بحث:آیا آدم پیامبر علم غیب داشت؟ (پرسش) - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - 'طباطبایی، سید محمد حسین،' به 'طباطبایی، سید محمد حسین،'

2020-04-05T16:39:13Z

جایگزینی متن - 'طباطبایی، سید محمد حسین،' به 'طباطبایی، سید محمد حسین،'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ آوریل ۲۰۲۰، ساعت ۲۰:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
	==پاسخ اجمالی==		==پاسخ اجمالی==
	*در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آنچه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است:<ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ...}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>.		*در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آنچه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است:<ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ...}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>.
	*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد ~~حسین،~~ المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.		*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. [[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.
	==بند تفصیلی==		==بند تفصیلی==
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آن ها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آن چه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است: {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ * قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید. گفتند: پاکاکه تویی! ما دانشی جز آنچه تو به ما آموخته‌ای، نداریم، بی‌گمان تویی که دانای فرزانه‌ای. فرمود: ای آدم! آنان را از نام‌های اینان آگاه ساز! و چون آنان را از نام‌های اینان آگاهانید.» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> <ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>. و نیز دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]] یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد ~~حسین،~~ المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>. توضیح این که: "اسماء" جمع "اسم" به معنی نام است ولی در این جا مقصود این نیست که فقط نام‌های موجودات زمینی و آسمانی را به او [[تعلیم]] کرد زیرا فراگرفتن نام تنها، بدون آشنایی با [[حقیقت]] آن، برای [[آدم]] امتیازی نخواهد بود، بلکه منظور این است که [[خداوند]]، [[آدم]] را از حقایق موجودات [[آگاه]] ساخت [[گواه]] این مطلب این است که در آیۀ شریفۀ {{متن قرآن\|ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ}} ضمیر جمع [[عاقل]] "هم" آورده شده است در صورتی که اگر منظور فقط "اسماء" بود باید "عرضها" گفته می‌شد زیرا در جمع غیر [[عاقل]] ضمیر مفرد مؤنث "ها" آورده می‌شود<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد ~~حسین،~~ المیزان، ج١، ص ۱۱۵ – ١٢٢؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آن ها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آن چه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است: {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ * قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید. گفتند: پاکاکه تویی! ما دانشی جز آنچه تو به ما آموخته‌ای، نداریم، بی‌گمان تویی که دانای فرزانه‌ای. فرمود: ای آدم! آنان را از نام‌های اینان آگاه ساز! و چون آنان را از نام‌های اینان آگاهانید.» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> <ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>. و نیز دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]] یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. [[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>. توضیح این که: "اسماء" جمع "اسم" به معنی نام است ولی در این جا مقصود این نیست که فقط نام‌های موجودات زمینی و آسمانی را به او [[تعلیم]] کرد زیرا فراگرفتن نام تنها، بدون آشنایی با [[حقیقت]] آن، برای [[آدم]] امتیازی نخواهد بود، بلکه منظور این است که [[خداوند]]، [[آدم]] را از حقایق موجودات [[آگاه]] ساخت [[گواه]] این مطلب این است که در آیۀ شریفۀ {{متن قرآن\|ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ}} ضمیر جمع [[عاقل]] "هم" آورده شده است در صورتی که اگر منظور فقط "اسماء" بود باید "عرضها" گفته می‌شد زیرا در جمع غیر [[عاقل]] ضمیر مفرد مؤنث "ها" آورده می‌شود<ref>ر.ک. [[سید محمد حسین طباطبایی\|طباطبایی، سید محمد حسین]]، المیزان، ج١، ص ۱۱۵ – ١٢٢؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.

	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani: /* بند تفصیلی */

2019-09-04T11:50:06Z

بند تفصیلی

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۲۰
خط ۳:		خط ۳:
	*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.		*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.
	==بند تفصیلی==		==بند تفصیلی==
	در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آن ها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آن چه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است: {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ * قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید. گفتند: پاکاکه تویی! ما دانشی جز آنچه تو به ما آموخته‌ای، نداریم، بی‌گمان تویی که دانای فرزانه‌ای. فرمود: ای آدم! آنان را از نام‌های اینان آگاه ساز! و چون آنان را از نام‌های اینان آگاهانید.» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> <ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>. و نیز دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]] یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>. توضیح این که: "اسماء" جمع "اسم" به معنی نام است ولی در این جا مقصود این نیست که فقط نام‌های موجودات زمینی و آسمانی را به او [[تعلیم]] کرد زیرا فراگرفتن نام تنها، بدون آشنایی با [[حقیقت]] آن، برای [[آدم]] امتیازی نخواهد بود، بلکه منظور این است که [[خداوند]]، [[آدم]] را از حقایق موجودات [[آگاه]] ساخت [[گواه]] این مطلب این است که در آیۀ شریفۀ {{متن قرآن\|ثُمَّ عَرَضَهُمْ ~~عَلَی الْمَلائِکَةِ~~}} ضمیر جمع [[عاقل]] "هم" آورده شده است در صورتی که اگر منظور فقط "اسماء" بود باید "عرضها" گفته می‌شد زیرا در جمع غیر [[عاقل]] ضمیر مفرد مؤنث "ها" آورده می‌شود<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج١، ص ۱۱۵ – ١٢٢؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.		در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آن ها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آن چه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است: {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ * قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید. گفتند: پاکاکه تویی! ما دانشی جز آنچه تو به ما آموخته‌ای، نداریم، بی‌گمان تویی که دانای فرزانه‌ای. فرمود: ای آدم! آنان را از نام‌های اینان آگاه ساز! و چون آنان را از نام‌های اینان آگاهانید.» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> <ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>. و نیز دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]] یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>. توضیح این که: "اسماء" جمع "اسم" به معنی نام است ولی در این جا مقصود این نیست که فقط نام‌های موجودات زمینی و آسمانی را به او [[تعلیم]] کرد زیرا فراگرفتن نام تنها، بدون آشنایی با [[حقیقت]] آن، برای [[آدم]] امتیازی نخواهد بود، بلکه منظور این است که [[خداوند]]، [[آدم]] را از حقایق موجودات [[آگاه]] ساخت [[گواه]] این مطلب این است که در آیۀ شریفۀ {{متن قرآن\|ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلائِكَةِ}} ضمیر جمع [[عاقل]] "هم" آورده شده است در صورتی که اگر منظور فقط "اسماء" بود باید "عرضها" گفته می‌شد زیرا در جمع غیر [[عاقل]] ضمیر مفرد مؤنث "ها" آورده می‌شود<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج١، ص ۱۱۵ – ١٢٢؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.

	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani: /* پانویس */

2019-09-04T11:49:29Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ سپتامبر ۲۰۱۹، ساعت ۱۵:۱۹
خط ۲:		خط ۲:
	*در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آنچه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است:<ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ...}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>.		*در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آنچه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است:<ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ...}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>.
	*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.		*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.
			==بند تفصیلی==
			در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آن ها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آن چه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است: {{متن قرآن\|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ قَالُوا سُبْحَانَكَ لَا عِلْمَ لَنَا إِلَّا مَا عَلَّمْتَنَا إِنَّكَ أَنْتَ الْعَلِيمُ الْحَكِيمُ * قَالَ يَا آدَمُ أَنْبِئْهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ فَلَمَّا أَنْبَأَهُمْ بِأَسْمَائِهِمْ قَالَ أَلَمْ أَقُلْ لَكُمْ إِنِّي أَعْلَمُ غَيْبَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ وَأَعْلَمُ مَا تُبْدُونَ وَمَا كُنْتُمْ تَكْتُمُونَ}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید. گفتند: پاکاکه تویی! ما دانشی جز آنچه تو به ما آموخته‌ای، نداریم، بی‌گمان تویی که دانای فرزانه‌ای. فرمود: ای آدم! آنان را از نام‌های اینان آگاه ساز! و چون آنان را از نام‌های اینان آگاهانید.» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> <ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>. و نیز دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]] یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>. توضیح این که: "اسماء" جمع "اسم" به معنی نام است ولی در این جا مقصود این نیست که فقط نام‌های موجودات زمینی و آسمانی را به او [[تعلیم]] کرد زیرا فراگرفتن نام تنها، بدون آشنایی با [[حقیقت]] آن، برای [[آدم]] امتیازی نخواهد بود، بلکه منظور این است که [[خداوند]]، [[آدم]] را از حقایق موجودات [[آگاه]] ساخت [[گواه]] این مطلب این است که در آیۀ شریفۀ {{متن قرآن\|ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَی الْمَلائِکَةِ}} ضمیر جمع [[عاقل]] "هم" آورده شده است در صورتی که اگر منظور فقط "اسماء" بود باید "عرضها" گفته می‌شد زیرا در جمع غیر [[عاقل]] ضمیر مفرد مؤنث "ها" آورده می‌شود<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج١، ص ۱۱۵ – ١٢٢؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.
	==پانویس==		==پانویس==
	{{یادآوری پانویس}}		{{یادآوری پانویس}}
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==پاسخ اجمالی== *در قرآن مجید آیاتی وجود دارد که آشکارا آگاهی پیامبران و...» ایجاد کرد

2019-09-04T11:45:59Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==پاسخ اجمالی== *در قرآن مجید آیاتی وجود دارد که آشکارا آگاهی پیامبران و...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==پاسخ اجمالی==
*در [[قرآن مجید]] آیاتی وجود دارد که آشکارا [[آگاهی]] [[پیامبران]] و برخی از [[بندگان]] خاص [[خدا]] را از امور [[پنهان]] از [[حس]]، [[تصدیق]] می‌کند و هیچ فرد مسلمانی که [[قرآن]] را [[وحی]] آسمانی می‌داند پس از دقت در مفاد آنها، نمی‌تواند در این مسأله [[تردید]] داشته باشد. بر طبق [[آیات قرآن]] [[حضرت آدم]] از جمله پیامبرانی هستند که [[علم غیب]] داشته اند<ref>ر.ک. سبحانی، جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref> و آنچه به [[آدم]] [[تعلیم]] داده شده از مراتب [[عالی]] [[عالم غیب]] است:<ref>ر.ک. جوادی آملی، تسنیم، ‏ج ۳، ص ۲۵۰.</ref> {{متن قرآن|وَعَلَّمَ آدَمَ الْأَسْمَاءَ كُلَّهَا ثُمَّ عَرَضَهُمْ عَلَى الْمَلَائِكَةِ فَقَالَ أَنْبِئُونِي بِأَسْمَاءِ هَؤُلَاءِ إِنْ كُنْتُمْ صَادِقِينَ ...}}<ref>«و همه نام‌ها را به آدم آموخت سپس آنان را بر فرشتگان عرضه کرد و گفت: اگر راست می‌گویید نام‌های اینان را به من بگویید» سوره بقره، آیه ۳۱ ـ ۳۳</ref> در آیۀ مذکور واژۀ "اسماء" به کار رفته است و با توجه به این که واژۀ اسماء از نظر [[ادبیات عرب]] جمع حساب می‌‌شود<ref>ر.ک. واعظی، حسین، گستره و چگونگی علم امام از منظر کتاب سنت و عقل، ص۱۹۴ -۱۹۵.</ref> بدان معناست که [[خدای سبحان]] تمامی اسماء را به [[حضرت آدم]] آموخت و خلیفۀ [[خدا]]، همۀ حقایق را فرا گرفت<ref>ر.ک. اسدی گرمارودی، محمد، علم برگزیدگان در نقل و عقل و عرفان، ص۴۱.</ref>.
*دقت در معنای [[آیات]] ما را به این [[حقیقت]] [[رهبری]] می‌کند که [[خداوند]]، یک سلسله حقایقی را که از دیدگاه [[فرشتگان]] [[پنهان]] بود به [[آدم]] آموخت و سپس [[آدم]] به [[دستور خداوند]] آنان را از این "[[غیب]]" [[آگاه]] ساخت<ref>ر.ک. طباطبایی، سید محمد حسین، المیزان، ج ۱، ص ۱۸۱؛ ر.ک. سبحانی،جعفر، آگاهی سوم یا علم غیب، ص ۹۰ - ۹۱.</ref>.
==پانویس==
{{یادآوری پانویس}}
{{پانویس2}}