https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB%3A%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D9%88%DB%8C%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AAبحث:ابن بابویه در معارف مهدویت - تاریخچهٔ نسخهها2026-05-29T20:06:19Zتاریخچهٔ نسخهها برای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.41.0https://fa.imamatpedia.com/w/index.php?title=%D8%A8%D8%AD%D8%AB:%D8%A7%D8%A8%D9%86_%D8%A8%D8%A7%D8%A8%D9%88%DB%8C%D9%87_%D8%AF%D8%B1_%D9%85%D8%B9%D8%A7%D8%B1%D9%81_%D9%85%D9%87%D8%AF%D9%88%DB%8C%D8%AA&diff=523409&oldid=prevBahmani: صفحهای تازه حاوی «==مقدمه== در عرف علمای رجال، کنیه سه تن از فقهای بزرگ شیعه است: "علی بن حسین...» ایجاد کرد2021-08-22T06:13:53Z<p>صفحهای تازه حاوی «==مقدمه== در عرف علمای رجال، کنیه سه تن از فقهای بزرگ <a href="/wiki/%D8%B4%DB%8C%D8%B9%D9%87" title="شیعه">شیعه</a> است: "<a href="/wiki/%D8%B9%D9%84%DB%8C_%D8%A8%D9%86_%D8%AD%D8%B3%DB%8C%D9%86" class="mw-redirect" title="علی بن حسین">علی بن حسین</a>...» ایجاد کرد</p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div>==مقدمه==<br />
در عرف علمای رجال، کنیه سه تن از فقهای بزرگ [[شیعه]] است: "[[علی بن حسین]]" و دو پسرش "[[ابو عبد الله حسین]] و [[ابو جعفر محمد صدوق]]". بابویه، نام جدّ اعلای ایشان، کلمهای است فارسی، منسوب به "بابو" یعنی بابا، پدر، پیر و مرشد. محمد، فرزند "علی بن حسین بابویه"، همان [[شیخ صدوق]]، معروف به "ابن بابویه" است. <br />
<br />
"[[علی بن حسین بابویه]]" با دختر عموی خود (دختر [[محمد بن موسی بن بابویه]]) ازدواج کرد، اما از او فرزندی نیافت. نامهای به "[[حسین بن روح]]" نوشت و به وسیله او از [[امام زمان]] {{ع}} تقاضا کرد که دعا بفرماید تا خدا فرزندانی فقیه به او عنایت کند. از ناحیه امام {{ع}} پاسخ آمد که از همسر فعلی خود فرزندی نخواهی داشت، ولی به زودی کنیزی دیلمی را مالک میشوی و دو پسر فقیه از او نصیب تو خواهد شد. ابن بابویه، سه پسر پیدا کرد (محمد، حسین و حسن). محمد و حسین، هر دو فقیه شدند و حسن، به عبادت و زهد مشغول شد<ref>غیبة طوسى، ص ۱۸۸</ref>. <br />
<br />
"ابن بابویه" از علمای بزرگ [[شیعه]] در قرن چهارم هجری و صاحب تألیفات بسیار و ارزشمندی است. مرحوم [[محدث قمی]] مینویسد: حدود سیصد تألیف دارد که این تألیفات عمدتا در ابواب فقه و اصول و تفسیر و سیره [[پیامبر خاتم|پیامبر]] {{صل}} و [[ائمه]] {{عم}} و احتجاج و اخبار فضائل [[اهل بیت]] و اخبار غیبت و علائم ظهور [[امام مهدی|امام غایب]] {{ع}} و آداب زیارت مشاهد مشرفه و پاسخ به سؤالات علمای سایر بلاد است. از جمله آن کتابها: "[[من لا یحضره الفقیه (کتاب)|من لا یحضره الفقیه]]"، "[[توحید صدوق (کتاب)|توحید صدوق]]"، "رساله اعتقادات"، "خصال"، "[[کمال الدین (کتاب)|کمال الدین]]"، "[[عیون اخبار الرضا (کتاب)|عیون اخبار الرضا]]" و... است. صدوق به اجماع علمای [[شیعه]] در وسعت دانش و قوت حافظه و نظم فکری و کثرت تألیفات و جمع احادیث و صحت اتقان فتاوی در میان سایر علمای [[شیعه]] ممتاز است. <br />
<br />
مرحوم صدوق در سال ۳۸۱ هجری، وفات و در شهر ری در گورستانی که هماکنون معروف به "ابن بابویه" است مدفون است<ref>پیشواى دوازدهم، هیئت تحریریه مؤسسه در راه حق، پاورقى ص ۷۰</ref>. و مقبره پدرش (علی بن حسین بابویه) در قم است<ref>[[مجتبی تونهای|تونهای، مجتبی]]، [[موعودنامه (کتاب)|موعودنامه]]، ص۵۸.</ref>.<br />
<br />
==پانویس==<br />
{{پانویس}}</div>Bahmani