بحث:ابن سکیت - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Wasity: جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

2023-01-05T12:54:48Z

جایگزینی متن - ' هـ ' به 'ه‍ '

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۵ ژانویهٔ ۲۰۲۳، ساعت ۱۶:۲۴
خط ۴:		خط ۴:
	[[علمای شیعه]] و [[اهل سنت]] او را [[موثق]]، [[راستگو]] و غیر قابل [[طعن]] می‌‌دانند.<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۵.</ref> با آنکه [[قتل]] او به سبب [[تشیع]] بود،<ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۰.</ref> [[ذهبی]] او را [[تجلیل]] نموده و اشعارش را [[نیکو]]، کتاب‌هایش را سودمند و به خصوص کتاب [[منطق]] او را گرانسنگ و قابل تقدیر معرفی کرده است.<ref>سیر اعلام النبلاء ۱۲/۱۶.</ref> از مبرّد نحوی هم نقل شده که در میان بغدادی‌ها کتابی همچون [[منطق]] [[ابن سکیت]] نیست.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref>		[[علمای شیعه]] و [[اهل سنت]] او را [[موثق]]، [[راستگو]] و غیر قابل [[طعن]] می‌‌دانند.<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۵.</ref> با آنکه [[قتل]] او به سبب [[تشیع]] بود،<ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۰.</ref> [[ذهبی]] او را [[تجلیل]] نموده و اشعارش را [[نیکو]]، کتاب‌هایش را سودمند و به خصوص کتاب [[منطق]] او را گرانسنگ و قابل تقدیر معرفی کرده است.<ref>سیر اعلام النبلاء ۱۲/۱۶.</ref> از مبرّد نحوی هم نقل شده که در میان بغدادی‌ها کتابی همچون [[منطق]] [[ابن سکیت]] نیست.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref>

	ابن سکیت و پدرش [[معلم]] بودند و در [[بغداد]] [[تعلیم و تربیت]] [[کودکان]] را برعهده داشتند، به همین سبب [[امیر]] [[محمد بن عبدالله بن طاهر]] و سپس [[خلیفه]] [[متوکل عباسی]] [[آموزش و پرورش]] [[فرزندان]] خود را به او واگذاشتند و دستمزد خوبی به او می‌‌دادند، <ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۱.</ref> اما زمانی [[متوکل]] از او پرسید: فرزندان من پیش تو [[محبوب]] ترند یا [[امام حسن\|حسن]] و [[امام حسین\|حسین]]{{ع}}؟ ابن سکیت از دو فرزند خلیفه بد گفت و خوبی‌های [[حسنین]]{{ع}} را برشمرد و بلافاصله متوکل دستور داد که شکم او را دریدند.<ref> وفیات الاعیان ۶/۳۹۶.</ref> به قولی هم گفت: [[قنبر]] [[خادم]] علی{{ع}} از تو و دو فرزندت بهتر است. آن گاه دستور داد تا زبانش را از پشت سر بیرون کشیدند.<ref>بغیة الوعاة ۲/۳۴۹.</ref> [[قتل]] این عالم [[شیعی]] را به سال ۲۴۳، ۲۴۴ و ~~۲۴۶ هـ~~ در ۵۸ سالگی نوشته‌اند.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref> بر این اساس، می‌‌توان سال ولادت وی را دهه هشتاد [[قرن دوم]] گمانه زد. ابن سکیت کتاب‌های زیادی تدوین کرد که بسیاری از آنها امروزه در دست است و کتاب‌هایی را نیز به او منسوب دانسته‌اند.<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref>		ابن سکیت و پدرش [[معلم]] بودند و در [[بغداد]] [[تعلیم و تربیت]] [[کودکان]] را برعهده داشتند، به همین سبب [[امیر]] [[محمد بن عبدالله بن طاهر]] و سپس [[خلیفه]] [[متوکل عباسی]] [[آموزش و پرورش]] [[فرزندان]] خود را به او واگذاشتند و دستمزد خوبی به او می‌‌دادند، <ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۱.</ref> اما زمانی [[متوکل]] از او پرسید: فرزندان من پیش تو [[محبوب]] ترند یا [[امام حسن\|حسن]] و [[امام حسین\|حسین]]{{ع}}؟ ابن سکیت از دو فرزند خلیفه بد گفت و خوبی‌های [[حسنین]]{{ع}} را برشمرد و بلافاصله متوکل دستور داد که شکم او را دریدند.<ref> وفیات الاعیان ۶/۳۹۶.</ref> به قولی هم گفت: [[قنبر]] [[خادم]] علی{{ع}} از تو و دو فرزندت بهتر است. آن گاه دستور داد تا زبانش را از پشت سر بیرون کشیدند.<ref>بغیة الوعاة ۲/۳۴۹.</ref> [[قتل]] این عالم [[شیعی]] را به سال ۲۴۳، ۲۴۴ و ۲۴۶ه‍ در ۵۸ سالگی نوشته‌اند.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref> بر این اساس، می‌‌توان سال ولادت وی را دهه هشتاد [[قرن دوم]] گمانه زد. ابن سکیت کتاب‌های زیادی تدوین کرد که بسیاری از آنها امروزه در دست است و کتاب‌هایی را نیز به او منسوب دانسته‌اند.<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref>

	آثار وی عبارت‌اند از: [[اصلاح]] المنطق الاضداد الالفاظ الاصوات المقصور و الممدود المذکر و المؤنث الوحش (الوحوش) النبات (الشجر و النبات) الامثال القلب و الابدال البحث الزبرج الاجناس الفرق السرج و اللجام فَعَلَ واَفْعَلَ الحشرات الابل النوادر معانی الشعر سرقات الشعراء و ما اتفقوا (تواردوا) علیه المثنی و المبنی و المکنی الایام و اللیالی ما جاء فی الشعر و ما حرّف عن جهته<ref> الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ما اتفق لفظه واختلف معانه الطیر (منطق الطیر) الارضین والجبال والاودیه التوسعه الفصیح شرح الوسط<ref>کشف الظنون ۱/۵۰۷ و ۲/۱۲۷۲ و ۲۰۰۹.</ref> الانواء الانساب شرح اشعار [[عمرو بن ربیعه]] ابونواس و [[شعر]] فنال کلابی<ref>هدیة العارفین ۲/۵۳۶.</ref> البیان<ref> الذریعه ۳/۱۷۱.</ref> شرح [[دیوان]] [[عروة بن ورد]] حطیئه خنساء مزرّد و [[قیس بن خطیم]] الدعاء الانواع التصغیر [[خلق]] الانسان و معانی الابیات<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref> و شرح و جمع‌آوری اشعار دیوان‌های امرءالقیس، [[زهیر]]، [[نابغه]] ذبیانی، اعشی، [[ابوداود]]، [[بشر بن ابی حازم]]، [[اوس بن حجر]]، [[علقمة]] الفحل، [[طرفه]]، عنتره، [[عمرو بن کلثوم]]، [[حارث بن حلزه]]، [[فرزدق]]، اخطل، [[جریر]]، [[عامر بن طفیل]]، سلیک بن سلکه، جامع بن مرحبه، عمرو بن احمر و [[حسان بن ثابت]]<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۶.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص ۸۵۷.</ref>		آثار وی عبارت‌اند از: [[اصلاح]] المنطق الاضداد الالفاظ الاصوات المقصور و الممدود المذکر و المؤنث الوحش (الوحوش) النبات (الشجر و النبات) الامثال القلب و الابدال البحث الزبرج الاجناس الفرق السرج و اللجام فَعَلَ واَفْعَلَ الحشرات الابل النوادر معانی الشعر سرقات الشعراء و ما اتفقوا (تواردوا) علیه المثنی و المبنی و المکنی الایام و اللیالی ما جاء فی الشعر و ما حرّف عن جهته<ref> الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ما اتفق لفظه واختلف معانه الطیر (منطق الطیر) الارضین والجبال والاودیه التوسعه الفصیح شرح الوسط<ref>کشف الظنون ۱/۵۰۷ و ۲/۱۲۷۲ و ۲۰۰۹.</ref> الانواء الانساب شرح اشعار [[عمرو بن ربیعه]] ابونواس و [[شعر]] فنال کلابی<ref>هدیة العارفین ۲/۵۳۶.</ref> البیان<ref> الذریعه ۳/۱۷۱.</ref> شرح [[دیوان]] [[عروة بن ورد]] حطیئه خنساء مزرّد و [[قیس بن خطیم]] الدعاء الانواع التصغیر [[خلق]] الانسان و معانی الابیات<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref> و شرح و جمع‌آوری اشعار دیوان‌های امرءالقیس، [[زهیر]]، [[نابغه]] ذبیانی، اعشی، [[ابوداود]]، [[بشر بن ابی حازم]]، [[اوس بن حجر]]، [[علقمة]] الفحل، [[طرفه]]، عنتره، [[عمرو بن کلثوم]]، [[حارث بن حلزه]]، [[فرزدق]]، اخطل، [[جریر]]، [[عامر بن طفیل]]، سلیک بن سلکه، جامع بن مرحبه، عمرو بن احمر و [[حسان بن ثابت]]<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۶.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص ۸۵۷.</ref>

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

2022-10-22T10:48:57Z

جایگزینی متن - 'جمع آوری' به 'جمع‌آوری'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۸
خط ۶:		خط ۶:
	ابن سکیت و پدرش [[معلم]] بودند و در [[بغداد]] [[تعلیم و تربیت]] [[کودکان]] را برعهده داشتند، به همین سبب [[امیر]] [[محمد بن عبدالله بن طاهر]] و سپس [[خلیفه]] [[متوکل عباسی]] [[آموزش و پرورش]] [[فرزندان]] خود را به او واگذاشتند و دستمزد خوبی به او می‌‌دادند، <ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۱.</ref> اما زمانی [[متوکل]] از او پرسید: فرزندان من پیش تو [[محبوب]] ترند یا [[امام حسن\|حسن]] و [[امام حسین\|حسین]]{{ع}}؟ ابن سکیت از دو فرزند خلیفه بد گفت و خوبی‌های [[حسنین]]{{ع}} را برشمرد و بلافاصله متوکل دستور داد که شکم او را دریدند.<ref> وفیات الاعیان ۶/۳۹۶.</ref> به قولی هم گفت: [[قنبر]] [[خادم]] علی{{ع}} از تو و دو فرزندت بهتر است. آن گاه دستور داد تا زبانش را از پشت سر بیرون کشیدند.<ref>بغیة الوعاة ۲/۳۴۹.</ref> [[قتل]] این عالم [[شیعی]] را به سال ۲۴۳، ۲۴۴ و ۲۴۶ هـ در ۵۸ سالگی نوشته‌اند.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref> بر این اساس، می‌‌توان سال ولادت وی را دهه هشتاد [[قرن دوم]] گمانه زد. ابن سکیت کتاب‌های زیادی تدوین کرد که بسیاری از آنها امروزه در دست است و کتاب‌هایی را نیز به او منسوب دانسته‌اند.<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref>		ابن سکیت و پدرش [[معلم]] بودند و در [[بغداد]] [[تعلیم و تربیت]] [[کودکان]] را برعهده داشتند، به همین سبب [[امیر]] [[محمد بن عبدالله بن طاهر]] و سپس [[خلیفه]] [[متوکل عباسی]] [[آموزش و پرورش]] [[فرزندان]] خود را به او واگذاشتند و دستمزد خوبی به او می‌‌دادند، <ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۱.</ref> اما زمانی [[متوکل]] از او پرسید: فرزندان من پیش تو [[محبوب]] ترند یا [[امام حسن\|حسن]] و [[امام حسین\|حسین]]{{ع}}؟ ابن سکیت از دو فرزند خلیفه بد گفت و خوبی‌های [[حسنین]]{{ع}} را برشمرد و بلافاصله متوکل دستور داد که شکم او را دریدند.<ref> وفیات الاعیان ۶/۳۹۶.</ref> به قولی هم گفت: [[قنبر]] [[خادم]] علی{{ع}} از تو و دو فرزندت بهتر است. آن گاه دستور داد تا زبانش را از پشت سر بیرون کشیدند.<ref>بغیة الوعاة ۲/۳۴۹.</ref> [[قتل]] این عالم [[شیعی]] را به سال ۲۴۳، ۲۴۴ و ۲۴۶ هـ در ۵۸ سالگی نوشته‌اند.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref> بر این اساس، می‌‌توان سال ولادت وی را دهه هشتاد [[قرن دوم]] گمانه زد. ابن سکیت کتاب‌های زیادی تدوین کرد که بسیاری از آنها امروزه در دست است و کتاب‌هایی را نیز به او منسوب دانسته‌اند.<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref>

	آثار وی عبارت‌اند از: [[اصلاح]] المنطق الاضداد الالفاظ الاصوات المقصور و الممدود المذکر و المؤنث الوحش (الوحوش) النبات (الشجر و النبات) الامثال القلب و الابدال البحث الزبرج الاجناس الفرق السرج و اللجام فَعَلَ واَفْعَلَ الحشرات الابل النوادر معانی الشعر سرقات الشعراء و ما اتفقوا (تواردوا) علیه المثنی و المبنی و المکنی الایام و اللیالی ما جاء فی الشعر و ما حرّف عن جهته<ref> الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ما اتفق لفظه واختلف معانه الطیر (منطق الطیر) الارضین والجبال والاودیه التوسعه الفصیح شرح الوسط<ref>کشف الظنون ۱/۵۰۷ و ۲/۱۲۷۲ و ۲۰۰۹.</ref> الانواء الانساب شرح اشعار [[عمرو بن ربیعه]] ابونواس و [[شعر]] فنال کلابی<ref>هدیة العارفین ۲/۵۳۶.</ref> البیان<ref> الذریعه ۳/۱۷۱.</ref> شرح [[دیوان]] [[عروة بن ورد]] حطیئه خنساء مزرّد و [[قیس بن خطیم]] الدعاء الانواع التصغیر [[خلق]] الانسان و معانی الابیات<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref> و شرح و ~~جمع آوری~~ اشعار دیوان‌های امرءالقیس، [[زهیر]]، [[نابغه]] ذبیانی، اعشی، [[ابوداود]]، [[بشر بن ابی حازم]]، [[اوس بن حجر]]، [[علقمة]] الفحل، [[طرفه]]، عنتره، [[عمرو بن کلثوم]]، [[حارث بن حلزه]]، [[فرزدق]]، اخطل، [[جریر]]، [[عامر بن طفیل]]، سلیک بن سلکه، جامع بن مرحبه، عمرو بن احمر و [[حسان بن ثابت]]<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۶.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص ۸۵۷.</ref>		آثار وی عبارت‌اند از: [[اصلاح]] المنطق الاضداد الالفاظ الاصوات المقصور و الممدود المذکر و المؤنث الوحش (الوحوش) النبات (الشجر و النبات) الامثال القلب و الابدال البحث الزبرج الاجناس الفرق السرج و اللجام فَعَلَ واَفْعَلَ الحشرات الابل النوادر معانی الشعر سرقات الشعراء و ما اتفقوا (تواردوا) علیه المثنی و المبنی و المکنی الایام و اللیالی ما جاء فی الشعر و ما حرّف عن جهته<ref> الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ما اتفق لفظه واختلف معانه الطیر (منطق الطیر) الارضین والجبال والاودیه التوسعه الفصیح شرح الوسط<ref>کشف الظنون ۱/۵۰۷ و ۲/۱۲۷۲ و ۲۰۰۹.</ref> الانواء الانساب شرح اشعار [[عمرو بن ربیعه]] ابونواس و [[شعر]] فنال کلابی<ref>هدیة العارفین ۲/۵۳۶.</ref> البیان<ref> الذریعه ۳/۱۷۱.</ref> شرح [[دیوان]] [[عروة بن ورد]] حطیئه خنساء مزرّد و [[قیس بن خطیم]] الدعاء الانواع التصغیر [[خلق]] الانسان و معانی الابیات<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref> و شرح و جمع‌آوری اشعار دیوان‌های امرءالقیس، [[زهیر]]، [[نابغه]] ذبیانی، اعشی، [[ابوداود]]، [[بشر بن ابی حازم]]، [[اوس بن حجر]]، [[علقمة]] الفحل، [[طرفه]]، عنتره، [[عمرو بن کلثوم]]، [[حارث بن حلزه]]، [[فرزدق]]، اخطل، [[جریر]]، [[عامر بن طفیل]]، سلیک بن سلکه، جامع بن مرحبه، عمرو بن احمر و [[حسان بن ثابت]]<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۶.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)\|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص ۸۵۷.</ref>

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== ابویوسف یعقوب بن اسحاق اهوازی بغدادی، مشهور به ابن سکیت اهل د...» ایجاد کرد

2022-03-28T07:23:15Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== ابویوسف یعقوب بن اسحاق اهوازی بغدادی، مشهور به ابن سکیت اهل د...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
[[ابویوسف یعقوب بن اسحاق اهوازی بغدادی]]، مشهور به [[ابن سکیت]] [[اهل]] دورق، روستایی در [[اهواز]] بود. پدرش [[اسحاق]] که سکیت [[لقب]] داشت، مردی [[صالح]] و از علمای نحو و لغت و [[شعر]] [[عرب]] به شمار می‌‌رفت و او خود از علمای [[بغداد]] و از جمله کسانی بود که از کوفیون [[کسب علم]] کرده بودند، از این رو به نحو [[اهل کوفه]] آشنا بود و در [[علوم قرآن]] و شعر [[مهارت]] داشت.<ref>الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ابن سکیت در [[حدیث]] نیز دستی داشت و از [[امام جواد]]{{ع}} [[روایات]] و مسائلی را نقل کرده است.<ref>رجال النجاشی ۲/۴۲۵.</ref> [[مرحوم صدوق]] او را [[راوی امام رضا]]{{ع}} نیز دانسته است،<ref>عیون اخبار الرضا{{ع}} ۲/۷۹.</ref> اما به نظر می‌‌رسد مقصود از ابوالحسن در آن [[روایت]] [[امام هادی]]{{ع}} است و کلمه [[رضا]] به [[اشتباه]] بر آن افزوده شده است، چون [[نجاشی]] می‌‌گوید: ابن سکیت از [[خواص]] [[اصحاب امام محمد تقی]] و [[امام علی النقی]]{{ع}} بود<ref>رجال النجاشی ۲/۴۲۵.</ref> و [[کلینی]] همان روایت را بدون قید «الرضا» نقل کرده است.<ref> الکافی ۱/۲۴.</ref> ابن سکیت را متبحر در انواع [[علوم]] دانسته و گفته‌اند که فصیحان عرب را [[ملاقات]] کرد و از آنان [[دانش]] آموخت و آنچه از آنان شنیده بود در کتاب‌هایش نوشت، ضمن اینکه از [[دیانت]] و [[عفاف]] بالایی برخوردار بود.<ref>الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> استادان او [[ابوعمرو شیبانی]]، [[فراء نحوی]]، [[ابن اعرابی]] و اثرم، و [[شاگردان]] و [[راویان]] او [[میمون بن هارون کاتب]]، [[محمد بن عجلان اخباری]]، [[محمد بن فرج مقرئی]]، [[ابوسعید سکری]] و [[ابوعکرمه ضُبّی]]<ref>معجم الادباء ۲۰/۵۰.</ref> بودند.

[[علمای شیعه]] و [[اهل سنت]] او را [[موثق]]، [[راستگو]] و غیر قابل [[طعن]] می‌‌دانند.<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۵.</ref> با آنکه [[قتل]] او به سبب [[تشیع]] بود،<ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۰.</ref> [[ذهبی]] او را [[تجلیل]] نموده و اشعارش را [[نیکو]]، کتاب‌هایش را سودمند و به خصوص کتاب [[منطق]] او را گرانسنگ و قابل تقدیر معرفی کرده است.<ref>سیر اعلام النبلاء ۱۲/۱۶.</ref> از مبرّد نحوی هم نقل شده که در میان بغدادی‌ها کتابی همچون [[منطق]] [[ابن سکیت]] نیست.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref>

ابن سکیت و پدرش [[معلم]] بودند و در [[بغداد]] [[تعلیم و تربیت]] [[کودکان]] را برعهده داشتند، به همین سبب [[امیر]] [[محمد بن عبدالله بن طاهر]] و سپس [[خلیفه]] [[متوکل عباسی]] [[آموزش و پرورش]] [[فرزندان]] خود را به او واگذاشتند و دستمزد خوبی به او می‌‌دادند، <ref>تاریخ مدینة دمشق ۷۴/۱۵۱.</ref> اما زمانی [[متوکل]] از او پرسید: فرزندان من پیش تو [[محبوب]] ترند یا [[امام حسن|حسن]] و [[امام حسین|حسین]]{{ع}}؟ ابن سکیت از دو فرزند خلیفه بد گفت و خوبی‌های [[حسنین]]{{ع}} را برشمرد و بلافاصله متوکل دستور داد که شکم او را دریدند.<ref> وفیات الاعیان ۶/۳۹۶.</ref> به قولی هم گفت: [[قنبر]] [[خادم]] علی{{ع}} از تو و دو فرزندت بهتر است. آن گاه دستور داد تا زبانش را از پشت سر بیرون کشیدند.<ref>بغیة الوعاة ۲/۳۴۹.</ref> [[قتل]] این عالم [[شیعی]] را به سال ۲۴۳، ۲۴۴ و ۲۴۶ هـ در ۵۸ سالگی نوشته‌اند.<ref>تاریخ بغداد ۱۴/۲۷۴.</ref> بر این اساس، می‌‌توان سال ولادت وی را دهه هشتاد [[قرن دوم]] گمانه زد. ابن سکیت کتاب‌های زیادی تدوین کرد که بسیاری از آنها امروزه در دست است و کتاب‌هایی را نیز به او منسوب دانسته‌اند.<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref>

آثار وی عبارت‌اند از: [[اصلاح]] المنطق الاضداد الالفاظ الاصوات المقصور و الممدود المذکر و المؤنث الوحش (الوحوش) النبات (الشجر و النبات) الامثال القلب و الابدال البحث الزبرج الاجناس الفرق السرج و اللجام فَعَلَ واَفْعَلَ الحشرات الابل النوادر معانی الشعر سرقات الشعراء و ما اتفقوا (تواردوا) علیه المثنی و المبنی و المکنی الایام و اللیالی ما جاء فی الشعر و ما حرّف عن جهته<ref> الفهرست (الندیم) ۷۹.</ref> ما اتفق لفظه واختلف معانه الطیر (منطق الطیر) الارضین والجبال والاودیه التوسعه الفصیح شرح الوسط<ref>کشف الظنون ۱/۵۰۷ و ۲/۱۲۷۲ و ۲۰۰۹.</ref> الانواء الانساب شرح اشعار [[عمرو بن ربیعه]] ابونواس و [[شعر]] فنال کلابی<ref>هدیة العارفین ۲/۵۳۶.</ref> البیان<ref> الذریعه ۳/۱۷۱.</ref> شرح [[دیوان]] [[عروة بن ورد]] حطیئه خنساء مزرّد و [[قیس بن خطیم]] الدعاء الانواع التصغیر [[خلق]] الانسان و معانی الابیات<ref>دائرة المعارف بزرگ اسلامی ۳/۶۹۸.</ref> و شرح و جمع آوری اشعار دیوان‌های امرءالقیس، [[زهیر]]، [[نابغه]] ذبیانی، اعشی، [[ابوداود]]، [[بشر بن ابی حازم]]، [[اوس بن حجر]]، [[علقمة]] الفحل، [[طرفه]]، عنتره، [[عمرو بن کلثوم]]، [[حارث بن حلزه]]، [[فرزدق]]، اخطل، [[جریر]]، [[عامر بن طفیل]]، سلیک بن سلکه، جامع بن مرحبه، عمرو بن احمر و [[حسان بن ثابت]]<ref> رجال النجاشی ۲/۴۲۶.</ref>.<ref>جمعی از پژوهشگران، [[فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی (کتاب)|فرهنگ‌نامه مؤلفان اسلامی]] ج۱، ص ۸۵۷.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}