بحث:ابراهیم فرزند پیامبر خاتم - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* پانویس */

2024-06-09T07:45:29Z

پانویس

@@ خط ۱۵: / خط ۱۵: @@
 پس از درگذشت ابراهیم رسول خدا{{صل}} دستور داد [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} او را برای [[دفن]] آماده کند. [[امام علی]]{{ع}} او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد<ref>کلینی، ج۳، ص۲۰۸.</ref>. سپس حضرت فرمودند: "به دلیل اینکه [[عثمان]] نخستین کسی بود که در [[بقیع]] دفن شد، آن حضرت فرمود: "او را کنار پیشگام ما، عثمان بن مظنون دفن کنید". پس دستور داد ابراهیم را در [[قبرستان بقیع]] و کنار [[قبر]] [[عثمان بن مظعون]] که به او علاقه وافری داشته، دفن کردند<ref>ابن سعد، ج۳، ص۳۰۰؛ بلاذری، ج۱، ص۲۴۳ و ج۱۰، ص۲۵۳.</ref>. هنگام دفن ابراهیم، [[پیامبر]] به علی بن ابی طالب{{ع}} دستور داد داخل قبر شود و سنگ لحد را بگذارد. مردم [[گمان]] کردند جایز نیست کسی در [[مرگ]] فرزند خویش داخل [[قبر]] شود، [[حضرت]] فرمود: "بر شما [[حرام]] نیست وارد بر قبر [[اولاد]] خویش شوید، ولی من ایمن از این نیستم که وقتی وارد بر قبر شوید و [[کفن]] را از صورت فرزند کنار زنید، [[شیطان]] با شما [[بازی]] کند و در [[جزع]] [[افراط]] کنید و [[اجر]] و پاداشتان، ضایع شود"<ref>کلینی، ج۳، ص۳۰۹؛ برقی، ج۲، ص۳۱۴.</ref>. بعد از [[دفن]] [[ابراهیم]] حضرت [[دستور]] داد آب آورند و آن را بر روی قبر ابراهیم پاشیدند <ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۳؛ ابن عبد البر، ج۱، ص۱۵۷.</ref>. از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل شده است که فرمود: "اگر ابراهیم زنده می‌ماند، [[جزیه]] را از هر قبطی بر می‌داشتم و هیچ یک از دایی‌های او برده نمی‌شدند". همچنین گفته شده که [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} با [[معاویه]] [[گفتگو]] کرد تا در [[گرفتن جزیه]] از اهالی زادگاه [[مادر]] ابراهیم [[مسامحه]] کند<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۵؛ سیوطی، ج۳، ص۴۳۳؛ شربینی، ج۴، ص۲۵۹.</ref>.<ref>[[رمضان محمدی|محمدی، رمضان]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابراهیم بن رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۹۸-۹۹.</ref>
 ==پانویس==
 {{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== ابراهیم، فرزند رسول خدا{{صل}}، مادرش ماریه قبطیه بود. ماریه،...» ایجاد کرد

2021-07-03T12:31:05Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== ابراهیم، فرزند رسول خدا{{صل}}، مادرش ماریه قبطیه بود. ماریه،...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
[[ابراهیم]]، فرزند [[رسول خدا]]{{صل}}، مادرش [[ماریه قبطیه]] بود. [[ماریه]]، از هدایای مُقَوقِس، [[حاکم]] اسکندریه به [[پیامبر اکرم]]{{صل}} بود<ref>ابن هشام، ج۱، ص۲۰۲؛ ابن قتیبه، ص۱۴۳؛ ابن عبدالبر، ج۱، ص۱۵۳.</ref>. رسول خدا{{صل}} در [[سال ششم هجری]] و هنگام بازگشت از [[حدیبیه]]، [[حاطب بن ابی بلتعه لخمی]] را همراه نامه‌ای نزد مُقَوقِس فرستاد و او را به [[اسلام]] [[دعوت]] کرد. مُقَوقِس، اسلام نیاورد، ولی [[نامه]] [[پیامبر]] را محترم شمرد و هدایایی برای آن [[حضرت]] فرستاد و ایشان هدایای او را پذیرفت. از جمله این [[هدایا]]، ماریه، [[مادر]] ابراهیم بود<ref>ابن سعد، ج۱، ص۲۰۰؛ مسعودی، ج۲، ص۲۸۹؛ طبری، ج۲، ص۶۴۵.</ref>.

ماریه، سفید و [[زیبا]] بود و حضرت نیز او را بسیار [[دوست]] داشت. رسول خدا{{صل}}، اسلام را بر ماریه و خواهرش عرضه کرد و آنها [[مسلمان]] شدند. سپس با ماریه [[ازدواج]] کرد و او را در نخلستانی جای داد که امروز به "مشربة أم ابراهیم" معروف است و از [[اموال]] [[بنی نضیر]] به شمار می‌آمد<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۷.</ref>.

ابراهیم، در [[ذیحجه]] [[سال هشتم هجری]] در [[مدینه]] به [[دنیا]] آمد<ref>یعقوبی، ج۲، ص۸۷؛ طبری، ج۲، ص۹۵.</ref>. خبر ولادت او را قابله ماریه، [[سلمی]]، [[کنیز]] [[آزاد]] کرده رسول خدا{{صل}}، پیش شوهرش، [[ابورافع]] آورد. [[أبو رافع]]، مژده [[تولد]] ابراهیم را به آن حضرت داد و پیامبر نیز غلامی به عنوان مژدگانی بدو بخشید <ref>بلاذری، ج۲، ص۱۱۹؛ نوری، ج۵، ص۱۹۱.</ref> و فرمود: "امشب برای من [[فرزندی]] به دنیا آمد، او را به نام پدرم ابراهیم نام نهادم"<ref>ابن عبدالبر، ج۱، ص۱۵۳.</ref>. همچنین فرمود: "این پسر، مادرش را از [[بردگی]] آزاد کرد"<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۸.</ref>.

چون ابراهیم به دنیا آمد، [[جبرئیل]] نزد رسول خدا{{صل}} رفت و گفت: [[سلام]] بر تو ای [[ابو ابراهیم]]<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۸.</ref>. حضرت، [[روز]] هفتم تولد ابراهیم گوسفندی به عنوان [[عقیقه]]، [[قربانی]] و به وزن موهای سر او، میان [[نیازمندان]] نقره تقسیم کرد. سپس [[دستور]] داد موها را [[دفن]] کردند<ref>ابن عبدالبر، ج۱، ص۱۵۳.</ref>. این [[عمل]] رسول خدا{{صل}}، منشأ [[استحباب]] این [[کارها]] [[زمان]] ولادت فرزند است.

[[ابراهیم]] پس از یک سال و اندی، [[روز]] سه‌شنبه دهم [[ربیع الاول]] [[سال دهم هجری]] [[وفات]] یافت<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۵.</ref>. بعد از [[تولد]] ابراهیم، [[زنان]] [[انصار]] بسیار [[مشتاق]] بودند به وی شیر دهند. [[حضرت]] او را به ام برده، دختر [[منذر بن زید]] از [[طایفه]] بنی نجار<ref>یعقوبی، ج۲، ص۸۷، بلاذری، ج۲، ص۸۶.</ref> و [[همسر]] [[براء بن اوس]] سپرد<ref>ابن اثیر، ج۱، ص۲۳۷ و ج۴، ص۴۸۰.</ref>. ابراهیم نزد [[مادر]] رضاعی خود در [[قبیله]] بنی نجار بود. [[رسول خدا]]{{صل}} هر روز برای دیدن ابراهیم به آنجا می‌رفت و [[خواب]] قیلوله - نیم‌روز - خود را نیز آنجا و در کنار فرزندش ابراهیم بود<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۸؛ ابن حجر، الاصابه، ج۷، ص۱۶۱.</ref>. برخی، "ام‌برده" را همان "ام‌سیف" و شوهرش براء بن اوس را نیز، همان ابوسیف دانسته‌اند. برخی نیز گفته‌اند: ابراهیم ابتدا نزد ام‌برده بود، سپس رسول خدا{{صل}} او را به ام‌سیف سپرد<ref>ر.ک: ام سیف و ابوسیف.</ref>.

تولد ابراهیم برای برخی از [[زنان پیامبر]] خوش‌آیند نبود. چنان که [[زهری]] از [[عروه]] و او از [[عایشه]] نقل کرده که روزی رسول خدا{{صل}} ابراهیم را همرا خود نزد عایشه برد و به او فرمود: "شباهتش را به من بنگر". عایشه گفت: بیشتر شبیه مادرش است. حضرت فرمود: مگر سفیدی او را نمی‌بینی؟ عایشه پاسخ داد: کسی که دوران بارداری‌اش کوتاه باشد، سفید و چاق می‌شود<ref>بلاذری، ج۲، ص۸۶.</ref>. [[ابن سعد]]<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۹.</ref> به [[سند]] خود از عایشه نقل کرده است که گفت: هر بچه‌ای که شیر تازه بخورد، سفید و چاق می‌شود. در روایتی دیگر، ابن سعد <ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۰۸.</ref> به سند [[اسحاق بن عبدالله]] از [[امام باقر]]{{ع}} نقل کرده است که رسول خدا{{صل}} به [[ماریه]] [[دستور]] [[حجاب]] داد و این مسئله بر زنان حضرت ناخوش آمد و سبب حسودی آنان به [[ماریه قبطیه]] شد. گفته شده ابراهیم، شانزده، هجده<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۲؛ بلاذری، ج۲، ص۸۸.</ref> یا بیست و دو ماه زنده بود <ref>یعقوبی، ج۲، ص۸۷.</ref>. البته بنا بر اینکه او در [[ذیحجه]] [[سال]] هشتم متولد و در [[ربیع الاول]] سال دهم [[رحلت]] کرده باشد، دقیقاً شانزده ماه زنده بوده است. [[رسول خدا]]{{صل}} پس از درگذشت [[ابراهیم]] فرمود: "در [[بهشت]] برای او دایه‌ای است که بقیه مدت شیرخواری‌اش را تکمیل خواهد کرد"<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۱؛ ابونعیم، ج۱، ص۲۰۵؛ ابن حجر، فتح، ج۳، ص۱۹۵.</ref>.

هنگام [[مرگ]] او، [[خورشید]] گرفت. [[مردم]] پنداشتند خورشید گرفتگی به دلیل درگذشت ابراهیم است. رسول خدا{{صل}} [[دستور]] داد همگان در [[مسجد]] جمع شدند و سپس فرمود: "[[خورشید و ماه]]، دو نشانه از نشانه‌های خدایند که برای مرگ یا [[زندگی]] کسی نمی‌گیرند"<ref>احمد بن حنبل، ج۴، ص۲۵۳؛ ابن حزم، ج۵، ص۹۷.</ref>. [[حضرت]] در مرگ فرزندش ابراهیم سخت متأثر شده بود و [[گریه]] می‌کرد. از ایشان پرسیدند: آیا شما هم گریه می‌کنید؟ فرمود: "[[دل]] می‌سوزد و [[اشک]] چشم سرازیر است، ولی سخنی که [[خدا]] را به [[خشم]] آورد نمی‌گویم. این گریه از سر [[مهربانی]] و ترحم است"<ref>عبدالرزاق صنعانی، ج۳، ص۲۶۶ و ۵۵۳؛ ابن سعد، ج۱، ص۱۰۹؛ ابن حزم، ج۵، ص۱۴۶.</ref>.

پس از درگذشت ابراهیم رسول خدا{{صل}} دستور داد [[علی بن ابی طالب]]{{ع}} او را برای [[دفن]] آماده کند. [[امام علی]]{{ع}} او را [[غسل]] داد و [[کفن]] کرد<ref>کلینی، ج۳، ص۲۰۸.</ref>. سپس حضرت فرمودند: "به دلیل اینکه [[عثمان]] نخستین کسی بود که در [[بقیع]] دفن شد، آن حضرت فرمود: "او را کنار پیشگام ما، عثمان بن مظنون دفن کنید". پس دستور داد ابراهیم را در [[قبرستان بقیع]] و کنار [[قبر]] [[عثمان بن مظعون]] که به او علاقه وافری داشته، دفن کردند<ref>ابن سعد، ج۳، ص۳۰۰؛ بلاذری، ج۱، ص۲۴۳ و ج۱۰، ص۲۵۳.</ref>. هنگام دفن ابراهیم، [[پیامبر]] به علی بن ابی طالب{{ع}} دستور داد داخل قبر شود و سنگ لحد را بگذارد. مردم [[گمان]] کردند جایز نیست کسی در [[مرگ]] فرزند خویش داخل [[قبر]] شود، [[حضرت]] فرمود: "بر شما [[حرام]] نیست وارد بر قبر [[اولاد]] خویش شوید، ولی من ایمن از این نیستم که وقتی وارد بر قبر شوید و [[کفن]] را از صورت فرزند کنار زنید، [[شیطان]] با شما [[بازی]] کند و در [[جزع]] [[افراط]] کنید و [[اجر]] و پاداشتان، ضایع شود"<ref>کلینی، ج۳، ص۳۰۹؛ برقی، ج۲، ص۳۱۴.</ref>. بعد از [[دفن]] [[ابراهیم]] حضرت [[دستور]] داد آب آورند و آن را بر روی قبر ابراهیم پاشیدند <ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۳؛ ابن عبد البر، ج۱، ص۱۵۷.</ref>. از [[رسول خدا]]{{صل}} نقل شده است که فرمود: "اگر ابراهیم زنده می‌ماند، [[جزیه]] را از هر قبطی بر می‌داشتم و هیچ یک از دایی‌های او برده نمی‌شدند". همچنین گفته شده که [[امام حسن مجتبی]]{{ع}} با [[معاویه]] [[گفتگو]] کرد تا در [[گرفتن جزیه]] از اهالی زادگاه [[مادر]] ابراهیم [[مسامحه]] کند<ref>ابن سعد، ج۱، ص۱۱۵؛ سیوطی، ج۳، ص۴۳۳؛ شربینی، ج۴، ص۲۵۹.</ref>.<ref>[[رمضان محمدی|محمدی، رمضان]]، [[دانشنامه سیره نبوی ج۱ (کتاب)|مقاله «ابراهیم بن رسول الله»، دانشنامه سیره نبوی]] ج۱، ص:۹۸-۹۹.</ref>

==پانویس==
{{پانویس}}