بحث:اثبات عصمت امام در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani: /* ادلۀ قرآنی */

2025-10-04T06:52:51Z

ادلۀ قرآنی

Bahmani: /* منابع */

2025-10-04T06:22:03Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۴ اکتبر ۲۰۲۵، ساعت ۰۹:۵۲
خط ۵۱۰:		خط ۵۱۰:
	در این آیه [[رؤیت]] [[برهان رب]] که همان عصمت علمی است سبب عصمت عملی یوسف دانسته شده‌ است.		در این آیه [[رؤیت]] [[برهان رب]] که همان عصمت علمی است سبب عصمت عملی یوسف دانسته شده‌ است.
	[[علمی]] که در نتیجۀ عصمت علمی برای معصوم حاصل می‌گردد چنان نفرتی از [[معصیت]] در [[دل]] معصوم ایجاد می‌کند که میل به معصیت یا [[نیّت]] معصیت نیز بر دل او عارض نمی‌شود تا چه رسد به [[فعل معصیت]].<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۱۹۸-۲۱۴.</ref>		[[علمی]] که در نتیجۀ عصمت علمی برای معصوم حاصل می‌گردد چنان نفرتی از [[معصیت]] در [[دل]] معصوم ایجاد می‌کند که میل به معصیت یا [[نیّت]] معصیت نیز بر دل او عارض نمی‌شود تا چه رسد به [[فعل معصیت]].<ref>[[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام]]، ج۵، ص ۱۹۸-۲۱۴.</ref>

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	~~# [[پرونده:IM010719.jpg\|22px]] [[محسن اراکی\|اراکی، محسن]]، [[فقه نظام سیاسی اسلام ج۵ (کتاب)\|فقه نظام سیاسی اسلام ج۵''']]~~
	~~{{پایان منابع}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Jaafari: /* پانویس */

2025-09-20T06:37:11Z

پانویس

نمایش تغییرات

Wasity: جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

2025-05-29T20:32:51Z

جایگزینی متن - 'لیکن' به 'لکن'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳۰ مهٔ ۲۰۲۵، ساعت ۰۰:۰۲
خط ۲۱۸:		خط ۲۱۸:
	این [[آیه شریفه]] به آیه «[[اولو الامر]]» معروف و یکی از دلیل‌های محکم [[قرآنی]] بر [[لزوم عصمت]] است. برخی از دلیل‎های قرآنی ضمن معرفی شخص [[معصوم]]، معنای [[عصمت]] را نیز مشخص می‌کند. به عبارت دیگر هم در صدد تعیین کبرا است و هم در صدد تعیین مصداق آن کبرا. برخی دیگر تنها خود عصمت را با قطع نظر از مصداق بیان می‌کنند.		این [[آیه شریفه]] به آیه «[[اولو الامر]]» معروف و یکی از دلیل‌های محکم [[قرآنی]] بر [[لزوم عصمت]] است. برخی از دلیل‎های قرآنی ضمن معرفی شخص [[معصوم]]، معنای [[عصمت]] را نیز مشخص می‌کند. به عبارت دیگر هم در صدد تعیین کبرا است و هم در صدد تعیین مصداق آن کبرا. برخی دیگر تنها خود عصمت را با قطع نظر از مصداق بیان می‌کنند.
	اگر در ذیل این آیه روایاتی را که به معرفی «اولو الامر» پرداخته‌اند مطرح کنیم<ref>در ذیل این آیه از معصوم روایت شده است: {{متن حدیث\|هم اولو الأمر الذين أمر الله بطاعتهم}}؛ أهل بیت{{عم}} مصداق اولو الأمر هستند همان‌ها که خداوند مردم را به اطاعت از ایشان امر کرده است؛ ر.ک: تفسیرالبرهان، ج۲، ص۱۱٣؛ وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۶۷؛ بحار الانوار، ج۲۳، ص۲۹۳.</ref>، بحث در هر دو جهت تمام می‌شود، یعنی هم بحث کبروی عصمت تمام است و هم افراد و مصادیقی که معصوم هستند معرفی می‌شوند؛ اما چون بحث ما عمومیت دارد و طرف بحث عموم [[اهل]] [[سنّت]] هستند و [[روایات]] ما نیز قابل پذیرش آنان نیست؛ به همین جهت ناچاریم که فقط به بررسی جنبه عصمت در آیه شریفه پرداخته و از پرداختن به مصادیق آن خودداری کنیم.		اگر در ذیل این آیه روایاتی را که به معرفی «اولو الامر» پرداخته‌اند مطرح کنیم<ref>در ذیل این آیه از معصوم روایت شده است: {{متن حدیث\|هم اولو الأمر الذين أمر الله بطاعتهم}}؛ أهل بیت{{عم}} مصداق اولو الأمر هستند همان‌ها که خداوند مردم را به اطاعت از ایشان امر کرده است؛ ر.ک: تفسیرالبرهان، ج۲، ص۱۱٣؛ وسائل الشیعه، ج۲۷، ص۶۷؛ بحار الانوار، ج۲۳، ص۲۹۳.</ref>، بحث در هر دو جهت تمام می‌شود، یعنی هم بحث کبروی عصمت تمام است و هم افراد و مصادیقی که معصوم هستند معرفی می‌شوند؛ اما چون بحث ما عمومیت دارد و طرف بحث عموم [[اهل]] [[سنّت]] هستند و [[روایات]] ما نیز قابل پذیرش آنان نیست؛ به همین جهت ناچاریم که فقط به بررسی جنبه عصمت در آیه شریفه پرداخته و از پرداختن به مصادیق آن خودداری کنیم.
	کلمه «اطیعوا» که به صیغه امر آمده به طور قطع دلالت بر [[وجوب]] دارد،؛ چراکه [[مستحب]] دانستن [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] بی‌معناست. ~~لیکن~~ باید توجه داشت که [[اطاعت از خدا]] و رسول به [[حکم عقل]] لازم است، از همین رو این گونه [[اوامر]] [[مولوی]] نیستند، بلکه [[ارشاد]] به [[حکم]] عقلند.		کلمه «اطیعوا» که به صیغه امر آمده به طور قطع دلالت بر [[وجوب]] دارد،؛ چراکه [[مستحب]] دانستن [[اطاعت خدا]] و [[رسول]] بی‌معناست. لکن باید توجه داشت که [[اطاعت از خدا]] و رسول به [[حکم عقل]] لازم است، از همین رو این گونه [[اوامر]] [[مولوی]] نیستند، بلکه [[ارشاد]] به [[حکم]] عقلند.

	به هر [[حال]] [[امر خداوند]] به [[اطاعت]] مطلق از هر کسی، چه مولوی باشد و چه ارشادی، بر [[لزوم]] و [[وجوب اطاعت]] از او دلالت دارد. [[خداوند]] در این آیه به [[اطاعت]] مطلق و بی‌قید و شرط از [[رسول]] امر کرده است<ref>اطاعت از پدر و مادر بنا به [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا}} [[واجب]] است؛ چراکه اطاعت [[اوامر و نواهی]] پدر و مادر از مصادیق [[احسان]] و [[مهربانی]] به آنهاست؛ اما اطاعت از آنها اطلاق ندارد، بلکه مقیّد است به این که آنها امر به [[حرام]] نکرده باشند. به عبارت دیگر، به [[نص صریح]] [[قرآن]] که اطاعت پدر و مادر تا آنجا [[وجوب]] دارد که امر به حرام نکرده باشند، از این‌رو {{متن قرآن\|وَإِنْ جَاهَدَاكَ عَلَى أَنْ تُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا}} اگر پدر و مادر، تو را بر [[شرک به خدا]] که آن را به [[حق]] نمی‌دانی وادار کنند، در این صورت دیگر آنها را اطاعت مکن.		به هر [[حال]] [[امر خداوند]] به [[اطاعت]] مطلق از هر کسی، چه مولوی باشد و چه ارشادی، بر [[لزوم]] و [[وجوب اطاعت]] از او دلالت دارد. [[خداوند]] در این آیه به [[اطاعت]] مطلق و بی‌قید و شرط از [[رسول]] امر کرده است<ref>اطاعت از پدر و مادر بنا به [[آیه شریفه]] {{متن قرآن\|وَبِالْوَالِدَيْنِ إِحْسَانًا}} [[واجب]] است؛ چراکه اطاعت [[اوامر و نواهی]] پدر و مادر از مصادیق [[احسان]] و [[مهربانی]] به آنهاست؛ اما اطاعت از آنها اطلاق ندارد، بلکه مقیّد است به این که آنها امر به [[حرام]] نکرده باشند. به عبارت دیگر، به [[نص صریح]] [[قرآن]] که اطاعت پدر و مادر تا آنجا [[وجوب]] دارد که امر به حرام نکرده باشند، از این‌رو {{متن قرآن\|وَإِنْ جَاهَدَاكَ عَلَى أَنْ تُشْرِكَ بِي مَا لَيْسَ لَكَ بِهِ عِلْمٌ فَلَا تُطِعْهُمَا}} اگر پدر و مادر، تو را بر [[شرک به خدا]] که آن را به [[حق]] نمی‌دانی وادار کنند، در این صورت دیگر آنها را اطاعت مکن.

Bahmani: /* منابع */

2024-11-07T09:52:35Z

منابع

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۲
خط ۳۸۶:		خط ۳۸۶:
	{{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.		{{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.
	این آیه نیز بر [[عصمت]] دلالت می‌کند. در این آیه به «سؤال» از «اهل ذکر» امر شده است. امر به سؤال، یعنی پذیرش جواب و عمل به آن از [[ائمه]]{{عم}} نیز [[روایت]] شده که باید به آنها [[رجوع]] کنند و مسائل خود را از ایشان بپرسند، ولی بر ائمه{{عم}} [[واجب]] نیست بر هر پرسشی پاسخ بدهند<ref>الکافی، ج۱، ص۲۱۰-۲۱۱، ح۳.</ref>. اما آن‌گاه پاسخ به سؤالی داده شد، عمل بر اساس آن واجب خواهد شد و این [[وجوب]] عمل بر عصمت اهل ذکر دلالت دارد؛ چراکه به صرف احتمال [[خطا]]، [[فراموشی]] و یا [[سهو]] در پاسخ [[امام]]، عمل کردن به آن نیز جایز نخواهد بود و در نتیجه [[امر پروردگار]] به سؤال کردن از آنان [[لغو]] خواهد شد.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲]]، ص ۱۲۰.</ref>.		این آیه نیز بر [[عصمت]] دلالت می‌کند. در این آیه به «سؤال» از «اهل ذکر» امر شده است. امر به سؤال، یعنی پذیرش جواب و عمل به آن از [[ائمه]]{{عم}} نیز [[روایت]] شده که باید به آنها [[رجوع]] کنند و مسائل خود را از ایشان بپرسند، ولی بر ائمه{{عم}} [[واجب]] نیست بر هر پرسشی پاسخ بدهند<ref>الکافی، ج۱، ص۲۱۰-۲۱۱، ح۳.</ref>. اما آن‌گاه پاسخ به سؤالی داده شد، عمل بر اساس آن واجب خواهد شد و این [[وجوب]] عمل بر عصمت اهل ذکر دلالت دارد؛ چراکه به صرف احتمال [[خطا]]، [[فراموشی]] و یا [[سهو]] در پاسخ [[امام]]، عمل کردن به آن نیز جایز نخواهد بود و در نتیجه [[امر پروردگار]] به سؤال کردن از آنان [[لغو]] خواهد شد.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲]]، ص ۱۲۰.</ref>.

	~~== منابع ==~~
	~~{{منابع}}~~
	# [[پرونده:Jawahir-kalam-2.jpg\|22px]] [[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|'''جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲''']]
	~~{{پایان منابع}}~~

	== پانویس ==		== پانویس ==
	{{پانویس}}		{{پانویس}}

Bahmani: /* آیه پنجم: «اهل ذکر» */

2024-11-07T09:51:19Z

آیه پنجم: «اهل ذکر»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۲۱
خط ۳۸۵:		خط ۳۸۵:
	===[[آیه]] پنجم: «[[اهل ذکر]]»===		===[[آیه]] پنجم: «[[اهل ذکر]]»===
	{{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.		{{متن قرآن\|فَاسْأَلُوا أَهْلَ الذِّكْرِ إِنْ كُنْتُمْ لَا تَعْلَمُونَ}}<ref>«و ما پیش از تو جز مردانی را که به آنها وحی می‌کردیم نفرستادیم؛ اگر نمی‌دانید از اهل ذکر (آگاهان) بپرسید» سوره نحل، آیه ۴۳.</ref>.
	این آیه نیز بر [[عصمت]] دلالت می‌کند. در این آیه به «سؤال» از «اهل ذکر» امر شده است. امر به سؤال، یعنی پذیرش جواب و عمل به آن از [[ائمه]]{{عم}} نیز [[روایت]] شده که باید به آنها [[رجوع]] کنند و مسائل خود را از ایشان بپرسند، ولی بر ائمه{{عم}} [[واجب]] نیست بر هر پرسشی پاسخ بدهند<ref>الکافی، ج۱، ص۲۱۰-۲۱۱، ح۳.</ref>. اما آن‌گاه پاسخ به سؤالی داده شد، عمل بر اساس آن واجب خواهد شد و این [[وجوب]] عمل بر عصمت اهل ذکر دلالت دارد؛ چراکه به صرف احتمال [[خطا]]، [[فراموشی]] و یا [[سهو]] در پاسخ [[امام]]، عمل کردن به آن نیز جایز نخواهد بود و در نتیجه [[امر پروردگار]] به سؤال کردن از آنان [[لغو]] خواهد شد.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام]]، ~~ج۲،~~ ص ۱۲۰.</ref>.		این آیه نیز بر [[عصمت]] دلالت می‌کند. در این آیه به «سؤال» از «اهل ذکر» امر شده است. امر به سؤال، یعنی پذیرش جواب و عمل به آن از [[ائمه]]{{عم}} نیز [[روایت]] شده که باید به آنها [[رجوع]] کنند و مسائل خود را از ایشان بپرسند، ولی بر ائمه{{عم}} [[واجب]] نیست بر هر پرسشی پاسخ بدهند<ref>الکافی، ج۱، ص۲۱۰-۲۱۱، ح۳.</ref>. اما آن‌گاه پاسخ به سؤالی داده شد، عمل بر اساس آن واجب خواهد شد و این [[وجوب]] عمل بر عصمت اهل ذکر دلالت دارد؛ چراکه به صرف احتمال [[خطا]]، [[فراموشی]] و یا [[سهو]] در پاسخ [[امام]]، عمل کردن به آن نیز جایز نخواهد بود و در نتیجه [[امر پروردگار]] به سؤال کردن از آنان [[لغو]] خواهد شد.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲]]، ص ۱۲۰.</ref>.

	== منابع ==		== منابع ==

Bahmani: /* آیه سوم: «همراهی با صادقین» */

2024-11-07T09:38:09Z

آیه سوم: «همراهی با صادقین»

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۷ نوامبر ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۲۶۵:		خط ۲۶۵:
	[[پروردگار متعال]] به [[همراهی]] با [[راستگویان]] امر کرده است و چون [[قرآن]] برای همیشه و هر [[زمان]] نازل شده است در نتیجه باید راستگویان در همه زمان‌ها وجود داشته باشند و راستگویان همان [[اجماع]] و اتفاق تمامی [[مسلمین]] است که هیچ‌گاه بر [[باطل]] اجماع نمی‌شود و تا زمانی که اتفاق بر باطل ممتنع باشد، هر گاه بر چیزی [[اتفاق نظر]] شد، آن چیز [[حق]] است و همین دلیل است بر [[حجیت اجماع]].		[[پروردگار متعال]] به [[همراهی]] با [[راستگویان]] امر کرده است و چون [[قرآن]] برای همیشه و هر [[زمان]] نازل شده است در نتیجه باید راستگویان در همه زمان‌ها وجود داشته باشند و راستگویان همان [[اجماع]] و اتفاق تمامی [[مسلمین]] است که هیچ‌گاه بر [[باطل]] اجماع نمی‌شود و تا زمانی که اتفاق بر باطل ممتنع باشد، هر گاه بر چیزی [[اتفاق نظر]] شد، آن چیز [[حق]] است و همین دلیل است بر [[حجیت اجماع]].
	[[چشم‌پوشی]] از روایات مذکور و [[تعصب]] بی‌جا سبب گشته که وی گرفتار مهمل‌گویی و پریشان‌بافی گردد.		[[چشم‌پوشی]] از روایات مذکور و [[تعصب]] بی‌جا سبب گشته که وی گرفتار مهمل‌گویی و پریشان‌بافی گردد.
	[[فخر رازی]] در ادامه نظر [[شیعه]] را درباره معنای [[آیه مبارکه]] مطرح می‌کند و با وجود این که این نظریه با [[سنت]] و [[روایات نبوی]] تطابق کامل دارد، متأسفانه باز هم به بهانه ناممکن شمردن [[شناخت امام]] [[شیعیان]]، از پذیرش [[حقیقت]] سر باز زده و تعصب وی مانع قبول و اعتراف به حق گردیده است<ref>تفسیر الرازی، ج۱۶، ص۲۲۰ – ۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام]]، ~~ج۲،~~ ص ۱۰۳.</ref>.		[[فخر رازی]] در ادامه نظر [[شیعه]] را درباره معنای [[آیه مبارکه]] مطرح می‌کند و با وجود این که این نظریه با [[سنت]] و [[روایات نبوی]] تطابق کامل دارد، متأسفانه باز هم به بهانه ناممکن شمردن [[شناخت امام]] [[شیعیان]]، از پذیرش [[حقیقت]] سر باز زده و تعصب وی مانع قبول و اعتراف به حق گردیده است<ref>تفسیر الرازی، ج۱۶، ص۲۲۰ – ۲۲۱.</ref>.<ref>[[سید علی حسینی میلانی\|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)\|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲]]، ص ۱۰۳.</ref>.

	===[[آیه]] چهارم: «[[آیه تطهیر]]»===		===[[آیه]] چهارم: «[[آیه تطهیر]]»===

Bahmani: /* اشکال فخر رازی */

2024-11-07T09:24:18Z

اشکال فخر رازی

@@ خط ۲۲۸: / خط ۲۲۸: @@
 [[فخر رازی]] که در [[فلسفه]]، [[کلام]]، [[تفسیر]] و [[علم اصول]] [[مهارت]] خاصی دارد و [[اهل سنت]] او را [[امام]] المفسّرین می‌دانند، در تفسیر خود به دلالت [[آیه]] بر [[عصمت]] «[[اولو الامر]]» [[اقرار]] می‌‌کند<ref>گفتنی است که اشاره به بیان فخر رازی به جهت قانع کردن اهل سنت و کسانی که پیرو فخررازی هستند، آورده شده است. وی در ذیل این آیه می‌نویسد: {{عربی|الآية دالة على أن الأنبياء{{عم}} معصومون عن المعاصي، والذنوب لأنها دلت على وجوب طاعتهم مطلقاً، فلو أتوا بمعصية لوجب علينا الإقتداء بهم في تلك المعصية فتصير تلك المعصية واجبة علينا، و كونها معصية يوجب كونها محرمة علينا، فيلزم توارد الإيجاب والتحريم على الشيء الواحد و إنه محال}}؛ تفسیر الرازی، ج۱۰، ص۱۶۱.</ref>. هر چند نیازی به اعتراف او نیست و هر کسی که مقدمات و مبادی [[ادبیات]] و [[عقائد]] را آموخته باشد به [[راحتی]] می‌تواند این [[حقیقت]] را از آیه استظهار کند.
 پس [[آیه شریفه]] بر [[عصمت اولوالامر]] دلالت دارد از سوی دیگر همه اهل سنت به اتفاق معترفند که [[ابوبکر]] [[معصوم]] نیست و کسی که معصوم نباشد بالتبع [[اولوالامر]] نیز نخواهد بود.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام]]، ج۲، ص ۹۷.</ref>.
 ===[[آیه]] سوم: «[[همراهی با صادقین]]»===

Bahmani: /* آیه یکم: «آیه عهد» */

2024-11-07T09:16:36Z

آیه یکم: «آیه عهد»

@@ خط ۲۱۳: / خط ۲۱۳: @@
 و به این درخت نزدیک نشوید که از ستم‌کاران خواهید بود.
 بر اساس [[آیه عهد]] که می‌فرماید: {{متن قرآن|لَا يَنَالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ}}<ref>«پیمان من به ستمکاران نمی‌رسد» سوره بقره، آیه ۱۲۴.</ref>، هر آن چه مصداق [[ظلم]] باشد از [[امام الهی]] [[نفی]] می‌شود. در ادامه به بررسی و بیان [[عالمان]] در ذیل این [[آیه]] می‌پردازیم.<ref>[[سید علی حسینی میلانی|حسینی میلانی، سید علی]]، [[جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام ج۲ (کتاب)|جواهر الکلام فی معرفة الامامة و الامام]]، ج۲، ص ۸۹.</ref>.
 ===[[آیه]] دوم: «أولو الأمر»===

Bahmani: خنثی‌سازی نسخهٔ 1322533 از Bahmani (بحث)

2024-11-07T08:55:37Z

خنثی‌سازی نسخهٔ 1322533 از Bahmani (بحث)

نمایش تغییرات