Msadeq: /* مقدمه */

2023-11-08T08:00:54Z

مقدمه

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۸ نوامبر ۲۰۲۳، ساعت ۱۱:۳۰
خط ۱:		خط ۱:
	==مقدمه==		==مقدمه==
	[[~~سورۀ~~ قلم]] که در شمار سور سومین سال مکی است از [[آیه]] ۱۷ تا ۳۳ به [[قصه]]{{متن قرآن\|أَصْحَابُ الْجَنَّةِ}} اشاره می‌کند، لکن اشخاص ایشان را نام نمی‌برد.		[[سوره قلم]] که در شمار سور سومین سال مکی است از [[آیه]] ۱۷ تا ۳۳ به [[قصه]]{{متن قرآن\|أَصْحَابُ الْجَنَّةِ}} اشاره می‌کند، لکن اشخاص ایشان را نام نمی‌برد.

	در [[تفسیر صافی]] مسطور است که [[اصحاب الجنه]] ده تن بودند از [[بنی اسرائیل]]. [[بستانی]] در نه میلی [[صنعا]] داشتند. نگارنده [[معتقد]] است که چون در خلال این [[آیات]] کلمه «[[حرد]]» که واژه [[یمنی]] است به معنی قصد یا منع وجود دارد می‌بایست واقعه مربوط به [[یمن]] باشد و چون [[جنت]] به لفظ معرفه ذکر شده مسلما [[اهل مکه]] به آن آشنا بوده‌اند و شاید آشنا بودن آنان موجب شده که از اشخاص این واقعه نامی به میان نیاید در عین حال حادثه بسیار ساده و عادی است و از جانب دیگر سبک [[قرآن]] مقتضی آن است که از اشخاص جز در موارد استثنائی نامی برده نشود.		در [[تفسیر صافی]] مسطور است که [[اصحاب الجنه]] ده تن بودند از [[بنی اسرائیل]]. [[بستانی]] در نه میلی [[صنعا]] داشتند. نگارنده [[معتقد]] است که چون در خلال این [[آیات]] کلمه «[[حرد]]» که واژه [[یمنی]] است به معنی قصد یا منع وجود دارد می‌بایست واقعه مربوط به [[یمن]] باشد و چون [[جنت]] به لفظ معرفه ذکر شده مسلما [[اهل مکه]] به آن آشنا بوده‌اند و شاید آشنا بودن آنان موجب شده که از اشخاص این واقعه نامی به میان نیاید در عین حال حادثه بسیار ساده و عادی است و از جانب دیگر سبک [[قرآن]] مقتضی آن است که از اشخاص جز در موارد استثنائی نامی برده نشود.

Msadeq: صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== سورۀ قلم که در شمار سور سومین سال مکی است از آیه ۱۷ تا ۳۳ به قصه{{متن قرآن|أَصْحَابُ الْجَنَّةِ}} اشاره می‌کند، لکن اشخاص ایشان را نام نمی‌برد. در تفسیر صافی مسطور است که اصحاب الجنه ده تن بودند از بنی اسرائیل. بستانی در...» ایجاد کرد

2023-11-08T08:00:45Z

صفحه‌ای تازه حاوی «==مقدمه== سورۀ قلم که در شمار سور سومین سال مکی است از آیه ۱۷ تا ۳۳ به قصه{{متن قرآن|أَصْحَابُ الْجَنَّةِ}} اشاره می‌کند، لکن اشخاص ایشان را نام نمی‌برد. در تفسیر صافی مسطور است که اصحاب الجنه ده تن بودند از بنی اسرائیل. بستانی در...» ایجاد کرد

صفحهٔ تازه

==مقدمه==
[[سورۀ قلم]] که در شمار سور سومین سال مکی است از [[آیه]] ۱۷ تا ۳۳ به [[قصه]]{{متن قرآن|أَصْحَابُ الْجَنَّةِ}} اشاره می‌کند، لکن اشخاص ایشان را نام نمی‌برد.

در [[تفسیر صافی]] مسطور است که [[اصحاب الجنه]] ده تن بودند از [[بنی اسرائیل]]. [[بستانی]] در نه میلی [[صنعا]] داشتند. نگارنده [[معتقد]] است که چون در خلال این [[آیات]] کلمه «[[حرد]]» که واژه [[یمنی]] است به معنی قصد یا منع وجود دارد می‌بایست واقعه مربوط به [[یمن]] باشد و چون [[جنت]] به لفظ معرفه ذکر شده مسلما [[اهل مکه]] به آن آشنا بوده‌اند و شاید آشنا بودن آنان موجب شده که از اشخاص این واقعه نامی به میان نیاید در عین حال حادثه بسیار ساده و عادی است و از جانب دیگر سبک [[قرآن]] مقتضی آن است که از اشخاص جز در موارد استثنائی نامی برده نشود.
[[مفسرین]] نوشته‌اند در این آیات نخست از [[ابتلاء]] [[مردم]] [[مکه]] به [[قحط]] و [[خشکسالی]] گفتگوئی شده و به عنوان [[تمثیل]] قصه اصحاب الجنه ذکر گردیده است.

مفاد [[آیات قرآنی]] این است: «صاحبان آن بستان با هم [[سوگند]] یاد کردند که بامدادان بستان خود را بچینند و در سخن خود استثناء نیاورند (به [[زعم]] مفسرین انشاءالله نگفتند. شاید مراد از عدم استثناء رعایت نکردن سهم فقراء و [[حقوق]] [[الله]] باشد لکن قول اول ارجح است). باهم همداستان شدند که صبح زود به بستان بروند و از ورود [[مسکینان]] بدان باغستان ممانعت کنند چون [[سوء]] نیتی چنین داشتند بوستان شبانگاه دچار [[صاعقه]] شد و همه میوه‌ها و برگ‌ها سیاه گردید و بر [[زمین]] فرو ریخت به قسمی که چون صاحبان بستان بامدادان وارد باغ شدند زمین باغ خود را مانند شب دیجور سیاه و تاریک دیدند و پنداشتند که راه گم کرده‌اند. بهترین ایشان گفت چرا خدای را [[تسبیح]] و [[تقدیس]] نکنیم؟ آنگاه یکدیگر را بر [[نیت بد]] خویش [[ملامت‌ها]] کردند و بر کرده خود تأسف‌ها خوردند و به [[ستمکاری]] خود [[اقرار]] آوردند بالاخره [[امیدوار]] شدند که [[خداوند]] [[بستانی]] بهتر به ایشان عطا خواهد فرمود».

بعضی از [[مفسرین]] را [[عقیده]] بر آن است که ایشان [[بهشت اخروی]] خواستند و [[خدا]] [[توبه]] ایشان را پذیرفته است و آنان را در [[قیامت]] به [[بهشت]] خواهد برد. جمعی دیگر را عقیده آن است که بستانی دیگر خواستند و [[حق تعالی]] بدیشان عطا فرمود. عده‌ای گفته‌اند که بستان متعلق به مرد صالحی بوده است و [[وارثان]] از [[حق]] [[مساکین]] منع کرده‌اند. نظیر این واقعه در [[سوره کهف]] از [[آیه]] ۳۱ تا ۴۱ ذکر شده است و مفاد آن [[آیات]] چنین است: «دو مرد بودند که یکی از ایشان را دو بستان بود (در بعضی از [[تفاسیر]] مسطور است که دو مرد با هم [[برادر]] بودند یکی [[کافر]] و دیگری [[مؤمن]]. برادر مؤمن [[یهودا]] نام داشت و برادر کافر قطروس نامیده می‌شد. نگارنده در قاموس [[کتب مقدس]] هر چند جستجو کرد شخصی را که قطروس نامیده شود به دست نیاورد و شاید فطروس باشد) این دو بستان میوه‌های فراوان داشت و درختان تاک و [[نخل]] سرتاسر آن را گرفته و در [[سایه]] درختان جویباری صاف و روشن روان بود. این دو مرد با هم برای [[تفریح]] به بستان وارد شدند. صاحب بستان به [[دوست]] خود گفت: [[گمان]] ندارم که این بستان‌ها هرگز ویران گردد یا میوه آن پایان پذیرد. وی به [[رفیق]] یا برادر خود [[کبر]] و [[غرور]] می‌فروخت و کثرت [[مال]] و حشم و [[عزت]] خویش را به چشم او می‌کشید و [[معتقد]] بود که در برابر فقراء و مساکین [[مسئول]] نیست و عزت و حشمت او پایان نخواهد داشت زیرا می‌پنداشت که قیامتی بر پای نشود و به فرض این که رستاخیزی باشد باز وی که در [[دنیا]] عیش و نشاطی می‌داشته و از حال دیگران بی‌خبر می‌زیسته در آن [[جهان]] هم بهتر از دیگران خواهد زیست. رفیق وی معتقداتی بر خلاف او داشت، او به [[خدای یگانه]] و [[قیام]] [[رستاخیز]] [[معتقد]] بود و هیچ کس و هیچ چیز را با [[خدا]] [[شریک]] نمی‌دانست. وی را [[اندرز]] می‌داد که به [[مشیت]] و خواست خدا معتقد باشد و همه حرکات و سکنات را از [[اراده]] او ناشی بداند. با وجود قلت [[مال]]، [[امیدوار]] بود که خدا به او نعمت‌هائی بهتر از آن دو بستان عطا فرماید. [[رفیق]] [[کافر]] خویش را [[انذار]] می‌کرد تا به [[نعمت]] و جاهی که دارد غره نشود چه ممکن است بستان‌های وی دچار بلای آسمانی گردد یا آب فرو خشکد. روزی [[مرد]] [[مغرور]] برای تفرج در بستان خویش آمد و دید که بستان وی هموار شده است و از درخت و میوه اثری بر جای نیست. انگشت [[ندامت]] به دندان گزید و گفت: کاش به [[پروردگار]] خویش [[شرک]] نمی‌ورزیدم. آری هیچ یک از افراد [[خدم]] و حشم که به آنان می‌بالید نتوانستند به او [[یاری]] دهند و از هیچ جانب به او مدد نرسید».

پیش از این [[آیات]] پس از داستان [[اصحاب کهف]]، [[قرآن کریم]] صریحا از ترک استثناء و عدم تعلیق امور به مشیت خدای یگانه به موجب [[آیه]] ۴۲ [[نهی]] فرموده است: {{متن قرآن|وَلَا تَقُولَنَّ لِشَيْءٍ إِنِّي فَاعِلٌ ذَلِكَ غَدًا * إِلَّا أَنْ يَشَاءَ اللَّهُ}}<ref>«و هرگز در هیچ کار مگو: «من فردا انجام دهنده آن خواهم بود * مگر آنکه خداوند بخواهد»» سوره کهف، آیه ۲۳-۲۴.</ref>.<ref>[[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|اعلام قرآن]]، ص145-147.</ref>

== پانویس ==
{{پانویس}}

== منابع ==
{{منابع}}
# [[پرونده:IM010214.jpg|22px]] [[محمد خزائلی|خزائلی، محمد]]، [[اعلام قرآن (کتاب)|'''اعلام قرآن''']]
{{پایان منابع}}

بحث:اصحاب الجنه در قرآن - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Msadeq: /* مقدمه */