باری (اسم الهی) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'متعالی' به 'متعال'

2022-10-11T16:37:31Z

جایگزینی متن - 'متعالی' به 'متعال'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۷
خط ۱۴:		خط ۱۴:
	پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانسته‌اند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علم‌الیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشف‌الاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref>		پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانسته‌اند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علم‌الیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشف‌الاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref>

	باری به مرتبه ویژه‌ای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاین‌رو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج می‌شود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازه‌ها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازه‌ها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکل‌دهی است و خداوند ~~متعالی~~ از آن حیث که مقدِّر و تعیین کننده حدود و خصوصیات [[آفریدگان]] است «[[خالق]]» و به جهت اینکه اختراع کننده و پدید آورنده آنهاست «باری» و به اعتبار اینکه مرتب کننده صورتهای [[مخلوقات]] به بهترین ترتیب است «مُصوّر» خوانده می‌شود.<ref> شرح الاسماء الحسنی، غزالی، ص۶۴ ـ ۶۵.</ref>		باری به مرتبه ویژه‌ای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاین‌رو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج می‌شود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازه‌ها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازه‌ها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکل‌دهی است و خداوند متعال از آن حیث که مقدِّر و تعیین کننده حدود و خصوصیات [[آفریدگان]] است «[[خالق]]» و به جهت اینکه اختراع کننده و پدید آورنده آنهاست «باری» و به اعتبار اینکه مرتب کننده صورتهای [[مخلوقات]] به بهترین ترتیب است «مُصوّر» خوانده می‌شود.<ref> شرح الاسماء الحسنی، غزالی، ص۶۴ ـ ۶۵.</ref>

	براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>		براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

2022-09-27T06:57:48Z

جایگزینی متن - 'ضمیر' به 'ضمیر'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۷ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۲۷
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>		در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>

	باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به [[ضمیر]] جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>		باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به ضمیر جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

Wasity: جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

2022-08-28T14:40:31Z

جایگزینی متن - ' لیکن ' به ' لکن '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۸ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۱۰
خط ۲۲:		خط ۲۲:
	در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>		در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>

	باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به [[ضمیر]] جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ ~~لیکن~~ خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>		باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به [[ضمیر]] جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:11:27Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۱
خط ۸:		خط ۸:
	باری (در اصل باری‌ء <ref>مقاییس‌اللغه، ج۱، ص۲۳۶؛ المنجد، ج ۱، ص۷۳، «برء».</ref> به همزه آخر) در لغت از ریشه «ب ـ ر ـ ء»<ref>الصحاح، ج۱، ص۳۶؛ اقرب‌الموارد، ج۱، ص۱۵۴؛ ترتیب العین، ص۷۴، «برء».</ref> به معنای [[آفریدن]] <ref> مقاییس اللغه، ج ۱، ص۲۳۶، «برء».</ref> بدون نمونه <ref>النهایه، ج۱، ص۱۱۱؛ تاج العروس، ج ۱، ص۱۱۳، «برء».</ref> پیشین است.		باری (در اصل باری‌ء <ref>مقاییس‌اللغه، ج۱، ص۲۳۶؛ المنجد، ج ۱، ص۷۳، «برء».</ref> به همزه آخر) در لغت از ریشه «ب ـ ر ـ ء»<ref>الصحاح، ج۱، ص۳۶؛ اقرب‌الموارد، ج۱، ص۱۵۴؛ ترتیب العین، ص۷۴، «برء».</ref> به معنای [[آفریدن]] <ref> مقاییس اللغه، ج ۱، ص۲۳۶، «برء».</ref> بدون نمونه <ref>النهایه، ج۱، ص۱۱۱؛ تاج العروس، ج ۱، ص۱۱۳، «برء».</ref> پیشین است.

	واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست؛ هر چه در آسمان‌ها و زمین است او را به پاکی می‌ستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>، نیز فعل (نبرأ) که معنای همین اسم را افاده می‌کند به کار رفته است.		واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست؛ هر چه در آسمان‌ها و زمین است او را به پاکی می‌ستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>، نیز فعل (نبرأ) که معنای همین اسم را افاده می‌کند به کار رفته است.

	اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبه‌نشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا می‌سازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را از عالم [[عقول]] متمایز می‌کند و به عالم [[نفوس]] تنزل می‌دهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا می‌سازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمع‌البیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref>		اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبه‌نشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا می‌سازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را از عالم [[عقول]] متمایز می‌کند و به عالم [[نفوس]] تنزل می‌دهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا می‌سازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمع‌البیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref>
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	باری به مرتبه ویژه‌ای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاین‌رو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج می‌شود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازه‌ها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازه‌ها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکل‌دهی است و خداوند متعالی از آن حیث که مقدِّر و تعیین کننده حدود و خصوصیات [[آفریدگان]] است «[[خالق]]» و به جهت اینکه اختراع کننده و پدید آورنده آنهاست «باری» و به اعتبار اینکه مرتب کننده صورتهای [[مخلوقات]] به بهترین ترتیب است «مُصوّر» خوانده می‌شود.<ref> شرح الاسماء الحسنی، غزالی، ص۶۴ ـ ۶۵.</ref>		باری به مرتبه ویژه‌ای از [[آفرینش]] موجودات به دست [[خداوند]] اشاره دارد که پس از مرتبه [[خلق]] و پیش از تصویر است، ازاین‌رو ترتیب این نامها در [[آیه]] یاد شده بر خلاف [[پندار]] برخی مبنی بر ترادف آنها، از پیوند منطقی آنها حکایت دارد؛ زیرا هر آنچه که از عدم به سوی وجود خارج می‌شود در مرحله نخست نیازمند تقدیر و تعیین اندازه‌ها و حد و حدود و خصوصیات گوناگون و در مرحله دوم نیازمند پدید آوردن بر طبق اندازه‌ها و خصوصیات معین شده پیشین و در مرحله سوم نیازمند صورتگری و شکل‌دهی است و خداوند متعالی از آن حیث که مقدِّر و تعیین کننده حدود و خصوصیات [[آفریدگان]] است «[[خالق]]» و به جهت اینکه اختراع کننده و پدید آورنده آنهاست «باری» و به اعتبار اینکه مرتب کننده صورتهای [[مخلوقات]] به بهترین ترتیب است «مُصوّر» خوانده می‌شود.<ref> شرح الاسماء الحسنی، غزالی، ص۶۴ ـ ۶۵.</ref>

	براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>		براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>

	برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانسته‌اند.<ref>لوامع‌البینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست می‌آید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء الله تعالی]] «[[آفریننده]]» است.		برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانسته‌اند.<ref>لوامع‌البینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست می‌آید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء الله تعالی]] «[[آفریننده]]» است.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:34:08Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = اسم الهی		\| موضوع مرتبط = اسم الهی
خط ۳۲:		خط ۳۱:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}
	~~[[رده:مدخل]]~~
	[[رده:اسماء و صفات الهی]]		[[رده:اسماء و صفات الهی]]

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:17:13Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۴۷
خط ۲۳:		خط ۲۳:
	در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>		در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>

	باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به [[ضمیر]] جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لیکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref>.<ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>		باری در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> نیز به کار رفته است و در آن [[قوم موسی]] به [[توبه]] و بازگشت به سوی [[آفریدگار]] و کشتن خویش [[فرمان]] یافته‌اند. در این آیه دو بار لفظ باری در حال اضافه به [[ضمیر]] جمع مخاطب (کُم) به کار رفته است تا ضمن اشعار به اختصاص (پدید آورنده شما)، [[محبت]] مخاطبان را نیز برانگیزد؛ گویا [[خداوند]] می‌فرماید: این توبه و کشتن خویش گرچه برای شما از دشوارترین فرمانهاست؛ لیکن خدایی که این فرمان را داده آفریننده شماست، پس کسی که به وجود آمدن شما را پسندید و آن برای شما خیر بود، اکنون همو کشته شدن شما را [[پسندیده]] و این برای شما بهتر است. چگونه ممکن است خداوند[[خیر]] شما را نخواهد، در حالی که شما را [[آفریده]] است؟<ref> المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref><ref>[[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|دائرةالمعارف قرآن کریم]]، ج۵، ص۲۶۰-۲۶۲.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:000056.jpg\|22px]] [[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵''']]		# [[پرونده:000056.jpg\|22px]] [[سید حبیب بخارایی‌زاده\|بخارایی‌زاده، سید حبیب]]، [[باری (مقاله)\|مقاله «باری»]]، [[دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵ (کتاب)\|'''دائرةالمعارف قرآن کریم ج۵''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Wasity در ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۱۹:۱۳

2022-06-17T19:13:23Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۲۲:۴۳
خط ۱:		خط ۱:
	{{امامت}}		{{امامت}}
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = ~~صفات~~ الهی		\| موضوع مرتبط = اسم الهی
	\| عنوان مدخل = باری		\| عنوان مدخل = باری
	\| مداخل مرتبط = [[باری در قرآن]]		\| مداخل مرتبط = [[باری در قرآن]]

Hosein در ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۴:۴۲

2022-06-02T04:42:34Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲ ژوئن ۲۰۲۲، ساعت ۰۸:۱۲
خط ۳۲:		خط ۳۲:
	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

	~~[[رده:باری]]~~
	[[رده:مدخل]]		[[رده:مدخل]]
			[[رده:اسماء و صفات الهی]]

Wasity: /* مقدمه */

2022-05-31T07:12:23Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۴۲
خط ۱۹:		خط ۱۹:
	براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>		براساس آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref> مصیبت‌هایی که در [[زمین]] واقع می‌شود یا به [[انسان‌ها]] می‌رسد، خداوند پیش از باری بودن نسبت به آنها، حدود و اندازه‌ها و خصوصیات آنها را در [[لوح محفوظ]] معین و مقدر کرده است. آیه مذکور تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها و تعلق قضای تغییرناپذیر [[الهی]] به آنها را بر خداوند آسان دانسته است. آیه بعد علت [[آگاه]] ساختن [[مردم]] از این امر (تقدیر حوادث پیش از وقوع آنها) را [[اندوهگین]] نشدن انسان‌ها بر نعمت‌های از دست رفته و خوشحال نشدن ایشان بر دریافت [[نعمت‌ها]] بیان کرده است: {{متن قرآن\|لِكَيْلَا تَأْسَوْا عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلَا تَفْرَحُوا بِمَا آتَاكُمْ وَاللَّهُ لَا يُحِبُّ كُلَّ مُخْتَالٍ فَخُورٍ}}<ref>«تا بر آنچه از دست شما رفت دریغ نخورید و بر آنچه به شما دهد شادی نکنید و خداوند هیچ خود پسند خویشتن ستایی را دوست نمی‌دارد» سوره حدید، آیه ۲۳.</ref>؛ زیرا [[انسان]] اگر [[یقین]] کند که آنچه (مصیبت‌ها) به او رسیده قبلاً مقدّر شده و باید به او می‌رسید و نعمت‌هایی که به او داده شده تا مدتی نزد او به [[امانت]] است، [[غم]] و [[شادی]] خود را به هنگام از دست دادن [[نعمت]] و دریافت آن بزرگ نمی‌شمارد و چندان به آن اهمیت نمی‌دهد.<ref> المیزان، ج ۱۹، ص۱۹۲.</ref>

	برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانسته‌اند.<ref>لوامع‌البینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست می‌آید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء]] [[~~اللّه~~]] ~~تعالی «آفریننده»~~ است.		برخی در تبیین باری آن را برگرفته از ریشه «بری» ([[خاک]]) و به معنای آفریننده [[انسان]] و ترکیب کننده او از خاک دانسته‌اند.<ref>لوامع‌البینات، ص۲۱۷؛ التوحید، ص۲۰۰.</ref> در نظر دیگر باری از «بَرْی» (تراشیدن) و به مفهوم پدید آورنده چیزی به شکل موزون است.<ref>پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲؛ نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵.</ref> گفته شده: باری از ریشه بَرء ([[آفریدن]]) و به معنای [[خالق]] و مترادف با آن است.<ref> لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> به [[اعتقاد]] برخی باری از «بُرء» (بهبودی و [[رهایی]] از [[نقص]] و [[مرض]]) و به معنای پدید آورنده اشیا بدون نقص و [[کاستی]] <ref>نمونه، ج ۲۳، ص۵۵۵؛ پیام قرآن، ج ۴، ص۲۹۲.</ref> یا [[آفریدگار]] موجودات بدون [[تخلف]] از مقتضای [[حکمت]] و [[فطرت]] است.<ref>روح المعانی، مج ۱۵، ج ۲۷، ص۹۲؛ فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۷.</ref> از دیدگاههای یاد شده به دست می‌آید که قدر مشترک معنای باری نزد بیشتر [[مفسران]] و شارحانِ [[اسماء الله تعالی]] «[[آفریننده]]» است.

	در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>		در سعه و ضیق این معنا از نظر متعلق هم [[اختلاف]] نظر وجود دارد؛ بعضی استعمال باری را هم در پدیدآورنده اجسام و هم در پدید آورنده [[اعراض]]، مانند رنگ و بو صحیح می‌دانند <ref>مجمع‌البیان، ج ۹، ص۴۴۲؛ لسان العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء».</ref> و برخی معتقدند باری فقط در مورد پدید آورنده اجسام به کار می‌رود، ازاین‌رو به [[مخلوقات]]، «بریّه» گفته می‌شود؛ ولی درباره اعراضی همچون طعم و رنگ بریّه به کار نمی‌رود.<ref>التفسیر الکبیر، ج ۱۰، ص۵۱۴.</ref> دسته سوم بر این باورند که لفظ باری به آفریدن جانداران اختصاص داشته و در غیر جانداران به ندرت به کار می‌رود، به همین جهت گفته می‌شود: {{عربی\|برَأَ اللهُ النسَمَة وخَلَقَ السَّماوات والأَرضَ}}.<ref> مجمع البحرین، ج ۱، ص۴۸؛ لسان‌العرب، ج ۱، ص۳۵۴، «برء»؛ نثر طوبی، ج ۱، ص۶۹، «برء».</ref>

Msadeq: /* مقدمه */

2022-05-31T06:30:52Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۰:۰۰
خط ۱۱:		خط ۱۱:
	واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست؛ هر چه در آسمان‌ها و زمین است او را به پاکی می‌ستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>، نیز فعل (نبرأ) که معنای همین اسم را افاده می‌کند به کار رفته است.		واژه باری دو بار در [[آیه]] {{متن قرآن\|وَإِذْ قَالَ مُوسَى لِقَوْمِهِ يَا قَوْمِ إِنَّكُمْ ظَلَمْتُمْ أَنْفُسَكُمْ بِاتِّخَاذِكُمُ الْعِجْلَ فَتُوبُوا إِلَى بَارِئِكُمْ فَاقْتُلُوا أَنْفُسَكُمْ ذَلِكُمْ خَيْرٌ لَكُمْ عِنْدَ بَارِئِكُمْ فَتَابَ عَلَيْكُمْ إِنَّهُ هُوَ التَّوَّابُ الرَّحِيمُ}}<ref>«و (یاد کنید) آنگاه را که موسی به قوم خود گفت: ای قوم من! بی‌گمان شما با (به پرستش) گرفتن گوساله بر خویش ستم روا داشتید پس به درگاه آفریدگار خود توبه کنید و یکدیگر را بکشید، این کار نزد آفریدگارتان برای شما بهتر است. آنگاه، خداوند از شما در گذشت که او توبه‌پذیر بخشاینده است» سوره بقره، آیه ۵۴.</ref> و یک بار در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى يُسَبِّحُ لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست؛ هر چه در آسمان‌ها و زمین است او را به پاکی می‌ستایند و او پیروزمند فرزانه است» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> وارد شده است. در آیه {{متن قرآن\|مَا أَصَابَ مِنْ مُصِيبَةٍ فِي الْأَرْضِ وَلَا فِي أَنْفُسِكُمْ إِلَّا فِي كِتَابٍ مِنْ قَبْلِ أَنْ نَبْرَأَهَا إِنَّ ذَلِكَ عَلَى اللَّهِ يَسِيرٌ}}<ref>«هیچ گزندی در زمین و به جان‌هایتان نمی‌رسد مگر پیش از آنکه آن را پدید آوریم، در کتابی (آمده) است؛ این بر خداوند آسان است» سوره حدید، آیه ۲۲.</ref>، نیز فعل (نبرأ) که معنای همین اسم را افاده می‌کند به کار رفته است.

	اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبه‌نشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا می‌سازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را [از عالم [[عقول]] متمایز می‌کند و] به عالم [[نفوس]] تنزل می‌دهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا می‌سازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمع‌البیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref>		اسم باری به معنای پدید آورنده [[مخلوقات]] است، به نحوی که هیچ یک به دیگری مشتبه‌نشده، از یکدیگر متمایز باشند؛<ref>فتح الرحمن، ج ۷، ص۳۶۴۳؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷.</ref> به عبارت دیگر باری جدا سازنده و متمایز کننده مخلوقات از یکدیگر از طریق بخشیدن صورتهای گوناگون به آنهاست،<ref>لوامع البینات، ص۲۱۶.</ref> زیرا [[خداوند]] [[انسان]] را از [[زمین]] ([[خاک]]) جدا می‌سازد <ref>المیزان، ج ۱، ص۱۸۹.</ref> یا اشیا را از عالم [[عقول]] متمایز می‌کند و به عالم [[نفوس]] تنزل می‌دهد <ref>شرح الاسماء الحسنی، درود آبادی، ص۳۳.</ref> یا به [[عقیده]] برخی، موجودات را از عدم جدا می‌سازد.<ref> التبیان، ج۱، ص۲۴۴؛ مجمع‌البیان، ج ۱، ص۲۳۷.</ref>

	پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانسته‌اند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علم‌الیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشف‌الاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref>		پیوند بین معنای باری به عنوان [[اسم خداوند]] و معنای لغوی آن از این جهت است که معنای آفریدن و پدید آوردن به نوعی در اسم باری لحاظ شده و شاید با توجّه به همین [[ارتباط]] است که برخی اسم باری را به معنای [[آفریدگار]] نخستین و پدید آورنده اشیا بدون نمونه پیشین دانسته‌اند.<ref> تفسیر سمرقندی، ج ۳، ص۳۴۸.</ref> گفتنی است که برخی، اساساً باری را از ریشه «[[براء]]» (جداسازی) و به معنای جدا سازنده دانسته‌اند.<ref>المیزان، ج ۱، ص۱۹۰.</ref> اسم باری در آیه {{متن قرآن\|هُوَ اللَّهُ الْخَالِقُ الْبَارِئُ الْمُصَوِّرُ لَهُ الْأَسْمَاءُ الْحُسْنَى}}<ref>«اوست خداوند آفریننده پدیدآور نگارگر، نام‌های نکوتر او راست» سوره حشر، آیه ۲۴.</ref> بین دو اسم [[خالق]] و [[مصوّر]] واقع شده است. از نظر محققان <ref> علم‌الیقین، ج۱، ص۱۷۰؛ المیزان، ج ۱۹، ص۲۵۷؛ کشف‌الاسرار، ج ۱۰، ص۵۷.</ref>