بحث:افضلیت امام در کلام اسلامی - تاریخچهٔ نسخه‌ها

Bahmani در ‏۳ فوریهٔ ۲۰۲۶، ساعت ۰۷:۱۳

2026-02-03T07:13:14Z

Jaafari: /* پانویس */

2024-02-22T09:38:49Z

پانویس

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ فوریهٔ ۲۰۲۴، ساعت ۱۳:۰۸
خط ۱۵۱:		خط ۱۵۱:
	*درباره بخش دوم از دیدگاه وی باید گفت بر مبنای [[عقیده شیعه]] چنان اشکالی پیش نخواهد آمد، زیرا طبق دیدگاه [[شیعه]] [[امام]] از سوی [[خداوند]] [[برگزیده]] می‌شود و بر همه [[مسلمانان]] [[واجب]] است که او را بشناسند و از وی [[اطاعت]] کنند. حال اگر [[مردم]] با [[امام]] [[منصوب از سوی خداوند]] [[بیعت]] نکردند در آن صورت طبق مبنای [[اهل سنت]] [[امامت]] [[مفضول]] [[مشروعیت]] خواهد داشت. اما بر مبنای [[عقیده شیعه]]، مشروعیتِ [[امامت]] [[مفضول]] در گرو آن است که [[امام]] [[افضل]] آن را [[تأیید]] کند از آنجا که [[امامت]] یک [[ضرورت اجتماعی]] اجتناب ناپذیر است و نبود [[امام]] [[مفاسد]] بزرگتری از [[انتخاب]] [[امامت]] غیر [[افضل]] به دنبال دارد، [[امام]] [[منصوب]] از جانب [[خداوند]] برای دفع [[مفاسد]] یاد شده، [[امامت]] [[مفضول]] را [[تأیید]] می‌کند. البته با [[تأیید]] [[امامت]] [[مفضول]] از جانب [[امام]] [[افضل]]، [[قبح فاعلی]] [[امامت]] [[مفضول]] و آنان که وی را به [[امامت]] برگزیده‌اند از بین نمی‌رود ولی اعمالی که [[حاکمیت]] انجام می‌دهد و [[همکاری]] [[مردم]] با آن تا جایی که [[ضوابط اسلامی]] رعایت می‌شود [[مشروعیت]] خواهد داشت، این [[مشروعیت]] نه به جهت [[رأی]] و خواست افراد، بلکه در [[حقیقت]] به [[دلیل]] [[تأیید]] مشروط [[امام]] [[منصوب از سوی خداوند]] است<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		*درباره بخش دوم از دیدگاه وی باید گفت بر مبنای [[عقیده شیعه]] چنان اشکالی پیش نخواهد آمد، زیرا طبق دیدگاه [[شیعه]] [[امام]] از سوی [[خداوند]] [[برگزیده]] می‌شود و بر همه [[مسلمانان]] [[واجب]] است که او را بشناسند و از وی [[اطاعت]] کنند. حال اگر [[مردم]] با [[امام]] [[منصوب از سوی خداوند]] [[بیعت]] نکردند در آن صورت طبق مبنای [[اهل سنت]] [[امامت]] [[مفضول]] [[مشروعیت]] خواهد داشت. اما بر مبنای [[عقیده شیعه]]، مشروعیتِ [[امامت]] [[مفضول]] در گرو آن است که [[امام]] [[افضل]] آن را [[تأیید]] کند از آنجا که [[امامت]] یک [[ضرورت اجتماعی]] اجتناب ناپذیر است و نبود [[امام]] [[مفاسد]] بزرگتری از [[انتخاب]] [[امامت]] غیر [[افضل]] به دنبال دارد، [[امام]] [[منصوب]] از جانب [[خداوند]] برای دفع [[مفاسد]] یاد شده، [[امامت]] [[مفضول]] را [[تأیید]] می‌کند. البته با [[تأیید]] [[امامت]] [[مفضول]] از جانب [[امام]] [[افضل]]، [[قبح فاعلی]] [[امامت]] [[مفضول]] و آنان که وی را به [[امامت]] برگزیده‌اند از بین نمی‌رود ولی اعمالی که [[حاکمیت]] انجام می‌دهد و [[همکاری]] [[مردم]] با آن تا جایی که [[ضوابط اسلامی]] رعایت می‌شود [[مشروعیت]] خواهد داشت، این [[مشروعیت]] نه به جهت [[رأی]] و خواست افراد، بلکه در [[حقیقت]] به [[دلیل]] [[تأیید]] مشروط [[امام]] [[منصوب از سوی خداوند]] است<ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	*طبق قاعده [[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]، [[امام]] باید [[افضل]] از سایر [[مردم]] در شرایط لازم باشد. فرد [[افضل]]، از زمینه‌های بیشتری برای [[هدایت]] [[انسان‌ها]] به [[سعادت]] برخوردار است و اگر [[مفضول]]، مقدم شود، [[نقض غرض]] [[الهی]] می‌شود؛ زیرا فرد [[مفضول]] نمی‌تواند همانند [[افضل]]، غرض [[الهی]] را در [[هدایت]] دیگران تأمین کند. بر اساس [[آیه]] ۳۵ [[سوره یونس]]، کسی که [[شایستگی]] [[هدایت]] دیگران را دارد، مقدم است بر کسی که نه‌تنها این [[شایستگی]] را ندارد بلکه خود نیازمند [[هدایت]] دیگران است. لذا [[امام]] باید درمجموع شرایط لازم برای [[امامت]] از دیگران [[افضل]] باشد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص ۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>.		*طبق قاعده [[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]، [[امام]] باید [[افضل]] از سایر [[مردم]] در شرایط لازم باشد. فرد [[افضل]]، از زمینه‌های بیشتری برای [[هدایت]] [[انسان‌ها]] به [[سعادت]] برخوردار است و اگر [[مفضول]]، مقدم شود، [[نقض غرض]] [[الهی]] می‌شود؛ زیرا فرد [[مفضول]] نمی‌تواند همانند [[افضل]]، غرض [[الهی]] را در [[هدایت]] دیگران تأمین کند. بر اساس [[آیه]] ۳۵ [[سوره یونس]]، کسی که [[شایستگی]] [[هدایت]] دیگران را دارد، مقدم است بر کسی که نه‌تنها این [[شایستگی]] را ندارد بلکه خود نیازمند [[هدایت]] دیگران است. لذا [[امام]] باید درمجموع شرایط لازم برای [[امامت]] از دیگران [[افضل]] باشد<ref>[[صفدر الهی راد\|الهی راد، صفدر]]، [[انسان‌شناسی (کتاب)\|انسان‌شناسی]]، ص ۲۱۵ - ۲۱۶.</ref>.

			==ادله افضلیت امام==
			[[تقدیم مفضول بر فاضل]] و نیز تقدیم یکی از دو فردی که در [[فضایل]]، با دیگری مساوی باشد، عقلاً [[قبیح]] و صدور قبیح از [[خدای متعال]]، ممتنع است.
			افزون بر آن، [[آیات قرآن]] نیز دلالت دارد که هدایت و [[رهبری]]، درخور کسی است که به هدایت [[خداوند]] هدایت شده باشد نه کسی که محتاج هدایت دیگران باشد و روشن است که [[مفضول]] نیازمند هدایت دیگران است و [[آیات قرآن کریم]]، صلاحیت او را برای [[پیشوایی]] دیگران [[نفی]] می‌کند: «کسی که راه را می‌نماید، شایسته [[پیروی]] است یا کسی که راه نمی‌نماید»<ref>{{متن قرآن\|قُلْ هَلْ مِنْ شُرَكَائِكُمْ مَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ قُلِ اللَّهُ يَهْدِي لِلْحَقِّ أَفَمَنْ يَهْدِي إِلَى الْحَقِّ أَحَقُّ أَنْ يُتَّبَعَ أَمَّنْ لَا يَهِدِّي إِلَّا أَنْ يُهْدَى}} «بگو آیا از شریکانتان کسی هست که به سوی «حق» رهنمون باشد؟ بگو خداوند به «حق» رهنماست؛ آیا آنکه به حقّ رهنمون می‌گردد سزاوارتر است که پیروی شود یا آنکه راه نمی‌یابد مگر آنکه راه برده شود؟ پس چه بر سرتان آمده است؟ چگونه داوری می‌کنید؟» سوره یونس، آیه ۳۵.</ref>؛ «آیا آنان که می‌دانند و آنان که نمی‌دانند، مساوی هستند؟»<ref>{{متن قرآن\|قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لَا يَعْلَمُونَ}} «بگو: آیا آنان که می‌دانند با آنها که نمی‌دانند برابرند؟» سوره زمر، آیه ۹.</ref>.
			بنابراین [[امام]] باید در تمام [[فضایل]] و [[کمالات نفسانی]]، از همه [[مردم]] [[برتر]] باشد و به همین جهت این صفت، بسیاری از صفات دیگر را همچون [[شجاعت]]، [[عفت]]، [[حسن تدبیر]] و... نیز فرا می‌گیرد وجهی برای جدا ذکر کردن آن اوصاف وجود ندارد؛ چنان که صفت [[اعلم بودن]] را نیز شامل است، لکن از آنجا که صفت اعلم بودن، منشأ بسیاری از صفات دیگر است و بنا به نظریه صحیح، حتی [[عصمت]] نیز به [[علم]] و [[آگاهی]] بر می‌گردد، درخور آن است تا به صورت مستقل و مبسوطی مورد بررسی قرار گیرد.<ref>[[محمد اسحاق عارفی\|عارفی، محمد اسحاق]]، [[خاتمیت و پرسش‌های نو ج۲ (کتاب)\|خاتمیت و پرسش‌های نو ج۲]] ص ۵۳.</ref>.

			== منابع ==
			{{منابع}}
			# [[پرونده:1379348.jpg\|22px]] [[محمد اسحاق عارفی\|عارفی، محمد اسحاق]]، [[خاتمیت و پرسش‌های نو ج۲ (کتاب)\|'''خاتمیت و پرسش‌های نو ج۲''']]
			{{پایان منابع}}

	==پانویس==		==پانویس==
	{{پانویس2}}		{{پانویس2}}

Wasity: جایگزینی متن - 'مسوولیت' به 'مسؤولیت'

2022-10-09T13:32:33Z

جایگزینی متن - 'مسوولیت' به 'مسؤولیت'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۹ اکتبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۷:۰۲
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]] [[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.		اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]] [[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.
	گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای اول، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.		گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای اول، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.
	افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و ~~مسوولیت~~ امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.		افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسؤولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.
	علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.		علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'کلیه' به 'کلیه'

2022-09-24T15:19:54Z

جایگزینی متن - 'کلیه' به 'کلیه'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱۴۵:		خط ۱۴۵:
	==دیدگاه [[باقلانی]] دربارۀ [[افضلیت امام]]==		==دیدگاه [[باقلانی]] دربارۀ [[افضلیت امام]]==
	*دیدگاه دوم درباره [[افضلیت امام]] مربوط به [[قاضی]] [[ابوبکر باقلانی]] از متکلّمان برجسته [[اشاعره]] است، وی بر این [[باور]] است که [[افضلیت]] یکی از ویژگی‌های لازم برای [[امام]] است، مگر آنکه [[نصب]] [[افضل]] به موانعی برخورد کند که در آن صورت [[نصب]] [[مفضول]] به [[امامت]] جایز خواهد بود<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		*دیدگاه دوم درباره [[افضلیت امام]] مربوط به [[قاضی]] [[ابوبکر باقلانی]] از متکلّمان برجسته [[اشاعره]] است، وی بر این [[باور]] است که [[افضلیت]] یکی از ویژگی‌های لازم برای [[امام]] است، مگر آنکه [[نصب]] [[افضل]] به موانعی برخورد کند که در آن صورت [[نصب]] [[مفضول]] به [[امامت]] جایز خواهد بود<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	*ایشان درباره مطلب نخست به روایاتی [[استدلال]] کرده است که بر [[افضلیت]] [[امام]] در [[نماز جماعت]] دلالت می‌کند، آن گاه به [[دلیل]] [[اولویت]] و این که [[امامت]] [[امت]] در [[کلیه]] [[امور دینی]] و [[دنیوی]] بر [[امامت]] در [[نماز جماعت]] [[برتری]] دارد، بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] [[استدلال]] کرده است. برخی از [[روایات]] مورد [[استدلال]] ایشان عبارتند از: [[برترین]] فرد یک [[قوم]] بر آنها [[امامت]] می‌کند<ref>{{عربی\|" يؤم‏ القوم‏ أفضلهم‏ "}}.</ref>. [[امامان]] شما [[شفیعان]] شما نزد [[خداوند]] هستند، پس [[بهترین]] خود را بر خویش مقدم دارید، کسی که بر قومی‌پیشی جوید با این که می‌داند [[برتر]] از وی در میان آن [[قوم]] یافت می‌شود، به [[خدا]]، [[پیامبر]] او و [[مسلمانان]] [[خیانت]] کرده است<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		*ایشان درباره مطلب نخست به روایاتی [[استدلال]] کرده است که بر [[افضلیت]] [[امام]] در [[نماز جماعت]] دلالت می‌کند، آن گاه به [[دلیل]] [[اولویت]] و این که [[امامت]] [[امت]] در کلیه [[امور دینی]] و [[دنیوی]] بر [[امامت]] در [[نماز جماعت]] [[برتری]] دارد، بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] [[استدلال]] کرده است. برخی از [[روایات]] مورد [[استدلال]] ایشان عبارتند از: [[برترین]] فرد یک [[قوم]] بر آنها [[امامت]] می‌کند<ref>{{عربی\|" يؤم‏ القوم‏ أفضلهم‏ "}}.</ref>. [[امامان]] شما [[شفیعان]] شما نزد [[خداوند]] هستند، پس [[بهترین]] خود را بر خویش مقدم دارید، کسی که بر قومی‌پیشی جوید با این که می‌داند [[برتر]] از وی در میان آن [[قوم]] یافت می‌شود، به [[خدا]]، [[پیامبر]] او و [[مسلمانان]] [[خیانت]] کرده است<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	* [[دلیل]] دیگر [[ابوبکر باقلانی]] بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] این است که [[صحابه]] در [[انتخاب]] [[امام]]، [[افضلیت]] را ملاک و مبنای خویش [[برگزیده]] بودند و [[اختلاف]] میان آنان در مصداق [[افضل]] بود نه در [[معیار افضلیت]]<ref> تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴ـ ۴۷۵.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		* [[دلیل]] دیگر [[ابوبکر باقلانی]] بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] این است که [[صحابه]] در [[انتخاب]] [[امام]]، [[افضلیت]] را ملاک و مبنای خویش [[برگزیده]] بودند و [[اختلاف]] میان آنان در مصداق [[افضل]] بود نه در [[معیار افضلیت]]<ref> تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴ـ ۴۷۵.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	* [[ابوبکر باقلانی]] سپس برای مطلب دوم چنین [[استدلال]] کرده است که [[هدف]] از [[نصب]] [[امام]] [[مبارزه]] با [[دشمنان]]، [[حمایت]] از [[کیان اسلام]]، [[اجرای حدود]] و استیفای [[حقوق]] است، پس هرگاه با [[برگزیدن افضل]] به عنوان [[امام]]، [[ترس]] آن باشد که [[هرج و مرج]]، رخ دهد، از [[امام]] [[پیروی]] نشود، [[احکام]] تعطیل گردد و [[دشمنان]] به [[کشور اسلامی]] [[طمع]] ورزند، این امر [[دلیل]] خوبی برای [[مسلمانان]] خواهد بود که از [[افضل]] به [[مفضول]] عدول کنند. [[گواه]] این مطلب آن است که [[عمر]] [[خلافت]] پس از خویش را به [[شورای شش نفره]] واگذار کرد با این که می‌دانست برخی از آنان بر دیگران [[برتری]] دارند<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		* [[ابوبکر باقلانی]] سپس برای مطلب دوم چنین [[استدلال]] کرده است که [[هدف]] از [[نصب]] [[امام]] [[مبارزه]] با [[دشمنان]]، [[حمایت]] از [[کیان اسلام]]، [[اجرای حدود]] و استیفای [[حقوق]] است، پس هرگاه با [[برگزیدن افضل]] به عنوان [[امام]]، [[ترس]] آن باشد که [[هرج و مرج]]، رخ دهد، از [[امام]] [[پیروی]] نشود، [[احکام]] تعطیل گردد و [[دشمنان]] به [[کشور اسلامی]] [[طمع]] ورزند، این امر [[دلیل]] خوبی برای [[مسلمانان]] خواهد بود که از [[افضل]] به [[مفضول]] عدول کنند. [[گواه]] این مطلب آن است که [[عمر]] [[خلافت]] پس از خویش را به [[شورای شش نفره]] واگذار کرد با این که می‌دانست برخی از آنان بر دیگران [[برتری]] دارند<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ']]' به ' [['

2022-08-17T10:49:04Z

جایگزینی متن - ']]' به ' [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۷ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۴:۱۹
خط ۵۸:		خط ۵۸:

	==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==		==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==
	اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]][[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.		اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]] [[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.
	گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای اول، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.		گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای اول، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.
	افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.		افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - 'جمع بندی' به 'جمع‌بندی'

2022-08-16T12:52:54Z

جایگزینی متن - 'جمع بندی' به 'جمع‌بندی'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱۶ اوت ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۲۲
خط ۵۱:		خط ۵۱:
	==افضلیت سایر [[ائمه]]==		==افضلیت سایر [[ائمه]]==

	==~~جمع بندی~~==		==جمع‌بندی==

Wasity: جایگزینی متن - 'اول' به 'اول'

2022-07-03T08:40:34Z

جایگزینی متن - 'اول' به 'اول'

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۳ ژوئیهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۲:۱۰
خط ۳۹:		خط ۳۹:
	===[[ادله عقلی]]===		===[[ادله عقلی]]===

	====[[دلیل]] [[اول]]====		====[[دلیل]] اول====

	====دلیل دوم====		====دلیل دوم====
خط ۵۹:		خط ۵۹:
	==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==		==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==
	اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]][[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.		اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]][[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.
	گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای ~~[[اول]]،~~ پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.		گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای اول، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.
	افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.		افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.
	علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.		علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.

Wasity: جایگزینی متن - ']]،' به '، [['

2022-05-22T17:03:12Z

جایگزینی متن - ']]،' به '، [['

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۲ مهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۳۳
خط ۶۰:		خط ۶۰:
	اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]][[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.		اصطلاح "[[افضلیت امام]]"، به معنای [[برتری امام]] نسبت به دیگران در دو امر است: نخست در زیادی [[ثواب]] و [[قرب به خداوند]] و دیگری در [[صفات ]][[کمال انسانی]]. این سوال که "آیا [[امام]] باید [[افضل]] از دیگران باشد یا [[خیر]]؟" از دیرباز مورد [[نزاع]] میان [[شیعه امامیه]] و [[اهل سنت]] بوده و در باب [[شروط امامت]]، بدان پرداخته شده است<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۷۸-۱۸۴.</ref>. [[شیعه]] شرط لازم [[امامت]] را "[[افضلیت]]" می‌‌داند و در مقابل،[[ اکثریت]] اهل سنت تقدیم فرد عادی ([[مفضول]]) بر افضل را جائز می‌‌دانند<ref>علیرضا نجف زاده، افضلیت امام از دیدگاه فرق کلامی،(مطالعات اسلامی، فلسفه و کلام، شماره ۴۲)ص۱۸۵.</ref>.
	گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای [[اول]]، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.		گستره افضلیت امام از نظر شیعه دو معنای"[[برتری]] در [[پاداش اخروی]] و برتری در [[کمالات انسانی]]" را شامل می‌‌شود. [[علمای شیعه]] برای افضلیت به معنای [[اول]]، پنج [[دلیل]] اقامه کرده‌اند که تیتروار چنین است: استلزام [[کثرت]] [[تکلیف]] و افضلیت امام؛ استلزام برتری در [[کمالات نفسانی]] و افضلیت امام؛ استلزام [[عصمت]] و افضلیت امام<ref>الذخیرة فی علم الکلام، ص۴۳۴؛ المنقذ من التقلید، ج۲، ص۲۸۶ و المسلک فی اصول الدین، ص۲۰۶.</ref>؛ [[لزوم]] [[تعظیم]] بر امام و افضلیت؛ [[حجت]] بودن امام و افضلیت<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۲۰۳-۲۰.</ref>.
	افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]،[[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.		افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]، [[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.
	علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.		علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.

Bahmani در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۹

2022-01-01T16:39:39Z

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۲۰:۰۹
خط ۱:		خط ۱:
			==عنوان بندی آقای فرقانی==

	==معناشناسی [[افضلیت]]==		==معناشناسی [[افضلیت]]==

خط ۵۰:		خط ۵۲:

	==جمع بندی==		==جمع بندی==





	==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==		==سرشناسه افضلیت امام در کلام اسلامی نوشته شده توسط آقای شیخ شعاعی==
خط ۵۶:		خط ۶۲:
	افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]،[[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.		افضلیت به معنای دوم (برتری امام بر دیگران در کمالات انسانی و هر امری که راستای [[اهداف امامت]] و مسوولیت امام است)، صفاتی مثل [[علم]] به مسائل [[دین]]،‌ [[شجاعت]]،[[ سخاوت]]،<ref>خواجه نصیر طوسی، تلخیص المحصل ۴۳۱.</ref> [[مدیریت]]، [[تدبیر]] [[سیاسی]] و... را شامل می‌‌شود<ref>ربانی گلپایگانی،علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۸۸.</ref>.
	علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.		علمای شیعه به [[دلیل عقلی]] ([[قبح]] [[تقدیم مفضول بر افضل]]) و [[نقلی]] ([[سوره یونس]] [[آیه]] ۳۵ و...) استناد کرده‌اند و اشکالاتی که از سوی علمای اهل سنت مطرح شده را [[پاسخ]] داده‌اند<ref>ربانی گلپایگانی، علی، امامت در بینش اسلامی،ص۱۹۱-۲۰۳.</ref>.

Bahmani در ‏۱ ژانویهٔ ۲۰۲۲، ساعت ۱۶:۳۵

2022-01-01T16:35:18Z

نمایش تغییرات

→ نسخهٔ قدیمی‌تر		نسخهٔ ‏۲۴ سپتامبر ۲۰۲۲، ساعت ۱۸:۴۹
خط ۱۴۵:		خط ۱۴۵:
	==دیدگاه [[باقلانی]] دربارۀ [[افضلیت امام]]==		==دیدگاه [[باقلانی]] دربارۀ [[افضلیت امام]]==
	*دیدگاه دوم درباره [[افضلیت امام]] مربوط به [[قاضی]] [[ابوبکر باقلانی]] از متکلّمان برجسته [[اشاعره]] است، وی بر این [[باور]] است که [[افضلیت]] یکی از ویژگی‌های لازم برای [[امام]] است، مگر آنکه [[نصب]] [[افضل]] به موانعی برخورد کند که در آن صورت [[نصب]] [[مفضول]] به [[امامت]] جایز خواهد بود<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		*دیدگاه دوم درباره [[افضلیت امام]] مربوط به [[قاضی]] [[ابوبکر باقلانی]] از متکلّمان برجسته [[اشاعره]] است، وی بر این [[باور]] است که [[افضلیت]] یکی از ویژگی‌های لازم برای [[امام]] است، مگر آنکه [[نصب]] [[افضل]] به موانعی برخورد کند که در آن صورت [[نصب]] [[مفضول]] به [[امامت]] جایز خواهد بود<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	*ایشان درباره مطلب نخست به روایاتی [[استدلال]] کرده است که بر [[افضلیت]] [[امام]] در [[نماز جماعت]] دلالت می‌کند، آن گاه به [[دلیل]] [[اولویت]] و این که [[امامت]] [[امت]] در [[کلیه]] [[امور دینی]] و [[دنیوی]] بر [[امامت]] در [[نماز جماعت]] [[برتری]] دارد، بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] [[استدلال]] کرده است. برخی از [[روایات]] مورد [[استدلال]] ایشان عبارتند از: [[برترین]] فرد یک [[قوم]] بر آنها [[امامت]] می‌کند<ref>{{عربی\|" يؤم‏ القوم‏ أفضلهم‏ "}}.</ref>. [[امامان]] شما [[شفیعان]] شما نزد [[خداوند]] هستند، پس [[بهترین]] خود را بر خویش مقدم دارید، کسی که بر قومی‌پیشی جوید با این که می‌داند [[برتر]] از وی در میان آن [[قوم]] یافت می‌شود، به [[خدا]]، [[پیامبر]] او و [[مسلمانان]] [[خیانت]] کرده است<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		*ایشان درباره مطلب نخست به روایاتی [[استدلال]] کرده است که بر [[افضلیت]] [[امام]] در [[نماز جماعت]] دلالت می‌کند، آن گاه به [[دلیل]] [[اولویت]] و این که [[امامت]] [[امت]] در کلیه [[امور دینی]] و [[دنیوی]] بر [[امامت]] در [[نماز جماعت]] [[برتری]] دارد، بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] [[استدلال]] کرده است. برخی از [[روایات]] مورد [[استدلال]] ایشان عبارتند از: [[برترین]] فرد یک [[قوم]] بر آنها [[امامت]] می‌کند<ref>{{عربی\|" يؤم‏ القوم‏ أفضلهم‏ "}}.</ref>. [[امامان]] شما [[شفیعان]] شما نزد [[خداوند]] هستند، پس [[بهترین]] خود را بر خویش مقدم دارید، کسی که بر قومی‌پیشی جوید با این که می‌داند [[برتر]] از وی در میان آن [[قوم]] یافت می‌شود، به [[خدا]]، [[پیامبر]] او و [[مسلمانان]] [[خیانت]] کرده است<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	* [[دلیل]] دیگر [[ابوبکر باقلانی]] بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] این است که [[صحابه]] در [[انتخاب]] [[امام]]، [[افضلیت]] را ملاک و مبنای خویش [[برگزیده]] بودند و [[اختلاف]] میان آنان در مصداق [[افضل]] بود نه در [[معیار افضلیت]]<ref> تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴ـ ۴۷۵.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		* [[دلیل]] دیگر [[ابوبکر باقلانی]] بر [[لزوم]] [[افضلیت]] [[امام]] این است که [[صحابه]] در [[انتخاب]] [[امام]]، [[افضلیت]] را ملاک و مبنای خویش [[برگزیده]] بودند و [[اختلاف]] میان آنان در مصداق [[افضل]] بود نه در [[معیار افضلیت]]<ref> تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۴ـ ۴۷۵.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.
	* [[ابوبکر باقلانی]] سپس برای مطلب دوم چنین [[استدلال]] کرده است که [[هدف]] از [[نصب]] [[امام]] [[مبارزه]] با [[دشمنان]]، [[حمایت]] از [[کیان اسلام]]، [[اجرای حدود]] و استیفای [[حقوق]] است، پس هرگاه با [[برگزیدن افضل]] به عنوان [[امام]]، [[ترس]] آن باشد که [[هرج و مرج]]، رخ دهد، از [[امام]] [[پیروی]] نشود، [[احکام]] تعطیل گردد و [[دشمنان]] به [[کشور اسلامی]] [[طمع]] ورزند، این امر [[دلیل]] خوبی برای [[مسلمانان]] خواهد بود که از [[افضل]] به [[مفضول]] عدول کنند. [[گواه]] این مطلب آن است که [[عمر]] [[خلافت]] پس از خویش را به [[شورای شش نفره]] واگذار کرد با این که می‌دانست برخی از آنان بر دیگران [[برتری]] دارند<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.		* [[ابوبکر باقلانی]] سپس برای مطلب دوم چنین [[استدلال]] کرده است که [[هدف]] از [[نصب]] [[امام]] [[مبارزه]] با [[دشمنان]]، [[حمایت]] از [[کیان اسلام]]، [[اجرای حدود]] و استیفای [[حقوق]] است، پس هرگاه با [[برگزیدن افضل]] به عنوان [[امام]]، [[ترس]] آن باشد که [[هرج و مرج]]، رخ دهد، از [[امام]] [[پیروی]] نشود، [[احکام]] تعطیل گردد و [[دشمنان]] به [[کشور اسلامی]] [[طمع]] ورزند، این امر [[دلیل]] خوبی برای [[مسلمانان]] خواهد بود که از [[افضل]] به [[مفضول]] عدول کنند. [[گواه]] این مطلب آن است که [[عمر]] [[خلافت]] پس از خویش را به [[شورای شش نفره]] واگذار کرد با این که می‌دانست برخی از آنان بر دیگران [[برتری]] دارند<ref>تمهید الأوائل و تلخیص الدلائل، ص ۴۷۱.</ref><ref>[[علی ربانی گلپایگانی\|ربانی گلپایگانی، علی]]، [[دانشنامه کلام اسلامی ج۱ (کتاب)\|دانشنامه کلام اسلامی]]، ج۱، ص۵۷.</ref>.