باقی در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - ' نامهای ' به ' نام‌های '

2022-09-11T14:58:15Z

جایگزینی متن - ' نامهای ' به ' نام‌های '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۲۸
خط ۱۲:		خط ۱۲:
	[[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۷.</ref>؛ درباره بقای وجه خداوند دوگونه سخن گفته‌اند. بیشتر مفسران وجه را به معنای ذات یا نفس (خودیِ خود) دانسته‌اند. [[سید رضی]] می‌نویسد: وجه در این [[آیه]] استعاره از ذات و خودی چیز است و دلیل بر این مطلب آن است که {{متن قرآن\|ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}} در حالت رفعی است و صفت وجه قرار گرفته است<ref> تلخیص البیان، ج۲، ص۳۲۱.</ref>.		[[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۷.</ref>؛ درباره بقای وجه خداوند دوگونه سخن گفته‌اند. بیشتر مفسران وجه را به معنای ذات یا نفس (خودیِ خود) دانسته‌اند. [[سید رضی]] می‌نویسد: وجه در این [[آیه]] استعاره از ذات و خودی چیز است و دلیل بر این مطلب آن است که {{متن قرآن\|ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}} در حالت رفعی است و صفت وجه قرار گرفته است<ref> تلخیص البیان، ج۲، ص۳۲۱.</ref>.

	[[طوسی]] می‌نویسد: از هر چیز که به بزرگی یاد شود با کلمه وجه همراه می‌شود؛ مانند وجه [[رأی]] یا وجه [[تدبیر]] که همان رأی و تدبیر است<ref>التبیان، ج۹، ص۴۵۹.</ref>. [[فخر رازی]] در [[تفسیر]] این آیه پرسشی را مطرح می‌کند که چرا باقیماندن به وجه [[خداوند]] نسبت داده شده و به دیگر [[اسماء و صفات]] خداوند نسبت داده نشده است؟ وی پاسخ می‌دهد که دیگر نام‌ها و [[صفات خداوند]] با [[آفریدگان]] نسبت و بستگی دارد، بنابراین اگر گفته شود: [[رب]] ([[پروردگار]]) باقی است، دلیل بر آن می‌شود که مربوب (پرورده) نیز باقی است و همچنین است ~~نامهای~~ [[خالق]] و [[رازق]]. نام [[اللّه]] را نیز برخی به معنای [[معبود]] می‌دانند؛ پس بقای اللّه نیز به معنای بقای عبادت‌کنندگان خواهد بود. بر این اساس وجود کلمه وجه بر آن دلالت دارد که [[ذات خداوند]]، جدا از همه نسبت‌ها، باقی است<ref>التفسیر الکبیر، ج۲۹، ص۹۴.</ref>.		[[طوسی]] می‌نویسد: از هر چیز که به بزرگی یاد شود با کلمه وجه همراه می‌شود؛ مانند وجه [[رأی]] یا وجه [[تدبیر]] که همان رأی و تدبیر است<ref>التبیان، ج۹، ص۴۵۹.</ref>. [[فخر رازی]] در [[تفسیر]] این آیه پرسشی را مطرح می‌کند که چرا باقیماندن به وجه [[خداوند]] نسبت داده شده و به دیگر [[اسماء و صفات]] خداوند نسبت داده نشده است؟ وی پاسخ می‌دهد که دیگر نام‌ها و [[صفات خداوند]] با [[آفریدگان]] نسبت و بستگی دارد، بنابراین اگر گفته شود: [[رب]] ([[پروردگار]]) باقی است، دلیل بر آن می‌شود که مربوب (پرورده) نیز باقی است و همچنین است نام‌های [[خالق]] و [[رازق]]. نام [[اللّه]] را نیز برخی به معنای [[معبود]] می‌دانند؛ پس بقای اللّه نیز به معنای بقای عبادت‌کنندگان خواهد بود. بر این اساس وجود کلمه وجه بر آن دلالت دارد که [[ذات خداوند]]، جدا از همه نسبت‌ها، باقی است<ref>التفسیر الکبیر، ج۲۹، ص۹۴.</ref>.

	برخی از [[مفسران]] نیز وجه خداوند را جهت و سوی [[ارتباط]] آفریدگان با [[آفریدگار]] دانسته‌اند. عبدالله [[بیضاوی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد: آنگاه که جهات (سوی‌ها، مناسبات) موجودات را جستجو کنی و به شمار آوری، همه آنها را نابود شدنی خواهی یافت؛ مگر سوی [[خدا]]، یعنی آن رویی که به سوی او دارند<ref>انوار التنزیل، ج۵، ص۱۷۲.</ref>. [[علامه طباطبایی]] با استناد به [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>، {{متن قرآن\|وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ}}<ref>«و هر کس که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست و آن کسان که نزد اویند از پرستش وی سر باز نمی‌زنند و خسته نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن\|بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref>، و {{متن قرآن\|وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ}}<ref>«و هیچ چیز نیست جز آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست» سوره حجر، آیه ۲۱.</ref>. همه آنچه را که نزد [[خدا]] است به بقای خدا، باقی می‌شمارد و هرگونه نابودی و [[تباهی]] را از آنها به دور می‌داند<ref>المیزان، ج۷، ص۵۳.</ref>.		برخی از [[مفسران]] نیز وجه خداوند را جهت و سوی [[ارتباط]] آفریدگان با [[آفریدگار]] دانسته‌اند. عبدالله [[بیضاوی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد: آنگاه که جهات (سوی‌ها، مناسبات) موجودات را جستجو کنی و به شمار آوری، همه آنها را نابود شدنی خواهی یافت؛ مگر سوی [[خدا]]، یعنی آن رویی که به سوی او دارند<ref>انوار التنزیل، ج۵، ص۱۷۲.</ref>. [[علامه طباطبایی]] با استناد به [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>، {{متن قرآن\|وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ}}<ref>«و هر کس که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست و آن کسان که نزد اویند از پرستش وی سر باز نمی‌زنند و خسته نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن\|بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref>، و {{متن قرآن\|وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ}}<ref>«و هیچ چیز نیست جز آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست» سوره حجر، آیه ۲۱.</ref>. همه آنچه را که نزد [[خدا]] است به بقای خدا، باقی می‌شمارد و هرگونه نابودی و [[تباهی]] را از آنها به دور می‌داند<ref>المیزان، ج۷، ص۵۳.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

2022-08-24T15:12:06Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵، قسمت دوم

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۲
خط ۸:		خط ۸:
	باقی اسم فاعل از بَقاء است. لغت‌شناسان «بقاء» را متضاد «فَناء» شمرده‌اند. [[راغب اصفهانی]] می‌نویسد: بقاء، [[ثابت]] ماندن چیز بر حالت اول است و متضاد أن فناء است و باقی دوگونه است: آنچه که به خودی خود و نه به مدتی، باقی است و فناء بر او روا نیست و او [[خداوند]] است و آنچه به غیر خودش باقی است و فناء بر او روا است و او جز [[خدا]] است<ref>مفردات، ص۱۳۸.</ref>. [[ابن منظور انصاری]] می‌نویسد: باقی در نام‌های نیکوی خداوند، هموست که اندازه هستی‌اش در [[آینده]] به پایان نمی‌رسد و این معنا را هستی [[ابدی]] گویند<ref>لسان العرب، ج۱، ص۳۳۰.</ref>.		باقی اسم فاعل از بَقاء است. لغت‌شناسان «بقاء» را متضاد «فَناء» شمرده‌اند. [[راغب اصفهانی]] می‌نویسد: بقاء، [[ثابت]] ماندن چیز بر حالت اول است و متضاد أن فناء است و باقی دوگونه است: آنچه که به خودی خود و نه به مدتی، باقی است و فناء بر او روا نیست و او [[خداوند]] است و آنچه به غیر خودش باقی است و فناء بر او روا است و او جز [[خدا]] است<ref>مفردات، ص۱۳۸.</ref>. [[ابن منظور انصاری]] می‌نویسد: باقی در نام‌های نیکوی خداوند، هموست که اندازه هستی‌اش در [[آینده]] به پایان نمی‌رسد و این معنا را هستی [[ابدی]] گویند<ref>لسان العرب، ج۱، ص۳۳۰.</ref>.

	در [[قرآن کریم]]، وجه خداوند باقی دانسته شده است: {{متن قرآن\|كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«هر که روی آن (زمین) است از میان رفتنی است و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۶- ۲۷.</ref>. در [[آیه]] دیگر، آنچه نزد خدا است، باقی شمرده شده است: {{متن قرآن\|مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«آنچه نزد شماست پایان می‌یابد و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>. در یک آیه {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref>، خود خداوند و در دو آیه: {{متن قرآن\|وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَزِينَتُهَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ}}<ref>«و هر چه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان و آرایه آن است و آنچه نزد خداوند است بهتر و پایاتر است، آیا خرد نمی‌ورزید؟» سوره قصص، آیه ۶۰.</ref>، {{متن قرآن\|فَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«پس آنچه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان است و آنچه نزد خداوند است برای آنان که ایمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توکّل دارند بهتر و پایاتر است» سوره شوری، آیه ۳۶.</ref> آنچه نزد خدا است، اَبقی (ماندگارتر) دانسته شده است. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} خداوند را چنین می‌خواند: {{متن حدیث\|وَ أَمْسَى‏ وَجْهِيَ‏ الْبَالِي‏ الْفَانِي‏ مُسْتَجِيراً بِوَجْهِكَ الْبَاقِي الْكَرِيمِ}}، «و ذات پوسیده و نابودشدنی من به ذات ماندگار و ارجمند تو پناهبَرَنده است»<ref>بحار الانوار، ج۸۳، ص۲۶۷.</ref>. در [[دعای کمیل]] نیز می‌خوانیم: {{متن حدیث\|وَ بِوَجْهِكَ‏ الْبَاقِي‏ بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ‏ شَيْ‏ءٍ}}، «و [[سوگند]] به ذات ماندگار تو پس از نابودی همه چیز» <ref>مصباح المتهجد، ج۲، ص۸۴۴.</ref>.		در [[قرآن کریم]]، وجه خداوند باقی دانسته شده است: {{متن قرآن\|كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«هر که روی آن (زمین) است از میان رفتنی است و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۶- ۲۷.</ref>. در [[آیه]] دیگر، آنچه نزد خدا است، باقی شمرده شده است: {{متن قرآن\|مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«آنچه نزد شماست پایان می‌یابد و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>. در یک آیه {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref>، خود خداوند و در دو آیه: {{متن قرآن\|وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَزِينَتُهَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ}}<ref>«و هر چه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان و آرایه آن است و آنچه نزد خداوند است بهتر و پایاتر است، آیا خرد نمی‌ورزید؟» سوره قصص، آیه ۶۰.</ref>، {{متن قرآن\|فَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«پس آنچه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان است و آنچه نزد خداوند است برای آنان که ایمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توکّل دارند بهتر و پایاتر است» سوره شوری، آیه ۳۶.</ref> آنچه نزد خدا است، اَبقی (ماندگارتر) دانسته شده است. [[پیامبر اکرم]] {{صل}} خداوند را چنین می‌خواند: {{متن حدیث\|وَ أَمْسَى‏ وَجْهِيَ‏ الْبَالِي‏ الْفَانِي‏ مُسْتَجِيراً بِوَجْهِكَ الْبَاقِي الْكَرِيمِ}}، «و ذات پوسیده و نابودشدنی من به ذات ماندگار و ارجمند تو پناهبَرَنده است»<ref>بحار الانوار، ج۸۳، ص۲۶۷.</ref>. در [[دعای کمیل]] نیز می‌خوانیم: {{متن حدیث\|وَ بِوَجْهِكَ‏ الْبَاقِي‏ بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ‏ شَيْ‏ءٍ}}، «و [[سوگند]] به ذات ماندگار تو پس از نابودی همه چیز» <ref>مصباح المتهجد، ج۲، ص۸۴۴.</ref>.

	[[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۷.</ref>؛ درباره بقای وجه خداوند دوگونه سخن گفته‌اند. بیشتر مفسران وجه را به معنای ذات یا نفس (خودیِ خود) دانسته‌اند. [[سید رضی]] می‌نویسد: وجه در این [[آیه]] استعاره از ذات و خودی چیز است و دلیل بر این مطلب آن است که {{متن قرآن\|ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}} در حالت رفعی است و صفت وجه قرار گرفته است<ref> تلخیص البیان، ج۲، ص۳۲۱.</ref>.		[[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن\|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۷.</ref>؛ درباره بقای وجه خداوند دوگونه سخن گفته‌اند. بیشتر مفسران وجه را به معنای ذات یا نفس (خودیِ خود) دانسته‌اند. [[سید رضی]] می‌نویسد: وجه در این [[آیه]] استعاره از ذات و خودی چیز است و دلیل بر این مطلب آن است که {{متن قرآن\|ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}} در حالت رفعی است و صفت وجه قرار گرفته است<ref> تلخیص البیان، ج۲، ص۳۲۱.</ref>.
خط ۱۶:		خط ۱۶:
	برخی از [[مفسران]] نیز وجه خداوند را جهت و سوی [[ارتباط]] آفریدگان با [[آفریدگار]] دانسته‌اند. عبدالله [[بیضاوی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد: آنگاه که جهات (سوی‌ها، مناسبات) موجودات را جستجو کنی و به شمار آوری، همه آنها را نابود شدنی خواهی یافت؛ مگر سوی [[خدا]]، یعنی آن رویی که به سوی او دارند<ref>انوار التنزیل، ج۵، ص۱۷۲.</ref>. [[علامه طباطبایی]] با استناد به [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>، {{متن قرآن\|وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ}}<ref>«و هر کس که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست و آن کسان که نزد اویند از پرستش وی سر باز نمی‌زنند و خسته نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن\|بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref>، و {{متن قرآن\|وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ}}<ref>«و هیچ چیز نیست جز آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست» سوره حجر، آیه ۲۱.</ref>. همه آنچه را که نزد [[خدا]] است به بقای خدا، باقی می‌شمارد و هرگونه نابودی و [[تباهی]] را از آنها به دور می‌داند<ref>المیزان، ج۷، ص۵۳.</ref>.		برخی از [[مفسران]] نیز وجه خداوند را جهت و سوی [[ارتباط]] آفریدگان با [[آفریدگار]] دانسته‌اند. عبدالله [[بیضاوی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد: آنگاه که جهات (سوی‌ها، مناسبات) موجودات را جستجو کنی و به شمار آوری، همه آنها را نابود شدنی خواهی یافت؛ مگر سوی [[خدا]]، یعنی آن رویی که به سوی او دارند<ref>انوار التنزیل، ج۵، ص۱۷۲.</ref>. [[علامه طباطبایی]] با استناد به [[آیات]] {{متن قرآن\|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>، {{متن قرآن\|وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ}}<ref>«و هر کس که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست و آن کسان که نزد اویند از پرستش وی سر باز نمی‌زنند و خسته نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن\|بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref>، و {{متن قرآن\|وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ}}<ref>«و هیچ چیز نیست جز آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست» سوره حجر، آیه ۲۱.</ref>. همه آنچه را که نزد [[خدا]] است به بقای خدا، باقی می‌شمارد و هرگونه نابودی و [[تباهی]] را از آنها به دور می‌داند<ref>المیزان، ج۷، ص۵۳.</ref>.

	[[علامه طباطبایی]] در بیانی دیگر مجموعه همین [[آیات]] را دلیل بر آن می‌داند که آنچه نزد خدا است، وجه اوست. و هرچیز وجهی نامحدود و بی‌اندازه رو به خدا و وجهی [[آفریده]] شده و تخصیص یافته در این [[جهان]] دارد<ref>الرسائل التوحیدیه، ص۱۰۹.</ref>؛ در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref> که [[جادوگران]] دربار [[فرعون]]، [[خداوند]] را [[ابقی]] (ماندگارتر) میشمرند. پیشتر در آیه هفتاد و یکم، فرعون به جادوگران می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَا أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَى}}<ref>«و بی‌گمان خواهید دانست که از ما کدام در عذاب کردن» سوره طه، آیه ۷۱.</ref> عموم [[مفسران]]، [[سخن]] جادوگران را پاسخ فرعون و با این قرینه، {{متن قرآن\|أَبْقَى}} را صفت [[پاداش]] یا [[کیفر خداوند]] می‌دانند. برای نمونه از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده است که آن [[حضرت]] هر گاه آیه {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref>؛ را [[تلاوت]] می‌کرد؛ می‌فرمود: «بلکه خداوند بهتر و ماندگارتر و [[برتر]] و گرامی‌تر است»<ref>الکشف و البیان، ج۱۰، ص۱.</ref>. این [[حدیث]] دلیل بر آن است که خداوند را می‌‌توان به صفت ابقی توصیف نمود.		[[علامه طباطبایی]] در بیانی دیگر مجموعه همین [[آیات]] را دلیل بر آن می‌داند که آنچه نزد خدا است، وجه اوست. و هرچیز وجهی نامحدود و بی‌اندازه رو به خدا و وجهی [[آفریده]] شده و تخصیص یافته در این [[جهان]] دارد<ref>الرسائل التوحیدیه، ص۱۰۹.</ref>؛ در [[آیه]] {{متن قرآن\|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref> که [[جادوگران]] دربار [[فرعون]]، [[خداوند]] را [[ابقی]] (ماندگارتر) میشمرند. پیشتر در آیه هفتاد و یکم، فرعون به جادوگران می‌گوید: {{متن قرآن\|وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَا أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَى}}<ref>«و بی‌گمان خواهید دانست که از ما کدام در عذاب کردن» سوره طه، آیه ۷۱.</ref> عموم [[مفسران]]، [[سخن]] جادوگران را پاسخ فرعون و با این قرینه، {{متن قرآن\|أَبْقَى}} را صفت [[پاداش]] یا [[کیفر خداوند]] می‌دانند. برای نمونه از [[پیامبر اکرم]] {{صل}} نقل شده است که آن [[حضرت]] هر گاه آیه {{متن قرآن\|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref>؛ را [[تلاوت]] می‌کرد؛ می‌فرمود: «بلکه خداوند بهتر و ماندگارتر و [[برتر]] و گرامی‌تر است»<ref>الکشف و البیان، ج۱۰، ص۱.</ref>. این [[حدیث]] دلیل بر آن است که خداوند را می‌‌توان به صفت ابقی توصیف نمود.

	[[محمد غزالی]] درباره صفت بقاء خداوند می‌نویسد: خداوند به خودی واجب الوجود است، ولی آنگاه که در [[ذهن]]، او را به [[آینده]] پیوند دهی، باقی نام می‌گیرد و آنگاه که به گذشته پیوند دهی، قدیم نام می‌گیرد و او باقی مطلق است که اندازه وجودش در آینده به پایانی نمی‌رسد و از این معنا با کلمه [[ابدی]] تعبیر می‌شود. [[خداوند]] پیش از [[زمان]] است و از آنجا که او زمان را [[آفریده]]، چیزی از ذاتش [[تغییر]] نمی‌کند؛ پیش از [[آفرینش]] زمان، زمان بر او جریان نداشته و او پس از زمان نیز به همانگونه پیش از زمان، باقی است<ref>المقصد الاسنی، ج۱، ص۱۴۷.</ref>.		[[محمد غزالی]] درباره صفت بقاء خداوند می‌نویسد: خداوند به خودی واجب الوجود است، ولی آنگاه که در [[ذهن]]، او را به [[آینده]] پیوند دهی، باقی نام می‌گیرد و آنگاه که به گذشته پیوند دهی، قدیم نام می‌گیرد و او باقی مطلق است که اندازه وجودش در آینده به پایانی نمی‌رسد و از این معنا با کلمه [[ابدی]] تعبیر می‌شود. [[خداوند]] پیش از [[زمان]] است و از آنجا که او زمان را [[آفریده]]، چیزی از ذاتش [[تغییر]] نمی‌کند؛ پیش از [[آفرینش]] زمان، زمان بر او جریان نداشته و او پس از زمان نیز به همانگونه پیش از زمان، باقی است<ref>المقصد الاسنی، ج۱، ص۱۴۷.</ref>.

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۵

2022-07-31T05:34:47Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۵

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۹:۰۴
خط ۱:		خط ۱:
	~~{{امامت}}~~
	{{مدخل مرتبط		{{مدخل مرتبط
	\| موضوع مرتبط = باقی		\| موضوع مرتبط = باقی
خط ۳۳:		خط ۳۲:

	[[رده:باقی]]		[[رده:باقی]]
	~~[[رده:مدخل]]~~

HeydariBot: وظیفهٔ شمارهٔ ۲

2022-07-10T23:19:21Z

وظیفهٔ شمارهٔ ۲

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۱ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۰۲:۴۹
خط ۲۲:		خط ۲۲:

	راغب اصفهانی، باقی بودن خداوند را دلیل بر آن می‌داند که او نیازی به فرزند ندارد. به بیان وی، [[انگیزه]] فرزندآوری بقای نوع است و از آنجا که [[گیاه]] و [[حیوان]] نابود می‌شوند، بذری دارند که گونه آنها را [[حفظ]] کند و از آنجا که خداوند باقی و دائم و بدون آغاز و پایان است؛ معنا ندارد که [[فرزندی]] برای خود برگیرد<ref>تفسیر الراغب، ج۱، ص۳۰۰.</ref>.		راغب اصفهانی، باقی بودن خداوند را دلیل بر آن می‌داند که او نیازی به فرزند ندارد. به بیان وی، [[انگیزه]] فرزندآوری بقای نوع است و از آنجا که [[گیاه]] و [[حیوان]] نابود می‌شوند، بذری دارند که گونه آنها را [[حفظ]] کند و از آنجا که خداوند باقی و دائم و بدون آغاز و پایان است؛ معنا ندارد که [[فرزندی]] برای خود برگیرد<ref>تفسیر الراغب، ج۱، ص۳۰۰.</ref>.
	بیشتر [[متکلمان]] [[مسلمان]] بر این باورند که باقی ماندن، مانند حادث شدن، صفتی زائد بر ذات شیء نیست؛ حدوث پدید آمدن وجود پس از نیستی است و بقاء تداوم وجود در [[آینده]] است. [[ابوالحسن اشعری]] و بیشتر پیروانش و برخی از [[معتزله]]، صفت بقاء را زائد بر ذات می‌دانند. [[فخر رازی]] این [[اختلاف]] را نقل می‌کند و به تفصیل بر بطلان [[باور]] [[اشعری]] [[استدلال]] می‌کند<ref>الأربعین فی أصول الدین، ج۱، ص۲۵۹.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۳۵۸-۳۵۹.</ref>		بیشتر [[متکلمان]] [[مسلمان]] بر این باورند که باقی ماندن، مانند حادث شدن، صفتی زائد بر ذات شیء نیست؛ حدوث پدید آمدن وجود پس از نیستی است و بقاء تداوم وجود در [[آینده]] است. [[ابوالحسن اشعری]] و بیشتر پیروانش و برخی از [[معتزله]]، صفت بقاء را زائد بر ذات می‌دانند. [[فخر رازی]] این [[اختلاف]] را نقل می‌کند و به تفصیل بر بطلان [[باور]] [[اشعری]] [[استدلال]] می‌کند<ref>الأربعین فی أصول الدین، ج۱، ص۲۵۹.</ref><ref>[[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۳۵۸-۳۵۹.</ref>

	== منابع ==		== منابع ==
	{{منابع}}		{{منابع}}
	#[[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]		# [[پرونده:10524027.jpg\|22px]] [[محمد سلطانی\|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)\|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)\|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
	{{پایان منابع}}		{{پایان منابع}}

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = باقی | عنوان مدخل = باقی | مداخل مرتبط = باقی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == باقی اسم فاعل از بَقاء است. لغت‌شناسان «بقاء» را متضاد «فَناء» شمرده‌اند. راغب اصفهانی می‌نویسد: بقاء، ثابت ماندن چیز بر حا...» ایجاد کرد

2022-05-31T04:43:42Z

صفحه‌ای تازه حاوی «{{امامت}} {{مدخل مرتبط | موضوع مرتبط = باقی | عنوان مدخل = باقی | مداخل مرتبط = باقی در قرآن | پرسش مرتبط = }} == مقدمه == باقی اسم فاعل از بَقاء است. لغت‌شناسان «بقاء» را متضاد «فَناء» شمرده‌اند. راغب اصفهانی می‌نویسد: بقاء، ثابت ماندن چیز بر حا...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

{{امامت}}
{{مدخل مرتبط
| موضوع مرتبط = باقی
| عنوان مدخل = باقی
| مداخل مرتبط = [[باقی در قرآن]]
| پرسش مرتبط =
}}
== مقدمه ==
باقی اسم فاعل از بَقاء است. لغت‌شناسان «بقاء» را متضاد «فَناء» شمرده‌اند. [[راغب اصفهانی]] می‌نویسد: بقاء، [[ثابت]] ماندن چیز بر حالت اول است و متضاد أن فناء است و باقی دوگونه است: آنچه که به خودی خود و نه به مدتی، باقی است و فناء بر او روا نیست و او [[خداوند]] است و آنچه به غیر خودش باقی است و فناء بر او روا است و او جز [[خدا]] است<ref>مفردات، ص۱۳۸.</ref>. [[ابن منظور انصاری]] می‌نویسد: باقی در نام‌های نیکوی خداوند، هموست که اندازه هستی‌اش در [[آینده]] به پایان نمی‌رسد و این معنا را هستی [[ابدی]] گویند<ref>لسان العرب، ج۱، ص۳۳۰.</ref>.

در [[قرآن کریم]]، وجه خداوند باقی دانسته شده است: {{متن قرآن|كُلُّ مَنْ عَلَيْهَا فَانٍ وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«هر که روی آن (زمین) است از میان رفتنی است و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۶- ۲۷.</ref>. در [[آیه]] دیگر، آنچه نزد خدا است، باقی شمرده شده است: {{متن قرآن|مَا عِنْدَكُمْ يَنْفَدُ وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«آنچه نزد شماست پایان می‌یابد و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>. در یک آیه {{متن قرآن|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref>، خود خداوند و در دو آیه: {{متن قرآن|وَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَزِينَتُهَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى أَفَلَا تَعْقِلُونَ}}<ref>«و هر چه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان و آرایه آن است و آنچه نزد خداوند است بهتر و پایاتر است، آیا خرد نمی‌ورزید؟» سوره قصص، آیه ۶۰.</ref>، {{متن قرآن|فَمَا أُوتِيتُمْ مِنْ شَيْءٍ فَمَتَاعُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا وَمَا عِنْدَ اللَّهِ خَيْرٌ وَأَبْقَى لِلَّذِينَ آمَنُوا وَعَلَى رَبِّهِمْ يَتَوَكَّلُونَ}}<ref>«پس آنچه به شما داده شده است کالای زندگانی این جهان است و آنچه نزد خداوند است برای آنان که ایمان آورده‌اند و بر پروردگارشان توکّل دارند بهتر و پایاتر است» سوره شوری، آیه ۳۶.</ref> آنچه نزد خدا است، اَبقی (ماندگارتر) دانسته شده است. [[پیامبر اکرم]]{{صل}} خداوند را چنین می‌خواند: {{متن حدیث|وَ أَمْسَى‏ وَجْهِيَ‏ الْبَالِي‏ الْفَانِي‏ مُسْتَجِيراً بِوَجْهِكَ الْبَاقِي الْكَرِيمِ}}، «و ذات پوسیده و نابودشدنی من به ذات ماندگار و ارجمند تو پناهبَرَنده است»<ref>بحار الانوار، ج۸۳، ص۲۶۷.</ref>. در [[دعای کمیل]] نیز می‌خوانیم: {{متن حدیث|وَ بِوَجْهِكَ‏ الْبَاقِي‏ بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ‏ شَيْ‏ءٍ}}، «و [[سوگند]] به ذات ماندگار تو پس از نابودی همه چیز» <ref>مصباح المتهجد، ج۲، ص۸۴۴.</ref>.

[[مفسران]] در [[تفسیر آیه]] {{متن قرآن|وَيَبْقَى وَجْهُ رَبِّكَ ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}}<ref>«و (تنها) ذات بشکوه و کرامند پروردگارت ماندگار است» سوره الرحمن، آیه ۲۷.</ref>؛ درباره بقای وجه خداوند دوگونه سخن گفته‌اند. بیشتر مفسران وجه را به معنای ذات یا نفس (خودیِ خود) دانسته‌اند. [[سید رضی]] می‌نویسد: وجه در این [[آیه]] استعاره از ذات و خودی چیز است و دلیل بر این مطلب آن است که {{متن قرآن|ذُو الْجَلَالِ وَالْإِكْرَامِ}} در حالت رفعی است و صفت وجه قرار گرفته است<ref> تلخیص البیان، ج۲، ص۳۲۱.</ref>.

[[طوسی]] می‌نویسد: از هر چیز که به بزرگی یاد شود با کلمه وجه همراه می‌شود؛ مانند وجه [[رأی]] یا وجه [[تدبیر]] که همان رأی و تدبیر است<ref>التبیان، ج۹، ص۴۵۹.</ref>. [[فخر رازی]] در [[تفسیر]] این آیه پرسشی را مطرح می‌کند که چرا باقیماندن به وجه [[خداوند]] نسبت داده شده و به دیگر [[اسماء و صفات]] خداوند نسبت داده نشده است؟ وی پاسخ می‌دهد که دیگر نام‌ها و [[صفات خداوند]] با [[آفریدگان]] نسبت و بستگی دارد، بنابراین اگر گفته شود: [[رب]] ([[پروردگار]]) باقی است، دلیل بر آن می‌شود که مربوب (پرورده) نیز باقی است و همچنین است نامهای [[خالق]] و [[رازق]]. نام [[اللّه]] را نیز برخی به معنای [[معبود]] می‌دانند؛ پس بقای اللّه نیز به معنای بقای عبادت‌کنندگان خواهد بود. بر این اساس وجود کلمه وجه بر آن دلالت دارد که [[ذات خداوند]]، جدا از همه نسبت‌ها، باقی است<ref>التفسیر الکبیر، ج۲۹، ص۹۴.</ref>.

برخی از [[مفسران]] نیز وجه خداوند را جهت و سوی [[ارتباط]] آفریدگان با [[آفریدگار]] دانسته‌اند. عبدالله [[بیضاوی]] در تفسیر این آیه می‌نویسد: آنگاه که جهات (سوی‌ها، مناسبات) موجودات را جستجو کنی و به شمار آوری، همه آنها را نابود شدنی خواهی یافت؛ مگر سوی [[خدا]]، یعنی آن رویی که به سوی او دارند<ref>انوار التنزیل، ج۵، ص۱۷۲.</ref>. [[علامه طباطبایی]] با استناد به [[آیات]] {{متن قرآن|وَمَا عِنْدَ اللَّهِ بَاقٍ}}<ref>«و آنچه نزد خداوند است پایاست» سوره نحل، آیه ۹۶.</ref>، {{متن قرآن|وَمَنْ عِنْدَهُ لَا يَسْتَكْبِرُونَ عَنْ عِبَادَتِهِ}}<ref>«و هر کس که در آسمان‌ها و زمین است از آن اوست و آن کسان که نزد اویند از پرستش وی سر باز نمی‌زنند و خسته نمی‌شوند» سوره انبیاء، آیه ۱۹.</ref>، {{متن قرآن|بَلْ أَحْيَاءٌ عِنْدَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ}}<ref>«که زنده‌اند، نزد پروردگارشان روزی می‌برند» سوره آل عمران، آیه ۱۶۹.</ref>، و {{متن قرآن|وَإِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا عِنْدَنَا خَزَائِنُهُ}}<ref>«و هیچ چیز نیست جز آنکه گنجینه‌های آن نزد ماست» سوره حجر، آیه ۲۱.</ref>. همه آنچه را که نزد [[خدا]] است به بقای خدا، باقی می‌شمارد و هرگونه نابودی و [[تباهی]] را از آنها به دور می‌داند<ref>المیزان، ج۷، ص۵۳.</ref>.

[[علامه طباطبایی]] در بیانی دیگر مجموعه همین [[آیات]] را دلیل بر آن می‌داند که آنچه نزد خدا است، وجه اوست. و هرچیز وجهی نامحدود و بی‌اندازه رو به خدا و وجهی [[آفریده]] شده و تخصیص یافته در این [[جهان]] دارد<ref>الرسائل التوحیدیه، ص۱۰۹.</ref>؛ در [[آیه]] {{متن قرآن|إِنَّا آمَنَّا بِرَبِّنَا لِيَغْفِرَ لَنَا خَطَايَانَا وَمَا أَكْرَهْتَنَا عَلَيْهِ مِنَ السِّحْرِ وَاللَّهُ خَيْرٌ وَأَبْقَى}}<ref>«ما به پروردگار خویش ایمان آورده‌ایم تا از گناهان ما و از جادویی که تو ما را بدان وادار کردی درگذرد و خداوند بهتر و پاینده‌تر است» سوره طه، آیه ۷۳.</ref> که [[جادوگران]] دربار [[فرعون]]، [[خداوند]] را [[ابقی]] (ماندگارتر) میشمرند. پیشتر در آیه هفتاد و یکم، فرعون به جادوگران می‌گوید: {{متن قرآن|وَلَتَعْلَمُنَّ أَيُّنَا أَشَدُّ عَذَابًا وَأَبْقَى}}<ref>«و بی‌گمان خواهید دانست که از ما کدام در عذاب کردن» سوره طه، آیه ۷۱.</ref> عموم [[مفسران]]، [[سخن]] جادوگران را پاسخ فرعون و با این قرینه، {{متن قرآن|أَبْقَى}} را صفت [[پاداش]] یا [[کیفر خداوند]] می‌دانند. برای نمونه از [[پیامبر اکرم]]{{صل}} نقل شده است که آن [[حضرت]] هر گاه آیه {{متن قرآن|آللَّهُ خَيْرٌ أَمَّا يُشْرِكُونَ}}<ref>«آیا خداوند بهتر است یا آنچه (برای او) شریک می‌آورند؟» سوره نمل، آیه ۵۹.</ref>؛ را [[تلاوت]] می‌کرد؛ می‌فرمود: «بلکه خداوند بهتر و ماندگارتر و [[برتر]] و گرامی‌تر است»<ref>الکشف و البیان، ج۱۰، ص۱.</ref>. این [[حدیث]] دلیل بر آن است که خداوند را می‌‌توان به صفت ابقی توصیف نمود.

[[محمد غزالی]] درباره صفت بقاء خداوند می‌نویسد: خداوند به خودی واجب الوجود است، ولی آنگاه که در [[ذهن]]، او را به [[آینده]] پیوند دهی، باقی نام می‌گیرد و آنگاه که به گذشته پیوند دهی، قدیم نام می‌گیرد و او باقی مطلق است که اندازه وجودش در آینده به پایانی نمی‌رسد و از این معنا با کلمه [[ابدی]] تعبیر می‌شود. [[خداوند]] پیش از [[زمان]] است و از آنجا که او زمان را [[آفریده]]، چیزی از ذاتش [[تغییر]] نمی‌کند؛ پیش از [[آفرینش]] زمان، زمان بر او جریان نداشته و او پس از زمان نیز به همانگونه پیش از زمان، باقی است<ref>المقصد الاسنی، ج۱، ص۱۴۷.</ref>.

راغب اصفهانی، باقی بودن خداوند را دلیل بر آن می‌داند که او نیازی به فرزند ندارد. به بیان وی، [[انگیزه]] فرزندآوری بقای نوع است و از آنجا که [[گیاه]] و [[حیوان]] نابود می‌شوند، بذری دارند که گونه آنها را [[حفظ]] کند و از آنجا که خداوند باقی و دائم و بدون آغاز و پایان است؛ معنا ندارد که [[فرزندی]] برای خود برگیرد<ref>تفسیر الراغب، ج۱، ص۳۰۰.</ref>.
بیشتر [[متکلمان]] [[مسلمان]] بر این باورند که باقی ماندن، مانند حادث شدن، صفتی زائد بر ذات شیء نیست؛ حدوث پدید آمدن وجود پس از نیستی است و بقاء تداوم وجود در [[آینده]] است. [[ابوالحسن اشعری]] و بیشتر پیروانش و برخی از [[معتزله]]، صفت بقاء را زائد بر ذات می‌دانند. [[فخر رازی]] این [[اختلاف]] را نقل می‌کند و به تفصیل بر بطلان [[باور]] [[اشعری]] [[استدلال]] می‌کند<ref>الأربعین فی أصول الدین، ج۱، ص۲۵۹.</ref>.<ref>[[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|دانشنامه معاصر قرآن کریم]]، ص ۳۵۸-۳۵۹.</ref>

== منابع ==
{{منابع}}
#[[پرونده:10524027.jpg|22px]] [[محمد سلطانی|سلطانی، محمد]]، [[باقی - سلطانی (مقاله)|مقاله «باقی»]]، [[دانشنامه معاصر قرآن کریم (کتاب)|'''دانشنامه معاصر قرآن کریم''']]
{{پایان منابع}}

== پانویس ==
{{پانویس}}

[[رده:باقی]]
[[رده:مدخل]]