت]] در کتاب [[عهد عتیق]] اثری نیست و قریه ایله از جهت [[نقض]] [[قوانین]] سبت در آن کتب اثری ندارد. چون قریه ایله نزدیک به [[مدینه]] است و در لغت [[عبری]] معنی اصلی ایله، درختان بوده و این نام به صورت‌های گوناگون نیز در آمده است، می‌توان [[حدس]] زد که [[اصحاب ایکه]] [[مردم]] ناحیه ایله‌اند که دوران [[ترقی]] و [[انحطاط]] را پیاپی دیده‌اند»<ref>محمد خزائلی، اعلام قرآن، ص۱۴۴.</ref>.
نزدیکی ایکه با ایله ناخودآگاه [[ذهن]] [[انسان]] را متوجه شاخه شرقی دریای قلزم یعنی [[خلیج عقبه]] می‌کنند در اینجا مدین، ایله و [[معان]] با هم [[همسایگی]] دارند. «[[معان]]» نام جدید نام قدیمی [[مدین]] می‌باشد؛ لذا نتیجه این می‌شود که [[اصحاب ایکه]] در همین محدوده جغرافیایی ساکن بوده‌اند.<ref>[[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|اماکن جغرافیایی در قرآن]]، ص ۲۷۰.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010430.jpg|22px]] [[محرم فرزانه|فرزانه، محرم]]، [[اماکن جغرافیایی در قرآن (کتاب)|'''اماکن جغرافیایی در قرآن''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:مکان‌ها در قرآن]]